அக்டோபர் புரட்சியின் நினைவுகளில்…

அய்ஜாஸ் அஹமத்

      அக்டோபர் புரட்சி, பொதுவாக ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு போராட்டங்கள் நடந்து வந்த கிழக்கு நாடுகளை நோக்கி, புரட்சிகர உந்துவிசையின் மையத்தை  நகர்த்தியது. கம்யூனிசத்திற்கும், ஏகாதிபத்தியத்திய எதிர்ப்புக்கும் இடையிலான இந்த கூட்டினை, அக்டோபர் செம்புரட்சியின் நீடித்த மரபாகக் காணலாம்.

[இந்தக் கட்டுரையில் அக்டோபர் புரட்சிக்குப் பின் ஏற்பட்ட பிரதிபலிப்புக்களை நாம் பார்க்கப் போவதில்லை. மாறாக, இப்புரட்சி ஏற்படுத்தியிருக்கும் உலகளாவிய குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தைக் குறித்தும், புரட்சியை வடிவமைத்தோர், அதிலும் குறிப்பாக லெனின்,  புரட்சிக்குப் பின் எத்தகைய அரசு மற்றும் சமூகத்தை நிறுவ நினைத்தனர் என்பது குறித்தும் காண இருக்கின்றோம். இதில் குறிப்பிட்டுள்ள தேதிகளெல்லாம் ரஷ்யாவில் புரட்சி வரை பயன்படுத்தப்பட்ட ஜுலியன் காலண்டரின் அடிப்படையில் இருக்கும். ஜூலியன் காலண்டர் என்பது தற்போது வழக்கத்தில் உள்ள  க்ரிகோரியன் காலண்டருக்கு 13 நாட்கள் பின்னதாக இருக்கும். உதாரணமாக, 1917 புரட்சிக்கு வித்திட்ட ரஷ்ய உழைக்கும் பெண்களின் அணிவகுப்பு க்ரிகோரியன் காலண்டர்படி மார்ச் 8 ஆம் நாள் துவங்கியது. ஆனால், ஜூலியன் காலண்டர்படி பிப்ரவரி 23 ஆகும். எனவேதான் அது பிப்ரவரி புரட்சியாக அறியப்படுகிறது.]

1917 அக்டோபரில் நிகழப்பெற்ற மாபெரும் போல்ஷ்விக்குகளின் புரட்சி என்பது ‘ரஷ்யாவில்’ நடந்த புரட்சியை மட்டும் குறிக்கவில்லை. மாறாக அது உலகில் மனிதகுல வரலாற்றில் ஏற்பட்ட, மிக முக்கியமான, திருப்புமுனை நிகழ்வாகும். இப்புரட்சி, 1789 பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் விளைவாக ஐரோப்பாவில் சங்கிலித் தொடராக எழும்பிய புரட்சிகளுக்கு பிறகு ஏற்பட்டது என்றாலும், இந்தப் புரட்சியில்தான் மூலதனத்தின் ஆட்சி ஒழிக்கப்பட்டதுடன், தனிச் சொத்துக்கும் முடிவுகட்டி, வர்க்க சமுதாயத்தின் முடிவுக்கு வழிவகுத்தது. 1917, மார்ச் மற்றும் ஏப்ரல் மாதங்களில் தொடக்கத்தில் லெனினின் எழுத்துக்களில் உடனடியாக ‘அரசு உலர்ந்து உதிரும்’ என்ற எண்ணம் வெளிப்பட்டது (ராணுவம், காவல்துறை மற்றும் அதிகாரிகளை ஒழிப்பதுடன், 20 லட்சம் மக்களிடம் இந்த பணிகள் பகிர்ந்தளிக்கப்படும் என்பதும் அவரின் பார்வையில் காணப்பட்டது). இந்த அம்சங்கள், அதுவரை நடந்த புரட்சிகளில் அமைத்துக்கொண்டிராத இலக்குகளாகும்.

முன்னூறு ஆண்டுகால ஜார் முடியாட்சி, 1917 பிப்ரவரி மாதத்தில் வீழ்த்தப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, ரஷ்யாவின் இடதுசாரிகளும், பெரும்பான்மையான போல்ஷெவிக்குகளும், மேற்கத்திய பாணியிலான பூஷ்வா ஜனநாயகத்தை நிலைநிறுத்தவே முயற்சித்தனர். அதற்கு நேர்மாறாக, லெனின், தொழிலாளி – விவசாயிகளை திரட்டி, அவர்களின் தலைமையில் சோசலிச புரட்சியை உடனடியாக நடத்துவதே ‘அடுத்தடுத்த ஐரோப்பிய புரட்சிகளுக்கான முன்னுரையாக’ இருக்கும் என்று வாதிட்டார். அதனை ஒத்த விதத்தில், ஏகாதிபத்திய சங்கிலியின் ‘பலவீனமான கண்ணியாக’ ரஷ்யா அமைந்திருப்பதை அவர் கண்ணுற்றதுடன், புரட்சியின் மூலம் அதில் உடைப்பை ஏற்படுத்தும்போது, ஒட்டுமொத்த சங்கிலியும் தகர்ந்து போகும் என்ற கேந்திரமான பார்வையையும் விளக்கினார். இந்த வகையில், போல்ஷெவிக் புரட்சிக்கு ஐரோப்பிய கண்ணோட்டம் மட்டுமல்லாது, உலகு தழுவிய நெருக்கடியாக அமைந்த காலனி ஆதிக்கத்தையும், ஏகாதிபத்தியத்தையும் தகர்த்திடும் கண்ணோட்டமும் ஏற்பட்டது.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் வரலாறு தொடங்கியபோது, பின்வரும் இரு பெரும் விடுதலை சக்திகள் அதற்கு அடிப்படையாக அமைந்தன: அவை 1) முதலாளித்துவத்தில் இருந்து சோசலிச எதிர்காலத்தை நோக்கி மாறிச் செல்லும் போராட்டமும், 2) மூலதனம் வித்திட்ட உலகம் தழுவிய காலனி ஆதிக்க முறையினை தகர்ப்பதற்கான போராட்டமும் ஆகும்.

நூற்றாண்டின் இறுதியில் முதலாளித்துவமே உலகளாவிய அமைப்பாக இருந்து வருகிறது. மூலதனம் மற்றும் குடியேற்றத்தின் மெய்நிகர் தோற்றத்தை நாம் 1914 ஆம் ஆண்டுகளில் நிலவிய சூழலில் இருந்து படம்பிடிக்கலாம். காலனி ஆதிக்க சக்திகளும், அவர்களின் குடியேற்ற நாடுகளும், (அமெரிக்க கண்டத்தில் இருந்த) முன்னாள் காலனி நாடுகளும் உலக பரப்பில் 85 சதவீதத்தினைக் கொண்டிருந்தன. இந்த ஒட்டுமொத்த அமைப்பையும் – மூலதனம், காலனி ஆதிக்கம் ஆகிய இரு பக்கங்களையும்  – தகர்ப்பதுதான் போல்ஷ்விக் திட்டத்தின் இலக்காக அமைந்தது. ரஷ்யாவை மாற்றியமைப்பது மட்டும் அல்ல.   

ஜார் மன்னரின் ஆட்சி ரஷ்யாவில் மட்டும் நடக்கவில்லை. அது மிகப்பெரிய காலனி ஆதிக்க சாம்ராஜ்யமாகவும் இருந்தது. பிரிட்டனும், பிரான்சும் தங்கள் எல்லைகளுக்கு அப்பாலும் காலனி நாடுகளைக் கொண்டிருந்தார்கள். ரஷ்யா அத்தனை பலம் பொருந்தியதாக இல்லை. துருக்கிய மொழி பேசுவோரும், இஸ்லாமியர்களும் அவர்களுடைய அப்போதைய உடனடி காலனிகளாக அமைந்திருந்தன. ஐரோப்பிய கண்டத்திலும், ஆசியாவிலும் அவர்கள் வென்ற பிரதேசங்கள் ரஷ்ய எல்லையினை ஒட்டியதாகவே அமைந்திருந்தன. இருபதாம் நூற்றாண்டின் வரலாற்றில், காலனிய சாம்ராஜ்யங்களுடைய தகர்வு பிரிட்டன் அல்லது பிரெஞ்சு காலனிகளில் இருந்து தொடங்கவில்லை. போல்ஷெவிக் புரட்சியில்தான் தொடங்கியது. சோசலிச சோவியத் ஒன்றியத்தோடு இணைந்த, தன்னாட்சி பெற்ற குடியரசுகளாக, ஜார் மன்னனின் காலனிகள் விடுவிக்கப்பட்டன. ரஷ்யாவின் காலனி நாடுகள்தான் வரலாற்றில் முதல் முறையாக காலனிய ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுதலை பெற்று சோசலிச நாடுகளாகின.

காலனிய ஆதிக்கமும் தேசிய பிரச்சனையும் பற்றிய லெனினின் பிரபலமான கருத்தாய்வு ரஷ்ய காலனி நாடுகளின் தொடர்பில் உருவாக்கப்பட்டு மற்ற பகுதிகளுக்கும் பொருந்தக்கூடியதாக விரிவாக்கப்பட்டது என்ற உண்மையும் இங்கே நினைவில் கொள்ளத்தக்கது. போல்ஷ்விக்குகளுடைய புரட்சியின் இத்தகைய தன்மைக்கும், அந்த பாரம்பரியத்திலிருந்து உருவான கம்யூனிஸ்டுகளுக்கும் நன்றி. அவர்கள்தான் வர்க்கத்திற்கும், பேரரசுகளுக்கும் இடையிலான உள்ளார்ந்த உறவு பற்றி பேசினார்கள். காலனி எதிர்ப்பு, ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு தேசியவாதத்திற்கும் சோசலிச புரட்சிக்கும் இடையிலான தொடர்பினை விளக்கினார்கள். போல்ஷெவிக் புரட்சியின் இந்தத் தன்மைதான் முக்கண்ட பகுதிகளில் அதிர்வினை உருவாக்கியது. (முக்கண்டம் என்ற சொல் மூன்றாம் உலகம் அல்லது தென் புவிக்கோள நாடுகள் என்பதற்கு மாறாக நான் விரும்பி பயன்படுத்தும் சொல் ஆகும்)

வரலாற்றை உருவாக்கிய விவசாயிகள்

விவசாயிகள் தங்கள் வரலாற்றினை தாங்களே தீர்மானிப்போராக எழுச்சி பெற்றிட முடிந்த, வரலாற்றின் முதல் எழுச்சியாக, போல்ஷெவிக் புரட்சி அமைந்தது. பிரெஞ்சு புரட்சியின் போதும் விவசாயிகள் கிளர்ச்சியும், போராட்டங்களும் நடைபெற்றன. ஆனாலும் அவர்களால் நகர்ப்புற நடுத்தர வர்க்கத்தையும், பாரிஸ் பாட்டாளிகளையும் கடந்த, புரட்சியை முன் நகர்த்தும் சக்தியாக ஆகிவிட முடியவில்லை. பழைய அதிகாரம் வீழ்த்தப்பட்டது. பெரும் நிலக்கிழார்களுக்கு சொந்தமான எண்ணிலடங்கா பண்ணை நிலங்கள் மறுவிநியோகிக்கப்பட்டன. இந்த நடவடிக்கைகள் விவசாயிகளுக்கு பலன் கொடுத்தன. ஆனால் அவர்களுடைய சொந்த முயற்சிகள் பெரும்பாலும் கண்டுகொள்ளாமல் விடப்பட்டன. சிலசமயம் ஒடுக்கவும்பட்டன. அதற்கு நேர்மாறாக போல்ஷெவிக் புரட்சியின் சமயத்தில், அதற்கான தத்துவ தயாரிப்பிலும் கூட, தொழிலாளி-விவசாயி கூட்டணியே புரட்சியை முன்நகர்த்தும் சக்தியாக அடையாளம் காணப்பட்டது. உண்மையில் புரட்சி செயல்பாட்டிற்கு வந்தபோது – லெனின் குறிப்பிட்ட, சீருடை அணிந்த விவசாயிகள் – உழைப்பாளர்களுக்கும், புரட்சிகர அறிவு ஜீவிகளுக்கும் இடையில் உறவை ஏற்படுத்தும் நடைமுறைப் பிணைப்பாக அமைந்தனர். புனித பீட்டர்ஸ்பெர்க் மற்றும் மாஸ்கோ ஆகிய பெருநகரங்களிலேயே உழைப்பாளர்களும், அறிவுஜீவிகளும் குவிந்திருந்தார்கள். மற்ற இடங்களில் விவசாயிகள் பரவியிருந்தார்கள். போல்ஷெவிக் புரட்சியைத் தொடர்ந்து நடைபெற்ற எல்லா சோசலிச புரட்சிகளிலும் – சீனா, வியட்நாம், கியூபா முதல் கினியா-பிசாவு அதைத் தொடர்ந்து பிற இடங்களிலும் – இவை தொடர்ந்தன: தேசிய/காலனிய பிரச்சனை மற்றும் விவசாய வர்க்கத்தின் பிரச்சனை.

இது, மார்க்சிய சிந்தனையிலேயே, மாபெரும் மாற்றமாகவும் முன்னேற்றமாகவும் அமைந்தது. ஐரோப்பாவின் தொழில்மயமான நாடுகளான – ஜெர்மனி, பிரிட்டன், பிரான்சின் பெரும்பான்மை பகுதிகளிலேயே மார்க்சிய ஆய்வுகள் மையம் கொண்டிருந்தவரையில் அது ஆலைப் பாட்டாளிகளை மையப்படுத்தியதாகவே இருந்தது. முதலாளித்துவத்திற்கு ‘சவக்குழி தோண்டும்’ ஒரே வர்க்கமாக பார்க்கப்பட்டது. பகுதி தொழில்மயமான, பெரும்பாலும் வேளாண்மை சார்ந்திருந்த ரஷ்யாவைப் போன்ற நாடுகளில் புரட்சிகர இயக்கங்கள் தத்துவத்தைக் கைக்கொண்ட உடனேயே, அந்த நாடுகளில் நிலவிய மார்க்சிய வகைப்படாத தீவிர விவசாய இயக்கங்களோடு உரையாட வேண்டியிருந்தது. மார்க்சிய தத்துவத்தின் வழியில் விவசாயிகள் பிரச்சனையை அணுகும் வழிமுறையை மறு சிந்தனைக்கு உட்படுத்த வேண்டியிருந்தது.

முதலாம் உலகப் போர் வெடித்த பின், விவசாயக் குடும்பங்களில் இருந்து பல லட்சக்கணக்கான இளைஞர்கள் ராணுவப் பணியில் சேர்க்கப்பட்டனர்.  ஏற்கெனவே விவசாயிகளிடம் நிலவிய அதிருப்தியின் காரணமாகவும், போர்க்களத்தில் பலியாகும் விதத்தில் அனுப்பிய காரணத்தினாலும் அவர்களது மனங்களில் ஆட்சியாளர்களின் மேல் கோபக் கனல் உருவாகியது. சீருடையில் இருக்கும் விவசாயிகளின் இத்தகைய கோபத்தை ஒருங்கிணைத்து புரட்சியை நோக்கி கொண்டு செல்லலாமா என்ற கேள்வியை லெனின் தோழர்களிடம் எழுப்பினார். புரட்சியின் முக்கிய முழக்கங்களாக நில உரிமையும், சமாதானமும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன. போல்ஷ்விக் புரட்சியின் இந்த புத்தம் புதிய தன்மை மார்க்சிய தத்துவத்தின் ஆழத்தையும் வீச்சினையும் விரிவாக்கியது. இதுவே நடைமுறையை சாத்தியமாக்கும் திட்டவட்டமான கொள்கையாக அமைந்ததுடன் மனிதகுல வரலாற்றின் முதல் சோசலிச புரட்சிக்கும் வித்திட்டது. ஆம் அதுதான் முதல் புரட்சி; இறுதியானதல்ல.

