லெனினியம் வெல்லும் !

பிப்ரவரி புரட்சியிலிருந்து அக்டோபருக்கு……7

ஒரு நாட்டில் உழைக்கும் வர்க்கம் தனக்கு வழிகாட்டுகிற புரட்சிகர கட்சியின் தலைமையை ஏற்று, திரள்கிறபோதுதான் சோசலிஸ்ட் புரட்சி வெற்றி பெறும்.இதுவே ரஷ்யப் புரட்சி அனுபவம். ஜார் மன்னராட்சியும்,பிப்ரவரி புரட்சிக்குப் பிறகு வந்த கெரென்ஸ்கி அரசும் வீழ்த்தப்பட்டு, ரஷ்யப் புரட்சி வெற்றி பெற்றது.

அதாவது, முதலாளித்துவ,நிலப்பிரபுத்துவ வர்க்கங்களின் அரசை வீழ்த்தி,அந்த வர்க்கங்களால் ஆண்டாண்டுக் காலமாக அடக்கி ஒடுக்கபப்ட்டு,சுரண்டப்பட்டு வந்த பாட்டாளிவர்க்கம், ரஷ்யப் புரட்சியை நிகழ்த்தியது.இதனை தொழிலாளி,விவசாயி உள்ளடங்கிய பாட்டாளி வர்க்கம் சாதிக்க முடிந்ததற்கு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும்,அதன் அமைப்புக்களும் முக்கிய பங்காற்றின. இந்த கட்சி அமைப்புக்கள் இல்லாமல் “தனித்திறமை”,”வசீகரம்” கொண்ட தலைவர்கள் மட்டும் பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கு தலைமையேற்றிருந்தால்,எதிரிகள் புரட்சியை முறியடித்திருப்பார்கள்.

நீண்ட காலமாக ரஷ்யப் புரட்சியை ஒரு கூட்டத்தின் சதி எனவும், அது லெனினது அரசியல் சாதுர்யத்தால் வெற்றி பெற்றது எனவும் வரலாறு எனும் பெயரில் பல புனைகதைகள் எழுதப்பட்டு வந்துள்ளன.

எனினும்,ஆராய்ச்சியாளர்கள் பலர் நடந்த உண்மைகளை உள்வாங்கி, பாரபட்சமின்றியும் எழுதியுள்ளனர்.அவ்வாறு எழுத முனைந்த வரலாற்றாசிரியர்கள் தவிர்க்க முடியாமல் கம்யூனிஸ்ட் அமைப்பு ஏற்படுத்திய தாக்கத்தை பதிவு செய்துள்ளனர்.

1970-ஆம் ஆண்டுகளில் வெளிவந்த “ரஷ்யா எவ்வாறு ஆளப்படுகிறது?”என்ற நூலில் பேராசிரியர் மேர்லே பெயின்சாட்(Merle Fainsod)எழுதினார்.

“1902-ஆம் ஆண்டு லெனின் தனது “என்ன செய்ய வேண்டும்?”நூலில் “புரட்சிக்காரர்கள் கொண்ட ஒரு கட்சி அமைப்பினை எங்களுக்கு கொடுங்கள்!ரஷ்யாவை முழுமையாக,அடியோடு மாற்றிக் காட்டுவோம்”என்று எழுதினார்.1917-ஆம் ஆண்டு அவரது இந்த வேண்டுகோள் நிறைவேறியது;ரஷ்யாவை அடியோடு மாற்றும் பணியும் நிறைவேறியது….”

புரட்சிகர கட்சி அமைப்பின் முக்கிய பங்கினையே பெயின்சாட் இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்.

ஏன் புரட்சிகர கட்சி தேவை?

சமுக மாற்றத்திற்காக இயங்கும் இயக்கங்களே கூட தெளிவான நிலை எடுக்காமல் தடுமாறுகிற கேள்வி ‘ஏன் ஒரு புரட்சிகர கட்சி தேவை?’என்பது.

இதற்கான பதிலை அறிவதற்கு முன்னதாக மார்க்சின் இரண்டு கூற்றுக்களை ஆராய வேண்டும்.சுரண்டலிலிருந்து தொழிலாளி வர்க்கம் விடுதலையை பெறுவது எவ்வாறு என்ற கேள்விக்கு மார்க்ஸ் அழுத்தமாக சொன்ன பதில் இது: தொழிலாளி வர்க்கம்தான் ,தானே முன்முயற்சி மேற்கொண்டு விடுதலையை அடைய வேண்டும் என்றார் மார்க்ஸ்.

மார்க்ஸின் இந்தக் கருத்து,தொழிலாளி வர்க்கம் தானே தனது விடுதலையை சாதித்துக் கொள்ளும் என்றும்,வேறு யாருடைய உதவியும் அதற்கு தேவையில்லை என்றும் பொருள்படுவதாக உள்ளது. குறிப்பாக,கட்சி கட்டுவது,கட்சி கோட்பாடுகளோடு செயல்படுவது என்பதெல்லாம் தேவையில்லை என்ற முடிவுகளுக்கு இட்டுச் செல்வது போன்ற கூற்றாக மார்க்சின் கருத்து தோற்றமளிக்கிறது..

ஆனால் இத்துடன் மார்க்சின் மற்றொரு கூற்றையும் இணைத்துப்பார்க்க வேண்டும்.

“ஒவ்வொரு சமூகத்திலும் நிலவி வருகிற கருத்துக்கள் ஆளும் வர்க்கத்தின் கருத்துக்களே”

என மார்க்ஸ் எழுதினார்.

அதாவது, முதலாளித்துவ ஆளும் வர்க்கம் தனது சுரண்டல் நலனுக்கான கருத்துக்களையே சமுகத்தின் கருத்தாக மாற்றிவிடுகிறது. முதலாளித்துவ அரசின் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் ஒருபுறம் முதலாளிகளின் மூலதனத்தைப் பெருக்கிடும்.மறுபுறம் உழைக்கும் மக்களின் நலனை பாதிக்கும்.ஆனால்,அந்தக் கொள்கைகள் , தனக்கும் பயன் தரும் என்று தொழிலாளியை நம்பிட வைத்து,தொழிலாளர்களையும் தனது செல்வாக்கு வளையத்திற்குள் முதலாளித்துவ வர்க்கம் தக்க வைத்துக் கொள்கிறது.

இந்நிலையில் முதலளித்துவ செல்வாக்கு மயக்கத்தில் இருக்கும் தொழிலாளி எவ்வாறு முதலாளித்துவ சுரண்டலிலிருந்து விடுவித்துக் கொள்வார்? முதலில் குறிப்பிட்ட ‘தொழிலாளி வர்க்கம் தனது விடுதலையை தானே சாதித்துக் கொள்ளும்’ என்று மார்க்ஸ் சொன்னது சாத்தியமா?

முரணாகத் தெரியும் மார்க்ஸின் இந்த இரண்டு கருத்துக்களும். மார்க்சின் குழப்பத்தினால் ஏற்பட்டதல்ல. இது எதார்த்த நிலைமையாக உள்ளது.

ஒருபுறம் தொழிலாளி வர்க்கத்தினால்தான் விடுதலையை சாதிக்க முடியும் என்பதும் எதார்த்தம்,அதே நேரத்தில் ஆளும் வர்க்கக் கருத்துக்கள் தொழிலாளர்களிடம் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி,தங்களது விடுதலையை அவர்கள் சாத்தித்துக் கொள்ள தடையாக இருக்கிறது,இதுவும் எதார்த்தமானதுதான்.

இந்த இரண்டுக்குமான முரணைத் தீர்த்திட மார்கசிய லெனினியம் உருவாக்கிய தீர்வுதான் புரட்சிகர கட்சி ஸ்தாபனம்.

ரஷ்யாவில் உழைக்கும் வர்க்கம் முதலாளித்துவ நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்புக்குள் முடங்கி, பின்தங்கிய உணர்வு நிலையில், இருந்தது.அதனை உணர்வுரீதியில் புரட்சிக்கு தயார் செய்தது,உள்ளூர் கிளையிலிருந்து,மேல்மட்டம்வரை கட்டப்பட்ட, கம்யூனிஸ்ட் அமைப்புக்கள்.

தொழிலாளியும்,கட்சியும்

லெனின் தனது “என்ன செய்ய வேண்டும்?” நூலில்

“தொழிலாளி வர்க்கம் தனது இயக்கங்களின் மூலமாக தொழிற்சங்க உணர்வை மட்டுமே அடைய முடியும்:இதுதான் உலக நாடுகளின் வரலாறு.சங்க வேலைகளில் ஈடுபடுவது,முதலாளியை எதிர்த்துப் போராடுவது,தொழிலாளர்கள் நல சட்டங்களை இயற்ற அரசாங்கத்தை கட்டாயப்படுத்துவது,போன்றவற்றை செய்வதற்கான உறுதியை மட்டுமே தொழிற்சங்க உணர்வு தொழிலாளர்களுக்கு ஏற்படுத்துகிறது. “ என விளக்குகிறார்.

உண்மையான வர்க்க உணர்வு என்பது வாழ்க்கையின் அனைத்து செயல்பாடுகளையும் “பொருள்முதல்வாத அடிப்படையில் புரிந்து கொள்வது” என்கிறார் லெனின்.அதாவது,தனது,வேதனைகள்,துயரங்கள் ,உழைப்புச் சுரண்டல் கொடுமைகள் அனைத்திற்கும்,கண்ணுக்குப் புலப்படாத,கடவுள் மீது பாரத்தை சுமத்தி,அற்ப நிம்மதி காண்பதும்,அறிவியலற்ற பார்வையான தலைவிதியை மாற்ற முடியாது என்ற எண்ணத்தில் மூழ்கிக் கிடப்பதும், கருத்துமுதல் வாதப் பார்வை எனப்படும்.மாறாக நடக்கிற நிகழ்வுகளிலிருந்து உண்மைகளை அறிந்து கொள்ளும் பொருள்முதல்வாதப் பார்வைதான், மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என்கிறார் லெனின்.

இந்த பொருள்முதல்வாதப் பார்வை கொண்டு இதர வர்க்கங்களின் நிலைமைகளை சரியாகப் புரிந்து கொள்ளும் அளவிற்காண அரசியல் அறிவும் ஆற்றலும் கிடைத்து தொழிலாளி தனது நிலையை உயர்த்திக் கொள்கிறார்.அப்போது அவர் வர்க்க உணர்வு பெற்றவராகிறார்.

இந்த உயர் நிலையை தொழிலாளி வர்க்கம் பயிற்றுவிக்கப்பட வேண்டும் என்கிறார் லெனின்.அதாவது,வர்க்க,அரசியல் உணர்வு,வேலைத்தளத்தில் வராது. வெளியிலிருந்து வளர்க்கப் பட வேண்டும் என்பது லெனினியம். அதனை புரட்சிகர கட்சி செய்திட வேண்டும்.

லெனின் எழுதுகிறார்.

“வலுமிக்க,ஊசலாட்டமில்லாத,நிலையான கட்சி,உழைக்கும் மக்களிடம் விரிந்த செல்வாக்கைப் பெற்றிடும்.பல்வேறுபட்ட,தரமான,பன்முகத்தன்மை கொண்ட பிரிவினரை அது ஈர்த்திடும்…”

வர்க்க முன்னணிப் படை

கட்சியையும் வர்க்கத்தையும் ஒன்றாகப் பார்த்துக் குழப்பிக் கொள்ளக்கூடாது இந்த குழப்பத்தைப் போக்கிட, “கட்சி என்பது தொழிலாளி வர்க்கத்தின் முன்னணிப் படை “என்ற பொன்னான வாசகத்தை லெனின் எழுதுகிறார்.

கட்சிக் கோட்பாடுகள் குறித்து 1904-ஆம் ஆண்டு கட்சி மாநாட்டில் கடும் சர்ச்சைகள் எழுந்தன.இறுதியில் போல்ஷ்விக்குகள்,மென்ஷ்விக்குகள் என கட்சியில் பிளவு ஏற்பட்டு மாநாடு முடிந்தது. அந்த சர்ச்சைக்களை “ஓரடி முன்னால்,ஈரடி பின்னால்”என்ற நூலில் விவரிக்கின்றார் லெனின்.

மாநாட்டில்,கட்சி விதிகள் பற்றிய விவாதம் கடுமையானதாக இருந்தது.கட்சி விதிகளின் முதல் பாராவே கடும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியது.

அந்தப் பாராவில், கட்சியின் முக்கிய தலைவரான மார்டவ் எழுதிய நகலில்,மார்டவ் கீழ்கண்டவாறு எழுதியிருந்தார்:

“ரஷ்ய சமுக ஜனநாயக தொழிலாளர் கட்சி (கம்யூனிஸ்ட் கட்சி) உறுப்பினர் என்பவர் கட்சிதிட்டத்தினை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.கட்சிக்கு நிதி அளித்து ஆதரிக்க வேண்டும்;கட்சிக்கு உதவிடும் வகையில், கட்சியின் ஒரு அமைப்பு சார்ந்த வழிகாட்டுதல் அடிப்படையில் தனது பணியினை தொடர்ச்சியாக அவர் செய்திட வேண்டும்.” என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

லெனின் இதனை ஏற்காமல் வாதாடினார்.அந்தப் பாராவை மாற்றி எழுதினார் லெனின்.

“கட்சியின் உறுப்பினர் கட்சித் திட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.கட்சிக்கு நிதி அளித்து ஆதரிக்க வேண்டும்.அத்துடன்,கட்சியின் ஒரு அமைப்பில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.”

மார்டவ் கருத்துக்கும்,லெனின் கருத்துக்கும் என்ன வித்தியாசம்?

கட்சியின் அமைப்புக்களான தொழிற்சங்கம்,விவசாய சங்கம்,இளைஞர் அமைப்பு போன்ற ஏதாவது பொருத்தமான அமைப்பில் பங்கேற்பதை கட்டாயமாக்குகிறார்,லெனின்.

அதனை மார்டவ்,கட்சி உறுப்பினர் அவரவர் விருப்பத்திற்கு விட்டுவிடுகிறார்!

வெகுமக்களை புரட்சிக்கு தயார் செய்யும் பணிக்காக கட்சி உறுப்பினர் ஒவ்வொருவரும் ஒரு வெகு மக்கள் அமைப்பில் அயராமல் பணியாற்ற வேண்டும் என்பது லெனினது பார்வை.புரட்சி இலக்கிலிருந்து ஒரு சிறு பிரச்னை கூட லெனினது கூறிய பார்வையில் தப்பிட முடியாது என்பதற்கு 1904-ஆம் ஆண்டு கட்சி மாநாடு ஒரு எடுத்துக்காட்டு.

இந்தப் பிரச்னையில் பிளவு ஏற்பட்டது.

மார்க்சிய வழியில் லெனின் புரட்சிகட்சிக்க்ன கோட்பாடுகளை உருவாக்கி போல்ஷ்விக் கட்ச் உர்வ்வதர்கு வித்திட்டார்.

“ரஷ்யக் கம்யூனிஸ்ட்கள் ரஷ்ய நிலைமைகளுக்கு ஏற்றவாறு ஒரு ஸ்தாபனத்தைக் கட்ட வேண்டும்.அதன் வழியாக சமுக ஜனநாயகத்தை( கம்யூனிஸ்ட் கருத்துக்களை) பரப்பிட வேண்டும்.ஒரு அரசியல் சக்தியாக தொழிலாளி வர்க்கம் உருவாக கட்சி தேவை.”என லெனின் எழுதினார்.

1902-ஆம் ஆண்டிலிருந்தே புரட்சிகர கட்சி ஸ்தாபனம் பற்றி லெனின் எழுதி வந்தார்.அவரது பிரசித்தி பெற்ற “என்ன செய்ய வேண்டும்?”என்ற நூல் முதன் முதலாக ரஷ்ய நிலைமைகளுக்கு ஏற்றவாறு கட்சிக் கோட்பாடுகளை பேசுகிற நூல்.

லெனின், முற்றிலும் புதிதோர் கட்சி ஒன்று தேவை என்று வலியுறுத்தினார்.1904-ஆம் ஆண்டில் ரஷ்ய கம்யூனிஸ்ட்களுக்கு இடையே தீவிரமான விவாதம் நடந்தது.அது,ஒரு புரட்சிக் கட்சி எப்படியிருக்க வேண்டும் என்ற விவாதம்.

1917-புரட்சிக்கு முந்தைய காலங்களில் தலைமறைவான பணிகளை உள்ளூர் சார்ந்த கட்சி குழுக்கள் மேற்கொண்டன.இந்தக் கட்சி குழுக்கள் விவாதங்கள் நடத்தி,ஜனநாயகத் தன்மையுடன் செயல்பட்டு வந்தன.இந்தக் கட்சிக் குழுக்கள் அதிக அளவில் தொழிலாளர்களை சேர்ப்பதில் முனைப்பு காட்டின.

இந்தக் குழுக்களின் முக்கிய பணி ஜார் ஆட்சி தடை செய்த,சட்டவிரோதமான,புரட்சிகர இலக்கியங்களை கட்சியின் மேல்மட்ட மையத்திலிருந்து பெற்று விநியோகிப்பதும்,புதிய பிரசுரங்களை படைத்து அவற்றை விவாதிப்பது,விநியோகிப்பது,கிளர்ச்சி, பிரச்சாரம்,வேலை நிறுத்தம் தெருக்களில் ஆர்பாட்டம்,மறியல் போன்றவற்றை திட்டமிட்டு நடத்துவதையும் இந்தக் குழுக்கள் செய்தன.இந்த வேலைகள் அனைத்தும் ஜார் அரசின் கடும் அடக்குமுறைக்கு இடையே நடந்தன.

இவை அனைத்தும் புரட்சிகர கட்சியின் வலிமை பெருகிட உதவிற்று.

ஜனநாயக மத்தியத்துவம்

இன்று, லெனின் என்றாலே வன்முறை மூலம் அதிகாரத்தை அடைய வேண்டும் என்ற கருத்தைக் கொண்டவராக சித்தரிக்கபபடுகிறார்.பள்ளிக்கல்வி பருவத்திலேயே அப்படிப்பட்ட கருத்தை விதைத்து விடுகின்றனர்.

உண்மையில் லெனினியம் அரசியல் ஜனநாயக வழிமுறைகளில்தான் சோசலிசப் புரட்சியை அடைய முடியும் என்பதில் உறுதியாக உள்ள தத்துவம்.

லெனின் கட்சியில் ஜனநாயக மத்தியத்துவம் இருக்க வேண்டும் என்று வாதிட்டார்.இந்தக் கோட்பாடும் ஒரு அதிகாரவர்க்க ஜனநாயக விரோத நடைமுறையாக சித்தரிக்கப்படுகிறது.

ஒரு பிரச்னையை விவாதிப்பதில் முழு ஜனநாயக சூழல் கட்சிக்குள் இருக்க வேண்டும்;அத்துடன் செயல் என்று வரும்போது கட்சி ஒருமித்த கருத்துடன், ஒரு ஒன்றுபட்ட சக்தியாக, களத்தில் இறங்க வேண்டும்.இதுதான் லெனினிய நோக்கில் ஜனநாயக மத்தியத்துவம்.இது கட்சிக்குள் சரியாக கடைபிடிக்கப்பட வேண்டும்.

இந்தக் கோட்பாட்டின் அமலாக்கம் சரியாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு பதிலாக இக்கோட்பாட்டையே கைவிடவேண்டும் என்று பலர் கருத்து தெரிவிக்கின்றனர்.சில இடதுசாரி அறிவுஜீவிகளும் இக்கருத்தைக் கொண்டுள்ளனர்.இந்த கோட்பாடு குறித்த சரியான லெனினியப் புரிதல் தேவைபடுகிறது.

1906-ஆம் ஆண்டு லெனின் எழுதினார்:

“உள்ளூர் கட்சிக் குழுக்களின் சுயேச்சைத் தன்மை என்பதும்,ஜனநாயக மத்தியத்துவக் கோட்பாடு என்பதும், விமர்சனம் செய்வதற்கான முழு,நிறைவான சுதந்திரம்தான்.ஆனால் இது உறுதியான,தீர்க்கமான செயலில் இறங்குவதற்கு இடையூறாக அமைந்து விடாத வகையில் இருக்க வேண்டும்.கட்சி தீர்மானித்திருக்கிற முடிவினை முன்னெடுத்துச் செல்ல இடையூறாக இருக்கும் எந்த விமர்சனத்தையும் இந்தக் கோட்பாடு அனுமதிக்காது;அல்லது ஒருங்கிணைந்த செயல்பாட்டை தடுக்கிற விமர்சனங்களையும் இந்தக் கோட்பாடு அனுமதிப்பதில்லை.”(விமர்சன சுதந்திரமும்,செயலில் ஒற்றுமையும்”-லெனின் கட்டுரை).

இந்த லெனினிய வழிகாட்டுதல் அடிப்படையில் கட்சி செயல்படுகிறபோது,முதலாளித்துவக் கட்சிகளில் தென்படாத, உயர்ந்த ஜனநாயகம் கம்யுனிஸ்ட் கட்சிக்குள் நிலவிடும்.செயல்திறனும்,தத்துவத் திறனும் கொண்ட கட்சியைக் கட்ட வேண்டுமென்றால்,உண்மையான ஜனநாயக மத்தியத்துவம் தேவை.

தத்துவம்,நடைமுறை

1902-ல் லெனின் எழுதிய “என்ன செய்ய வேண்டும்?”கம்யுனிஸ்ட்களுக்கு ஒரு வழிகாட்டி நூல்.முதலாளித்துவ அரசினை எதிர்த்த போராட்டங்கள் எழுவது இயல்பானது.ஆனால் கம்யுனிஸ்ட்கள் பின்தங்கிவிடக்கூடாது.போராட்டங்களுக்கான தத்துவப் பின்னணியை தொழிலாளர்களுக்கு விளக்கிட வேண்டும்.

அதாவது, முதலாளித்துவ முறைதான் வாழ்வியல் நெருக்கடிகளுக்கு அடிப்படைக் காரணம்;அதனை தூக்கி ஏறிய வேண்டும் என்பதுதான் தத்துவ போதனை;முதலாளித்துவ ஆளும் வர்க்கங்களை அகற்ற உரிய நடைமுறைகளை வகுத்திட வேண்டும்.இந்த தத்துவம்,நடைமுறை என்ற இரண்டு உலகிலும் இடையறாமல் சஞ்சரித்து,இடையறாமல் பயணம் செய்யும் கட்சிதான் புரட்சியை சாதிக்கும்.அப்படிப்பட்ட கட்சியை கட்ட வேண்டும் என்று அழுத்தமாக வலியுறுத்துவது லெனினியம்.

“இடதுசாரி கம்யூனிஸம்;ஒரு இளம்பருவக் கோளாறு”என்ற நூலில் ,லெனின் ஒரு உண்மையான கம்யுனிஸ்ட் கட்சிக்கு மூன்று முக்கிய அம்சங்கள் கட்டாயமாக தேவை என்று லெனின் வரையறுக்கின்றார்.

1.தொழிலாளி வர்க்கத்தின் முன்னணி முதற்படையான கட்சிக்கு புரட்சிகர வர்க்க உணர்வு அவசியம்.

2.அமைப்புரீதியாகத் திரண்ட புரட்சிக்காரர்கள் கொண்ட கட்சிக்கு ஒரு சரியான புரட்சி நடத்துவதற்கான தொலைநோக்கி உத்தியும்,அன்றைய சூழலுக்கான நடைமுறை உத்தியும் அவசியம்.

3.கட்சி,மிக விரிவான அளவில் உழைக்கும் மக்களோடு நெருங்கிய தொடர்பும் ,பிணைப்பும் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும்.

இந்த மூன்று வரையறைகளை நன்கு ஆராய்ந்தால்,தத்துவப் பணியும் நடைமுறையும்,பின்னிப் பிணைந்திருப்பதைக் காண முடியும்.முதல் இரண்டு அம்சங்களும்,முக்கியமாக,தத்துவத் தளத்தில் கட்சி நடத்தும் போராட்டம்.மூன்றாவது அம்சம் கட்சி தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொள்கிற களப்போராட்டம்.

இந்த மூன்றும் இல்லாத கட்சி எப்படி இருக்கும்?

இதற்கு லெனின் வார்த்தைகள் கடுமையானவை.

இந்த மூன்றும் இல்லாத நிலையில் கட்சியில் மிஞ்சுவது “வார்த்தை சித்து விளையாட்டுக்களும்,கோமாளித்தனமும்தான்” என்கிறார் லெனின்.

சோவியத் வீழ்ச்சி அடைந்ததைக் காரணம் காட்டி, லெனினியம் இன்று பொருந்தாது என முதலாளித்துவம் பிரச்சாரம் செய்கிறது.உண்மையில்,சோவியத் வீழ்ச்சி, ரஷ்யப் புரட்சிப் பாரம்பர்யத்தின் வீழ்ச்சி அல்ல.அந்த பாரம்பர்யத்தை உருவாக்கிய லெனினியத்தின் வீழ்ச்சியும் அல்ல.

சோவியத் அரசு,முக்கியமாக தனது பிந்தைய காலங்களில், லெனினிய வழித்தடத்தில் செல்லாமல் விலகியதால் அங்கு சோசலிசம் பின்னடைவை சந்திக்க நேரிட்டது.இந்த விலகல்,கட்சி அமைப்பு உள்ளிட்டு,பொருளாதாரம்,அரசு செயல்பாடு என அனைத்திலும் ஏற்பட்டது.லெனினிய வழியில் செல்லாத காரணத்தினால்தான் வீழ்ச்சி ஏற்பட்டது.சோவியத் வீழ்ச்சிக்கான காரணங்களை ஆராய வேண்டுமானால்,சோவியத்தில் எவ்வாறு லெனினியம் மீறப்பட்டிருக்கிறது என்பதுதான் ஆய்வுக்களம்.

எனவே,சோவியத்தில் நிகழ்ந்த தவறுகளை அலசுவதற்கும் லெனினியமே தேவைப்படுகிறது.

இன்றும் தொடரும் பயணம்.

ரஷ்யப் புரட்சி உருவாக்கிய பாட்டாளி வர்க்க அரசான சோவியத் அரசு செய்த சாதனைகளை யாரும் இதுவரை நிகழ்த்திடவில்லை.

எழுதவும் படிக்கவும் தெரியாமல் அறியாமை இருளில் மூழ்கிக் கிடந்த மக்களுக்கு,அனைவருக்கும் எழுத்தறிவு அளிக்கும் பணியை அசுர வேகத்தில் செய்து முடித்தது.

அனைவருக்குமான சுகாதார வசதி,அனைவருக்கும் கல்வி வசதி,குடியிருப்புக்கான வீடு உரிமை,வேலைக்கான உரிமை,என பொதுச் சேவை வசதிகளை மக்களுக்கு உரித்தாக்கிய அரசு சோவியத் அரசு. அது மட்டுமல்லாது இன,சாதி,மத வெறியினைத் தூண்டி அதில் தங்களை வளர்த்துக் கொள்கிற முதலாளித்துவ சக்திகளுக்கும்,அவற்றின் சமுகக் கேடுகளுக்கு மாற்றாக, உண்மையான சமத்துவம் சகோதரத்துவம்,மனிதநேயம் போற்றும் மாற்றுப் பண்பாட்டை உருவாக்கிய சமுகம் சோவியத் சமுகம்;அதற்கு வித்திட்ட ரஷ்யப் புரட்சியை மனித இனம் மறந்திடாது;அதனை யார் மறைக்க முயன்றாலும் உழைக்கும் வர்க்கம், அதனை முறியடித்து, ரஷ்யபுரட்சியின் பாரம்பர்யத்தை முன்னெடுத்துச் செல்லவேண்டும்.

இன்றைய உலகக் கார்ப்பரேட் ஊடக நிறுவனங்கள் புரட்சி வரலாற்றை ஓயாமல் அவதூறு செய்கின்றனர்.”பாசிசத்தை விட மோசமானது,போஷிவிசம்” என்று ஒரு எழுத்தாளர் எழுதுகிறார்.மற்றொருவர், ஹிட்லரை விட மோசமானவர் ஸ்டாலின் என்று நூல் வெளியிடுகிறார்.இவை அனைத்தும் சோசலிசப் புரட்சி மீண்டும் நிகழ்ந்து, முதலாளித்துவத்திற்கு ஆபத்து வந்துவிடக்கூடாது எனும் உள்நோக்கத்துடன் வெளியிடப்படுகின்றன.

1930-ஆம் ஆண்டுகளில், பாசிசம் உலகிற்கு ஆபத்தாக எழுந்தபோது கோடிக்கணக்கான மக்களை பலி கொடுத்து உலகைக் காப்பாற்றிய பெருமை சோவியத் அரசிற்கே உண்டு.பாசிசம் மட்டுமல்லாது அமெரிக்கா உள்ளிட்ட ஏகாதிபத்திய நாடுகள் ஏழை நாடுகளை அச்சுறுத்திய போதெல்லாம் அந்த நாடுகளுக்கு உதவி செய்த சர்வதேசிய மனிதநேயம் கொண்ட நாடாகவும் சோவியத் நாடு விளங்கியது. இது அனைத்தும் லெனின் தலைமையில் நடந்த ரஷ்யப் புரட்சி உருவாக்கிய பாரம்பர்யம்.

ரஷ்யப் புரட்சி நிகழ்ந்து முடிந்து நூற்றாண்டு நிறைவை நோக்கி வரலாறு நகர்கிறது.இன்று நிலைமைகள் மாறியிருக்கலாம்.ஆனால்,ஏகாதிபத்தியம் இன்றும்,உலகை இலாப,மூலதன வேட்டைக்கு சூறையாடுகிற பொருளாதார ஆதிக்க வெறியுடன் இயங்கி வருகிறது.இராணுவ வல்லமை கொண்டதால் நாடுகளை வேட்டையாடி மக்களை கொன்று வருகிறது.

சோவியத் சமுகம் படைத்த சமத்துவ,சகோரத்துவ,மனிதநேயப் பண்பாடு உலகில் தழைக்க வேண்டும்.அதனை லெனினிய புரட்சிகளே சாதிக்கும்.

முதலாளித்துவம் ஏகாதிபத்தியமாக வளர்ந்த சூழலில், மார்க்சியத்தை வளர்த்து,புதியப் பங்களிப்புக்களை உருவாக்கியர் லெனின். புரட்சி மாற்றத்தை நிகழ்த்திட, அரசியல் வியுகங்களையும் கட்சிக் கோட்பாடுகளையும் உருவாக்கிய மகத்துவம் லெனினையே சாரும்.இன்றைய சவால்களை சந்திக்கவும் லெனினியமே தேவை.

நிச்சயமாக, லெனின் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார். புதிய சவால்களை சந்திக்க அவர் லெனினியமாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்.! ரஷ்யப் புரட்சி துவக்கிய உலக சோஷலிச சகாப்தத்தின் பயணம் தொடரும்.அது வெற்றியை ஈட்டும்.!