ரஷ்யாவின் இரண்டு பகுதிகள்

இரண்டு கண்டங்களில் பரந்து விரிந்துள்ள மாபெரும் நாடு, ரஷ்யா. அதன் பெரு நகரங்கள், அரசியல் மற்றும் நிதியதிகாரத்தின் மையங்கள், தொழிற்சாலைகள், முதலாளிகள், உழைக்கும் வர்க்கங்கள் ஆகியன  ஐரோப்பிய கண்டத்தில், அதிலும் குறிப்பாக, அதன் கிழக்கு பகுதிகளில் அமைந்துள்ளன. விவசாயிகளும், ரஷ்யாவின் காலனிகளும் ஆசியாவில் இருந்தன. லெனினும் அவரது தோழர்களும் அந்நாட்டின் இரு பகுதியினருக்கும் ஏற்றவாறு உத்தியை வடிவமைக்க வேண்டியிருந்தது. இதிலிருந்துதான் புரட்சியின் மாபெரும் உண்மை பிறப்பெடுத்தது. ஐரோப்பிய சமூக ஜனநாயக இயக்கத்தின் வரலாற்றில், காலனி நாடுகளின் விடுதலை ஒரு உடனடி சமூகப் பணியாக கருதப்பட்டிருக்கவில்லை. விவசாய வர்க்கம், ஆற்றல் வளமிக்க புரட்சிகரத் தன்மை மிகுந்ததாக பார்க்கப்படவும் இல்லை. பாதி ஐரோப்பியர்களையும் பாதி ஆசியர்களையும் கொண்டிருந்த ரஷ்யாவில்தான் இந்த சிந்தனை நம்பிக்கையோடு எழுவது சாத்தியமானது. சமூக ஜனநாயகவாதிகளை உள்ளடக்கிய மேற்கு ஐரோப்பாவின் பெரும்பாலான மக்கள், ரஷ்யாவை ஆசியாவாகவும், அரை-ஆசியாவாக,… என பல கோணங்களில் இகழ்ந்தார்கள். அந்த வகைப்பட்ட ஐரோப்பிய சமூக ஜனநாயகவாதிகள், புரட்சியை சாத்தியமாக்க முடியாமல் தோற்றது மட்டுமல்லாமல், ஜெர்மானிய புரட்சியை ஒடுக்கும் சக்திகளோடு கைகோர்க்கவும் செய்தார்கள். எனவே அவர்கள் தவிர்க்கவியலாமல் உலக கம்யூனிச எதிர்ப்பு சக்திகளின் பகுதியாகிப் போனார்கள். போல்ஷெவிக் புரட்சி, ஐரோப்பாவில் நடக்காத காரணத்தினால் அது ‘மேம்பட்ட’ ஒன்றல்ல; தோல்வியைத்தான் தழுவும் என்ற கருத்தினை முன்வைத்தார்கள். 1919 ஜனவரி 15 ஆம் தேதி ஜெர்மனியில், வெய்மர் ஜெர்மனியின் சமூக ஜனநாயக அரசாங்கத்தின் ஆதரவுடன், பாசிச குண்டர்கள் ரோசா லக்சம்பர்க்கினை கொலை செய்தார்கள். இந்தக் கொலை, பிறகு நடக்கவுள்ள நிகழ்வுகளை உணர்த்தும் குறியீடாக அமைந்தது. இரண்டாம் உலகப் போருக்கு பிறகும் கூட, மேற்குலகின் அறிவஜீவிகளால் அரசியல் பொருளாதாரம், தத்துவம் மற்றும் இலக்கிய கருதுகோள்களில் மார்க்சிய தத்துவத்தை வளர்த்தெடுக்க முடிந்தது. ஆயினும் சோசலிச புரட்சிக்கான சாத்தியம் எதுவும் அங்கு தென்படவே இல்லை. சமூக ஜனநாயக அரசாங்கங்கள், முத்தரப்பு ஆணையத்திலும், நேட்டோவிலும் ஏகாதிபத்தியத்தின் தரப்பில் நங்கூரமிட்டிருந்தன.

கடந்த கால வாக்குறுதிகள்

1917 அக்டோபர் மாதம் பற்றிய பார்வைகளில் ஒன்று இது; முற்றிலும் புதுமையான தருணம்; புதிய தொடக்கம். கடந்த காலத்தில் தரப்பட்ட வாக்குறுதிகளெல்லாம் மீட்டெடுக்கப்பட்ட தருணமாகவும் ஒருவர் இதனை சிந்திக்கலாம். மார்க்சும், லெனினும் மகத்தான பிரெஞ்சுப் புரட்சின் பாரம்பரிய கூறுகளை தெளிவாக அறிந்திருந்தார்கள். அதில், க்ராகஸ் பாபெஃப் ( GRACCHUS BABEUF) தலைமையில் செயல்பட்ட அமைப்பினால் முன்னெடுக்கப்பட்ட ‘சமமானவர்களின் சதித்திட்டத்தின்’, வலிமையான கம்யூனிச தன்மையும் இருந்தது. ஐந்து லட்சத்திற்கும் அதிகமானவர்களை கொண்ட ஜாகோபின் அமைப்பின் விரிவான கம்யூனிச அணுகுமுறையும் இருந்தது. 1871  பாரிஸ் கம்யூன்,  1905 ரஷ்யப் புரட்சி மற்றும் பிப்ரவரி 1917 புரட்சி ஆகியவைகளை உருவாக்கிய அதே காரணிகளுடைய சக்திவாய்ந்த பரிணாமங்கள் போல்ஷெவிக் புரட்சியிலும் இருப்பதாக லெனின் கருதினார். பொதுமை அரசு (“The Commune state”) என்று லெனின் குறிப்பிட்ட விடுதலைக்கான முன்மாதிரியை உருவாக்கும் பணியில் 40 ஆயிரம் கம்யூனிஸ்டுகள் தங்கள் உயிர்களை இழந்தார்கள். இந்த அரசுதான் அவர் கற்பனை செய்த ஒன்று. அதிகாரத்தின் புரட்சிகர மறுசீரமைப்பு: அதுவொரு ஆழமான, தீவிரமான ஜனநாயக வடிவம்; தாராளவாத ஜனநாயகத்தின் வடிவம் அல்ல.

பிரெஞ்சு அரசியல், ஜெர்மானிய தத்துவம் மற்றும் ரஷ்ய இலக்கியத்தின் மரபுகளுடைய வழித்தோன்றலும், நன்கு அறியப்பட்ட ரஷ்ய அறிவு ஜீவியுமான அலெக்சாண்டர் ஹெர்சென், அடிமைத்தனம் அழிக்கப்படுவதற்கு முன்பே, 1850களின் தொடக்கத்திலேயே துல்லியமாக இவ்வாறு கூறினார்: “விவசாயியே எதிர்கால ரஷ்யாவின் மனிதன்”. இதே காலகட்டத்தில் கிரிமியாவில் நடந்த போருக்குப்பின் பழைய நிலப்பிரபுத்துவத்தின் தன்னம்பிக்கை நெருக்கடிக்கு ஆளானது. அவர்கள்தான் அடிமைத்தனத்தின் பயனாளிகளாக இருந்தனர். சமூக சீர்திருத்தமும், நவீனமயமும், தொழில்மயமும், மேற்கத்திய போக்கும் அவர்களை கதறச் செய்தன. இந்த சீர்திருத்தத்தின் ஒரு பகுதியாக 1861 ஆம் ஆண்டில் அடிமைத்தனம் ஒழிக்கப்பட்டது. எனினும் அரைகுறை மனதோடே அது ஒழிக்கப்பட்டது. பழைய நிலப்பிரபுத்துவ முதலாளிகள் தங்கள் நிலங்களில் பாதியை, குறிப்பாக வளமான செழிப்புமிக்க நிலங்களை, தம்மிடமே தக்கவைத்துக்கொண்டார்கள். தனியார் நிலவுடமையாளர்களாக மாறினார்கள். பெரும்பாலான நிலங்கள் விவசாயிகளுக்கு மறுவிநியோகம் செய்யப்படவில்லை. சமுதாய கூட்டுக்குழுவிற்கு வழங்கப்பட்டது (சமுதாய கூட்டுக்குழு MIR என அழைக்கப்பட்டது). விடுதலை பெற்ற அடிமைகளில் 40 சதவீதம் பேருக்கு 15% நிலங்கள் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டன. இந்த நிலங்களில் பெரும்பான்மையானவை, குறைந்த விளைச்சலே இருந்ததனால் வருமானம் உயிர்வாழ சொற்பமாக இருந்தது. இந்த நிலத்திற்கும் அவர்கள் 49 வருட காலம் தவணை செலுத்திட வேண்டும் (இத்தகைய தவணைகள் 1905 புரட்சிக்குப் பின்னர் ஒழிக்கப்பட்டன). மேலும், பேரரசின் படை அணிகளுக்கு விவசாய மகன்களே நியமனம் பெற்றனர்.

19ஆம் நூற்றாண்டின் பிந்தைய பத்தாண்டுகளில், ரஷ்யாவில் பல தீவிரமான அறிவாளிகள் உருவானார்கள். அவர்களில் வெகு சிலரே நகர்ப்புறத்தில் உள்ள தொழிலாளி வர்க்கத்தின் மீது தங்கள் கவனத்தை செலுத்தினார்கள்; அவர்கள் பெரும்பாலும் நரோத்நிக் (ஜனரஞ்சகவாதிகள்) என அறியப்பட்டார்கள் (ரஷ்ய மொழியில் நரோத் என்றால் மக்கள்). ஆனால் இவர்களும் பல குழுக்களாகப் பிரிந்திருந்தார்கள். அவர்களில் குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையிலானோர் அராஜகவாதத்தையும், தீவிர புரட்சிகர நடவடிக்கைகளையும் மேற்கொள்ளத் தள்ளப்பட்டனர்.  அடிமைத்தனத்தை ஒழித்திட்ட பெருமைக்குரிய ஜார் பயங்கரவாத நடவடிக்கையில் கொல்லப்பட்டார் (19ஆம் நூற்றாண்டின் புரட்சிகர தீவிரவாதிகள் “செயல்பாட்டின் பிரச்சாரம்” என்று அறியப்பட்டார்கள்).

பிற்காலத்தில் பிரபலமாக அறியப்பட்ட, ஜார்ஜ் பிளக்கானொவ், வேரா ஜாசுலிச் என்பவரோடு கைகோர்த்தார். அவர்கள் 1882 காலகட்டத்தில் ரஷ்யாவின் முதல் மார்க்சிஸ்ட் குழுவினை உருவாக்கினர். வேரா ஜாசுலிச், புரட்சிகர கொலையாளியாக பின் நாட்களில் மாறிவிட்டார் (அவர் பார்ப்பதற்கு பேரழகாகவும் இருப்பார்). எப்படியாயினும், ஒரு முறையான, மார்க்சிய அரசியல் கட்சியான – ரஷ்ய சமூக ஜனநாயகக் கட்சி 1898ஆம் ஆண்டில்தான் உருவானது. ஐந்தாண்டுகள் கழித்து 1903ஆம் ஆண்டில் இரண்டாக உடைந்தது. சிறுபான்மையான மென்ஷ்விக்குகளும், பெரும்பான்மையான போல்ஷ்விக்குகளும் சமரசம் செய்ய முடியாத இரு பிரிவுகளாகப் பிரிந்தார்கள். லண்டனில் நடந்த கட்சியின் மாநாட்டில் கலந்துகொண்ட 51 பிரதிநிதிகள் தீர்க்கமான முடிவுகளை மேற்கொள்ள நேர்ந்த சமயத்தில்தான் அவர்களின் இந்தப் பெயர்கள் உருவாகின. மார்டொவ் குழுவில் சில உறுப்பினர்கள் பங்கேற்கவில்லை. லெனின் குழுவினர் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அளவில் பெரும்பான்மையாக பங்கேற்றார்கள்.

ரஷ்ய நாட்டின் அறிவுஜீவுகள் மற்றும் செயல்பாட்டாளர்கள் மத்தியில் மார்க்ஸ் அறியப்படாமல் இல்லை. சிலர் அவருடன் நேரடி தொடர்பில் இருந்தனர். அவர்கள் மார்க்சிடம் முன்வைத்த கேள்வி: பாரம்பரிய ரஷ்ய குழு வாழ்வு (Russian commune) புரட்சி உருவாவதற்கும் சோஷலிச சமூக உருவாக்கத்திற்கும் அடித்தளமாக இருக்கிறதா? மார்க்ஸ் ஒரு நீண்ட தயக்கத்திற்கு பின், ரஷ்ய வரலாற்றிலும் பொருளாதாரத்திலும் பல வருடங்கள் மூழ்கினார். இந்த ஆய்வின் ஒரு கட்டத்தில் நிபந்தனைக்குட்பட்ட பதிலை அளித்தார். ஆம்! முதலாளித்துவ கட்டத்தைக் கடக்காமல், சோஷலிசத்தை நோக்கிய மாற்றம் சாத்தியம்; ஆனால் அத்தகைய புரட்சி நடக்க வேண்டும் என்றால், ரஷ்ய மக்களுக்கு ஐரோப்பிய பாட்டாளி வர்க்கத்தின் உதவி தேவை. இப்பிரச்சினை குறித்த இரண்டு அம்சங்கள் குறிப்பிடத்தகுந்தவை. முதலாவது, ரஷ்ய கம்யூனிஸ்டுகளில் பெரும்பான்மையானவர்கள், போல்ஷெவிக்குகளில் பெரும்பான்மை உட்பட – முதலாளித்துவ கட்டத்தை கடப்பது அவசியமானது என்று நம்பினார்கள். பொருளாதார கட்டமைப்பில் மட்டுமல்ல; பாராளுமன்ற தாராளவாத ஜனநாயகத்தை கட்டமைக்க வேண்டும் எனவும் நினைத்தனர். சோசலிசத்தை நோக்கி மாறிச் செல்வதற்கு அது அவசியம் என்று நினைத்தார்கள். [அதுதான் வரலாற்று நிலைகளின் கருதுகோள் என்று பிரபலமாக அறியப்படுகிறது (the famous theory of stages)].

இந்த விசயத்தில் லெனினின் தரப்பு, அக்டோபர் புரட்சிக்கு 2 மாதங்கள் முன்பு வரைக்கும் மிகச் சிறுபான்மையாகவே இருந்தது. ஒவ்வொரு முதலாளித்துவ நெருக்கடியையும், புரட்சிகர நெருக்கடியாக மாற்ற முயற்சிப்பதுதான் புரட்சிகர கட்சியின் பிரதான கடமை என்பதால், தாராளவாத ஜனநாயக காலகட்டம் உழைக்கும் மக்களுக்கும், விவசாயிகளுக்கு பயனற்ற கட்டமாக அமைந்துவிடும் என்று அவர் நம்பினார். இரண்டாவதாக, சூழ்நிலைகள் முதிர்ச்சியடையும் போது புரட்சிகர சக்திகள் ரஷ்யாவில் ஆட்சியைக் கைப்பற்ற முடியும் என்று அவர் கருதினார். ஆனால் அதே சமயத்தில், பிற ஐரோப்பிய நாடுகளில் புரட்சி வெற்றிகரமாக இடம் பெறாத வரை, ரஷ்யாவில் சோஷலிச சமூகத்தை கட்டமைக்க இயலாது என்றும் நினைத்தார். இந்த விசயத்தில் மார்க்சும் லெனினும் ஒத்துப்போனார்கள். ரஷ்யாவின் புரட்சிக்கு, ஐரோப்பிய நாடுகளின் முன்னேறிய பாட்டாளி வர்க்கத்தின் ஆதரவு தேவைப்படும் என்று இருவருமே நினைத்தனர்.