மக்கள் பேராற்றலின் அடையாளமாக சோவியத்துக்கள்

பிப்ரவரி புரட்சியிலிருந்து அக்டோபருக்கு-6

போல்ஷ்விக் கட்சியின் வரலாறு என்பது, எங்களது வாழ்க்கையின் வரலாறு. “
– புரட்சியில் பங்கேற்ற மூத்த தலைமுறை கம்யூனிஸ்ட் ஒருவர் 1965-ஆம் ஆண்டு சொன்னது.

மனித குல வரலாற்றில் ரஷ்யாவில் நடந்த புரட்சி, ஒரு முக்கிய திருப்பு முனை. முதன்முறையாக காலம் காலமாக ஒடுக்கப்பட்ட, சுரண்டப்பட்ட மக்கள், ஆட்சி அதிகாரத்திற்கு வந்து, அரசு நிர்வாகம், பொருளாதார நிர்வாகம் அனைத்தையும் தங்கள் கையில் எடுத்துக்கொண்ட ஒரு மகத்தான மாற்றமே, ரஷ்யப்புரட்சி. இதனை சாதித்தது, மாபெரும் மக்கள் சக்தி.

இந்த மக்கள் சக்தி, மாபெரும் ஆற்றலாக வெளிப்பட்ட நிறுவனங்களாக சோவியத்துக்கள் எனும் அமைப்புக்கள் விளங்கியன. இந்த சோவியத்துக்கள், தொழில், மற்றும் கிராம உள்ளூர் மட்டத்தில் உருவானவை. ரஷ்ய மொழியில் சோவியத் என்றால் குழு அல்லது கவுன்சில் எனப்பொருள்படும்.

மார்க்சிய இலட்சியமான சோஷலிசத்தை, ரஷ்யாவில் நிறுவும் நோக்கத்துடன் கம்யூனிஸ்ட்கள் செயல்பட்டனர். அவர்களது இலட்சியத்தை நிறைவேற்றுவதற்கான கருவியாக சோவியத் அமைப்பு பயன்பட்டது.

உள்ளூர் மட்ட அமைப்பாகப் இருந்தாலும் அணு ஆற்றல் போன்று பெரும் ஆற்றலை வெளிப்படுத்தி புரட்சியை சாதித்த அமைப்புக்களாக சோவியத்துக்கள் விளங்கின. புரட்சிக்குப் பிறகு, சோவியத் யூனியன் நாட்டு அரசினை, உழைக்கும் வர்க்க அரசு என்ற தன்மையோடு உள்ளூர், வட்டார, மாவட்ட, தேசிய அளவிலான தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சோவியத்துக்கள் நிர்வகித்தன.

இந்த நிகழ்வு உலக கம்யூனிஸ்ட் இயக்கங்களுக்கும் படிப்பினையாக அமைந்துள்ளது. உள்ளுர்மட்ட மக்கள் அமைப்பு கட்டும் பணி முக்கியமானது. அதனைக் கைவிடுவது சோஷலிச இலட்சியத்தை நோக்கி முன்னேறுவதற்கான வாய்ப்பை ஏற்படுத்தாது.

மக்கள் புரட்சியா? சதியா?

முதலாளித்துவ வரலாற்றாசிரியர்கள் சோவியத்துக்களின் பங்கினை அங்கீரிக்க மறுக்கின்றனர். ஏனெனில், சோவியத்துக்களின் பங்கினை ஏற்றுகொண்டால், ரஷ்யப் புரட்சி என்பது, ஒரு மக்கள் புரட்சி என்பதை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.

அக்டோபரில் நடந்த புரட்சி போல்ஷ்விக்குகள் எனும் புரட்சியாளர் கூட்டம், திட்டமிட்ட சதி செய்து நிகழ்த்திய ஒன்று என்றவாறு இன்றளவும் பல நூல்கள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன.

இந்த கருத்தை மையமாக வைத்து மிகப்பெரிய நூல் ஒன்றை ஒர்லாண்டோ பிஜெஸ் என்பவர் “மக்களின் சோகமான நிகழ்வு” ( Orlando Figes: A Peoples

Tragedy) எனும் நூலை சில ஆண்டுகளுக்கு முன் வெளியிட்டார். போல்ஷ்விக்குகள் அதிகார வெறி கொண்ட கூட்டம் எனவும், 1917-பிப்ரவரியில் நடந்த புரட்சிதான் உண்மையான மக்கள் புரட்சி எனவும் அக்டோபரில் ஒரு கலகம் நடந்து, பிப்ரவரியில் வந்த ஜனநாயக அரசு வீழ்த்தப்பட்டது எனவும் பிஜெஸ் உள்ளிட்ட பலர் எழுதியுள்ளனர்.

பிஜெஸ் நூலில் பிப்ரவரி புரட்சியை அடுத்த நிகழ்ந்த அக்டோபர் புரட்சியை விளக்குகிற அத்தியாயத்திற்கு, “தனக்கென்று (லெனினுக்கென்று) ஒரு புரட்சி”என்று அவர் தலைப்பிட்டுள்ளார். அதாவது லெனின் தனது அதிகாரப்பசியை தீர்த்திக் கொள்ள அக்டோபர் புரட்சியை நடத்தினார் என அவர் எழுதுகிறார்.

டேவிட் ஷுப் என்பவர் தனது நூலில் அக்டோபர் புரட்சியை விளக்குகிற அத்தியாயத்திற்கு “லெனின் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுகிறார்:என்று தலைப்பிட்டு, லெனின் செய்த சதிதான் அக்டோபர் புரட்சி என எழுதுகிறார்.

இந்த முதலளித்துவ ஆதரவு வரலாற்றாசிரியர்கள் வரலாற்றை தலைகீழாக விளக்குகின்றனர். ரஷ்யாவில் அன்று நடந்த மாற்றங்களில் சோவியத்துக்கள் மைய இடத்தினை வகித்தன என்ற அடிப்படையான உண்மையை அவர்கள் மறைக்கின்றனர்.

ரஷ்யப் புரட்சி, அடக்கி, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் சமூகப் புரட்சி என்பதற்கான சாட்சியங்களாக சோவியத்துக்கள் திகழ்ந்தன. இந்த உண்மை, வரலாற்றுப் புரட்டர்களால் தொடர்ந்து மறைக்கப்பட்டு வருகிறது.

உண்மையில் முதலாளித்துவப் புரட்சி என்று அழைக்கப்படும் பிப்ரவரி புரட்சியை நிகழ்த்தியதும் மக்கள்தான். ஆனால் அரசு அதிகாரம் முதலாளித்துவ சக்திகளிடம் சென்றது. அக்டோபரில் நிகழ்ந்த புரட்சியின் போதுதான் அதிகாரம் தொழிலாளி வர்க்கத்திடம் மாறியது. இந்த இரண்டு மாற்றங்களிலும் சோவியத் அமைப்புக்கள் முக்கிய பங்கினை ஆற்றின.

ஆனால் தாங்கள் ஆட்சிக்கு வரக் காரணமாக இருந்த சோவியத்துக்களை அழிக்கவே முதலாளிகள் முயற்சித்தனர். கெரன்ஸ்கி தலைமையில் பிப்ரவரி புரட்சிக்குப் பிறகு வந்த அரசு சோவியத்துக்களை அழிக்க முனைந்தது. கெரன்ஸ்கியே கூட”நாங்கள் சோவியத்துக்களை செத்துப் போகச் செய்திடுவோம்” என்று கூறினார். ஏனென்றால் எப்போதுமே மக்கள் சக்தி உறைந்திருக்கிற எந்த ஒரு ஜனநாயக கட்டமைப்பையும் முதலாளித்துவம் சகித்துக் கொள்வதில்லை.

இதற்கு மாறாக, “அனைத்து அதிகாரங்களும் சோவியத்துக்களுக்கே” என்ற உண்மையான ஜனநாயக முழக்கத்தை போல்ஷ்விக்குகள் முன்வைத்தனர். அவர்களது, ”நிலம், சமாதானம், உணவு”என்ற கோஷங்களுக்கு ஈடாக “அனைத்து அதிகாரங்களும் சோவியத்துக்களுக்கே” என்ற முழக்கம் எதிரொலித்தது.

சோவியத்துக்களை பற்றி லெனின்

19௦5-ஆம் ஆண்டிலேயே சோவியத்துக்கள் உருவாகத் துவங்கின. . இது தொழிற்சாலைகளில் உள்ள தொழிலாளர்கள் சேர்ந்து உருவாக்கிய அமைப்பு. ஓரளவு கிராமப் புறங்களிலும் இந்த அமைப்புக்கள் வேரூன்றத் தொடங்கின.

புரட்சி நடப்பதற்கு மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பாக, 1917 ஜூலை இறுதியில் லெனின் “புரட்சியின் படிப்பினைகள்” என்ற கட்டுரையை எழுதினார்.

உள்ளூர் மட்டத்தின் அடிப்படையில் உழைக்கும் மக்களை ஒன்று திரட்டும் சோவியத்துக்களுக்கு அவர் எவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுத்தார் என்பதை இக்கட்டுரை விளக்குகிறது.

சோவியத் அமைப்பை விவரிக்கும் போது, லெனின் எழுதுகிறார்.

“(ஜார் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, கிடைத்த) சுதந்திரத்தை பயன்படுத்தி,  மக்கள் சுயேச்சையாக அமைப்பு ரீதியாக திரண்டிடத் துவங்கியுள்ளனர். ரஷ்ய மக்கள் தொகையில் மிகப் பெரும்பான்மையாக உள்ள தொழிலாளிகள் மற்றும் விவசாயிகளின் தலைமை அமைப்பாக இருப்பது சோவியத்துக்கள். தொழிலாளிகள்,  இராணுவ வீரர்கள்  மற்றும் விவசாயிகள் பிரதிநிதிகளின் அமைப்பாக சோவியத்துகள் விளங்குகின்றன.”

சோவியத் என்பது வெறும் சங்கமோ, சாதாரணமாக இயங்கும் அமைப்போ அல்ல. வர்க்க உணர்வு வளர்ச்சியின் வெளிப்பாடு என்பதை லெனின் குறிப்பிடுகிறார்.

“இந்த சோவியத்துகள் ஏற்கனவே பிப்ரவரிப் புரட்சியின் போதே உருவாகத் தொடங்கி விட்டன. பிறகு ஒரு சில வாரங்களுக்குள்ளாகவே ரஷ்யாவின் பெரும்பாலான பெருநகரங்களிலும், பல கிராமப்புற மாவட்டங்களிலும் வலுவான வர்க்க உணர்வு கொண்ட தொழிலாளிகளும் விவசாயிகளும் சோவியத்துகளில் ஒன்றுபட்டுள்ளனர்.”

இதில் “வர்க்க உணர்வு” என்பது முக்கியமான சொற்றொடர். முதலாளித்துவத்தை அகற்றும் பணிக்காக வர்க்க ஒற்றுமை உறுதிப்பட வேண்டுமென்று கருதுகிற உணர்வு நிலை தொழிலாளி, விவசாயிகள் மத்தியில் உருவானதால்தான் புரட்சி அமைப்புக்களாக சோவியத் அமைப்புக்கள் தோன்றின. வர்க்க உணர்வை தொழிலாளி வர்க்கத்திடம் ஏற்படுத்தும் பணியை போல்ஷ்விக்குகள் வெற்றிகரமாக செய்தனர்.

சோவியத்துகளைப் பற்றி விவரிக்கும் லெனின், சோவியத்துக்களின் ஜனநாயகத் தன்மையையும் குறிப்பிடுகிறார்.

“சோவியத்துகள் முழுக்க முழுக்க சுதந்திரமான வழிமுறைகளில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அமைப்புக்களாக விளங்குகின்றன. தொழிலாளிகள், மற்றும் விவசாயிகள் உள்ளிட்ட மக்களைப் பிரதித்துவப்படுத்தும் உண்மையான அமைப்புகளாக அவை திகழ்கின்றன. ராணுவச் சீருடையில் தொழிலாளிகளும் விவசாயிகளும் ஆயுதபாணியாகவும் இந்த சோவியத்துக்களில் திரண்டுள்ளனர். ”

புரட்சியில் முக்கிய பங்காற்றிய இந்த சோவியத்துக்கள், புரட்சிக்குப் பிறகும் மேலும் ஜனநாயக அடிப்படையில் செயலாற்றின. உண்மையில், உள்ளூர் மட்டத்திலான மக்கள் திரள், அமைப்புரீதியாக ஒன்று திரண்ட நிகழ்வுதான் சோவியத் எனும் அற்புதமான வரலாற்று நிகழ்வு.

எதிர்கொண்ட தடைகள்

சோவியத்துக்கள் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியது எளிதாக நடக்கவில்லை. துவக்கத்தில் போல்ஷ்விக்குகள் முன் வைத்த “அனைத்து அதிகாரங்களும் சோவியத்துக்களுக்கே”என்ற முழக்கத்தினை அப்போது   சோவியத்துகளில் இருந்த சிறுபான்மை எண்ணிக்கையிலான பிரதிநிதிகள் மட்டுமே ஏற்றுக் கொண்டு அந்தக் கோரிக்கையை முன்வைத்தனர்.

சோவியத்துகளின் பிரதிநிதிகளில் பெரும்பான்மையினர், அன்று, சோசலிச-புரட்சிவாதிகளின் (Socialist-Revolutionary) கட்சிகளிலும், மென்ஷிவிக் பிரிவின் ஆதரவாளர்களாகவும் இருந்தனர். இந்த இரண்டு பிரிவினரும் சோவியத்துகளுக்கு அதிகாரத்தை மாற்றுவதை எதிர்த்தனர்.

முதலாளித்துவ அரசை அகற்றி சோவியத்துகளின் அரசாங்கம் நிறுவ வேண்டும் என்பதனை  இந்தக் கட்சிகள் எதிர்த்ததற்கு என்ன காரணம்? முதலாளித்துவ அரசாங்கத்தை ஆதரித்து, ,  அதனுடன் சமரசம் செய்து கொண்டு, அவர்களோடு சேர்ந்து கொண்டு ஒரு கூட்டணி அரசை உருவாக்குவதற்குத்தான் அவர்கள் பாடுபட்டனர்.

அவர்களது இந்தப் பாதைதான் பிப்ரவரி புரட்சிக்குப் பிறகு , அது அடுத்த கட்டத்திற்குப் போகாமல், ஐந்து மாத காலத்திய தேக்கத்திற்கு காரணமாக அமைந்தது. லெனின் தலைமையிலான போல்ஷ்விக்குகள் இந்த சந்தர்ப்பவாதத்தை எதிர்த்துப் போராடி இறுதியில் வெற்றி கண்டனர்.

லெனினது உக்கிரமமான கருத்துப் போராட்டம், புரட்சியின் தேக்கத்தை உடைத்தது. சோவியத்துக்கள் என்ன செய்ய வேண்டும், புரட்சி நோக்கி எவ்வாறு பயணப்பட வேண்டும் என்பதை பிப்ரவரி முதல் இடையறாது அவர் எழுதி வந்தார். சோவியத்துக்கள் அதிகாரத்தை கையில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டுமென உறுதியோடு வலியுறுத்தி வந்தார் லெனின்.

“. . . . . . . . அரசியல் அமைப்பு சட்ட அவை கூடுவது தள்ளிவைக்கப்பட்டுவிட்டது. . இந்நிலையில் சோவியத்துக்களை தவிர்த்து, வேறு எந்த சக்திகளும் அரசு அதிகாரத்தில் இருக்க முடியாது. சோவியத்துக்கள் அரசு அதிகாரத்தை முழுமையாக எடுத்துக் கொள்ள முடியும்.  . . . எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பது தெளிவானது. அப்போதுதான் நமது புரட்சி,  உண்மையான மக்கள் புரட்சியாகவும், உண்மையான ஜனநாயகப் புரட்சியாகயும் மாறும். ”என்று அவர் எழுதினார்.