முதலாம் உலகப் போரினால், ஐரோப்பிய நெருக்கடி கட்டவிழ்க்கப்பட்டபோது, பல நாடுகளில், அதிலும் குறிப்பாக ஜெர்மனியில், வெற்றிகரமான புரட்சியை சாதிப்பார்கள் என்று லெனின் நம்பிக்கையோடு இருந்தார். எனவே அந்த கணிப்பில் இருந்து அவர் ஐரோப்பிய புரட்சிக்கான முன்னுரையாக ரஷ்ய புரட்சி அமைந்திடும் என்று நம்பினார். அந்த நம்பிக்கை கேள்விக்குறியானது. போருக்கு பின் ஐரோப்பாவில், அதிலும் குறிப்பாக ஜெர்மனியில், புரட்சிகர மார்க்சிசம் அல்லாமல் பாசிசமே தழைத்தது.  வரலாறு கண்ட முதல் வெற்றிகரமான புரட்சிக்கு பின் (ரஷ்ய புரட்சிக்கு பின்) பல வெற்றியடையாத பதிவுகளையே காண நேர்ந்தது. ஐரோப்பாவின் பிற பகுதிகளில் ஏற்பட்ட புரட்சிகளுடைய இத்தகைய தோல்வியின் பின்னணியில், நிக்கோலாய் புகாரின், ஸ்டாலினுக்காகவும், சோவியத் அரசாங்கங்களுக்குமான வாதத்தில் புதிய கருதுகோளை முன்வைத்தார்: அந்த கருதுகோள்தான் ‘ஒரு நாட்டில் சோசலிசம்’.

புதிய முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் எழுச்சி

கிரிமியப் போரில் ரஷ்யா அடைந்த தோல்வி பன்முக நெருக்கடிகளை உருவாக்கியது. இதுவே அடிமைத்தன ஒழிப்பிற்கு வித்திட்டது. மேலும், நவீனமயமாதலுக்கும், தொழில்மயமாதலுக்கும், பிரான்ஸ் மற்றும் பிரிட்டனிலிருந்து பெருமளவு மூலதனம் பெறுவதற்கும் காரணமாக அமைந்தது. தொழிலிலும் நிதியிலும் அடித்தட்டில் இருந்த ஒரு புதிய முதலாளித்துவ வர்க்கம் படிப்படியாக வளர்ந்தது. அதோடு, விவசாயத்தில் இயந்திரமயமாதலை ஏற்படுத்த விரும்புகிற, தனியார் நில உரிமைகளைக் கொண்டுள்ள,  ஒரு புதிய நிலப்பரபுத்துவ வர்க்கமும் வளர்ந்தது. அந்த நூற்றாண்டின் இறுதியில், 1899-இல் லெனின், தன்னுடைய, “ரஷ்யாவில் முதலாளித்துவத்தின் வளர்ச்சி” என்ற நூலை வெளியிட்டார்.

இதில், நாடு விரிவான மாற்றத்திற்கு உள்ளாகியிருக்கிறது என்றும், அடிமைத்தனம் ஒழிக்கப்பட்டதனால் மாற்றத்திற்கு உள்ளாகியிருக்கும் விவசாயிகளோடு கூட்டாக பாட்டாளிகளின் புரட்சிக்கான சூழல் உருவாகியுள்ளது என்றும் வாதிடுகிறார். ஜார் ஆட்சியின் எதேச்சதிகார சூழலில், எதேச்சதிகாரத்துடன் நட்புறவும், அரசியல் உறுதியற்ற தாராளவாத போக்கும் கொண்ட முதலாளிகளையும், அமைப்புரீதியாகத் திரட்டப்பட்ட நகர்ப்புற நடுத்தர வர்க்கத்தினரையும் கொண்டு புதிய புரட்சியை உருவாக்குவது எப்படி? இந்தக் கேள்விக்கு பதிலாக, போல்ஷெவிக் பாரம்பரியத்தை விளக்கும் முதல் முக்கியப் படைப்பாக 1902ஆம் ஆண்டில் வெளியான ‘என்ன செய்ய வேண்டும்’ அமைந்தது. (லெனின் அவர்கள் இந்த தலைப்பினை நிக்கோலாய் செர்ன்செவ்ஸ்கி எழுதிய, மிகவும் கொண்டாடப்பட்ட நாவலில் இருந்து பெற்றார். 1863ஆம் ஆண்டுகளில் இந்த நாவல் ரஷ்ய இளைஞர்களுக்கு உற்சாகம் கொடுக்கக்கூடிய ஒரு படைப்பாக இருந்தது)

இதற்கிடையில் ஜார் மன்னரின் ஆட்சி சில திட்டங்களை வகுத்தது. கொரிய தீபகற்பத்திலும், மங்கோலியா மற்றும் மஞ்சூரியாவிலும், கிழக்கே தொலை தூரத்தில் உள்ள எல்லைகளில் காலனிய பகுதிகளை கைப்பற்றியது. இந்தப் போக்கில், ஜார் ஆட்சி ஜப்பானின் செல்வாக்குப் பகுதிகளுக்குள் அத்துமீறி நுழைந்தது. ஜப்பானியர்களை இழிவாக நடத்தியதுடன், அவர்களுடைய ராணுவ பலத்தை குறைவாக மதிப்பிட்டு, தன்னுடைய ராணுவத்தின் சாத்தியக் குறைபாடுகளை தள்ளுபடி செய்து, 1904ஆம் ஆண்டில் ஜப்பானின் மீது போர் தொடுத்தது. இதனால் அது தோல்விக்கு மேல் தோல்வியை சந்தித்தது. இதன் காரணமாக சமூக-பொருளாதார நெருக்கடிகள் வெடித்தன.

1905ஆம் ஆண்டு ஜனவரியில் முதலில் தொழில்மயமான நகரங்களிலும், பின்னர் சாம்ராஜ்ஜியம் முழுவதுமாகவும் போராட்ட அலையடித்தது. இதில் புதிய விசயம் என்னவென்றால் பெண்கள் அவரவராகவே மிகப்பெரும் எண்ணிக்கையில் திரளத் தொடங்கினர். வேலை நிறுத்தங்கள் தொழிலாளர்களிடமிருந்து கீழ்தட்டு நடுத்தர வர்க்கத்தின் பல பிரிவுகளுக்கும், அதிலும் குறிப்பாக, சிறு முதலாளிகள் மத்தியிலும் பரவத் தொடங்கின. ஆனால் 1917ஆம் ஆண்டில் நடக்கவிருந்த புரட்சிக்கும் இதற்குமான வேறுபாடு என்னவென்றால், ஆங்காங்கே ஏற்பட்ட சில தொந்தரவுகளைத் தாண்டி விவசாயிகள் நகர்ப்புற எழுச்சியிலிருந்து பெரும்பாலும் விலகியே இருந்தார்கள். அடுத்தடுத்த தோல்விக்கு பிறகும், போர்களின் பாதிப்புகளுக்கு பிறகும், ராணுவ வீரர்கள் ஆட்சி அதிகாரத்திற்கே விசுவாசமான இருந்தார்கள். இதற்கு மாறாக, உழைக்கும் வர்க்கத்தின் போர்க்குணம் வரலாற்றுச் சிறப்புடையதாக இருந்தது. ஐரோப்பிய ரஷ்யாவின் பாதி பாட்டாளிகள் தொழில்துறை அதிகமுள்ள இடங்களில் ஆண்டுக்கு ஒருமுறையோ, அதைவிட கூடுதலாகவோ வேலை நிறுத்தங்களில் ஈடுபட்டார்கள். தொழிற்சங்கமாக இணைதல் பிரம்மிக்கத்தக்க அளவில் அதிகமாக இருந்தது.

அந்த காலத்தில் போல்ஷெவிக்குகள், எண்ணிக்கையில் குறைந்தவர்களாகவும், அனுபவமற்றவர்களாகவும் இருந்தனர். இராணுவ வீரர்களின் மத்தியில் பணியாற்றாதவர்களாகவும், விவசாயிகளோடு மேலோட்டமான உறவு கொண்டவர்களாகவும், ஒட்டுமொத்தத்தில், ஒரு புதிய புரட்சிகர கட்சியாகவும் இருந்தார்கள். லெனின் தனது சொந்த சிந்தனையில் 1905ஆம் ஆண்டு புரட்சியின் நிகழ்வுகளைப் பற்றி 400 பக்கங்களில் ஏராளமாக எழுதினார். ரஷ்யாவில் பாட்டாளி வர்க்கம் தீர்க்கமான புரட்சிகர வர்க்கமாக எழுந்து வருவதாகவும், ஒடுக்கப்பட்ட வர்க்கத்தினருக்கு தலைமை தாங்கிடவும், தனது தலைமையின் கீழ் விவசாயிகள் உள்ளிட்ட மக்களைத் திரட்டும் நிலையில் இருப்பதாகவும் முடிவிற்கு வந்தார். மேலும் அவர், ரஷ்யாவின் முதலாளிகள், ஜாரின் எதேச்சாதிகாரத்தையோ, மேற்கு ஐரோப்பாவின் முன்னேறிய முதலாளித்துவ வர்க்கங்களையோ எதிர்ப்பார்கள் என்பது தவறான எதிர்பார்ப்பு என்ற முடிவுக்கும் வந்தார். மென்ஷ்விக்குகள் நம்பியது போல், சுதந்திரமான, ஒத்திசைவான, தாராளவாத முதலாளித்துவ குடியரசை அமைப்பது சாத்தியமற்றது என்பதுதான் அவரின் முடிவு.

புதிய புரட்சி என்பது நேரடியாக சோஷலிச பாதையிலே செல்ல வேண்டும் என்றார். வர்க்க பலாபலம் சாதகமாக மாறிவிட்டன என்றும் அவர் முடிவு செய்தார். உழைக்கும் வர்க்கத்தை ஒட்டு மொத்தமாக வழிநடத்த, எந்த ஒரு புரட்சிகர முன்னணியும் இல்லை என்கிற முக்கிய காரணத்தினாலேயே 1905-ஆம் புரட்சி தோல்வியுற்றது என்றும், உழைப்பாளர்-விவசாயி கூட்டணியை செயலூக்கம் கொண்டதாகத் தயார்படுத்த வேண்டும் என்றும் கருதினார். சுருங்கக் கூறினால் 1917-இல் அவர் கையாண்ட கொள்கை வரையறைகள் என்பது 1905 -இல் நிகழ்ந்தவற்றின் பிரதிபலிப்பே!

மென்ஷ்விக்குகளிடமிருந்தும், அகிலத்திடமிருந்தும் பிரிவு

அடுத்த பத்தாண்டுகளில் போல்ஷ்விக்குகள் எண்ணிக்கை அதிகமானது. உழைக்கும் வர்க்கத்தினர் மத்தியில் குறிப்பாகவும், பிற சமூக பிரிவினர்களிடையேயும் கூடுதல் இணக்கத்தோடும், களப் பணிகளில் மிகப்பெரிய அனுபவங்களோடும், கூடுதலான பயிற்சிபெற்ற நிலைமையை அடைந்தார்கள். 1912ஆம் ஆண்டில் மென்ஷ்விக்குகளிடம் இருந்து முழுவதுமாக பிரிந்தார்கள். முதல் உலகப்போர் மூண்டபோது, இரண்டாம் அகிலத்தின் உறுப்பாக இருந்த பல (கம்யூனிஸ்ட்) கட்சிகள் அந்தந்த நாடுகளின் அரசாங்கங்களுக்கு (போரில்) ஆதரவு வழங்கிய சமயத்தில், போல்ஷெவிக்குகளுக்கு தலைமை வகித்த லெனின் அகிலத்தில் இருந்து வெளியேறினார். அவர் இந்த போர், காலனி ஆதிக்க நாடுகளை தங்களுக்குள் மறுபங்கீடு செய்துகொள்ள நடக்கும் ‘ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு இடையிலான போர்’ என்ற வரையறையை முன்வைத்தார். பல லட்சக்கணக்கான உயிர்களை பணயம் வைத்த அந்தப் போரில் 60 லட்சம் பேர் மடிந்தனர். அத்தகைய போரை ஆதரிப்பது, அதிலும் குறிப்பாகத் தங்களை சோஷலிஸ்ட் என்றும், புரட்சிகரமானவர்கள் என்றும் கூறிக்கொள்ளும் கட்சிகளின் ஆதரவு, ஒரு குற்றச் செயல் ஆகும்.   அத்தகைய கட்சிகளோடு இணைந்து பணியாற்றுவது சாத்தியமில்லாத ஒன்று. அவர்களிடமிருந்து போல்ஷெவிக்குகள் உடைத்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. மேலும், புரட்சியை முன்னெடுப்பதில் கவனம் செலுத்தவேண்டியதும் இருந்தது. இந்த அனைத்திலும் லெனின் சந்தேகத்திற்கு அப்பாற்பட்ட விதத்தில் புரட்சிகர நெறிமுறைகளுக்கு உட்பட்டவராக, விசுவாசமானவராக இருந்தார்.

இருப்பினும், ரஷ்யாவில் புரட்சிகர சாத்தியக்கூறுகள் மேலெழுந்த சமயத்தில் போல்ஷெவிக்குகள், ரஷ்யாவிற்கு உள்ளேயும், அகிலத்திலும் இருந்த சோசலிச அமைப்புகளிடம் இருந்தும் முழுவதுமாக விலகியிருந்தார்கள். இப்படிப்பட்ட கூட்டணியை கைவிடாமலே ஒரு வெற்றிகரமான, வரலாற்றில் ஈடு இணையில்லாத புரட்சியை உருவாக்குவது லெனினுக்கு சாத்தியமாக இருந்திருக்காது. இருப்பினும், அந்த விலகலும், வெளியில் இருந்து ஆதரவு இல்லாத சூழலும், தாங்கொணா பாதிப்புகளை உருவாக்கியிருந்ததும் உண்மையே.

உலகப்போர் ஏற்படுத்திய நெருக்கடிகளும், அக்டோபர் புரட்சியின் வெடிப்பும் இணைந்து ஐரோப்பா முழுவதும் புரட்சிக் கனலை பற்றவைக்கும் என்று லெனின் நம்பினார். ஆனால் அந்த புரட்சிக்கு தலைமை தாங்கப்போவது யார்? ஐரோப்பிய நாடுகளில் எல்லா சோசலிச, சமூக ஜனநாயக கட்சிகளும் அந்தந்த நாடுகளின் முதலாளித்துவ வர்க்கத்துடன் இணைந்திருந்தார்கள். இந்த நாடுகளில் கம்யூனிஸ்டுகளின் எண்ணிக்கை ஒப்பீட்டளவில் குறைவாக இருந்தது. அவர்களை, முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினர் மட்டுமல்லாமல், சமூக ஜனநாயகவாதிகளும் தாக்கினர். ரோம் நகரில், பெனிட்டோ முசோலினியின் தலைமையில் நடந்த பேரணி, பாசிசம் மேலோங்குவதை எடுத்துக் காட்டியது.

இதற்கு 18 மாதங்களுக்கு முன் கிராம்சி மற்றும் போர்ட்டிகாவின் இத்தாலிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தொடங்கப்பட்டிருந்தது. அக்டோபர் புரட்சி நடந்ஹதவுடனேயே ஜெர்மனியில் இருந்த சமூக ஜனநாயகக் கட்சி அதனை கண்டித்தது. போருக்கு பின் அந்தக் கட்சிதான் ஆளும் கட்சியானது. ரோசா லக்சம்பெர்க் தனது ஸ்பார்ட்டகஸ் லீக் அமைப்பினை ஜெர்மானிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியாக மாற்றினார். ஓராண்டுக்கு பின் 1919 ஜனவரி மாதத்தில் அவருடைய கொலையை ஆளும் கட்சி வேடிக்கை பார்த்தது. ‘ஐரோப்பிய புரட்சிகள்’ என்ற லெனினுடைய நம்பிக்கை உண்மையில் ஜெர்மனியை மையமிட்டதாகத்தான் இருந்தது. மேற்சொன்ன நிகழ்வுக்கு பின் அந்த நம்பிக்கை கற்பனையாகவும், அடிப்படையற்றதாகவும் மாறிப்போனது. லெனினுடைய கணக்கு பொய்த்துப்போன அரிதான நிகழ்வுகளில் ஒன்றாக இது மாறியது.