அத்துடன், கெரன்ஸ்கி அரசாங்கம் மக்கள் விருப்பத்திற்கு மாறாக போரை தொடர்வது என்று முடிவெடுத்த நிலையில், சோவியத்துகள் அதிகாரத்தினைக் கைப்பற்றி, போரினை நிறுத்த முயற்சிக்க வேண்டுமென லெனின் அறிவுறுத்தினார்.

சோவியத்துக்கள் அதிகாரத்தை கைப்பற்றினால்தான், “. . ஆக்கிரமிப்புப் போரை முடிவுக்கு கொண்டுவந்து அமைதிக்கு இட்டுச் செல்கின்ற ஒரு கொள்கையை முன்னெடுத்துச் செல்ல முடியும். அப்போது தான் தொழிலாளிகளும் விவசாயிகளும் சேர்ந்து,  “போரில் இருந்து” கொள்ளை இலாபத்தை ஈட்டிக்கொண்டு, நாட்டை சீரழித்து, பட்டினி நிலைக்கு தள்ளியிருக்கின்ற முதலாளிகளை அடக்கிட முடியும். ”என்று விளக்கினார், லெனின்.

1917 அக்டோபர் புரட்சிக்குப் பிறகும் லெனினது வழிகாட்டுதல்கள், வற்றாத ஜீவநதியாக வந்து கொண்டிருந்தன. புரட்சி நடந்த சில நாட்களுக்கு பிறகு ரஷ்ய உழைக்கும் மக்களை நோக்கி தோழர் லெனின் கூறினார்.

“உழைக்கும் மக்களே, இப்பொழுது நீங்கள் தான் ஆட்சி பீடத்தில் இருக்கிறீர்கள் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். அனைத்து அரசியல் விவகாரங்களையும் நீங்கள் உங்களுடைய கைகளில் எடுத்துக் கொள்ளாவிடில் உங்களுக்கு யாரும் துணை புரியப்போவதில்லை. இப்பொழுது முதல் உங்களுடைய சோவியத்துகள்தான் அரசு அதிகார உறுப்புகள், முழு அதிகாரம் படைத்த சட்ட மன்றங்கள். உங்களுடைய சோவியத்துகளின் மூலம் ஒன்று திரளுங்கள், அவற்றை பலப்படுத்துங்கள், நீங்களே நேரில் பணிகளில் இறங்குங்கள்”

லெனினது வழிகாட்டுதலில் சோவியத்துக்கள் அரசு அதிகாரத்தை உறுதியாகப் பற்றிகொண்டு,  உலகின் முதல் தொழிலாளி வர்க்க அரசை உருவாக்கும் அரும் பணியில் ஈடுபட்டன.

இன்று, உள்ளூர் மட்டத் திரட்டல் கடினமானது என்பதால் அதனை அலட்சியப்படுத்தும் தவறு பல இடங்களில் பல சந்தர்ப்பங்களில் நிகழ்கிறது. இது லெனினிய சிந்தனைக்கு மாறானது. அடிமட்டத்திலிருந்து மக்கள் சக்தியை ஒருமுகமாக திரட்டி, புரட்சிகரப் பேராற்றலை உருவாக்க வேண்டுமென்பது ரஷ்யப் புரட்சி வரலாற்றில் சோவியத்துக்கள் எடுத்துரைக்கும் படிப்பினை. இதனை புரட்சிகர இயக்கங்கள் மறந்திடக் கூடாது.

புரட்சிப் பயணத்தில் கருத்து மோதல்கள் …

 என்.குணசேகரன்

பிப்ரவரியிலிருந்து அக்டோபர் புரட்சி வரை நிகழ்ந்த சம்பவங்கள், எந்த அளவில் முக்கியமானதோ, அதே அளவில் அப்போது வெடித்தெழுந்த கருத்து மோதல்களும் முக்கியமானவை. இந்தக் கருத்து மோதல்களின் ஊடாக, சரியான முடிவுகளும், சரியான பார்வைகளும் உருப்பெற்றன. லெனின் தலைமையில் நடந்த இந்த கருத்துப்போர் பாட்டாளி வர்க்கத்தை புரட்சிக்கு தயார் செய்தது.

புரட்சியின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் நடைபெற்ற இந்தக் கருத்துப்போர், பல புதிய கருத்தாங்கங்கள் உருவாக வழிவகுத்தது. இந்தக் கருத்தாக்கங்கள், ரஷ்ய நிலைமைகளை சார்ந்து உருவானவைதான். ஆனால் ரஷ்யப் புரட்சிக்கு அடுத்து நிகழ்ந்த சீனப்புரட்சி, வியட்நாம் புரட்சி போன்ற பல தருணங்களில், ரஷ்யப் புரட்சியின் கருத்தாக்கங்கள் புரட்சிக்கான செயல் திட்டங்களை உருவாக்கிட பேருதவியாக அமைந்தன.

தத்துவப் போராட்டத்தில் புதிய கருத்தாக்கங்கள்

எடுத்துக்காட்டாக ரஷ்யப் புரட்சியின் போது உருவான “தொழிலாளி-விவசாயி வர்க்கக் கூட்டணி” எனும் கருத்தாக்கம் பின் தங்கிய நாடுகள் பலவற்றில் புரட்சிகர மாற்றங்கள் ஏற்பட பயன்பட்டது.

முதல் தொழிலாளி வர்க்க புரட்சி 1871-ல் பாரீசில் நிகழ்ந்தது. பாரிஸ் கம்யூன் என்றழைக்கப்படுகிற இப்புரட்சி அரசு 72 நாட்கள் நீடித்த பிறகு,தோல்வியில் முடிந்தது. பிரான்சு முதலாளித்துவம் பெண்கள், குழந்தைகள் உள்பட சுமார் ஒரு லட்சம் தொழிலாளர்களை படுகொலை செய்து அந்தப் புரட்சியை ஒடுக்கியது.

அதன் தோல்விக்கான காரணங்களை மார்க்ஸும் ஏங்கெல்ஸும் ஆராய்ந்தனர். அன்றைய புரட்சிக்கு தலைமையேற்ற பாட்டாளி வர்க்கம் தன்னுடன் விவசாயிகளை இணைத்து வர்க்கக் கூட்டணி அமைக்க முடியாமல் போனது ஒரு முக்கிய காரணம் என்பதை அவர்கள் சுட்டிக்காட்டினர்.

இந்த வரலாற்றுப் படிப்பினையை ரஷ்யக் கம்யூனிஸ்டுகளான போல்ஷ்விக்குகள் சரியாக கிரகித்துக் கொண்டனர். புரட்சியில் விவசாயிகள் பங்கு குறித்து மிகைப்படுத்தியும், அவர்களது பங்கினை மறுத்தும் பல கருத்துக்கள் ரஷ்யாவிலும், ஐரோப்பிய தொழிலாளி வர்க்க இயக்கத்திலும் நிலவின.

ரஷ்யாவில் புரட்சி இயக்கத்தின் துவக்க காலங்களில் நரோத்னியம் எனும் சிந்தனைப்போக்கு கொண்டவர்கள் விவசாயிகளின் எழுச்சி மூலமாகவே சோசலிசம் கொண்டு வரலாம் என்ற கருத்தைக் கொண்டிருந்தனர். அதற்குப் பிறகு டிராட்ஸ்கியின் “நிரந்தரப் புரட்சி”எனும் தத்துவம் தோன்றியது. இது விவசாயிகள் புரட்சியில் ஆற்ற வேண்டிய பங்கினை குறைத்து மதிப்பிடும் தவறினை செய்தது. இந்த இரண்டுக்கும் எதிராக ரஷ்யக் கம்யுனிஸ்ட் இயக்கம் போராடி வந்துள்ளது.

மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் முன்னோடித் தலைவரான தோழர் பி.டி.ரண தி வே எழதினார்:
“…..(விவசாயப் பிரிவினரில்  )…. சில பகுதியினரைப் பற்றி அதீத எதிர்பார்ப்பும் , சில பகுதியினரின் முற்போக்கு, புரட்சிகர தன்மைகளை குறைத்து மதிப்பிடுவதும் விவசாயப் பிரிவினரின் ஒற்றுமையை அழிக்கவே செய்யும்; இது விவசாய மக்களின் புரட்சிகரமான எதிர்ப்பியக்கத்தை உடைத்து, தொழிலாளி வர்க்கத்தின் தலைமைக் கான வாய்புக்களையும் கெடுத்துவிடும்.”- என்றார். (ஆங்கில மார்க்சிஸ்ட் .1983). இது புரட்சி வரலாற்றில் பல தருணங்களில் நிகழ்ந்திருக்கிறது.

இந்தப் போக்குகளைத் தவிர்த்து, விவசாய பெருமக்களை திரட்டி, உறுதியான தொழிலாளி – விவசாயி ஒற்றுமை உருவாக்கிட வேண்டும். இது புரட்சிக்கான பாதை.

இது போன்று மார்க்சும் எங்கெல்சும் விட்டுச் சென்ற தத்துவப்போராட்டத்தை லெனின் தொடர்ந்து நடத்தி, பல புதிய கருத்தங்கங்களை படைத்தார்.இவற்றின் தொகுப்பே லெனினியமாக மலர்ந்தது.

இந்தியப் புரட்சி இலட்சியம் கொண்டோர் ரஷ்யப் புரட்சியின் போது ஆக்கம் பெற்ற கருத்தாக்கங்களை உள்வங்கிட வேண்டும். அவை பற்றிய புரிதல் இல்லாமல், இந்தியப் புரட்சி இயக்கம் முன்னேற்றத்தை சாதிக்க இயலாது.

தத்துவத்தின் பங்கு    

1902-ஆம் ஆண்டு வெளியான “என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்ற நூல் ,லெனின் எழுதிய பிரசித்தி பெற்ற நூலாகும். அதில் வருகின்ற “புரட்சிகர தத்துவம் இல்லாமல், புரட்சிகர இயக்கம் இல்லை” என்ற லெனினது சொற்கள் அன்றாட நடைமுறைப் பணிகளுடன் தத்துவப்பார்வையை இணைக்க வேண்டுமென்பதை வலியுறுத்துகிறது.

லெனின் நடத்திய கருத்துப் போரின் உயிர்நாடியாகத் திகழ்ந்த இந்த வாதம் புரட்சி நிகழ்வுப் போக்கின் அனைத்து தருணங்களிலும் வெளிப்பட்டது. குறிப்பாக,பிப்ரவரிப் புரட்சிக்குப் பிறகு அக்டோபர் வரையான காலத்தில், புரட்சி நடவடிக்கைகளின் அடிப்படையாக விளங்கிய தத்துவ கருத்துக்கள் பல தீவிரமாக விவாதிக்கப்பட்டன.

1902-ஆம் ஆண்டு,“என்ன செய்ய வேண்டும்?” வெளிவந்த பிறகு, லெனின், அந்தநூலில் அடங்கியிருந்த புரட்சிப்பாதைக்கான தனது கருத்துக்களை வலியுறுத்தி தத்துவப் போராட்டத்தை இடையறாது தொடர்ந்து நடத்தி வந்தார். புரட்சியின் ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் புரட்சிகர மார்க்சிய தத்துவ நிலைபாடுகளுக்காக அவர் விடாப்பிடியாகப் போராடினார்.

‘எப்படி வேண்டுமானால் இயக்கம் கட்டலாம்: இயக்கம் சிறியதாக இருந்தாலும்,பெரியதாக இருந்தாலும்,மனம் போன போக்கில் வேலைகளை செய்து கொண்டிருக்கலாம்’ என்ற மனநிலையில் அன்றைய இரண்டாம் கம்யூனிஸ்ட் அகிலத்தில் ஒன்று சேர்ந்திருந்த பல சமுக ஜனநாயகக் கட்சிகள் இருந்தன.ஜெர்மானிய சமுக ஜனநாயகக் கட்சியின் தலைவர் பெர்ன்ஸ்டைன் இயக்கம் நடத்திக் கொண்டிருப்பதுதான் முக்கியமே தவிர,சோஷலிச இலட்சியமோ அதற்கான தத்துவமோ அவசியமில்லை என்கிற வகையில் பேசியும் எழுதியும் வந்தார்.

தத்துவம் இல்லாத இயக்கம் ‘உற்சாகமாக’ செயல்பாடுகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று பேசுவது எப்படிப்பட்டது? லெனின் இக்கருத்தினை கிண்டல் செய்கிறார். சாவு நிகழ்ந்த ஒரு வீட்டில் எல்லோரிடமும் சென்று ‘இந்த நாள் உங்களுக்கு சந்தோசமான நாளாக அமையட்டும்’ என்று உற்சாக வாழ்த்து சொல்வது போன்றது இது என்றார் லெனின்.

வேலைகள்,பணிகள்,இயக்கம் ஆகிய அனைத்துக்கும் மார்க்சிய அடிப்படையில் தத்துவ நியாயங்களை சிந்தித்து, அவற்றை பாட்டாளி வர்க்கத்திடம் எடுத்துரைக்கும் தத்துவ வேலையை ஒரு இயக்கம் புறக்கணித்திடக் கூடாது. அவ்வாறு புறக்கணித்தால், தேக்கத்தையும், சரிவையும் இயக்கம் சந்திக்க நேரிடும். அதே போன்று தொழிலாளி வர்க்கத்திடம் எதிரி வர்க்கங்களின் கருத்துத் தாக்கத்தை அகற்ற, தத்துவப்போர் நடத்தவிலை என்றால், புரட்சியை நோக்கிய பயணம் முன்னேறிடாது.

அதிகாரம் யாருக்கு எனும் சர்ச்சை:

பிப்ரவரியில் கெரென்ஸ்கி தலைமையிலான முதலாளித்துவப் புரட்சி நிறைவு பெற்ற பிறகு பல பிரச்னைகளை மையமாகக்கொண்டு தத்தவார்த்த விவாதங்கள் புயல் வீசுவது போன்று நிகழ்ந்தன.

அதிலும் பிப்ரவரிக்கு அடுத்த மாதமே லெனின் “ஏப்ரல் ஆய்வுரைகளை”முன்வைத்து கருத்துப் போரினை உச்சத்திற்கு கொண்டு சென்றார்.

அதில் இரண்டாவதாகக் குறிப்பிடப்படும் ஆய்வுரை பல அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தியது.

அதன் முக்கிய கூறுகளை இவ்வாறு வரிசைப்படுத்தலாம்.

  • தற்போதைய ரஷ்ய நிலைமைக்கு ஒரு சிறப்பான தன்மை உள்ளது.
  • நாடு புரட்சியின் முதல் கட்டமாக விளங்கும் பிப்ரவரி புரட்சியிலிருந்து கடந்து கொண்டிருக்கின்றது. (இதைத்தான் மென்ஷ்விக்குகளும்,சோசலிஸ்ட் புரட்சியாளர்கள் என்றழைக்கப்படும் பிரிவினரும் இதர பல குழுக்களும் எதிர்த்தனர்.)
  • புரட்சியின் முதல் கட்டத்தில் முதலாளிகள் கையில் அதிகாரம் சென்றடைந்துள்ளது,இதற்குக் காரணம்,ரஷ்யப் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் வர்க்க உணர்வு குறைவாக இருந்ததுதான். அத்துடன், அமைப்புரீதியாகத் திரள்வதில் பாட்டாளி வர்க்கத்திற்கு இருந்த பலகீனமும்தான் அந்த நிலைமை ஏற்பட்டதற்குக் காரணம்.
  • புரட்சி இரண்டாவது கட்டத்திற்கு முன்னேறிட வேண்டும்.
  • இந்த இரண்டாவது கட்டத்தில், பாட்டாளி வர்க்கத்திடமும்,விவசாயிகளில் மிகுந்த வறிய நிலையில் உள்ள ஏழை விவசாயிகளிடமும் அதிகாரம் சென்றடைய வேண்டும்.