கிரீமியாவில் நடந்த போரில் ஏற்பட்ட நெருக்கடியின் காரணமாக, அடிமைத்தனம் ஒழிக்கப்பட்டது. தொழில்மயம் துரிதமானது. சீர்திருத்தங்கள் எழுந்தன. மறுபக்கத்தில், இதன் விளைவாக, தீவிர சிந்தனையாளர்கள் உருவானார்கள், ஜனரஞ்சகவாதிகள், அராஜகவாதிகள், புரட்சிகர தீவிரவாதிகளும், ஏன் சோசலிசவாதிகளும் கூட உருவானார்கள். மேற்சொன்ன அனைவரும், ஒருவர் மீது இன்னொருவர் தாக்கம் செலுத்துவோராகவும், இணைந்து செயல்படுவோராகவும் இருந்தனர். 1904 ரஷ்ய – ஜப்பானிய போரின் விளைவாக 1905 புரட்சி ஏற்பட்டது. இது 1917 புரட்சிக்கான முன்னோட்டமாக அமைந்தது. முதலாம் உலகப்போர், போல்ஷெவிக் புரட்சிக்கான சூழலை உருவாக்கிட உதவியது. அதைப் போலவே இரண்டாம் உலகப்போர் சீனப் புரட்சிக்கு தேவையான பின்னணி சூழலை உருவாக்கியது. மேலும், தென்கிழக்கு ஐரோப்பாவில் பல நாடுகளில் சோசலிச அரசாங்கங்கள் உருவாவதற்கும் காரணமாக அமைந்தது. இவையே, ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு இடையேயான போர்களின் நோக்கமற்ற உடன் விளைவுகளாகும்.

பெண்களின் பேரணி

1917ஆம் ஆண்டு புரட்சியின் முதல் தவணையாக, பிப்ரவரி மாத கடைசியில் நடந்த பிரம்மாண்டமான மகளிர் பேரணியை குறிப்பிடலாம். உணவுத் தட்டுப்பாடு பிரச்சனையை எழுப்பிய அவர்கள், தொழிற்சாலைகளுக்குச் சென்று, தொழிலாளர்களைத் திரட்டி தம்மோடு இணைத்துக் கொண்டார்கள். இதற்கு ஓராண்டு முன்பாகவே, வேலை நிறுத்தப் போராட்டங்கள் தொடங்கியிருந்தன. தற்போது அவை காட்டுத்தீ போல் பரவி அதிகரித்தன. முக்கியமான இரண்டு கோரிக்கைகளாக, உணவும் சமாதானமும் முன்வந்தது. விரைவிலேயே அந்தப் போராட்டம் முக்கியமான தருணத்தை எட்டியது. பிப்ரவரி மாதத்தில் 25-27 காலகட்டத்தில், எதிர்ப்பாளர்களைச் சுடும்படி ராணுவ வீரர்களுக்கு உத்தரவு வந்தது. அவர்களோ, காவல்துறையினரைச் சுட்டுவிட்டு, போராடும் தொழிலாளர்களோடு இணைந்தார்கள். அதற்கு பிறகு பாலங்களும், ஆயுதக் கிடங்குகளும், ரயில் நிலையங்களும் என மூலதனத்தின் பெரும்பகுதியானவை தொழிலாளிகளின் கைகளுக்கு மாறின.

தொழிலாளர்கள் சோவியத்தினை (மக்கள் சபை) நிறுவினார்கள். போராட்டங்கள் பிற நகரங்களுக்கும், கிராமப்புறங்களுக்கும் பரவியது. தொழிலாளர்களுக்கும், ராணுவ வீரர்களுக்கும் இடையில் வலுவான பரந்த கூட்டணி உருவாகத் தொடங்கியது. நகர்ப் புறத்தில் பணியில் இருந்தபோதும் கீழ்ப்படியாத வீரர்களும், ராணுவத்திலிருந்து கைவிடப்பட்டு போர்க்களத்திலிருந்து வெளியேறி வருவோரும் இதில் அடங்குவர். மார்ச் மாதத்தின் மத்தியில் ஜார் தனது பதவியை விட்டு விலகினார். 300 ஆண்டுகால ரொமனோவ் ஆட்சி முடிவுக்கு வந்து, அந்த இடத்தில் தற்காலிக அரசாங்கம் அமைந்தது. துரிதமாக மாறிவந்த சூழலில், மென்ஷ்விக்குகளும் புரட்சிகர சோசலிஸ்டுகள் உள்ளிட்ட வலதுசாரி சோசலிஸ்டுகள், கிரிகோரி சினொவிவ், ஜோசப் ஸ்டாலின் ஆகிய தலைவர்கள் உள்ளிட்ட பல போல்ஷெவிக்குகள் தற்காலிக அரசாங்கத்திற்கு ஆதரவு நல்கும் நிலையை எடுத்தார்கள். ஒரு நிலையான, முறையான முதலாளித்துவ ஜனநாயகக் குடியரசு உருவாக அரசாங்கத்திற்கு உதவினர். மேலும், பேச்சுரிமை, தேர்தல்கள், அரசியலமைப்பு நிர்வாகம் ஆகியவைகளை உள்ளடக்கிய உறுதிசெய்யப்பட்ட பரந்த உரிமைகளைப் பெற்றிடவும் முயற்சித்தனர். மீண்டும் ஜார் ஆட்சி வராமல் தடுக்கும் விதத்தில், போல்ஷ்விக்குகளையும் மென்ஷ்விக்குகளையும் இணைத்து வலிமையான சோஷலிச அமைப்பை உருவாக்குவதற்கான முதற்கட்ட பேச்சு வார்த்தைகளும் நடைபெற்றன.

ஏப்ரல் ஆய்வறிக்கைகள்

ஜூரிச்சிற்கு நாடு கடத்தப்பட்ட லெனின் மேற்கண்ட நிகழ்வுகளை கவனத்துடன் பின்பற்றி வந்தார். அவருடைய பிரபலமான ‘தொலைவில் இருந்து மூன்று கடிதங்களை’ கட்சியின் போர்வாளான பிராவ்தா இதழுக்கு அனுப்பினார். நாடு திரும்பிய பின், பிரபலமான ‘ஏப்ரல் ஆய்வறிக்கைகளை’ வழங்கினார். இதில் தற்காலிக அரசாங்கத்திற்கு ஆதரவாக வளர்ந்துவரும் கருத்தொற்றுமைக்கு தீவிரமான மறுப்பு இடம்பெற்றதுடன் தாராளவாத ஜனநாயக குடியரசை நிறுவவேண்டும் என்ற கருத்தும் சொல்லப்பட்டிருந்தது. தீவிரமாக மாறுபட்ட ஒரு நிலைப்பாட்டினை அவர் முன்வைத்தார். அவருடைய இணையர் நதேழ்தா குரூப்ஸ்காயா மற்றும் நெருங்கிய தோழர் ஆகியோர் லெனினுக்கு தற்காலிகமாக பித்துப்பிடித்திருப்பதாக நினைத்தார்கள். போல்ஷெவிக்குகளின் அமைப்பிற்கு அவர்தான் ஸ்தாபக தலைவர். ஆனால் இந்தச் சூழலில் கட்சியில் இருந்து அவர் தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருந்தார். எனவே தன்னுடைய ஆய்வறிக்கையினை ‘தனிப்பட்ட’ அறிக்கையாகவே முன்வைத்தார்.

மார்ச் – ஏப்ரல் 1917 காலகட்டத்தில் முன்வைக்கப்பட்ட அவருடைய வாதங்களை சுருக்கமாக கீழே வழங்குகிறேன். முக்கியமான கருத்துக்களின் சுருக்கத்தை சில இடங்களில் நேரடியாகவும் அளித்திருக்கிறேன்.

  1. பிப்ரவரி புரட்சியினை, ஏகாதிபத்திய சக்திகளே நேரடியாக தோற்றுவித்தனர்.
  2. முடியாட்சியின் அதிவிரைவான வீழ்ச்சிக்கு ஒரு காரணம், பிரிட்டிஷ் மற்றும் பிரெஞ்சு நாட்டு முதலாளிகள், பலவீனமான ரஷ்ய முதலாளித்துவ வர்க்கத்தோடு செய்துகொண்ட சதி உடன்படிக்கையாகும். டூமாவில் இருந்த முதலாளித்துவ பிரதிநிதிகள், ராணுவ ஜெனரல்கள், அதிகாரிகளோடு கைகோர்த்து ஜாரின் ஆட்சியை தூக்கியெறிவதன் மூலம், நடந்துகொண்டிருக்கும் புரட்சியை கட்டுப்படுத்தி, தாராளவாத, அரசமைப்புக்கு உட்பட்ட, முதலாளித்துவ ஜனநாயகம் மற்றும் மேம்போக்கான சீர்திருத்தங்களை முன்வைத்து, மக்களின் அதிருப்தியை சமாளிக்க முயல்கின்றனர்.
  3. 1905-07 காலகட்டத்தில் படிப்பினைகளை பெற்ற பாட்டாளி வர்க்கம், முதிர்ச்சியடைந்துள்ளது. முதல் நிலையில் இருந்து இரண்டாவது நிலைக்கு, அதாவது பாட்டாளி வர்க்க புரட்சியின் நிலைக்கு தலைமை தாங்குவதற்கு தயாரான நிலையில் இருக்கிறது.
  4.  சோசலிச புரட்சிக்கு முன்னேறாமல், நிலையான முதலாளித்துவ ஜனநாயக கட்டத்தினை முன்வைக்கும் மென்ஷ்விக்குகளும், சோசலிச புரட்சியாளர்களும் நடைமுறையில் உள்நாட்டு – அன்னிய மூலதனத்திற்கு கூட்டாளிகளாகவும், சேவகர்களாகவும் செயல்படுகிறார்கள். அவர்களோடு கைகோர்ப்பது என்பது சாத்தியமில்லை.
  5. மத்தியில் தொடங்கி உள்ளூர் வரையிலும் ராணுவத்தையும், அதிகார வர்க்கத்தையும் உடனடியாக கட்டுக்குள் கொண்டுவர அனைத்து முயற்சிகளையும் தற்காலிக அரசாங்கம் எடுத்து வருகிறது. இது தொடர்வதற்கு அனுமதித்தால், பெட்ரோகார்ட் சோவியத்தில் உருவாகி, நடப்பில் இருந்துவரும்  தொழிலாளர்களின் அரசாங்கத்தை விட பலம் பொருந்தியதாக மாறி சோவியத்தை விழுங்கக் கூடும்.
  6. தற்காலிக அரசாங்கத்தினால் போரை முடிவுக்கு கொண்டுவர முடியாது. ஏனெனில் அது பிரிட்டன் மற்றும் பிரான்சின் முன்னேறிய முதலாளித்துவ வர்க்கத்தை சார்ந்ததாக உள்ளது. போரின் நோக்கங்களில் அவர்களுக்கும் பலன் உள்ளது.
  7. அனைத்து அதிகாரங்களும் சோவியத்துகளுக்கே, சமாதானம், உணவு, விடுதலை என்ற இரண்டு முழக்கங்களும் பிரிக்கமுடியாதவை.
  8. பாட்டாளிவர்க்க புரட்சியின் நோக்கத்தில், “அனைத்து மக்களையும் உள்ளடக்கிய, தொழிலாளர்களால் தலைமை தாங்கப்படுகிற போராளிகளை உருவாக்குவது… அது அனைவருக்குமான வெகுஜன அமைப்பாக இருக்க வேண்டும். நல்ல உடல் தகுதியுள்ள ஆண், பெண் இருவரையும் கொண்டிருக்க வேண்டும், இரண்டாவதாக அது காவலர்களின் பணியை மட்டும் மேற்கொள்ளாமல், பொதுவான அரசு, ராணுவ பணிகளையும் மட்டுமல்லாது, சமூக உற்பத்தியையும், விநியோகத்தையும்  மேற்கொள்ள வேண்டும்.

“நாடாளுமன்ற குடியரசாக அது இருக்கக் கூடாது, மாறாக, நாடு முழுவதும் உள்ள சோவியத் அமைப்புகள், தொழிலாளர்கள், விவசாயத் தொழிலாளர்கள் மற்றும் விவசாயிகளின் பிரதிநிதிகளுடைய குடியரசாக இருக்க வேண்டும்”

“காவல், இராணுவம் மற்றும் அதிகாரத்துவம் ஒழிக்கப்பட வேண்டும்”

“நிலப் பண்ணைகள் அனைத்தையும் கைப்பற்றிட வேண்டும்”

“பொதுமை அரசு” (“A Commune state”) ( அதாவது,  பாரிஸ் கம்யூன்- ஐ முன்மாதிரியாகக் கொண்ட அரசு என்று லெனின் அடிக்குறிப்பில் சேர்த்துள்ளார்)

மேலே குறிப்பிட்ட முதல் ஏழு கருத்துக்கள், அவரது எதிரிகளுடைய நிலைப்பாட்டிற்கு மாறானதாக இருந்ததுடன், அவருடன் நெருக்கமாக இயங்கியவர்களுடைய  நிலைப்பாட்டிற்கும் மாறானதாக இருந்தது. அத்துடன் எட்டாவது கருத்து, புரட்சிக்கு பிறகு எத்தகைய அரசியல் அமைய வேண்டும் என்பதை, லெனினின் நேரடியான வார்த்தைகளில் விவரிப்பதாக, அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்துவதாக அமைந்தது. (ராணுவம் இல்லை; அதிகாரத்துவம் இல்லை; ஆயுதபாணியிலான மக்கள் திரள்)

லெனினுடைய ஆய்வறிக்கைகள் கட்சியின் செயல்பாட்டுக்கான திட்டமாக ஏற்கப்படவில்லை. ஆனால் அந்த அறிக்கைகள்தான் மென்ஷ்விக்குகளுடன் இணைந்து கொள்ளும் நடவடிக்கையை தடுத்தது. தற்காலிக அரசாங்கத்திற்கான ஆதரவை விலக்கிக் கொள்ளச் செய்தது. தாராள நாடாளுமன்ற குடியரசை அமைக்கும் முடிவில் இருந்து பின் வாங்கச் செய்து, கட்சியை காத்தது. இந்தத் தளத்தில் போராட்டங்கள் தொடர்ந்தன. தொழிலாளர்-விவசாயி கூட்டணியுடைய இணைந்த உத்தியும், போருக்கு எதிரான உறுதியான நிலைப்பாடும் பிரமிக்கத்தக்க கட்சி வளர்ச்சிக்கு உதவி செய்தன; ஆண்டின் தொடக்கத்தில் 8,000 உறுப்பினர்கள் கொண்டிருந்த போல்ஷ்விக்குகள் 3,00,000 உறுப்பினர்களை பெற்றதுடன், அந்தாண்டு செப்டம்பர் மாதத்திற்குள் ஒவ்வொரு சோவியத் குடியரசிலும் பெரும்பான்மையைப் பெற்றனர். புரட்சியின்போது முளைத்த பிரபல அமைப்பு வடிவங்களில் போல்ஷ்விக்குகள் பெரும்பான்மை பெறும்போதுதான் ஆட்சியைப் பிடிப்பதை நோக்கி நகர எத்தனிக்க முடியும் என்று லெனின் வலியுறுத்தினார். செப்டம்பர் மாத இறுதியில் அந்த நிலையை அவர்கள் அடைந்தனர். எஞ்சியிருப்பது சரியான வழிமுறையைத் தேர்ந்தெடுப்பதும், சரியான நேரத்தில் தாக்குவதுமே ஆகும்.

ஐரோப்பாவிலிருந்து தொலைவில்

சந்தேகத்திற்கு அப்பாற்பட்டு ஒருவர் இவ்வாறு வாதிடலாம்: ஐரோப்பிய புரட்சிகளின் தோல்வி, லெனினையும் அவரது கூட்டாளிகளையும் ஆச்சரியப்பட வைத்தது. போல்ஷெவிக்குகளின் மெய்யான, நீண்டகால அணியை ஐரோப்பிய உழைக்கும் வர்க்கத்தோடு ஏற்படுத்திக் கொள்ள முடியாமல், காலனி ஆதிக்கத்தில் சிக்குண்ட நாடுகளின் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு இயக்கத்திலேயே அடையாளம் காண முடிந்தது. அதிலும் குறிப்பாக, கம்யூனிஸ்டுகளும் அவர்களுடைய கூட்டணியும் தலைமையேற்று நடத்திய தேசிய விடுதலை இயக்கத்தில் அதனை கண்ணுற முடிந்தது. சுருக்கமாகச் சொல்வதெனில், லெனின் தனது பிரசுரம் ஒன்றில் குறிப்பிட்டதைப் போல, “பின் தங்கிய ஐரோப்பாவில்” இருந்து “முன்னேறிய ஆசியாவை” நோக்கிய மாற்றம்.

ஏகாதிபத்தியத்தின் பலவீனமான கண்ணியில் அடுத்த உடைப்பு அதீத தொழில்மயமான ஜெர்மனியில் நடக்காமல், பெரும்பான்மை விவசாயம் சார்ந்த நாடான சீனாவில் நடந்ததில் ஆச்சர்யப்பட ஏதுமில்லை. சீனாவில் புரட்சியின் போது நகரத்துக்கு வெளியே ஊரகப் பகுதிகளில்தான் புரட்சிகர திறன்களும், விடுதலைப் படைகளும் வளர்ச்சியடைந்தன. விவசாயப் பிரச்சனைகளுக்கும், ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு போராட்டத்தில் எழுந்த தேசிய பிரச்சனைகளுக்கும், கம்யூனிச நடைமுறைகளின் மூலம் தீர்வு தேடிய முயற்சிகளில்தான் இறுதி வெற்றி சாத்தியமானது. சியாங் உடைய சொந்த பாணி “தேசியவாதிகள்”, ஜப்பானிய எதிர்ப்பு போராட்டத்தின் போது, மா சே துங்-இன் கம்யூனிஸ்டுகளிடம், தேசியவாத களத்திலேயே தோற்கடிக்கப்பட்டார்கள்.

சோவியத் ஒன்றியத்துடைய அடுத்தகட்ட பரிணாமங்களைப் பற்றி பல்வேறு எதிர்மறை அம்சங்களை ஒருவர் குறிப்பிடலாம். ஆனாலும், முக்கண்டத்தின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் செயல்பட்ட தேசிய விடுதலை இயக்கங்களுக்கு சோவியத் ஒன்றியம் நிலையான, நீடித்த ஆதரவினை வழங்கியது. அணி சேரா நாடுகளாக இருந்த தேசிய முதலாளித்துவ அரசாங்கங்களுக்கும் இந்த ஆதரவு வழங்கப்பட்டது. அவர்களில், இந்தியாவின் ஜவஹர்லால் நேருவும் இருந்தார். எகிப்தின் கமால் அப்டெல் நாசரும் இருந்தார். ஏகாதிபத்தியத்தின் ஆதிக்கத்தில் இருந்து விடுபட்டு, சொந்த வளர்ச்சிப்பாதையில் முன்னே செல்ல அவர்கள் விரும்பினர். இந்த பரஸ்பர அனுதாபத்திற்கு மூலகாரணம் யாதெனில், ஏகாதிபத்தியம் கம்யூனிசத்திற்கு விரோதமாக இருந்துவருவதைப் போல், முக்கண்டத்தில் உள்ள நாடுகளின் பொருளாதார தேசியவாதத்திற்கு விரோதமாகவும் இருப்பதாகும்.

இந்த கட்டுரையின் ஆரம்பத்திலேயே சொன்னதைப் போல, இந்த அக்டோபர் புரட்சிதான் மனித குல வரலாற்றில் கண்ட முதல் சோசலிச புரட்சியாகும்.

அதற்கு பிறகு, புரட்சிகர உந்துவிசையின் மையம் கிழக்கு நோக்கி நகர்ந்தது. அதிலும் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிராகப் போராடி வந்த நாடுகளை நோக்கி நகர்ந்தது குறிப்பிடத்தக்கது. கம்யூனிசத்திற்கும், ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புக்கும் இடையிலான இத்தகைய கூட்டு, அக்டோபர் கம்யூனிச புரட்சியின் நீடித்த மரபாகத் தொடர்ந்து வருகிறது.

நன்றி: பிரண்ட்லைன்

தமிழில்: ஜெ. விஜயா

இந்துத்துவா அரசியலை பாஜக கைவிடுமா? அய்ஜாஸ் அகமது-உடன் ஓர் உரையாடல்

ஜிப்ஸன் ஜான், ஜிதேஷ் பி.எம்.

தமிழில்: வீ. பா. கணேசன்

மோடியின் காலத்தில் இந்துத்துவ வலதுசாரிகளின் தாக்குதல்கள் புதிய உச்சங்களைத் தொட்டுள்ளன. கூட்டமாகச் சேர்ந்து அடித்துக்கொலை செய்வது; வெட்ட வெளிச்சமாகவே படுகொலை செய்வது; கொலை செய்வதற்கான சதித்திட்டங்களை தீட்டுவது; மாற்றுக்கருத்துக்களை சொல்ல முயற்சிப்பவர்களை பயமுறுத்திப் பேசவிடாமல் தடுப்பது என வலதுசாரிக் குழுக்களின் செயல்கள் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் அன்றாட நிகழ்வுகளாக இருந்தன. இவை இப்போது மேலும் தீவிரமாகத் தொடர்கின்றன. இவற்றை நீங்கள் எப்படிப்பார்க்கிறீர்கள்?

இத்தகைய நிகழ்ச்சிகள் அதிகரித்துக் கொண்டே போகின்றன என்று நீங்கள் சொல்வது சரிதான். என்றாலும் இத்தகைய விஷயங்களை அதற்குரிய கண்ணோட்டத்தில்தான் அணுக வேண்டும். வகுப்புவாதப் படுகொலைகள், பாகிஸ்தானில் இருந்து இந்துக்களும் சீக்கியர்களும் இந்தியாவிற்கும், இந்தியாவில் இருந்து முஸ்லீம்கள் பாகிஸ்தானுக்கும் என மனித குல வரலாற்றிலேயே மிகப்பெரிய அளவில் மத அடிப்படையில் நிகழ்ந்த மக்களின் இடப்பெயர்வு ஆகியவற்றுக்கு இடையேதான் நமது குடியரசு பிறந்தது. இன்னும் சொல்லப்போனால் நமது நாட்டின் விடுதலைக்கும், நமது நாடு இரண்டாகப் பிரிக்கப்படுவதற்கும் முன்பிருந்தே இந்த வகுப்புவாத வன்முறை இருந்து வருகிறது. தங்கள் சமூக வாழ்க்கையில் மற்றவர்களை சிறந்த வகையில் அனுசரித்துப் போகிற, தங்கள் அரசியல் நடத்தையில் மதசார்பற்ற கண்ணோட்டத்தைப் பின்பற்றுகின்ற கோடானுகோடி இந்திய மக்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதில் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை. சாதியை அடிப்படையாகக் கொண்ட, கடவுள் மீது அதீதமான பற்று கொண்ட ஒரு சமூகத்தில் எந்த அளவிற்கு மற்றவர்களை அனுசரித்துப் போகிற, மதசார்பற்ற அணுகுமுறையை பின்பற்ற முடியும் என்பதற்கும் வரம்பு இருக்கிறது என்பதை நாம் நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டியதும் அவசியமாகும்.\

வகுப்புவாத வன்முறையின் லாபங்கள்

1980களின் நடுப்பகுதியில் இருந்தே வகுப்புவாத வன்முறையானது கலாச்சார ரீதியாகவும், தேர்தல் மூலமாகவும் மிக நல்ல லாபத்தை கொடுத்து வருவதை நாம் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்து வருகிறோம் என்பது இதில் இரண்டாவது விஷயமாகும். நாட்டின் தலைநகரிலேயே ஆயிரக்கணக்கில் சீக்கியர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டது இந்து தேசத்தை ஒன்றுபடுத்த பயன்பட்டது மட்டுமின்றி, இதுவரையில் பெற்றதிலேயே மிக அதிகமான மக்களவை இடங்களையும் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு வழங்கியது.

பெரும்பான்மையான இந்துக்களை காங்கிரஸ் கட்சியிடமிருந்து பிரித்து சங் பரிவாரம் அவர்களை வென்றெடுக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே ராமஜன்ம பூமி இயக்கம் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வன்முறையை கட்டவிழ்த்து விட்டபடி நடைபெற்ற ஐந்தாண்டு கிளர்ச்சிக்குப் பிறகு, நாடாளுமன்ற மக்களவையில் இரண்டே இடங்களை மட்டுமே வைத்திருந்த பாஜகவினால் 85 இடங்களை கைப்பற்ற முடிந்தது. மேலும் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு ரதயாத்திரைகளையும், ரத்த ஆறுகளையும் ஓடவிட்ட பிறகு அதனிடம் 120 இடங்கள் வசமாயின. பாப்ரி மசூதி தரைமட்டமாக்கப்பட்ட பிறகு நடந்த முதல் தேர்தலில் 161 இடங்களை வென்று நாடாளுமன்றத்தில் இரண்டாவது இடத்தை கைப்பற்றியது மட்டுமின்றி, மிகக் குறுகிய மட்டுமேயானாலும் மத்தியில் அதனால் ஆட்சியையும் அமைக்க முடிந்தது.

இத்தகையதொரு சாதனையைப் படைத்துள்ள நிலையில் அதற்கு மிகவும் இயற்கையாகவே கைவரப்பெற்ற வகுப்புவாத வன்முறையை சங் பரிவாரம் கைவிடுவதென்பது அரசியல் ரீதியாக முட்டாள்தனமான ஒரு நடவடிக்கையாகவே இருக்கும். இந்த இடத்தில் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்ல விரும்புகிறேன். 2002-ம் ஆண்டில் நடைபெற்ற குஜராத் படுகொலைகளுக்கு முன்னால் பாஜகவின் அரசியல் வானில் மோடி மிகச் சாதாரணமான ஒரு நபராகத்தான் இருந்தார். இந்தப் படுகொலைகளுக்குப் பிறகோ, முதலில் குஜராத் மாநிலத்திலும் பின்னர் அகில இந்திய அளவிலும் அவரையும் அமித் ஷாவையும் யாராலும் தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை. தேர்தல் ரீதியான கணக்குகளால் ஒரு சில நேரங்களில் தற்காலிகமான பின்னடைவுகளை அது சந்தித்திருந்த போதிலும், ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கும்போது 1980களின் நடுப்பகுதியில் இருந்தே சங் பரிவாரம் ஆட்சி அதிகாரத்தை மட்டுமின்றி தனது பெருமையையும் அதிகரித்துக் கொண்டே வந்துள்ளது.

மத்திய மாநில அரசுகளுக்கான தேர்தல்களில் ஆர் எஸ் எஸ், பாஜக தொடர்ந்து வலுப்பெற்றுக் கொண்டே வந்துள்ளன என்பது மட்டுமின்றி சமூக ரீதியாகவும், கலாச்சார ரீதியாகவும் நாட்டின் உறுதித் தன்மையையே மாற்றுவதிலும் கூட அவை வெற்றி பெற்றுள்ளன. 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்ததை விட இன்றைய இந்தியா அதிகமான அளவிற்கு இந்துமயமாகி உள்ளது. இன்றைய நாகரீகமாக காவியை ஏற்றுக் கொண்டிருக்கும் இளைஞர்கள் மட்டுமின்றி, பணக்கார விவசாயிகள், நாட்டின் பெரும்பாலான பகுதிகளில் உள்ள அடித்தட்டு சாதிகளை சேர்ந்தவர்களுக்கும் இது பொருந்தும்.

உதாரணமாக, வாஜ்பேயி அரசு அதன் தொடக்க நாட்களில் மாட்டுக் கறிக்கு தடைவிதிக்கும் சட்டம் ஒன்றை அறிமுகப்படுத்த முயற்சித்தது. எனினும் நாடாளுமன்றத்தில் எழுந்த பெருங்கூச்சலைத் தொடர்ந்து அது பின்வாங்கியது. ஆனால் எந்தவிதமான எதிர்ப்பும் இன்றி மாட்டுக் கறி விற்பனையை தடை செய்யும் சட்டத்தை மோடி-ஷா இரட்டையரின் அரசினால் அமலாக்க முடிந்துள்ளது. ஆர் எஸ் எஸ் அமைப்பின் நிகழ்ச்சி நிரலில் உள்ள பல விஷயங்களை அமலாக்க முடிந்துள்ளது. அவர்கள் வளர்ச்சி பெறுவதற்கு முன்னால் ஒரு சிறு கட்சியின் தலைவர்களாக நாடாளுமன்றத்தில் மிக நீண்ட காலத்திற்கு தங்கள் வாழ்க்கையைக் கழித்த வாஜ்பேயி, எல். கே. அத்வானி ஆகியோரை விட கொடூரமானவர்களாக, ரத்தவெறி பிடித்தவர்களாக மோடியில் இருந்து தொடங்கி (யோகி) ஆதித்யநாத் வரையிலான புதிய தலைமுறை தலைவர்கள் இருக்கின்றனர். சின்னாபின்னமாக சிதறிக் கிடக்கும் எதிர்க்கட்சிகளைப் பற்றி நான் எதுவும் சொல்ல வேண்டியதே இல்லை. சுருக்கமாகச் சொல்வதெனில், அதன் வாக்குவலிமையில் உச்சகட்டத்தை பாஜக எட்டிப் பிடித்திருக்கும் சரியானதொரு தருணத்தில்தான் ஆர் எஸ் எஸ் அமைப்பின் மிக மோசமான நபர்கள் அதிகாரத்தில் வந்து அமர்ந்திருக்கின்றனர். அப்படியிருக்கும்போது இத்தகைய அதிகாரத்தை அவர்களுக்குப் பெற்றுத் தந்த நடைமுறை உத்தியை அவர்கள் ஏன் கைவிட வேண்டும்?

பாப்ரி மசூதி தரை மட்டமாக்கப்பட்ட பின்னணியில் நாட்டில் பாசிசம் வலுப்பெற்றுவருகிறது என்று எச்சரித்த அறிவாளர்களில் நீங்கள்தான் முதலாமவர். இதுகுறித்த உங்களது உரை பின்னர் “பாசிசமும் தேசிய கலாச்சாரமும்: இந்துத்துவ நாட்களில் க்ராம்சியை பயில்வது” என்ற தலைப்பில் கட்டுரையாகவும் வெளியானது. இந்தியாவில்இந்துத்துவ பாசிசம் எழுச்சிபெற்றுவருவது குறித்த மிகச்சிறந்த கட்டுரை அது. அந்தக் கட்டுரையில் “ ஒவ்வொரு நாடும் அதற்குத் தகுதியான பாசிசத்தை பெறுகிறது” என்று குறிப்பிட்டிருந்தீர்கள். அவ்வாறெனில், இப்போது இந்தியா அதற்கேயுரிய பாசிசத்தை பெற்றிருக்கிறதா?

ஆம். இந்த சம்பவம் நடந்து முடிந்த நாட்களில் முதலில் அதுதான் எனது பிரதிபலிப்பாக இருந்தது. அந்த நேரத்தில் பாசிசம் என்ற வார்த்தையை நான் கொஞ்சம் தேவைக்கு அதிகமாகவே பயன்படுத்தி இருந்தேன். எனினும் அந்த தொடக்க நாட்களுக்குப் பிறகு மிக விரைவிலேயே இந்த வார்த்தையைப் பயன்படுத்துவது குறித்து பல முன் எச்சரிக்கைகளையும் அறிமுகம் செய்யத்  தொடங்கினேன். பாப்ரி மசூதியை இடித்துத் தரைமட்டம் ஆக்கியது ஒரு பாசிச வெளிப்பாடு என்றும், ஆர் எஸ் எஸ் தனித்துவமான பல பாசிச தன்மைகளைக் கொண்டதாக இருக்கிறது என்றும் நான் இப்போதும் நம்புகிறேன். இருந்தபோதிலும் ஆர் எஸ் எஸ் அமைப்பிற்கும் வரலாற்று ரீதியாகவே மிகவும் தனித்துவமான அரசியல் கட்சியாக இருக்கும் அதன் வெகுஜன அரசியல் முன்னணிப் படைக்கும் இடையே ஒரு வேறுபாட்டையும் நான் காண்கிறேன்.