வரலாற்றை மார்க்சிய அடிப்படையில் ஆய்வு செய்து அப்போது நிலவிய காலம் பாட்டாளி வர்க்கம் முன்முயற்சி எடுத்து அதிகாரத்தை அது கைபற்ற வேண்டிய காலம் என்பதை லெனின் எடுத்துரைத்தார். லெனினுடைய இந்தக் கருத்துக்களுக்கு கடும் எதிர்ப்பு ஏற்பட்டு தீவிர வாதப்போர் எழுந்தது..

ஏப்ரல் ஆய்வுரைகள் இன்று வரை விவாதிக்கப்பட்டு வருகின்றன.இதையொட்டி,அன்றும், இன்றும் தொடருகிற பல சர்ச்சைகளில் ஒன்று முக்கியமானது. ”ரஷ்ய நாடு உண்மையில் சோசலிச புரட்சிக்கு தயாராக இருந்ததா?அல்லது முதலாளித்துவப் புரட்சிக்கு   மட்டுமே வாய்ப்பு இருந்ததா?”

அன்று போல்ஷ்விக்குகள் என்றழைக்கப்பட்ட கம்யூனிஸ்ட்கள் சோசலிசப் புரட்சிக்கு ரஷ்ய வர்க்க நிலைமைகள் சாதகமாக இருந்ததை துல்லியமாக கண்டறிந்தனர். இதனால் அவர்களது வழிகாட்டுதலில் தொழிலாளி வர்க்கப் புரட்சி வெற்றி பெற்றது.

அவர்களுக்கு எதிர்முகாமில் இருந்த மென்ஷ்விக்குகள் ‘சோசலிசப் புரட்சி தற்போது சாத்தியமில்லை;முதலாளித்துவப் புரட்சி நிகழ்ந்து அதுவே நீண்ட காலம் நீடிக்கும்’ என வாதிட்டனர். லெனின் தலைமையிலான ரஷ்யப் புரட்சி வெற்றி பெற்ற பிறகு அக்டோபர் புரட்சி ஒரு வரலாற்றுத் தவறாக சித்திரிக்கப்பட்டு இன்றளவும் ரஷ்ய சோசலிச புரட்சி மீது அவதூறு பரப்பட்டு வருகிறது.

கல்வியறிவில் மேம்பட்ட, சமுகத்தின் உயர்மட்டத்தில் உள்ள ஒரு தரப்பரோடு இணைந்து அதிகாரத்தை பாட்டாளி வர்க்கம் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்பது மென்ஷ்விக்குகள் நிலை. அதாவது ரஷ்ய நிலைமைகளில் முதலாளிகளோடு சமரசத்தை செய்து கொள்வதுதான் சரியானது என்றனர். பிப்ரவரி புரட்சியில் ஜார் அரசை வீழ்த்திய நிலையில், முதலாளிகள் தலைமையேற்று அமைந்துள்ள ஆட்சியோடு பாட்டாளி வர்க்கமும் இணைந்து இடைக்கால அரசை நிரந்தரமாக ஆதரிக்க வேண்டுமென்றனர், மென்ஷிவிக்குகள்.

இதனை லெனின் தலைமையிலான போல்ஷ்விக்குகள் எதிர்த்தனர். ஜார் ஆட்சி வீழ்ந்த நிலையில் நீண்ட காலம் இடைக்கால அரசு நீடிக்க வேண்டியதில்லை; முதலாளிகளோடு சமரசத்திற்கு இடமில்லை எனவும் அவர்கள் வாதிட்டனர். ரஷ்ய பாட்டாளிவர்க்கம் அதிகாரத்தை தலைமை தாங்கி வழிநடத்த தயாராக உள்ளது எனவும் மற்றும் பல கருத்துக்களை முன்வைத்துப் போராடினர். ரஷ்ய நிலைமைகள் சோசலிசத்தை நோக்கி முன்னேற வாய்ப்பாக உள்ளதையும் அவர்கள் ஆணித்தரமாக எடுத்துரைத்தனர்.

ஆனால் மென்ஷ்விக்குகள் கல்வியறிவு பெற்ற நிபுணர்கள் தொழில்திறமை படைத்தோர், நிர்வாகிகள் போன்றோர் அடங்கிய முதலாளித்துவ முகாம்தான் நாட்டின் இன்றைய பின்தங்கிய நிலையில் நாட்டை ஆளும் தகுதி படைத்ததாக் இருக்கும் என்றனர். அத்துடன் ரஷ்ய தொழிலாளி வர்க்கம் தனியாக அதிகாரம் செலுத்தும் வகையில் அமைப்புரீதியாகத் திரண்டிடவும் இல்லை; அத்தகைய அரசியல் குறிக்கொள் உணர்வு கொண்டதாகவும் இல்லை; அத்துடன் போல்விக்குகள் சொல்லுகிற “பாட்டாளிவர்க்க சர்வாதிகார அரசு” அமைப்பதற்கான வலுவான தளம் கொண்டதாக விவசாய மக்கள் பிரிவினரும் இல்லை என்பது உள்ளிட்ட கருத்துக்களை மென்ஷ்விக்குகள் முன்வைத்தனர்.

இதற்கு,போல்ஷ்விக்குகளின் பதில் கீழ்க்கண்டவாறு அமைந்தது:

கல்வியறிவு கொண்ட மேல்தட்டு சமுகம் ஜார் ஆட்சிக்கு பிந்தைய சமுகத்தை கட்டுவதற்கு உதவிடும் என்ற நம்பிக்கையை   அது முதலாளித்துவ வளர்ச்சிக்குத் தான் பயன்படும்.

ஜார் ஆட்சிக்கு முடிவு கட்டிய புரட்சி சில இலட்சியங்களைக் கொண்டது. அந்த இலட்சியங்கள் ஈடேற மேல்தட்டு சமுகம் உதவிடாது. அது முதலாளித்துவ சர்வாதிகாரம் அமையவே வழிவகுக்கும் இந்த சர்வாதிகாரம், அன்றைய ரஷ்ய அரசியல் சக்திகளான காடேட்கள் போன்ற முதலாளித்துவ ஜனநாயகம் பேசும் சக்திகள் அதிகாரத்தில் நீடிக்கவே உதவிடும்.

இந்த பதில் வாதங்களை முன்வைத்த போல்ஷ்விக்குகள் பாட்டாளி வர்க்கம் அதிகாரத்தை கைப்பற்றி ‘பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம்’ என்ற உண்மையான, பெரும்பான்மை மக்களுக்கான ஜனனநாயக மலரவேண்டும் என்றும் அதற்கு பிப்ரவரியில் நடந்த புரட்சியை அடுத்த கட்டத்திற்கு,சோஷலிச புட்சிக்கு கொண்டு செல்ல வேண்டுமென்று வாதிட்டனர்.

ரஷியாவில் நிலவும் முதலாளிகள்,தொழிலாளர்,விவசாயிகள் என பல்வேறுதரப்பினர் மற்றும் வர்க்க சக்திகளின் நிலைமைகள் பற்றிய ஆய்வையோட்டிய விவாதங்கள் நடந்துள்ளன.

வாதப்போரின் தீவிரத்தில் ஒரு கட்டத்தில் போல்ஷ்விக்குகள் சோசலிசப் புரட்சிக்காகவும் மற்றவர்கள் முதலாளித்துவ புரட்சிக்காகவும் நிற்பது அப்பட்டமான எதார்த்தமாக மாறியது.

ஆக, பாட்டாளிவர்க்கத்திற்காக போல்ஷ்விக்களும் முதலாளித்துவ எதிர்புரட்சி சக்திகளுக்காக மற்றவர்கள் எனவும் பிப்ரவரி புரட்சி நடத்த கைகோர்த்தவர்களே உருமாறினார்கள்.

போல்ஷ்விக்குகள் என்றழைக்கப்பட்ட கம்யூனிஸ்ட்கள் இந்த தத்துவப் போரை திறம்பட நடத்தினர். அவர்கள் வழி நடத்தியவாறு, இரண்டாம் கட்டப் புரட்சியான சோசலிசப் புரட்சியும் வெற்றி பெற்றது.

அவர்கள்தான், ஜாரின் முடியாட்சியை முடிவிற்கு கொண்டு வந்து, முதல் கட்டப் புரட்சியை வெற்றிரமாக நடத்தினர். தலைமறைவு வாழ்க்கை, உயிரையே புரட்சிக்காக அர்ப்பணிக்கும் துணிவு, விரிவான தத்துவார்த்த வாசிப்பு, மனித சமுகத்தின் புரட்சிகர அனுபத்தை உள்வாங்கியுள்ள அனுபவம், மென்ஷ்விக்குகள், நரோத்னிக்குகள், போன்றோரின் கருத்துக்களை எதிர்நோக்கும் வகையில் ஆழமான தத்துவ அறிவு ஆகிய அனைத்து குணநலன்கள் கொண்டவர்களாக போல்ஷ்விக்குகள் இருந்தனர். புரட்சி பற்றிய சரியான புரிதல் மேலிருந்து கீழ் வரை அழுத்தமாக இருந்ததால் அக்டோபர் புரட்சி வென்றது.

(தொடரும்)

சமுக நிகழ்வுகளை எவ்வாறு மதிப்பிடுவது?…

பிப்ரவரி புரட்சியிலிருந்து அக்டோபருக்கு… 4

என்.குணசேகரன்

1917-ஆம் ஆண்டு ரஷிய வரலாற்றில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிகழ்வுகள் ஏற்பட்ட ஆண்டு.அடுத்தடுத்து மூன்று அதிரடியான வரலாற்று மாற்றங்கள் நிகழ்ந்த கட்டம் இது.

ஒன்று,1868-ஆம் ஆண்டிலிருந்து ஆட்சியிலிருந்த ஜார்மன்னர் இரண்டாம் நிகோலஸ் ஆட்சியிலிருந்து அகற்றப்பட்ட நிகழ்வு.இரண்டாவதாக,மன்னராட்சிக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட்டபிறகு இடைக்கால அரசாங்கம் 1917-பிப்ரவரியில் ஆட்சியதிகாரத்திற்கு வந்தது.

மூன்றவதாக,இடைக்கால அரசாங்கம் முதலாளித்துவ அரசாங்கமாக இருத்ததால்,அது வீழ்த்தப்பட்டு,லெனின் தலைமையிலான பாட்டாளி வர்க்க அரசாங்கம் 1917-அக்டோபரில் அமைந்தது.

இந்த மூன்று நிகழ்வுகளையும் ஆராய்ந்திருக்கின்ற பல வரலாற்றுப் பேராசிரியர்கள்,நிபுணர்கள்,எழுத்தாளர்கள் அவை நிகழ்ந்ததற்கான காரணங்களை பல கோணங்களில் விளக்கியுள்ளனர்.ஜார் மன்னனின் திறமையின்மை,இடைக்கால அரசாங்கத்தில் பொறுப்புக்கு வந்த ‘தலைவர்களின்’ தலைமை,லெனினுடைய அதிகாரப் பேராசை என்று பல கருத்துக்கள் ‘ஆராய்ச்சிகள்’எனும் பெயரில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.

மார்க்சிய தத்துவம் முன்வைத்த இலட்சியம்,விஞ்ஞான சோசலிசம்.அதனை அடையும் நோக்கத்துடன் ரஷியக் கம்யூனிஸ்ட்கள் சாதித்த வரலாற்று மாற்றங்களை இன்று வரை கொச்சைப்படுத்தி வருகின்றனர்.ஒன்று,அந்நிகழ்வுகளை சிறுமைப்படுத்துவது,அல்லது அவற்றை அலட்சியப்படுத்தி,மறைத்துவிடுவது என்ற வகையில் இந்த இரண்டு போக்குகளும் அறிவுலகத்தில் தொடர்ந்து வருகிறது.

கடந்த நூற்றாண்டின் துவக்கத்திலிருந்தே,குறிப்பாக,1917- பிப்ரவரியிலிருந்து அக்டோபர் வரையுமான காலத்தில் தொழிலாளர்களின் தீவிர அரசியல் செயல்பாடு இருந்து வந்துள்ளது.இவை அனைத்தும் வரலாற்றில் மறைக்கப்படுகிறது.

தொழிலாளர்கள் ‘வேலைநிறுத்தம்’ என்பதனை மாற்றத்திற்கான ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தினர்.அரசாங்கத்தின் அடக்குமுறை துப்பாக்கி சூடுகள்,என அனைத்தையும் தாங்கி தங்களது போராட்டத்தை நடத்தினர்.

தெருக்களில் அணியணியாக ஒன்று சேர்வது,கலைக்க முற்படுகிற எதிரியுடன் மோதுவது, தாக்க வருகின்ற இராணுவ வீரர்களின் கைகளைப்பிடித்து இழுத்துத் தள்ளி வீழ்த்துவது,படைவீரர்கள் வரும் குதிரைகளின் வயிற்றைப்பிடித்துகொண்டு வீரர்களை தாக்குவது,தரையில் பரவலாக படுத்துக்கொண்டு மறியல் நடத்துவது,துப்பாக்கி குண்டுகளுக்கு பலியான உடல்களை சாலையில் கிடத்தி வழி மறித்துப் போராடுவது,கையெறி குண்டுகளை வீசுவது,பேஸ்புக்,டிவிட்டர் இல்லாத அந்தக் காலத்தில் வாய்மூலமாகவும்,துண்டுத்தாள்கள் வழியாகவும் போராட்ட செய்திகளை பரப்புவது,வதந்திகளை பரப்பி விடும் விஷமிகளின் விஷமத்தனத்தை அம்பலப்படுத்துவது போன்ற செயல்கள், பெரிய வரலாற்றுப் பேராசிரியர்களுக்கு அற்பமானதாக இருக்கலாம்;அவர்களுக்கு பட்டத்து இராணியாக இருந்த ஜாரின் மனைவி செய்த அரசியல் வேலைகள் ஜார் ஆட்சி அகன்றதற்கு முக்கிய காரணம் என அவர்கள் வாதிடலாம்.

ஆனால் புரட்சி மாற்றத்தில் ஈடுபட்ட உழைக்கும் மக்களின் இந்த “அற்ப”செயல்கள் வரலாற்று இயக்கத்தினை உந்தித் தள்ளின.என்பதுதான் உண்மை.குறிப்பாக பிப்ரவரி நாட்களில் இந்த செயல்கள் வலிமை படைத்தவையாக மாறின.

எனவே மார்க்சிய அரசியல் இலட்சியமான சோசலிசத்தை அடைவதற்கு நடந்த ரஷியப் புரட்சியை பயில்வதற்கும் மார்க்சிய தத்துவ அணுகுமுறையான இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதம் தேவைப்படுகிறது. இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதம் வரலாற்றை வர்க்கப் போராட்டங்களின் இயக்கமாகப் பார்க்க கற்றுக் கொடுக்கிறது.