மிக எளிதாக இந்தக் கட்சியின் மீது ஒரு முத்திரையை குத்துவதற்கு முன்பாக அதன் புதுமையான கட்டமைப்பைப் புரிந்து கொள்வதற்கு நமக்கு மிகத் துல்லியமான இயங்கியல் செயல்முறைகள் தேவைப்படுகின்றன. நீங்கள் சுட்டிக்காட்டிய எனது உரை/கட்டுரையும் கூட அயோத்தியா இடிப்பு சம்பவம் நடைபெற்ற உடனேயே எழுதப்பட்டதுதான். ஆனால் அந்தக் கட்டுரை நீங்கள் குறிப்பிட்டதுபோல “இந்துத்துவ பாசிசத்தின் எழுச்சி” குறித்ததல்ல. மாறாக, க்ராம்சி தனக்குள்ளேயே எழுப்பிக் கொண்ட கேள்வியைப் போலவே இந்தியாவிற்கு உள்ளிருந்தபடி, நெருக்கடியின் குறிப்பிட்டதொரு கட்டத்தில், குறிப்பிட்டதொரு பிரச்சனையை பற்றி சிந்தித்ததே ஆகும்.

1920-ம் ஆண்டில் மிகச் சிறிய, ஒழுங்கமைப்பில்லாத பாசிச அணியை விட இத்தாலிய இடதுசாரிகள் ஒப்பில்லாத வகையில் வலுவானவர்களாகத் திகழ்ந்தனர். ஆனால் மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு (பெனிட்டோ) முசோலினி ஆட்சியில் இருந்தார். 1926-ம் ஆண்டிலோ அவரது அதிகாரம் முழுமையானதாக இருந்தது; அதே நேரத்தில் ஓர் அரசியல் சக்தியாக இடதுசாரிகள் முழுமையாகத் துடைத்தெறியப்பட்டிருந்தனர். இவை அனைத்துமே ஜெர்மனியில் நாஜிகள் ஆட்சிக்கு வருவதற்கு முன்பாகவே நடந்துவிட்டிருந்தன.

இந்தப் பின்னணியில்தான் க்ராம்சி தனக்குள் கேட்டுக் கொண்டார்: பாசிசம் மிக எளிதாக வெற்றி அடைய, இடதுசாரிகள் மிக எளிதாகத் தோல்வி அடைய நமது நாட்டு வரலாற்றிலும், சமூகத்திலும், நமது நாட்டு முதலாளித்துவ தேசிய வாதத்திலும் என்ன இருந்தது? என்ற கேள்வி அவருக்குள் எழுந்தது. அவரது சிறைக் குறிப்புகள் நூலின் பெரும்பகுதி இத்தாலிய வரலாறு குறித்த, அந்த வரலாற்றில் வாடிகனுக்கு இருந்த சிறப்பான இடம் குறித்த, ரிசோர்ஜிமெண்டோவின் தனித்துவமான தன்மைகள் மற்றும் இத்தாலியை ஒன்றுபடுத்தும் முயற்சி, இத்தாலிய முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின், அதன் தொழில்நகரங்களின் சிதைந்த தன்மை, வெகுஜன ஆதரவைப் பெற்ற புதினங்கள், என்பது போன்ற வெகுஜன உணர்வின் வடிவங்களைப் புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கும் ஒரு சிந்தனை ஓட்டமாகவே அந்தக் குறிப்புகள் இருந்தன.

இதேபோன்று இந்தியாவைப் பற்றிய கேள்விகளை எழுப்பவே நான் முயன்றேன். அந்தக் கட்டுரையைப் பொறுத்தவரையில் இருந்த பிரச்சனை என்னவெனில் அதில் பெரும்பகுதி ஒப்பீட்டு முறையிலான சிந்தனையை அடிப்படையாகக் கொண்டதாகும். இத்தகைய சிந்தனை மிகவும் தரம் தாழ்ந்ததாகும். அதன் பிறகு மிக விரைவிலேயே இத்தாலிய பாசிசம் குறித்து மிக நீண்ட கட்டுரை ஒன்றை நான் எழுதினேன். அந்தக் கட்டுரை எனக்கு மிகுந்த விருப்பமுள்ளதாகவும் இருந்தது.

ஒவ்வொரு நாடுமே அது பெறுவதற்குத் தகுதியுள்ள பாசிசத்தையே பெறுகிறது என்று நான் குறிப்பிட்டிருந்தேன். ஜெர்மனிக்கும் இத்தாலிக்கும் இடையே, இத்தாலிக்கும் ஜெர்மனிக்கும் அல்லது ஸ்பெயினுக்கும் இடையே என்பது போல் இருந்த பெரும் வேறுபாடுகளைத்தான் நான் அப்போது மனதில் கொண்டிருந்தேன். இந்தியாவிற்குப் பாசிசம் வருவதாக இருந்தால் அது நமது சொந்த வரலாறு, சமூகம் ஆகியவற்றிலிருந்து உருவானதாக மற்றவற்றிலிருந்து வேறுபட்டதாக இருக்கும் என்பதையே குறிக்கிறது. இப்போது பாசிசம் இந்தியாவிற்கு வருகிறதா என்று நீங்கள் என்னைக் கேட்டீர்கள். இதற்கான பதில் இல்லை என்பதுதான். இந்திய முதலாளி வர்க்கத்திற்கோ அல்லது ஆர் எஸ் எஸ் அமைப்பிற்கோ இப்போது பாசிசம் தேவைப்படவில்லை.

இரண்டு உலகப் போர்களுக்கு இடையேயான ஐரோப்பாவில் தொழிலாளி வர்க்க இயக்கம் மிக வலுவாக இருந்த, ஒரு கம்யூனிஸ்ட் புரட்சி நடைபெறுவதற்கான வாய்ப்பு இருந்த நாடுகளில் பாசிசத்தின் பல்வேறு வகைகள் வெளிவந்தன. இத்தகையதொரு நிலைமை இப்போது இந்தியாவில் இல்லை. அது எவ்வளவு கோரமானதாக இருந்தாலும், அல்லது சரியாக குறிப்பிட்ட நேரத்தில் தலைதூக்கினாலும் சரி, வகுப்புவாத வன்முறை என்பது பாசிசம் அல்ல. அப்படியானால் ஆர் எஸ் எஸ் அமைப்பு மற்றும் நாடாளுமன்ற வகைப்பட்டதாக இல்லாத அதன் பல்வேறு அணிகளில் பாசிச குணாம்சங்கள் இருக்கிறதா? ஆம். அவற்றுள் பாசிச குணாம்சங்கள் இருக்கின்றன. என்றாலும் உலகம் முழுவதிலும் அதிதீவிர வலதுசாரித்தன்மை கொண்ட பல இயக்கங்கள்,கட்சிகளிலும் கூட இத்தகைய குணாம்சங்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. 1880களில் இருந்தே பாசிச போக்கு என்பது முதலாளித்துவ அரசியலில் தொடர்ந்து நீடித்தே வருகிறது. என்றாலும் ஒரு சில நாடுகள் அல்லது அரசியல் கட்சிகளைத்தான், அதன் உண்மையான பொருளில்,  பாசிசத் தன்மை கொண்டவை என்று குறிப்பிட முடியும்.

குறைந்த அழுத்தம் கொண்ட ஜனநாயகம்

இந்தியாவில் உள்ள தாராளவாத அரசியல் கட்டமைப்பினை முழுமையாக உடைத்து நொறுக்கி, அதை அகற்றவேண்டிய அவசியம் சங்பரிவாரத்தைப்போன்ற வலதுசாரிசக்திகளுக்கு இல்லை என்று நீங்கள் கூறினீர்கள்.  அதற்குப்பதிலாக,  அதற்குள்ளேயே இருந்து செயல்பட்டு,  அதைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள அவற்றால்முடியும் என்றும் குறிப்பிட்டீர்கள்.  வலதுசாரி எதேச்சாதிகார போக்கின் கீழ் நொறுங்கிப் போய்விடாமல் ஒரு தாராளவாத ஜனநாயக பாராளுமன்ற அமைப்பாக நீடிக்கவைக்கும் அளவிற்கு நமது ஜனநாயகப்பாரம்பரியமும் தாராளவாத அரசியல் அமைப்பும் வலுவாக உள்ளனவா?

அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தின் ஒரு சில அம்சங்களை மாற்றுவதும் தாராளவாத அமைப்பை உடைத்து நொறுக்குவதும் ஒரே விஷயமல்ல. அமெரிக்க அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்திலும் கூட பல திருத்தங்கள் அடங்கியிருக்கின்றன. ஓர் அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தில்  புதிய அம்சங்களை அறிமுகப்படுத்துவதற்கான நாடாளுமன்ற நெறிமுறைகள் இருக்கின்றன. இந்த மாற்றங்களை நீங்களோ அல்லது நானோ விரும்பாமல் கூட இருக்கலாம். இருந்தாலும் எவ்வளவு தூரம் இந்த நாடாளுமன்ற நெறிமுறைகளை பின்பற்றுகிறோமோ அந்த அளவிற்கு தாராளவாத அமைப்பு தொடர்ந்து நிலைத்து நிற்கும். ஒரு விஷயத்தை நீங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஜனநாயகத்தை நான் பெரிதும் ஆதரிப்பவன் தான். எனினும் தாராளவாதத்தை நான் வெறுக்கிறேன். உண்மையில் ஜனநாயகத்தை தாராளமயமாக்குவதை கண்டித்து நான் ஒரு கட்டுரையையும் கூடப் பதிப்பித்திருக்கிறேன். கடந்த ஐந்தாண்டு காலத்தில் மிகவும் அச்சமூட்டக் கூடியதாக இருந்த வளர்ச்சிப் போக்கு என்பது நீதித்துறை, தேர்தல் ஆணையம், இன்னும் சொல்லப்போனால் பெருமளவிலான மின்னணு ஊடகம், மேலாதிக்கம் வகிக்கும் தொலைக்காட்சி நிலையங்கள் போன்ற தாராளவாத அமைப்பின் மிக முக்கிய பிரிவுகளிடமிருந்து தனது விருப்பத்திற்கு ஏற்ற நடத்தையை பாஜகவினால் பெற முடிந்துள்ளது ஆகும். எப்போதுமே நமது ஜனநாயகம் மிகவும் குறைந்த அழுத்தமுடைய ஒன்றாகும். ஆனால் இப்போது அதற்கு இதுவரை இருந்து வந்த அழுத்தமும் கூட அரிக்கப்பட்டுவிட்டது. இன்னும் ஒரு விஷயம்.  “எதேச்சாதிகாரம்” என்ற வார்த்தையை நான் அறவே வெறுக்கிறேன். கம்யூனிஸ்ட் நாடுகளை அவமதிப்பதற்காகவே இந்த வார்த்தை கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அதன் பிறகு கம்யூனிசம் பாசிசம் ஆகிய இரண்டுமே சம அளவில் எதேச்சாதிகார தன்மை கொண்டவை என்பதை நிறுவவும் முயற்சிக்கப்பட்டது.

21-ம்நூற்றாண்டின்காலனியப்பின்னணியில்ஆர்எஸ்எஸ்இந்துத்துவஅரசியல்தோன்றியதைநீங்கள்எப்படிப்பார்க்கிறீர்கள்இரண்டுஉலகப்போர்களுக்குஇடையேயானஇதேபோன்றஎதிர்ப்புரட்சிசக்திகள்உதாரணமாகமுஸ்லீம்சகோதரத்துவஅமைப்புபோன்றவைஉலகின்பல்வேறுபகுதிகளிலும்தோன்றினஎன்றுமுன்புநீங்கள்எழுதியிருந்தீர்கள்இத்தகையஅமைப்புகள்தோன்றுவதற்குஎதுகாரணமாகஇருந்ததுகுணத்தில்அவைஎவ்வாறுஒரேபோன்றவையாகஇருக்கின்றன?

இந்தக் கேள்விக்கு திருப்திகரமான பதிலளிப்பதற்கு மிக நீண்ட நேரமும் இடமும் தேவைப்படும். என்றாலும் மூன்று விஷயங்களைக் கொண்டு அதற்கு சுருக்கமாக பதிலளிக்கலாம். புரட்சிக்கும் எதிர்ப்புரட்சிக்கும், பகுத்தறிவிற்கும் பகுத்தறிவற்ற நிலைக்கும், தேசியவாதம் குறித்த மதசார்பற்ற விளக்கங்களுக்கும் தேசியவாதம் குறித்த இன ரீதியான அல்லது மதரீதியான விளக்கங்களுக்கும், பல்வேறு வகைப்பட்ட தாராளவாத நிறுவனங்களுக்கும் பல்வேறு வகையான எதேச்சாதிகார நிறுவனங்களுக்கும் என்பது போன்று இருவேறு வகையான கருத்தோட்டங்களுக்கு இடையேயான போராட்டங்களின் மிக நீண்ட வரலாற்றைக் கொண்டதாகவே ஐரோப்பா கண்டம் அமைந்திருக்கிறது. காலனியாதிக்கமானது இந்த நோய்கள் அனைத்தையும் தனது ஆளுகைக்குக் கீழுள்ள காலனி நாடுகளுக்கும் கொண்டு சென்றது. இதன் வழியாக இத்தகைய போட்டிகள் நமது சமூகத்திலும் மிகவும் சாதாரணமான ஒன்றாக மாறிவிட்டிருந்தன. எனவே இந்து தேசியவாதம், முஸ்லீம் தேசியவாதம் ஆகியவற்றில்  குறிப்பாக இந்தியத் தன்மை என்ற எதுவும் இல்லை. இன்னும் சொல்வதானால் அவை அரசாட்சியையும் கத்தோலிக்க தேவாலயங்களின் தனியுரிமைகளையும் இல்லாமல் ஆக்கிய ப்ரெஞ்சு புரட்சியை பெரிதும் வெறுத்தொதுக்கிய அதே ப்ரெஞ்சு நாட்டின் எதிர்ப்புரட்சியின் பாரம்பரியத்தின் வேறு வகையான கண்ணோட்டம் காலனி நாடுகளில் வந்து சேர்ந்தவையே ஆகும். மதரீதியான சிறுபான்மை மக்களுக்கு எதிரான வகுப்புவாத வன்முறை என்பதும் கூட ஐரோப்பிய நாடுகளில் யூதர்களுக்கு எதிராக நிலவி வந்த கசப்புணர்வின் பிரதியைத் தவிர வேறல்ல.

இரண்டாவதாக, இந்து மகாசபா, முஸ்லீம் சகோதரத்துவ அமைப்பு போன்ற நநன்கு அறிந்தே இருந்தன என்பதோடு, ஓரளவிற்கு அவற்றிடமிருந்து கற்றுக் கொள்ளவும் செய்தன. உதாரணமாக, ஜெர்மனியின் யூதப் பிரச்சனைக்கு நாஜிகள் தீர்வு கண்டதைப் போலவே, அதாவது இன அழிப்பின் மூலம், இந்துக்களும் முஸ்லீம்கள் குறித்த தங்களது பிரச்சனையை தீர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று வி.டி. சவார்க்கர் கூறினார்.

மூன்றாவதாக, இதுபோன்ற இயக்கங்கள் ஒரு நாட்டிலோ அல்லது வேறொரு நாட்டிலோ, ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திலோ அல்லது வேறொரு காலத்திலோ, தோன்றுவதற்கும், அவை வெற்றியோ அல்லது தோல்வியோ அடைவதற்கும் ஒவ்வொரு நாட்டிற்கும் உரிய தனித்தன்மையான அம்சங்களே காரணமாக அமைகின்றன. இதுபோன்ற விஷயங்களில் பொதுவான போக்கில் அணுகுவது என்பது நம்மை தவறான வழிக்கு திசைதிருப்பி விடும்.

மதச்சார்பின்மை என்ற கருத்தோட்டம் எந்த அளவிற்கு முக்கியமானதாக இருக்கிறது?

எல்லா நேரங்களிலுமே மதச்சார்பின்மை என்பது நல்லதொரு கருத்தோட்டமே ஆகும். எவரொருவரும் அதை இறுகப் பற்றிக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் உள்ளது. எனினும் பெரும்பான்மை இந்துத்துவ கருத்தோட்டத்தை எதிர்த்த போராட்டத்திற்கு அனைத்துவகைப்பட்ட, வேறு விதமான கருத்தோட்டங்களும் தேவைப்படுகிறது. மிகக் கொடூரமான வடிவங்களிலான ஒடுக்குமுறை, சுரண்டல் ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலான ஓர் அமைப்பிற்குள் காங்கிரஸ் வகைப்பட்ட மதச் சார்பின்மையும், பாஜக வகைப்பட்ட பெரும்பான்மைவாதமும் ஒன்றுக்கொன்று போட்டியிடும் தத்துவங்களே ஆகும். இந்தியாவின் தேர்தல் அடிப்படையிலான அரசியல் பெருமளவிற்கு சாதி, மதம், பல்வேறு வகைப்பட்ட சொத்துரிமை ஆகியவற்றைச் சுற்றியே கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. மதச்சார்பின்மை என்ற கருத்தோட்டமானது “சுதந்திரம், சகோதரத்துவம், சமத்துவம்” என்ற விழிப்புணர்வுக் கோட்பாட்டிலிருந்தே  உருவெடுத்தது. “சகோதரத்துவம்” என்ற விரிவான வகைப்படுத்தலுக்குள்தான் மதச்சார்பின்மை அடங்குகிறது. சாதியை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு சமூகம் “சகோதரத்துவம்” நிரம்பியதாக இருக்க முடியுமா? அப்படியில்லையென்றால், அதன் முழுமையான அர்த்தத்தில் மதச்சார்பற்றதாக அது இருக்க முடியுமா? சமத்துவம் இல்லாமல் சகோதரத்துவம் என்பது இருக்க முடியுமா? அல்லது வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், சோஷலிசம் என்பது இல்லாமல் ஜனநாயகம் இருக்க முடியுமா? போல்ஷ்விக் புரட்சி கூட அல்ல; ப்ரெஞ்சுப் புரட்சி நடைபெறுவதற்கு முன்பாகவே ரூசோ இதற்கு பதிலளித்திருந்தார்: ”உலகத்தில் உள்ள பொருட்களை அணுகுவதில் சம உரிமை இல்லாதவர்கள் எந்த காலத்திலும் சட்டத்தின் முன்பாக  சமமானவர்களாக இருக்க முடியாது!” நாம் அறிந்துள்ள கம்யூனிசம் என்பது ப்ரெஞ்சுப் புரட்சியின் போதுதான் முதன்முதலாகத் தென்பட்டது. அதே ப்ரெஞ்சுப் புரட்சிதான் மதத்தின் அதிகாரத்திற்கு எதிரான ஒரு கருத்தாக்கம் என்ற வகையில் மதச்சார்பின்மையை, ஃப்ராங்காய் நோயெல் பாவூஃப்-இன்  “சமமானவர்களின் சதித்திட்டம்” என்பதை – இதைக் கிட்டத்தட்ட ஒரு கம்யூனிச அமைப்பு என்றே சொல்லலாம் – நமக்குத் தந்தது. அந்தக் கம்யூனிச போக்கு தோற்கடிக்கப்பட்டது. நமக்கு மிச்சமிருந்ததெல்லாம் மதச்சார்பின்மையும், தாராளவாதமும்தான். எனவே கடந்த 200 வருடங்களுக்கு மேலாகவே ஒரு கேள்வி தொடர்ந்து நீடித்து வருகிறது: “தாராளவாதத்தால் மட்டுமே மதச்சார்பின்மையை பாதுகாத்துவிட முடியுமா? சோஷலிசம் என்பதில்லாமல் மதச்சார்பின்மை என்பது சாத்தியமா?” 

இல்லை என்பதே இதற்கு எனது பதில். தாராளவாத ப்ரான்ஸ், ஐரோப்பா முழுவதிலும் உள்ள மற்ற தாராளவாத நாடுகள் ஆகியவற்றின் யூதர்களுக்கு எதிரான, இஸ்லாமியர்களுக்கு எதிரான வெறுப்புணர்வின் வரலாற்றையே பாருங்கள். எனவே உங்கள் கேள்வியைப் பொறுத்தவரையில், ஆம். மதச்சார்பின்மை என்ற கருத்தோட்டம் மிக முக்கியமானது. எனினும் நடைமுறையில் இந்த கருத்தோட்டத்தைச் செயல்படுத்துவதற்கு முன்னதாக, உங்களிடம் உண்மையானதொரு சோஷலிச சமூகம் இருக்க வேண்டும். இன்றைய இந்தியாவில், இந்தக் கருத்தோட்டத்தையை உண்மையாக நடைமுறைப்படுத்துவதென்பது இயலாத ஒன்றே ஆகும். பெரும்பான்மைவாதம் எவ்வளவு விஷமத்தனமானது என்பது நமக்குத் தெரியும். என்றாலும் தாராளவாதம் எப்போதுமே மதச்சார்பின்மைக்கு துரோகம் செய்துதான் வந்துள்ளது; எதிர்காலத்திலும் எப்போதும் அது அப்படித்தான் நடந்து கொள்ளும் என்ற உண்மையை நாம் பெரும்பாலும் மறந்து விடுகிறோம்.

நன்றி: ஃப்ரண்ட்லைன் ஆங்கில இதழ்

உள்ளிருந்தே கைப்பற்றப்பட்ட அரசு அய்ஜாஸ் அகமத் – உடன் ஓர் உரையாடல்

ஜிப்ஸன் ஜான், ஜிதேஷ், எ.எம்

தமிழில்: வீ.பா. கணேசன்

இந்தியாவைச் சேர்ந்த மார்க்சிய சிந்தனையாளரான அய்ஜாஸ் அகமத் நவீன வரலாறு, அரசியல், கலாச்சாரம் ஆகியவை குறித்த கொள்கைகளுக்கான நிபுணராக சர்வதேச அளவில் புகழ்பெற்றவர். இந்தியா, கனடா, அமெரிக்கா ஆகிய நாடுகளின் பல்கலைக் கழகங்களில் பேராசிரியராக பணியாற்றிய அவர், தற்போது இர்வைன் பகுதியில் உள்ள கலிஃபோர்னியா பல்கலைக்கழகத்தின் ஒப்பியல் இலக்கியத் துறையில் மதிப்புமிகு பேராசிரியராக விமர்சனக் கொள்கையை பயிற்றுவித்து வருகிறார்.

இந்துத்துவ வகுப்புவாதம், பாசிஸம், மதச்சார்பபின்மை, இந்தியப் பின்னணியில் இடதுசாரிகளின் எதிர்காலத்திற்கான வாய்ப்புகள் குறித்த கேள்விகளே இந்தப் பேட்டியில் பெரும் பகுதியாக எழுப்பப்பட்டன. மற்ற பகுதிகளில் உலகமயமாக்கல், உலகளாவிய அளவில் இடதுசாரிகளுக்கான வாய்ப்புகள், அண்டோனியோ க்ராம்சியின் சிந்தனைகளை சரியாகவும், தவறாகவும் பயன்படுத்துவது, இன்றைய சூழலில் கார்ல் மார்க்சின் சிந்தனைகளின் பொருத்தப்பாடு ஆகியவை குறித்த தனது கருத்துக்களையும் அவர் தெரிவித்துள்ளார். சமீபத்தில் நடந்து முடிந்த நாடாளுமன்றப் பொதுத்தேர்தலுக்கு முன்பாக இந்தப் பேட்டி நடத்தப்பட்டு, தேர்தல் முடிவுகளுக்குப் பின்னர் மேம்படுத்தப்பட்டது.

ஆர்.எஸ்.எஸ்-ம் பாஜக உள்ளிட்ட அதன் பரிவாரங்களும் மிகவும் தனித்துவமான முறையில் பாசிஸ தன்மைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன எனவும் அய்ஜாஸ் அகமத் வாதிடுகிறார். எனினும் இந்தியாவின் தாராளவாத நிறுவனங்கள் தற்போது வெற்றுக் கூடுகளாக மாறிவிட்டபோதிலும், இந்திய அரசு இன்னமும் தாராளவாத முறைமையின் அடிப்படையில்தான் தொடர்ந்து செயல்பட்டு வருகிறது. தனித்துவமான தத்துவார்த்த நிலைபாட்டின் அடிப்படையில்தான் இந்தக் கருத்தாக்கத்தை அவர் முன்வைக்கிறார்.

ஜனநாயகத்திற்கும் தாராளவாதத்திற்கும் இடையில் அடிப்படையான முரண்பாடு நிலவுகிறது என்றும் அய்ஜாஸ் அகமத் நம்புகிறார். எனினும் அதீத வலதுசாரிகளுக்கும் அரசின் தாராளவாத நிறுவன வடிவத்திற்கும் இடையே அத்தகைய முரண்பாடு எதுவும் நிலவவில்லை என்றும் அவர் குறிப்பிடுகிறார். இத்தகைய தாராளவாதம்தான் ஜனநாயகத்தை பலவீனப்படுத்தி அதீத வலதுசாரிகளை வலுப்படுத்துகிறது. எனவேதான் அமெரிக்கா, இஸ்ரேல், துருக்கி, இந்தியா போன்ற பலவகையான உலக நாடுகளிலும் அதீத வலதுசாரி சக்திகள் தாராளவாத நிறுவனங்களின் மூலமாக ஆட்சி செலுத்தவும் முடிகிறது.

பாசிஸம் குறித்த கேள்வியை இருவேறுபட்ட சிந்தனைச் சட்டகத்தில் இருந்து பார்க்க வேண்டும் என்றும், பெரும்பாலான நேரங்களில் இந்தச் சட்டகங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று குழப்பிக் கொள்ளப்படுகின்றன என்றும் அவர் நம்புகிறார். அவற்றில் ஒரு சிந்தனைச் சட்டகத்தில் இருந்து பார்க்கும்போது ஏகாதிபத்திய சகாப்தம் முழுவதிலும் முதலாளித்துவ அரசியலின் அனைத்து வடிவங்களிலுமே பாசிஸம் என்ற போக்கு நிரந்தரமான உள்ளீடாக இருந்து வருவதைக் காண முடியும். உதாரணமாக, தாராளவாத/ நவதாராளவாத முதலாளித்துவத்தின் ஆட்சியில் பாசிஸ போக்குகளை வெளிப்படுத்தி வரும் எண்ணற்ற அரசியல் கட்சிகள் ஐரோப்பா கண்டம் முழுவதிலுமே மிக இயல்பாக செயல்பட்டு வருவதைக் காண முடியும்.

எனினும் மேலே சொல்லப்பட்ட சிந்தனைச் சட்டகத்தின் குறுகிய பார்வையில் பார்க்கும்போது போர்களுக்கு இடையிலான காலப்பகுதியில், பிரத்தியேகமான சூழ்நிலைகளில், ஜெர்மனி, இத்தாலி, ஸ்பெயின் போன்ற நாடுகளில் முழுமையான பாசிஸ அரசுகளும் இயக்கங்களும் எழுச்சி பெற்றன. இதற்கு அந்த நாடுகளில் நிலவிய வர்க்க சக்திகளின் பலாபலன் அத்தகையதாக இருந்தது. மூலதனத்தின் ஆட்சியை அச்சுறுத்தி வந்த மிக வலுவான புரட்சிகரமான தொழிலாளி வர்க்க இயக்கங்களுக்கு எதிராக வன்முறையை கட்டவிழ்த்து விட, அரசின் தாராளவாத வடிவத்தை அகற்ற வேண்டியது அவசியமாக இருந்தது. கிட்டத்தட்ட ஒரு நூற்றாண்டு காலத்தில் வேறெந்த காலகட்டத்தையும் விட இன்று தொழிலாளி வர்க்க இயக்கங்கள் மிகவும் பலவீனமானவையாக உள்ள நிலையில் ஒரு பாசிஸ ஒழுங்குமுறை தேவையற்றதாக உள்ளது. இத்தகைய சூழலில் நரக வேதனையைத் தழுவியபடி அதீத வலதுசாரிகளும் தாராளவாத அமைப்புகளும் ஒன்றாக இருக்க முடியும்.

கேள்வி: மே 2019 தேர்தலில் நரேந்திர மோடி மீண்டும் மக்களின் ஒப்புதலைப் பெற்றிருக்கிறார். அவர் திரும்பவும் ஆட்சிக்கு வந்திருப்பதை நீங்கள் எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்? வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க வெற்றியுடன் பாஜக மீண்டும் ஆட்சிக்கு வருவதற்கான முக்கிய அம்சங்கள் என்ன? ஆர்.எஸ்.எஸ்.-பாஜகவின் இரண்டாவது முறை ஆட்சியின் கீழ் இந்தியாவின் எதிர்காலம் எத்தகையதாக இருக்கும் என்று நீங்கள் கருதுகிறீர்கள்?

நரேந்திர மோடியின் தலைமையில் நிச்சயமாக பாஜக மிகப்பெரும் தேர்தல் வெற்றியைப் பெற்றுள்ளது. ‘மக்கள் தீர்ப்பு’ என்று இதைச் சொல்லமுடியுமா என்பதும் கூட சந்தேகத்திற்குரிய ஒன்றுதான். மக்கள் தங்கள் தீர்ப்பைச் சொல்லவேண்டுமானால், உண்மைகளின் அடிப்படையிலான, அறிவுபூர்வமான, அரசியல் விவாதம் மக்களுக்குத் தேவைப்படுகிறது. அதைப் போன்றே எதிர்க்கட்சிகள் தங்களது மாற்றுக் கொள்கைகளை மக்களிடையே தெளிவாக எடுத்துரைப்பதற்கான அமைதியான, தெளிவான சூழலும் தேவைப்படுகிறது. அரசியல் கட்சிகள் உண்மைகளின் அடிப்படையில் அறிவுபூர்வமான மாற்றுக் கருத்துக்களை முன்வைக்க முடிந்தாலும் கூட, அவை மக்களிடம் சென்று சேரும் வாய்ப்பு இன்று இல்லை. ஏனெனில், இந்திய பெரு நிறுவனங்களின் பிடியிலுள்ள ஊடகமானது கிட்டத்தட்ட சங் பரிவார இயந்திரத்தோடு ஐக்கியமான ஒன்றாக மாறிவிட்டதோடு, உண்மைகளையும் கொள்கைகளையும் எவ்வித மாச்சரியமும் இன்றி வெளியிடுவது; மக்கள் நலனுக்கு உகந்த வகையில் செயல்படுவது என்ற தனது தொழில்முறை உறுதிப்பாட்டை இழந்துபோனதாகவும் மாறியுள்ளது. மக்கள் தங்கள் தீர்ப்பைத் தர முடிகின்ற ஜனநாயக பூர்வமான செயல்பாட்டிற்கு இதில் தொடர்புடைய, அனைத்து அமைப்புகளும், குறிப்பாக தேர்தல் ஆணையம், உயர்மட்ட நீதித்துறை, சட்டத்தை அமலாக்கும் அமைப்புகள் போன்றவை, நீதிநெறி முறைகளை, அரசியல் அமைப்புச் சட்ட மற்றும் சட்டரீதியான நெறிமுறைகளை, கறாராகக் கடைப்பிடிப்பனவாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் நிலைமை அவ்வாறு இல்லை என்பது தான் உண்மை. இந்திய அரசியல் தளம் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் ஜனநாயக நெறிமுறைகளை மிகுந்த உறுதியோடு கடைப்பிடித்த ஒரு காலமும் இருந்தது. எனினும் அத்தகைய மக்கள் திரள் கடந்த சில தசாப்தங்களாக இந்தியாவில் பெரும் போராட்டத்தை நடத்தி வருவதோடு, ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல மேலும் மேலும் அதிகமான வகையில் ஊழல்மிக்கதாக மாறி வருகிறது. “ஊழல் மிக்கதாக” என்பதை தேர்தலில் மிகப் பிரம்மாண்டமான வகையில் பணத்தைப் பயன்படுத்துவது என்ற பொருளில் மட்டுமே நான் குறிப்பிடவில்லை; தேர்தல் முடிவுகளைத் தீர்மானிப்பதில் அது மிக முக்கியமான ஓர் அம்சமாக இருக்கிறது என்பதும் உண்மை தான். எனினும் ஜனநாயகச் செயல்பாடு என்ற குறிப்பிடக்கூடிய செயல்பாட்டில் ஏற்பட்டுள்ள ஒட்டுமொத்த சீரழிவையே நான் அவ்விதம் குறிப்பிடுகிறேன். 2019 தேர்தல் முடிவுகள் தேர்தல் வெற்றியின் அளவுக்கும் ஜனநாயக ரீதியான அடிப்படை நெறிமுறைகள் என்பதற்கும் இடையேயான உறவுகள் முற்றிலுமாக மறைந்து போன ஒரு கட்டத்தை நாம் எட்டியிருக்கிறோம் என்பதை எடுத்துக் காட்டுவதாகவே தோன்றுகிறது.