“சமுக அமைப்பாக்கம்”

லெனின் துவக்க காலத்தில் மார்க்சின் மூலதனத்தை எவ்வாறு கற்றார் என்பதை குறிப்பிடுவது இந்த இடத்தில் பொருத்தமானது. 1894-ல் “மக்களின் நண்பர்கள் யார்?அவர்கள் எவ்வாறு சமுக ஜனநாயகவாதிகளை எதிர்கின்றனர்?”என்ற நூலில் மார்க்சிய ஆய்வுமுறையைப் பற்றி லெனின் விளக்குகிறார்.மார்க்சின் மூலதனத்தைப் பற்றி எழுதுகிற போது,கீழ்க்கண்டவாறு எழுதுகிறார்.

“….பொருளியல்ரீதியான சமுக உறவுகளை ஆராய்வது என்று துவங்குகிறபோதே உடனடியாக “சமுக அமைப்பாக்கம்” பற்றிய புரிதல் ஏற்படுகிறது…..

“…..வெவ்வேறு நாடுகளின் சமுக இயக்கத்தை பொதுவாகப் புரிந்து கொள்ள “சமுக அமைப்பாக்கம்” என்ற கருத்தாக்கம் உதவுகிறது.சமுக நடப்புக்களை விவரிக்கவும்,மதிப்பிடவும்,அதையொட்டி நமது நோக்கத்திற்கு ஏற்றவாறு செயல்படவும் “சமுக அமைப்பாக்கம்”என்ற பொதுக் கருத்தாக்கம் பயன்படுகிறது.

…..அது அறிவியல்ரீதியாக துல்லியமாக சமுகத்தை ஆராய்வதாகும்…

மேலும் லெனின் விளக்குகிறபோது கூறுகிறார்:

“சமுக உறவுகள்,உற்பத்தி உறவுகளாகவும்,,பிறகு ஒட்டுமொத்த உற்பத்தி சக்திகளாகவும் பார்க்கிற பார்வை சமுகத்தை ஆராய்வதற்கான வலுவான அஸ்திவாரத்தை ஏற்படுத்துகிறது.இது,சமுக அமைப்பாக்கங்கள் ஒரு இயற்கையான வரலாறாக பார்க்கும் புரிதலை ஏற்படுத்துகிறது.” என்கிறார்.

எனவே வரலாறு முழுவதும் வர்க்க சமுக உறவுகள் அதில் ஏற்படும் முரண்பாடுகள் புரட்சிகர சமுக மாற்றங்களுக்கு இட்டுச் செல்கின்றன.ரஷியாவிலும் இது நிகழ்ந்தது. களத்தில் போராடும் தொழிலாளர்கள் போராட்டக் களத்திலிருந்து வீடு திரும்பினாலும் குடியிருப்புப் பகுதியில் குடும்பத்தோடும் சக மக்களோடும் அன்று நடைபெற்ற போராட்ட அனுபவங்களை பகிர்ந்துகொண்டு தீவிர கருத்துப் பரிமாற்றத்தில் ஈடுபடுவது வழக்கம்.இது அவர்களின் அரசியல் கூர்மையை உணர்வுரீதியில் செழுமைப்படுத்தும்.

இவை ஒரு வாசிப்பு வட்டங்கள் போன்று செயல்பட்டதை அறிய முடிகிறது.இந்த வாசிப்பு வட்டங்களில் மார்க்சின் மூலதனம் உள்ளிட்டு பிளக்கனாவ்,லெனின் உள்ளிட்டோரின் எழுத்துக்களை வாசித்து உட்கிரகிக்கும் அனுபவங்களாகவும் திகழ்ந்தன.

முதல் நாள் இரவில் நிகழ்ந்த வாசிப்பு, கருத்துப் பரிமாற்றம் போன்றவை ஏற்படுத்திய புதிய தெம்பு மறுநாள் வேலைத் தளத்திற்கு செல்லுகிற போது தொழிலாளர்களுக்கு போராட்ட வீர்யம் அதிகரித்திருக்கும்.மேலும் உக்கிரமான போராட்டங்களில் ஈடுபடுவார்கள்.

இந்த அன்றாட தொழிலாளி வாழ்க்கைதான் மனிதகுலம் முதன்முறையாக அடிமைத்தனத்திலிருந்து அகன்று உண்மையான சுதந்திரம் நிலவும் ஒரு புதிய சமுக அமைப்பை உருவாக்கிட வித்திட்டது.

ஜார் ஆட்சி வீழ்ச்சியும், ஜனநாயகமும்

ஜார் மன்னனின் ஆட்சி வீழ்ந்தது வரலாற்றின் முக்கிய தருணம்.

பல நூற்றாண்டுகளாக ரஷியாவை ஆண்டு வந்த ஜார் மன்னர் கூட்டம் ஆட்சியில் தொடர்ந்து நீடிக்க முடியுமா என்ற கேள்வி 1917-ஆம் ஆண்டின் துவக்க நாட்களில் அலைமோதியது.

ஜார் ஆட்சி ஊழல் மலிந்துபோன ஆட்சியாக மாறியது.பொருளாதாரம் கடும் தேக்கத்தில் மூழ்கியது.முதல் உலகப்போரில் ரஷியாவை ஈடுபடுத்தியதால் மக்களுக்கு ஏற்பட்ட பாதிப்புக்கள்,அதிக அளவிலான உயிரிழப்புக்கள் அனைத்தும் நாட்டை உருக்குலைத்தது.தனது செயல்களுக்கு அவ்வப்போது எதிர்ப்பு தெரிவித்த ரஷியப் பாராளுமன்றமான டூமாவை,நிகோலஸ் தனது இஷ்டம் போல கலைத்ததும் கடும் அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியது.இவை அனைத்தும் ஜார் ஆட்சியின் ஆயுட்காலம் முடிவுக்கு வந்துவிட்டதை அறிவித்தன.

உண்மையில் டூமா என்ற பாராளுமன்றம் கடற்படையினர் போராட்டம், ரயில்வே தொழிலாளர் வேலை நிறுத்தம் உள்ளிட்ட மக்கள் போராட்டத்தால் உருவான ஜனநாயக நிறுவனம்.1905-ஆம் ஆண்டு எழுச்சி அடக்கி ஒடுக்கப்பட்ட பிறகு,சில சீர்திருத்தங்களை கொண்டு வந்தால்தான் தனது ஆட்சியை தக்க வைத்துக்கொள்ள முடியும் என்ற கட்டயத்திற்கு மன்னர் நிக்கோலஸ் தள்ளப்பட்டார்.சில ஜனநாயக உரிமைகளை வழங்குவது என்ற அடிப்படையில் டூமா அமைக்கப்பட்டது.

ஏன் அமைக்கப்பட்டது, பிறகு ஏன் அது கலைக்கப்பட்டது என்ற கேள்விகள் ஆழமாக சிந்திக்க வேண்டியவை. இது போன்ற வரலாற்று நிகழ்வுகளை மார்கசிய அடிப்படையில் ஆய்வு செய்து இந்திய சூழலுக்கு ஏற்ப சில வரையறைகளை மார்க்சிஸ்ட் கட்சி உருவாக்கியது.மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் திட்டத்தில்

“நாடாளுமன்ற ஜனநாயக முறைக்கோ, ஜனநாயகத்திற்கோ உழைக்கும் மக்களிடமிருந்தோ, அவர்களது நலனை பிரதிநிதித்துவப் படுத்தும் கட்சிகளிடமிருந்தோ ஆபத்து வரவில்லை. சுரண்டும் வர்க்கங்களிடமிருந்துதான் ஆபத்து வருகிறது. தங்களது குறுகிய நலனைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்காக நாடாளுமன்ற அமைப்பின் உள்ளிருந்தோ அல்லது வெளியிலிருந்தோ இதை பலவீனப்படுத்தி தங்கள் கருவியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர்.”

“பெரு முதலாளித்துவ – நிலப்பிரபுத்துவச் செல்வாக்கிலிருந்து விடுபட்டு நாடாளுமன்ற அமைப்புகளை தங்களது முன்னேற்றத்திற்கு பயன்படுத்த மக்கள் முற்பட்டால், இந்த வர்க்கங்கள் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தை காலில் போட்டு மிதிக்கவும் தயங்குவதில்லை. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாநில அரசாங்கங்களை மத்திய அரசாங்கம் பலமுறை கலைத்ததிலிருந்து இது தெளிவாகும். இந்த ஆளும் வர்க்கங்கள் எந்த அளவு படுமோசமான நிலைக்குச் செல்லும் என்பதற்கு அனைத்து அரசியல் சாசன நெறிமுறைகளையும் மீறி மேற்குவங்கம் மற்றும் திரிபுராவில் கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்ட அப்பட்டமான, அரைப்பாசிச அடக்குமுறைகள் கண்கூடான எடுத்துக் காட்டுகளாகும். சர்வதேச நிதி மூலதனத்தின் நிர்ப்பந்தம் காரண மாகவும், தாராளமயமாக்கல் வளர்ந்து கொண்டிருப்பதன் காரண மாகவும் ஜனாதிபதி ஆட்சி முறையைக் கொண்டுவரப்போவதாகவும், நாடாளுமன்ற ஜனநாயக முறையைத் துண்டாடவுமான பேச்சுக்கள் உலவுவது எதேச்சதிகாரத்தின் அடையாளங்கள் ஆகும். மக்கள் நலனைப் பாதுகாக்க நாடாளுமன்ற ஜனநாயக முறை மற்றும் ஜனநாயக அமைப்புகளுக்கு எதிராக விடப்பட்டுள்ள இத்தகைய மிரட்டல்களை முறியடிக்க வேண்டியது ஆகப் பெரிய முக்கியத்தவம் வாய்ந்ததாகும். இத்தகைய நாடாளுமன்ற ஜனநாயக அமைப்புகளை நாடாளுமன்றத்திற்கு வெளியிலான நடவடிக்கைகளோடு இணைத்து கவனமாக பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.”

(பாரா:5.23:கட்சிதிட்டம்)

இதில் “நாடாளுமன்ற ஜனநாயக அமைப்புகளை நாடாளுமன்றத்திற்கு வெளியிலான நடவடிக்கைகளோடு இணைத்து கவனமாக பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்”என்ற கோட்பாடு லெனினியத்திலிருந்து பெறப்பட்டது.

ரஷியாவில் அன்று நாடு முழுவதும் தொழிலாளர் வேலை நிறுத்தங்களும்,மக்கள் போராட்டங்களும் தீவிரமான சூழலில்,ஆளுகிற வர்க்கங்கள் நெருக்கடியில் சிக்கித்தவிக்கும் நிலை ஏற்பட்டது.;அவர்களால் காலம் காலமாக அடக்கி ஒடுக்கப்பட்டு வந்த உழைக்கும் வர்க்கங்களும் இருக்கிற நிலைமைகளை சகித்துக்கொள்ள முடியாத கட்டத்திற்கு வந்துவிட்டனர்.இந்நிலையில் ரஷியாவில் சிறிய அளவில் இருந்த ஜனநயாக அமைப்புக்களையும் அழித்தொழிக்கும் நிலைக்கு ஆளும் வர்க்கம் தள்ளப்பட்டது.

மறுபுறத்தில்,முதலாளித்துவ நிலப்பிரத்துவ ஆட்சிக்குப் பிறகு, அடுத்து வருவது எப்படிப்பட்ட மாற்றமாக இருக்க வேண்டுமென்ற சிந்தனையும் ரஷிய மக்களிடம் தீவிரமாக விவாதிக்கப்பட்டது.

இந்தக் கட்டத்தில்தான் புரட்சி என்ற கருத்தாக்கம் ஆழமான விவாதமாக முன்னுக்கு வந்தது.லெனின் ரஷிய உழைக்கும் வர்க்கத்திற்கு புரட்சி பற்றிய புரிதலை ஏற்படுத்தியதோடு புரட்சி நிகழ்த்துவதற்கான திட்டத்தையும் முன்வைத்தார்.

(தொடரும்)

விவசாயிகளும் புரட்சியும் …

பிப்ரவரி புரட்சியிலிருந்து அக்டோபருக்கு…3

தொழிலாளர்களின் வேலைநிறுத்தங்கள்

அன்றைய ஜார் ஆட்சியும், அதனுடன் கைகோர்த்து வலிமை பெற்று வந்த முதலாளித்துவ சக்திகளும் மக்கள் போராட்டங்களை வளர விடாமல் ஒடுக்கி வந்தனர்.தொழிலாளர் வேலைநிறுத்தம் தடை செய்யப்பட்டிருந்தது.

எனினும், வேலை நிறுத்தம்,சட்டவிரோதக் கூட்டங்கள்,தலைமறைவு வாழ்க்கையின் போதே நடத்தப்பட்ட மார்க்சிய பயிற்சி வட்டங்கள்,தெருமுனை ஆர்ப்பாட்டங்கள், காவல்துறையோடும், இராணுவத் துருப்புகளோடும் நடைபெற்ற கடும் மோதல்கள் போன்ற நடவடிக்கைகள்தான் புரட்சியை கற்றுத்தரும் பள்ளிக்கூடங்களாக மாறின.

1903 –ஆம் ஆண்டிலிருந்து 1917 வரை ரஷ்யாவில் நடைபெற்ற வேலைநிறுத்தப் போராட்டங்கள் ரஷ்ய வரலாற்றில் மட்டுமல்ல,அன்றைய ஐரோப்பிய வரலாற்றிலும் முக்கியத்துவம் பெற்ற ,நிகழ்வுகளாக அமைந்தன.

ஒரு பின்தங்கிய நாட்டில், அதிலும் தொழிலாளர்கள் எண்ணிக்கையில் குறைவாக இருக்கும் ஒரு நாட்டில், வேலைநிறுத்தங்களும், அவற்றில் பங்கேற்ற தொழிலாளர் எண்ணிக்கையும் மிக அதிகமாக இருந்தது என்பதை சாதாரண விஷயமாகக் கருத முடியாது.

195 ஆண்டில் நடைபெற்ற வேலைநிறுத்தங்களில் கலந்துகொண்ட தொழிலாளர் எண்ணிக்கை1,843,000.இது படிபடியாக ஆண்டுதோறும் அதிகரித்தது.

ஆனால் பொருளாதாரக் கோரிக்கைகளுக்காக எழுந்த வேலைநிறுத்தங்கள் அத்துடன் நின்றுவிடவில்லை.அவை அரசியல் போராட்டங்களாக சர்வாதிகார ஆட்சிக்கு எதிராக எழுந்த போராட்டங்களாக பரிணமித்தன.

1917-ஆம் ஆண்டின் ஜனவரி,பிப்ரவரி ஆகிய இரண்டு மாதங்களில் மட்டும் 5,75,௦௦௦ தொழிலாளிகள் கலந்து கொண்ட, முற்றிலும் அரசியல் கோஷங்கள் ஒலித்த, வேலைநிறுத்தங்கள் நடந்தன.இந்தப் போராட்டங்கள் புரட்சியினை சாத்தியமாக்கியது என்பது வரலாறு.

சோவியத்துகள் என்ற உள்ளூர் அமைப்புகள் இந்தப் போராட்டங்களில் ஆற்றிய பங்கினை அனைத்து நாட்டுக் கம்யூனிஸ்டுகளும் கற்பது அவசியம்.

இந்த சோவியத்துகள் எனும் உள்ளூர் அமைப்புகள்,போராட்டங்களின்   அரசியல் தரத்தை உயர்த்தி மாற்றத்தை நோக்கிக் கொண்டு செல்லும் பணியை செய்தன.இந்த அமைப்புகள் முதலில் வேலைநிறுத்தப் போராட்டங்களின் கருவியாக உருவெடுத்து பின்னர் அதிகாரத்தை பாட்டாளி வர்க்கத்திடம் ஒப்படைக்கிற அரசியல் கருவியாக செயல்பட்டன.

துவக்கத்தில், சோவியத்துகளில் கம்யூனிஸ்டுகள் குறைவாக இருந்தனர்.எனினும்,தொழிலாளர்கள் போர்வீரர்கள் உள்ளிட்ட உழைக்கும் மக்கள் கொண்ட இந்த ஜனநாயக அமைப்புகளை அவர்கள் திறம்பட செயல்படவைத்தனர்.

அத்துடன் இணைந்ததாக ஒரு புரட்சிகர கட்சி அமைப்புகளை உருவாக்கிட அவர்கள் முயற்சி மேற்கொண்டனர்.ஒவ்வொரு தொழிற்சாலையிலும் போல்ஷிவிக்குகள் இணைந்த ஒரு சிறு தலைமை அமைப்பாக கட்சி அமைப்பு ஏராளமாக உருவாக்கப்பட்டன.

ஒரு அமைப்புக்குள் தத்துவார்த்த, கோட்பாடுரீதியான விவாதம் நடத்தி,புரட்சிகர செயல்பாட்டை மேற்கொள்ளும் பாணியை ரஷ்யக் கம்யூனிஸ்டுகள் புரட்சிகாலத்தில் பின்பற்றி வந்தனர்.இதற்காக வெளியில் எதிரி வர்க்கங்களுக்கு எதிரான போராட்டத்தை நடத்திக்கொண்டே,உட்கட்சிக்குள்ளும் போராடினர்.ஏனென்றால் கட்சி அமைப்பு புரட்சிக்கு முக்கியமானது.இதனை அவர்கள் ஒரு கணமும் மறக்காமல் செயல்பட்டனர்.

இதனால்தான் புரட்சிக்குப் பிறகு ரஷ்ய அதிபராக இருந்த ஸ்டாலின் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஸ்தாபனம் கட்சிக்கு இருக்கும் ஒரே ஆயுதம் என்று எழுதினர்.இராணுவம் உள்ளிட்ட வன்முறை அமைப்புகளுடன் ஆயுதபாணியாக உள்ள முதலாளித்துவ எதிரி அரசினை எதிர்கொள்ள கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு இருக்கும் ஒரே ஆயுதம் ஸ்தாபனம் என்று அவர் அழுத்தமாகக் குறிப்பிட்டார்.

புரட்சிகர கோட்பாடு அடிப்படையிலான ஸ்தாபனம் கட்ட வேண்டுமென்பதில் அக்கறையற்ற போக்கு இருந்தால் இயக்கம் இலக்கை நோக்கி முன்னேறிடாது.அக்டோபர் புரட்சி வரலாறு இந்தப் படிப்பினையை உணர்த்துகிறது.

பொருளாதாரக் கோரிக்ககைகளுக்கான போராட்டம் என்பதிலிருந்து அரசியல் அதிகாரத்திற்கான போராட்டமாக உயர்த்துவதில் போல்ஷிவிக்குகள் என்றழைக்கப்பட்ட ரஷ்யக் கம்யூனிஸ்டுகளின் அயராத ஆற்றல் மிகுந்த சித்தாந்தப் பணி முக்கியமானது.

கட்சி அமைப்புக் கோட்பாடுகளுக்காக நடைபெற்றப் போராட்டம் ஏற்கெனவே கட்சிக்குள் ஒரு பிளவையே ஏற்படுத்தியிருந்தது.ரஷ்ய தொழிலாளி வர்க்க இயக்கத்தில் இரண்டு பிரிவுகள் எழுந்தன. ஒன்று மென்ஷிவிசம், மற்றொன்று போஷிவிசம்.1903-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற மாநாட்டில் கட்சியில் பிளவு ஏற்பட்டு இந்த இரண்டு பிரிவினரும் செயல்பட்டு வந்தனர். மென்ஷிவிசம்.புரட்சி இலட்சியத்தைக் கைவிட்ட ஒரு சிறு பகுதி தொழிலாளர்களின் சித்தாந்தத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் போக்காக மென்ஷிவிசம் செயல்பட்டது.

விவசாய சிக்கல்கள்:

ரஷ்யாவில் புரட்சி முன்னேறி வெற்றி பெற வேண்டுமானால் விவசாயிகளின் ஆதரவு முக்கியமானது என்ற புரிதல் போல்ஷிவிக்குகளுக்கு இருந்தது.மக்கள் தொகையிலும் கூட, தொழிலாளிகளைவிட அதிக எண்ணிக்கையில் விவசாயம் சார்ந்த மக்கள் இருந்தனர்.

இந்தப் பிரச்னை குறித்து ரஷ்ய புரட்சியின் வரலாறு நூலில் டிராட்ஸ்கி எழுதுகிறார்:

ரஷ்யப் பாட்டாளிவர்க்கம் தன்னிடத்தில் மட்டும்தான் புரட்சிகர ஆற்றல் இருப்பதாக கருதக்கூடாது என்பதை உணர்ந்து கொண்டது. தேசத்தில் தான் சிறுபான்மைதான் என்ற நிலையில் அதிக மக்கள் திரளாக விளங்கும் விவசாயிகளிடம் வலுவான ஆதரவு இல்லாமல் தனது போராட்டம் விரிவடையாது என்பதனை அது உணர வேண்டியிருந்தது.இந்தப் புரிதல் இல்லாமல் அது அரசுக்கு தலைமை ஏற்கும் வர்க்கம் என்ற நிலையையும் அடைய இயலாது.” இந்த கருத்தாக்கத்தை தொழிலாளி வர்க்கத்திடம் பதிய வைத்திட போல்ஷிவிக்குகள் கருத்துரீதியாகவும் போராடினர்.

புரட்சிக்கு ஆதரவாக விவசாயிகள் திரள்வதற்கான சூழலும் அன்றைய ரஷ்யாவில் நிலவியது. இதுபற்றி தனது நூலில் டிராட்ஸ்கி கூறுகிறபோது “கடும் விவசாய நெருக்கடி விவசாயிகளின் ஆதரவு அதற்கு கிட்டுவதற்கு சாதகமாக இருந்தது” என்கிறார்.

இரு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பிருந்த நிலையில்தான் ரஷ்ய விவசாயத் தொழில் இருந்தது.கடும் தேக்கம்,மிகப் பழைமையான உற்பத்தி முறைகள் போன்றவற்றால் கிராமப்புற மக்களின் வறுமையை அதிகரித்தது.

மன்னர் குடும்ப நிலம்,கிருத்துவ தேவாலய நிலங்கள்,மற்றும் 30,000 நிலப்பிரபுக்கள் கைப்பிடியில் இருந்த நிலங்கள் என விவசாயத்தில் நிலப்பிரபுத்துவத் தனியுடைமை ஆதிக்கம் இருந்தது.இது விவசாயப் பிரச்சனையின் அடிப்படைக் காரணமாக இருந்தது.

சமூகப் புரட்சியாளர்கள்’ என்ற கட்சியும் ‘காடட்டுகள்’ என்ற கட்சியும் விவசாயிகள் மத்தியில் ஆதரவுத் தளங்களை வைத்திருந்தனர்.

1908-ஆம் ஆண்டுகளில் விவசாய இயக்கமும் தொழிலாளர் இயக்கம் போன்றே வலுப்பெற்று வந்தது.ஆங்கங்கே விவசாயிகள் நிலப்பிரபுக்களுக்கு எதிராக தீவிரமான போராட்டங்களில் ஈடுபட்டனர்.பல இடங்களில் நிலப்பிரபுக்களின் நிலங்களையும் கைப்பற்றினர்.ஆயுதம் ஏந்திய தாக்குதல்களும் நிகழ்ந்தன.

முதலாம் உலகப் போரில் ரஷ்யா ஈடுபட்டது விவசாயக் குடும்பங்களையும் கடுமையாக பாதித்தது.அரசாங்கம் ஒரு கோடி விவசாயத் தொழிலாளர்களை போருக்கு அனுப்பியது மட்டுமல்ல,விவசாய வேலைகளுக்குப் பயன்படும் 2௦ இலட்சம் குதிரைகளையும் போர் முனைக்கு அழைத்துச் சென்றது.இது விவசாய வேலையின்மையை அதிகரித்தது.

எனவே போர் எதிர்ப்பு உணர்வு நகரப் புற தொழிலாளர்களிடம் பரவியது போலவே, கிராமப்புறங்களிலும் வேகமாகப் பரவியது.

புதிய பகுதிகளை கைப்பற்றி தனது எல்லைகளை விரிவுபடுத்திக்கொள்ளவே முதல் உலகப் போரில் ரஷ்யா ஈடுபட்டது என்ற ஜாராட்சியின் உள்நோக்கத்தை அனைவரும் புரிந்து கொண்டனர். இந்தப் பேராசையை நிறைவேற்றுவதில் ரஷ்ய வீரர்கள் சிறிது சிறிதாக ஆர்வம் இழந்த நிலையில் மண்ணாசை பிடித்த மேட்டுக்குடியினரின் நலனுக்காகவே போர் நடக்கிறது என்பதையும்,அது நாட்டு நலனுக்கு எதிரானது என்பதையும் தொழிலாளர்கள் போன்றே விவசாயிகளும் உணரத் துவங்கினர்.

விவசாயிகள் மத்தியிலும்,பல அரசியல் கேள்விகள் விவாதப் பொருளாக மாறின.பல கூட்டங்கள் நடத்தப்படுவதும் அவற்றில் அரசாங்கம்,நிலப்பிரபுக்கள்,பெரு வர்த்தகர்களுக்கு எதிராக தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றுவதும் அன்றாட நடைமுறையாக மாறிப்போனது.பல புதிய,புதிய அமைப்புகள் உருவாகத் துவங்கின.

தொழிலாளிவிவசாயி கூட்டணி

எனினும் இந்த நிகழ்வுகள் எதை நோக்கி நகர்ந்தன?

ரஷ்ய புரட்சியின் வரலாறு நூலில் டிராட்ஸ்கி இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்.:

உலக வரலாற்றிலேயே முதன்முறையாக விவசாயி தனக்கு ஒரு தலைவரைத் தேர்ந்தெடுக்கும் சூழல் உருவானது.அந்த தலைவர், தொழிலாளிதான் என்பதை விவசாயி அடையாளப்படுத்ததிக் கொள்ளும் நிலை ஏற்பட்டது. ஒரு அடிப்படை கருத்தாக்கம் எதிரொலித்தது.இதில்தான் ரஷ்யப் புரட்சிக்கும் இதற்கு முன்னர் நடந்த புரட்சிகளுக்கும் உள்ள அடிப்படை வேறுபாடு அமைந்துள்ளது.”

தொழிலாளிவிவசாயி என்ற வர்க்க கூட்டணி மலருகிற உன்னதமான நிகழ்வு, ரஷ்ய சரித்திரத்தில் நிகழ்ந்தது.இதுவே,அக்டோபர் புரட்சிக்கு இட்டுச் சென்றது.அது மட்டுமல்ல, உலகப் புரட்சிகளுக்கும் உன்னதமான வழிகாட்டும் அனுபவமாக இது திகழ்ந்தது.

இந்தக் கூட்டணி உருவாகும் எதார்த்த சூழல் அன்றைய ரஷ்யாவில் இருந்தாலும், லெனின்தான், தொழிலாளிவிவசாயி என்ற வர்க்க கூட்டணி என்பதனை ஒரு வழிகாட்டும் நடைமுறைத் திட்டமாக உருவாக்கினார். இந்தப் புரட்சிகரக் கூட்டணி லெனினியத்தின் முக்கியமான புரட்சி உத்தி.

ஆனால்,ரஷ்யக் கம்யூனிஸ்டுகள் திட்டத்தை உருவாக்கிவிட்டு, அதனை புத்தக அலமாரியில் வைத்துவிடவில்லை.அந்தக் கனவுத் திட்டத்தை நனவாக்கும் பணியில் போல்ஷிவிக்குகள் அயராது ஈடுபட்டனர். இந்த அனுபத்தின் அடிப்படையில்தான் பின்னாளில் ஸ்டாலின் திட்டம்,தீர்மானம் என்பதெல்லாம் நமது எதிர்பார்ப்புக்களை பதிவு செய்து வெளியிடப்படும் பிரகடனம்தான்; அதனை நடைமுறைப்படுத்த உருவாக்கப்படும் திட்டங்களும், கட்டபடுகிற ஸ்தாபனமும்தான் முக்கியமானது என்பதை “லெனினிசத்தின் அடிப்படைகள்”என்ற தனது நூலில் விளக்குகிறார்.

தொழிலாளிவிவசாயி என்ற வர்க்கக் கூட்டணி என்ற புரட்சி நடைமுறை 1949 –ஆம் ஆண்டு சீனப் புரட்சியின் வெற்றிக்கு உதவியது.

இந்தியாவில் ரஷ்யப் புரட்சி பல வகைகளில் மாபெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அதில் முக்கியமானது, இந்தியப் புரட்சிக்கான வழி என்ன என்ற விவாதம் நடைபெற்றபோது இந்த ரஷ்யப் புரட்சி அனுபவம் உதவியது.தொழிலாளிவிவசாயி வர்க்கக் கூட்டணி அமைக்க கிராமப் புறங்களிலும், நகரப்புறங்களிலும் வர்க்கப் போராட்டத்தை வலுப்படுத்த வேண்டுமென்ற புரிதல் ஆழமாக இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தில் பதிவானது. இது ரஷ்யப் புரட்சி அளித்த கொடை.

இந்திய நிலைமைகளை ஆராய்ந்து இந்தியவிற்கேற்ற பாதையை மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தேர்ந்தடுத்துக் கொண்டது. இது மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் திட்டத்தில் விளக்கப்பட்டுள்ளது. “உண்மையாகச் சொல்லப்போனால் மக்கள் ஜனநாயகப் புரட்சியின் அச்சாணியே இந்த விவசாயப் புரட்சிதான்”(கட்சி திட்டம் ;7.3). என்று மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் திட்டம் அழுத்தமாக விளக்குகிறது.

ரஷ்யாவில் புரட்சி வெற்றிக்கு வித்திட்ட தொழிலாளிவிவசாயி வர்க்கக் கூட்டணி என்ற புதிய உத்தி உலக கம்யூனிஸ்ட் இயக்கங்களுக்கு பெரும் அளவில் பயன்பட்டது.

ரஷ்யாவின் தனித்தன்மை …

பிப்ரவரி புரட்சியிலிருந்து அக்டோபருக்கு 2

லெனின் கம்யூனிசப் புரட்சியாளர்களுக்கு அறிவுறுத்துவார். ‘குறிப்பிட்ட சூழலில், நிலவுகிற நிலைமைகள் அனைத்தையும் உள்வாங்கிட வேண்டும்’.(“Concrete Study of Concrete Conditions” ). சமூக இயக்கத்தை அறிவதற்கும்,அதில் தலையிட்டு மாற்றத்தை நிகழ்த்துவதறகுமான மார்க்சிய அணுகுமுறை, இது.
குறிப்பிட்ட நிலைமைகள் என்று சொல்கிறபோது மார்க்சியவாதிகள் வர்க்கங்களின் நிலைமைகளைக் குறிப்பிடுகின்றனர்.
ஆதிக்க நிலையில் இருக்கும் முதலாளித்துவ வர்க்கம் தனது மூலதனத்தையும்,அதிகாரத்தையும் வலுப்படுத்திக்கொள்ள எடுக்கும் முயற்சிகள், அந்த முயற்சிகளால் எதிர்முனையில் தீவிரமான சுரண்டலுக்கு ஆளாகும் உழைக்கும் வர்க்கங்களின் நிலை என இரு முனைகளையும் ஆராய்ந்திட வேண்டும். சுருக்கமாக, வர்க்கரீதியான சமுக, பொருளாதார, பண்பாட்டு முரண்பாடுகளை ஆராய்வதுதான் குறிப்பிட்ட சூழலை சரியாகக் கணிக்கும் முறையாகும். இதுவே மார்க்சிய அணுகுமுறை.
ரஷ்யாவில் 1917-ம் ஆண்டுகளின் துவக்கத்திலிருந்தே அங்கு நடந்து வரும் ஒவ்வொரு அசைவையும் நுணுக்கமாக ஆராய்ந்து வந்தனர், ரஷ்யக் கம்யூனிஸ்டுகள். அவர்கள் ரஷ்ய சமுகத்தில் நிலவும் வர்க்க முரண்பாடுகளை சரியாக புரிந்து கொண்டதால்தான் வலுவாக தலையீடு சாத்தியமானது.
இந்த மார்க்சிய நடைமுறை அக்டோபர் புரட்சி எனும் சோஷலிச புரட்சிக்கு இட்டுச்சென்றது. கம்யூனிஸ்ட்களை ஆட்சி அதிகாரத்தில் அமரச் செய்தது.
1905-ல்,ஒரு”முன்னுரை”:
1917 பிப்ரவரியில் நடந்த புரட்சி உண்மையில் முதலாளித்துவப் புரட்சி. அது நடந்த பிறகு, எட்டு மாதங்கள் கழித்து, அக்டோபரில் சோசலிப் புரட்சி நடந்தது. இந்த இரண்டு புரட்சிகளுக்கும் முன்னோடியாக ஒரு நிகழ்வு அமைந்தது. அது 19௦5-ஆம் ஆண்டு நிகழ்ந்த ஆயுதம் தாங்கிய எழுச்சி. அது தோல்வியில் முடிந்தது. எனினும் டிராட்ஸ்கி அதுபற்றி எழுதுகிறபோது பிப்ரவரி புரட்சிக்கும், அக்டோபர் புரட்சிக்கும் ஒரு “முன்னுரை” போன்று அமைந்த எழுச்சி என்கிறார்.
1905-ஆம் ஆண்டுக்கும் புரட்சிகள் தொடங்கிய 1917-ஆம் ஆண்டுக்கும் இடைப்பட்ட 11 ஆண்டுகள் முக்கியமான திருப்பங்கள் நிறைந்த காலம். அதாவது, டிராட்ஸ்கியின் வார்த்தைகளில் “முன்னுரை”-க்கும், முக்கிய “நாடகக்” காட்சிக்கும் இடையில் நடந்த வரலாற்று நிகழ்வுகள் என்ன?
ஆட்சியதிகாரத்தில் வீற்றிருந்த ஜார் ஆட்சி பல சவால்களை எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலையில் இருந்தது. இதனை எழுதுகிற போது, ”இக்காலத்தில் ஜாரிய ஆட்சி வரலாற்று முன்னேற்றம் எழுப்பிய சில தேவைகளோடு கூர்மையாக முரண்பட்டு நின்றது” எனத் தத்துவார்த்தமாகக் கூறுகிறார். அதாவது,வரலாறு வெடித்துக் கிளம்பி மாற்றம் ஏற்படுத்த விழைகிறது. அதற்கு தடையாக ஜாரியம் இருக்கிறது என்கிறார் டிராட்ஸ்கி.
1905-ஆம் ஆண்டு புரட்சியை ஜார் அரசு கடுமையாக ஒடுக்கியது. இதன் பலனாக, ரஷ்ய முதலாளித்துவம் பொருளாதாரரீதியாக அதிக பலம் பெற்றது. தொழில் மூலதனக் குவியல் தீவிரமானது. வெளிநாட்டு மூலதனம் ரஷ்யப் பொருளாதாரத்தில் ஆதிக்கம் பெற்றது.
1905-எழுச்சி முதலளித்துவத்திற்கும் பல பாடங்களைக் கற்றுக் கொடுத்தது. அது மேலும் மேலும் பிற்போக்கானதாக மாறியது. தொழிலாளி வர்க்க இயக்கங்களிடம் அதிக எச்சரிக்கை உணர்வுடன் அது நடந்து கொள்ளத் தொடங்கியது.
அத்துடன் நடுத்தர வர்க்க முதலாளித்துவம் 1905-க்குப்பிறகு மிகவும் பலவீனப்பட்டது. அறிவுஜீவிப் பிரிவினர் முதலாளித்துவத்துடன் நெருக்கமாக இருந்தனர். இந்த நிலையில் கம்யூனிஸ்ட்கள் பாட்டாளி வர்க்கத்தின் மீது முழு நம்பிக்கை வைத்து செயலாற்றினர்.
கம்யூனிஸ்ட்களின் சிந்தனைப் போக்கையும் செயல்திட்டத்தையும் டிராட்ஸ்கி விளக்குகிறார்:
…..”வளர்ந்து வரும் பாட்டாளி வர்க்கம் மட்டுமே, விவசாயிகளை தலைமை தாங்கிடவும், மாற்றத்திற்கான திட்டத்தை செயல்படுவதற்கான மேடையையும், உருவாக்க இயலும் என்கிற நிலை ஏற்பட்டது……”

இப்படிப்பட்ட மகத்தான கடைமைகளை நிறைவேற்ற வேண்டுமானால், விசேடமான ஒரு புரட்சிகர அமைப்பு தேவை. இந்த ஸ்தாபனம்தான் வெகுமக்களை திரட்டுவதற்கும், அவர்களைப் புரட்சிகர செயல்பாட்டில் ஈடுபட வைக்கவும் உதவிடும்.
1905-ஆம் ஆண்டுகளிருந்து வேகமாக உருவான உள்ளூர் மட்டத்திலான உழைக்கும் மக்களின் சங்கமாகத் திகழ்ந்த “சோவியத்துக்கள்“ இப்படிப்பட்ட அமைப்புக்களாக அமைந்தன. இவற்றில் முக்கியமாக தொழிலாளர்களும், ஓரளவு விவசாயிகளும், இராணுவ வீரர்களும் அங்கம் வகித்தனர்.
இங்கிலாந்து, பிரான்சு உள்ளிட்ட மேற்கத்திய நாடுகள் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு வழியில் நிலப்பிரபுத்துவ அடிமைத்தனத்திலிருந்து ஜனநாயக உரிமைகள் மக்களுக்கு உரியதாக்கிடும் அமைப்பை நோக்கி முன்னேறின.
ரஷ்ய உழைக்கும் மக்கள் தங்களுக்கென்று தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டு வளர்த்த ஜனநாயக கட்டமைப்பு “சோவியத்துக்கள்” ஆகும். இந்த “சோவியத்துக்கள்”புரட்சியில் முக்கிய பங்கினை வகித்தது. டிராட்ஸ்கி இதன் தோற்றம் மற்றும் அவற்றின் புரட்சிகரப் பாத்திரம் குறித்து விளக்குகிறார்.
அன்றைய ரஷ்யா புரட்சியைக் கருக் கொண்டிருந்தது. அந்தப் புரட்சி சில கடைமைகளை நிறைவேற்ற வேண்டியிருந்தது.
முதலில் அது ஜார் என்ற மன்னராட்சியின் கொடுங்கோன்மையை அழிக்க வேண்டும். ஏற்கனவே பிரான்சில் பிரெஞ்ச் புரட்சி இதைச் செய்திருந்தது. ஆனால் ரஷ்யாவில் புதிய வர்க்கமான பாட்டாளி வர்க்கம் இந்தப் புரட்சியில் முக்கியப் பாத்திரம் வகிக்க வேண்டியிருந்தது.
மன்னராட்சியின் கொடுங்கோன்மையை அழிக்கும் பொறுப்பை முதலாளித்துவ வர்க்கத்திடம் முற்றாக ஒப்படைத்துவிடக்கூடாது. அதாவது, பழைய எஜமானன் போய், புதிய எஜமானனுக்கு அடிமைப்பட்டுக் கிடக்கும் நிலைக்கு பாட்டாளி வர்க்கம் ஆளாகி விடக்கூடாது.
இந்த அழுத்தமான அறிவியல்ரீதியான மார்க்சியப் புரிதல் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு இருந்ததால்தான் பிப்ரவரிப் புரட்சிக்குப் பிறகு அடுத்த சில மாதங்களில் அங்கு பாட்டாளிவர்க்க அரசு லெனின் தலைமையில் அமைந்தது.
உலகப்போரின் தாக்கம்
இந்த புரிதல் உள்நாட்டு வர்க்க நிலைமைகளை மட்டும் அடிப்படையாகக்கொண்டு உருவானதல்ல. உலக நிலைமைகளும் முழுமையான ஆய்வுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டன. லெனின் ஏகாதிபத்தியம்: முதலாளித்துவத்தின் உச்சகட்டம்” என்ற நூலில் உலக முதலளித்துவ முரண்பாடுகளை விரிவாக விளக்கியிருந்தார். உலகம் பயணப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிற சகாப்தம் சோசலிசப் புரட்சிக்கான சகாப்தம் என்பதை லெனின் ஆணித்தரமாக வாதிட்டு வந்தார்.
இந்தக் கருத்தாக்கம் ரஷ்யப் பாட்டாளிவர்க்கம் புரட்சிப் பாதையில் செல்வதற்கான தத்துவார்த்த பலத்தை அளித்தது.
அன்று முதலாம் உலகப் போர் மூண்டபோது ரஷ்யா அதில் தன்னை இணைத்துக் கொண்டது. ரஷ்ய முதலாளித்துவம் தனது மூலதன நலன்களை வலுப்படுத்திக்கொள்ள போரில் நாட்டை ஈடுபடுத்தியது.
உலகப் போரில் பங்கேற்ற நாடுகளிலேயே அதிக இழப்பை சந்தித்தது, ரஷ்யாதான். கிட்டத்தட்ட 25 இலட்சம் பேர் கொல்லப்பட்டனர். அதாவது, நேசநாடுகள் கூட்டணியின் ராணுவத்தில் போரில் கொல்லப்பட்டவர்களில் நாற்பது சதமனோர், ரஷ்யர்கள்! அதிலும் விவசாயிகளை உள்ளடக்கிய தரைப்படைதான் அதிக இழப்பை சந்தித்தது.
போரில் ஈடுபட்டிருந்த வீரர்களின் மன நிலையை பிரேயகா என்ற வீரர் இவ்வாறு எழுதினார்:
“கடைசி நிலையில் இருக்கும் வீரர் உட்பட அனைவருக்குமே சமாதானம் வேண்டும் என்பதைதைத் தவிர வேறு சிந்தனை இல்லை; யார் வெற்றி பெறப் போகிறார்கள், எந்த வகையில் சமாதானம் வரப் போகிறது என்பதைப் பற்றியெல்லாம் இராணுவத்தினருக்குக் கவலையில்லை; சண்டையிட்டு அவர்கள் மிகவும் வெறுத்துப் போனதால் எந்த விலை கொடுத்தாவது சமாதானம் வேண்டும் என்று அவர்கள் விரும்பினார்கள்.”
இந்த வகையில் இராணுவத்தில் ஏற்பட்ட கடும் அதிருப்தி உள்நாட்டில் புரட்சிகர மாற்றம் ஏற்பட வேண்டுமென்ற எண்ணத்தை மெல்ல ஏற்படுத்தியது. வேலை நிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டு தண்டனையாக போர்முனைக்கு அனுப்பட்ட பல தொழிலாளர்கள் ராணுவத்திற்குள்ளே புரட்சிகர கனலை எரியச் செய்தனர்.
“தாய் நாட்டிற்காகப் போர்” என்ற போலியான தேச பக்த உணர்வை முதலாளித்துவம் இராணுவத்தினரிடம் ஏற்படுத்தியிருந்தது. அந்த உணர்வு மெல்ல மெல்ல ஆட்டம்கண்டது. கம்யூனிஸ்ட்கள் எடுத்துரைத்த புரட்சி வேலைத்திட்டத்திற்கு ஆதரவாக அவர்களை திருப்பியது.
போரினால் முதலாளிகள் மிகப் பெரிய இலாபத்தை ஈட்டினர். பல பெரிய கம்பெனிகள் நூறு சததிற்கும் மேலாக இலாபம் ஈட்டினர். இந்த விவரங்கள் கொண்ட அறிக்கை டூமா எனப்படும் ரஷ்யப் பாராளுமன்றத்திலேயே சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. தேசப்பற்று எனும் பெயரால் உழைக்கும் மக்களைப் போரில் ஈடுபடச் செய்தது எதற்காக என்பதை மக்கள் புரிந்து கொள்ளத் தொடங்கினர்.
போரில் ரஷ்யா பெரும் இழப்பை சந்தித்து பின்வாங்கத் தொடங்கியது.
இந்த நிலைமையை சந்திக்க ஜார் மற்றும் சில முதலாளித்துவ கட்சிகளை உள்ளிட்ட ஆளும் கூட்டம் மேலும் மோசமான பிற்போக்குப் பாதையில் செல்ல முயற்ச்சித்தது. ஈவிரக்கமற்று மக்களை நசுக்கும் சர்வாதிகாரஆட்சியமைப்பை ஏற்படுத்துவது, பேச்சுரிமையை முழுவதும் அகற்றும் வகையில் டூமாவை ஒழிப்பது, தலைநகரங்களில் இராணுவச் சட்டத்தைக் கொண்டு வருவது, கலகம் ஏற்படுவதை தடுக்க ஆயுதம்தரித்த சக்திகளை தயார் செய்வது, போன்ற பல அரக்கத்தனமான கொள்கைகளை பின்பற்றத் தொடங்கியது. உண்மையில் இவையே பிப்ரவரி புரட்சி நிகழ்வதற்கு முந்தைய காலம் முழுவதும் நீடித்தது.

ஆனால், இந்த கொள்கைகள் முழுவதையும் நடைமுறைப்படுத்தும் போது ஆளும் கூட்டம் எதிர்பார்த்தற்கு மாறான பல விளைவுகள் ஏற்பட்டன.

புரட்சியின் தலைமையிடமாகத் திகழ்ந்த நகரமான பெட்ரோகிராடு நகரத்தில் இராணுவச் சட்டத்தை அமலாக்கும் முன்பாகவே புரட்சி சக்திகளிடம் அந்த நகரம் கைவசமானது. கலகத்தை அடக்க நிறுத்தப்பட்ட படைகள் அனைத்தும் ‘கலகக்காரர்களின்’ உடைமைகளாக மாறின. அதே போன்று டூமா ஒழிக்கப்படவில்லை; மாறாக கலைக்கப் பட்டது.

தாக்குதல் தொடுக்க வந்த எதிரியின் கத்தி புரட்சிகர சக்திகளின் முன்னால் வெறும் அட்டைக் கத்தியாக மாறிப் போன வினோதம் நிகழ்ந்தது.

புரட்சி வெற்றியை நோக்கி முன்னேறியது. இதனைப் பற்றி டிராட்ஸ்கி கவித்துவ நடையில் குறிப்பிடுகிறார்:

“கொடுங்கோன்மை அரசு உருவாக்கிய அரசியல் சூழ்நிலைமைகளில் ரஷ்யப் பாட்டாளி வர்க்கம் தனது முதற்கட்ட அடிகளை எடுத்து வைக்க கற்றுக்கொண்டது”. ரஷ்ய வரலாற்றில் என்றுமில்லாத வகையில் போராட்ட அலைகள் சூறாவளிகளாக வெடித்துக் கிளம்பின.

(தொடரும்)