மிகுந்த ஆச்சரியமூட்டும் வகையில் இந்திய அரசியல் அமெரிக்க மயமாகியுள்ளது. ஒரு புறத்தில் வழிகாட்டியும் பாதுகாவலருமாகத் தோற்றமளிக்கும் மகத்தான தலைவர் என்ற பிம்பம் உருவாக்கப்படுவதும் மறுபுறத்தில் அச்சத்தையும் பதற்றத்தையும் திட்டமிட்டு உருவாக்குவதும் வழக்கமானதொரு விஷயமாக மாறியிருக்கிறது. அரசியல் என்பது இப்போது இடைவெளியற்ற வகையில் தொலைக்காட்சி நிலையங் களாலும், கருத்துக் கணிப்புகளாலும், பிரம்மாண்டமான பிரச்சாரங்களாலும் பெருநிறுவனங்கள் பல ஆயிரம் கோடிக்கணக்கான ரூபாய்களை செலவழிக்கும் ஒரு விஷயமாக மாறிப் போயிருக்கிறது. இந்தப்பணத்தில் பெரும்பகுதி ரகசியமானது மட்டுமின்றி அடையாளம் காண முடியாத ஒன்றாகவும் இருக்கிறது. அமித் ஷா உள்துறை அமைச்சராக உள்ள நிலையில் குடிமக்கள், குடிமக்கள் அல்லாதவர்கள் குறித்த பதற்றமான சூழ்நிலை அதிகரித்துக் கொண்டே போவது அமெரிக்காவிற்குள் நுழையும் பொருளாதார ரீதியான அகதிகள் குறித்த அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் ட்ரம்ப்பின் இனவாத, கிட்டத்தட்ட இனவெறித்தனமான கொள்கைகளின் நகலாகவே தென்படுகிறது. இவை அனைத்தையுமே சங் பரிவாரங்கள் மூன்று வேறுபாடுகளுடன் அமெரிக்காவிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டவைதான்: வெட்டவெளிச்சமான பதற்றச் சூழ்நிலையை உருவாக்குவது என்பதுதான் இந்தியாவிலுள்ள அனைத்துத் தொலைக்காட்சிகளின் விதிமுறையாக இருந்து வருகிறது; 2019-ம் ஆண்டில் பாஜகவின் செயல்பாட்டை வேகப்படுத்த உதவிய பணத்திற்கான ஆதாரத்தை கண்டுபிடிக்க முடியாது என்பதோடு அமெரிக்காவில் இவ்வாறு தேர்தலில் செலவழிக்கப்படும் தொகையை விட அது மிக அதிகமாகவே உள்ளது; நீதித்துறையினால் தண்டிக்கப்படுவோம் என்ற பயமேதுமின்றி, தீவிரமாகவும், இடைவிடாத வகையிலும் சங் பரிவாரம் தொடர்ந்து கட்டவிழ்த்து விடும் வன்முறை ட்ரம்ப்பின் மூர்க்கத்தனத்தை விடப் பல மடங்கு அதிகமாகும்.

“2019 நாடாளுமன்றத் தேர்தல் முடிவுகள் எனக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தினவா?” என்று கேட்டால், ஆம், 2014-ம் ஆண்டு தேர்தல் முடிவுகளைப் போலவே இந்தத் தேர்தலும் எனக்கு வியப்பை அளித்தது. அன்றாட தேர்தல் அரசியலில் நான் அதிக கவனம் செலுத்துபவன் அல்ல. எந்தவொரு தேர்தலிலும் எனது தனிப்பட்ட எதிர்பார்ப்புகள் என்பது இடதுசாரிகள், தாராளத்தன்மை கொண்ட இடதுசாரிகள் போன்ற எனக்கு வேண்டியவர்களிடமிருந்து பெற்ற அந்த மதிப்பீடுகள் என்னவென்று தெரியுமா? இருதரப்பினருமே மிகக் குறைந்த வித்தியாசத்தில்தான் வெற்றி பெறுவார்கள்; ஒரு வேளை தொங்கு பாராளுமன்றமாகவும் கூட அது இருக்கலாம். உடனடி எதிர்பார்ப்புகளில் இருந்து நான் விடுபட்ட உடனேயே கட்டமைப்பு குறித்த எனது ஆய்வின் அடிப்படை ஆதாரத்தை நோக்கி நான் திரும்பிச் சென்றேன். மதச்சார்பின்மை எப்போதுமே சிறுபான்மை நிலைபாடு கொண்டதுதான் மதச்சார்பின்மைக்கான உண்மையான பற்றுறுதி என்பது இந்திய சமூகத்திலும் அரசியலிலும் எப்போதுமே சிறுபான்மை நிலைபாட்டைக் கொண்டிருப்பதுதான் என்பதையும் இந்திய சமூகமானது எந்த அளவிற்கு இந்துமயமாக மாறியுள்ளது என்பதையும், எவ்வாறு வகுப்புவாத வன்முறையானது எப்போதுமே பாஜக மற்றும் அதன் கூட்டாளிகளுக்கு தேர்தலில் பெருமளவிற்குப் பலனளிக்க வழிவகுக்கிறது என்பதையும், இந்திய அரசின் முக்கியமான, தேர்தல் ஆணையம், உயர்மட்ட நீதித் துறை ஆகியவை உள்ளிட்ட, நிறுவனங்கள் அனைத்தும் மிக அதிகமான அளவிற்கு பாஜகவின் நலன்களுக்கு சேவை செய்வதாக மாறியுள்ளன என்பதையும் நான் எப்போதுமே வலியுறுத்தி வந்துள்ளேன். 2014-ம் ஆண்டு நடைபெற்ற தேர்தலுக்குப் பிறகு பெருமளவிலான போக்குகள் குறித்து மேலும் அதிகமான கருத்தோட்டங்களை உள்ளடக்கி 2015-ம் ஆண்டில் நான் எழுதிய கட்டுரையை சோஷலிஸ்ட் ரிஜிஸ்டர் இதழ் 2016-ம் ஆண்டில் வெளியிட்டது. அந்தக் கட்டுரை பிரிட்டன், இந்தியா உள்ளிட்ட பல நாடுகளில் மறுபிரசுரம் செய்யப்பட்டது. இப்போது ஜூன் 7, 2019 தேதியிட்ட ஃப்ரண்ட்லைன் இதழிலும் “இந்தியா: தாராளவாத ஜனநாயகமும் அதிதீவிர வலதுசாரிப் போக்கும்” என்ற தலைப்பில் வெளியாகியுள்ளது. இந்திய அரசியலின் முக்கியமான அம்சங்கள் என்று நான் சுட்டிக் காட்டியிருந்தவை மேலும் தீவிரமாகியுள்ளன என்பதையே இப்போது நடக்கும் நிகழ்வுகள் நிரூபிக்கின்றன.

தேர்தலில் ஒருபுறத்தில் காங்கிரஸிற்கு ஏற்பட்ட பின்னடைவும், மறுபுறத்தில் இடதுசாரிகளுக்கு ஏற்பட்ட சரிவும் மக்களவையில் பாஜகவிற்கு கிடைத்த பெரும்பான்மையைப் போன்றே முக்கியமானது என்று அந்த நேரத்தில் நான் குறிப்பிட்டிருந்தேன். தேர்தல்கள் நடப்பதற்கு நீண்ட நாட்களுக்கு முன்பாகவே முதலாளித்துவ பெரும்புள்ளிகளின் முழுமையான ஆதரவை பெற்றிருந்த முதல் இந்தியப் பிரதமராகவும் மோடி இருந்தார் என்பதையும் நான் சுட்டிக் காட்டியிருந்தேன். அமெரிக்காவை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு இந்திய அரசியலை அதிபர் வகைப்பட்டதாக அவர் கட்டாயமாக மாற்றவில்லை என்ற போதிலும் முன்னாள் அமெரிக்க அதிபர் பராக் ஒபாமா தனது அதிபர் தேர்தலுக்காக செலவிட்ட தொகைக்கு இணையான தொகையை மோடி செலவழித்தார் என்பதும் முக்கியமானது.

அரசியலை ஆழமாக உற்று நோக்குபவர்கள் கூட இதில் கவனிக்காமல் விட்ட ஒரு விஷயம் என்னவெனில் இந்தத் தேர்தலுக்காக அவர் திரட்டிய பணமும், பெரு நிறுவனங்களிடமிருந்து எதிர்காலத்தில் திரட்ட அவர் திட்டமிட்டிருந்த தொகையும் கணிசமான அளவிற்கு ஆர்எஸ்எஸ், விஸ்வ இந்து பரிஷத், ஏன் பாஜகவிடமிருந்தும் கூட சுய உரிமை பெற்றவராக அவரை மாற்றியிருந்தது என்பதே ஆகும். ஏனெனில் பாஜகவின் தேர்தல் பிரச்சாரங்களுக்காக ஆர் எஸ் எஸ் அமைப்பு வழங்கிவரும் தொண்டர்களின் விசுவாசத்தை விலைக்கு வாங்கப் போதுமான பணம் அவரிடம் இப்போது இருக்கிறது. அப்படி இருக்கையில் பாஜகவின் இடைநிலை செயல்பாட்டாளர்களையும் கூட அவரால் எளிதாக விலைக்கு வாங்கிவிட முடியும். தங்களுக்கே ஆன தனி ஒரு உலகத்தை உருவாக்கிக் கொண்டுள்ள மோடி-ஷா இரட்டையரின் தோற்கடிக்க இயலாத தன்மைக்கு அவர்களிடம் இப்போது இருக்கும் அபரிமிதமான செல்வமும் கூட ஒரு விதத்தில் காரணமாகும்.

தாராளவாத நிறுவன கட்டமைப்புகளின் இருப்பை ஆர் எஸ் எஸ் அங்கீகரித்த போதிலும் அரசின் நிறுவனங்களை உள்ளிருந்தே கைப்பற்றி நீண்ட கால அரசை அமைக்கப் போராடுவது என்ற நடைமுறை உத்தியை மேற்கொண்டுள்ளது என்று மிகவும் விரிவாகவே நான் வாதிட்டு வந்திருக்கிறேன். 1960களில் இடதுசாரிகளின் புகழ்பெற்ற கோஷத்தை நினைவுபடுத்தும் வகையில் “நிறுவனங்களின் ஊடாக நீண்ட பயணம்” என்றும் கூட நான் அதைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். விரிவான அளவில் பார்க்கும்போது அதீத வலதுசாரிகளின் திட்டங்களுக்கும் தாராளவாத நிறுவன கட்டமைப்புகளுக்கும் இடையே அடிப்படையான முரண்பாடுகள் எதுவும் இல்லை. இந்த நிறுவனங்களை ஆர் எஸ் எஸ் கையிலெடுத்து அவற்றின் மூலம் ஆட்சி செலுத்த முடியும் என்றும் கூட நான் வாதிட்டிருக்கிறேன். எனது முந்தைய ஆய்வில் உள்ள இத்தகைய கருத்தாக்கங்கள் பலவற்றையும் கையிலெடுத்துக் கொண்டு இப்போதிருக்கும் நிலையைப் பற்றிய ஆய்வை நாம் முன்னெடுத்துச் செல்ல முடியும் என்றே நான் கருதுகிறேன். உதாரணமாக, பல்வேறு வகைகளிலும் மேற்கொள்ளப்பட்டு வரும் தேர்தல் மோசடிகளின் அளவு குறித்தோ அல்லது இந்திய அரசின் ஒவ்வொரு முக்கிய நிறுவனமும் எந்தவகையிலும் ரகசியம் வெளியே கசிந்துவிடாதபடிக்கு பாதுகாக்க பாஜக/ஆர் எஸ் எஸ் உடன் கூட்டாகச் செயல்படுவது குறித்தோ நான் வியப்படையவே இல்லை. ஏனெனில் அரசானது பெருமளவிற்கு உள்ளிருந்தே கைப்பற்றப்பட்டுவிட்டது என்பதுதான் உண்மை.

கசப்பான யதார்த்தங்கள்

இதுபற்றி மேலும் ஆழமான ஆய்விற்கு நாம் காத்திருக்கத்தான் வேண்டும். என்றாலும் ஒரு சில கசப்பான விஷயங்களை சொல்லியாக வேண்டும். முதலாவதாக, பாரதீய ஜனதா கட்சி உண்மையிலேயே ஒரு தேசிய கட்சியாக இப்போது உருவெடுத்திருக்கிறது. இந்த கட்டமைப்பின் நிலையான மையமாக மோடி-ஷா கூட்டணி இருக்கிறது.

இரண்டாவதாக, தனது சொந்த பிரிவின் நலன்களை, பெருநிறுவனங்களின் நலன்களை எல்லாம் மீறி மதச் சார்பின்மைக்காக கூட்டாகப் போராட வேண்டிய தேவை இருக்கும் நேரத்தில் இடதுசாரிகளைத் தவிர, வேறெந்த அரசியல் கட்சியுமே, காங்கிரஸ் உள்ளிட்டு, அதற்குத் தயாராக இல்லை. இத்தகைய அங்கீகரிப்பின் விளைவு என்னவெனில் இடதுசாரிகள் நம்பிக்கையோடு இணைந்து செயல்படுவதற்குரிய “மதசார்பற்ற கட்சிகள்’ என்ற எதுவுமே இல்லை என்பதுதான். அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்குமே மதச்சார்பின்மை என்பது வசதிக்கேற்ற ஒரு விஷயம் மட்டுமே. இந்த விஷயத்தில் இடதுசாரிகள் மிகவும் முழுமையான வகையில் தனிமைப்பட்டுள்ளனர்.

மூன்றாவதாக, காங்கிரஸின் சரிவு என்பது உறுதியானது; அது மீண்டும் உயிர்பெற்று வர வேண்டுமெனில் மிகப்பெரும் மாற்றங்களை அது செய்ய வேண்டும். ஆனால் அதற்கான அறிகுறிகள் எதுவுமே கண்ணில் தென்படவில்லை.

நான்காவதாக, உத்திரப் பிரதேச மாநிலத்தில் சாதிய அரசியலின் இரண்டு மிகப்பெரும் அடையாளங்களாக இருக்கும் சமாஜ்வாதி, பகுஜன் சமாஜ் கட்சிகளின் கூட்டு வலிமையை உடைத்தெறியும் அளவிற்கு மதரீதியான வெறிக்கூச்சல் மற்றும் சமூக நெறியாள்மை ஆகிய கூட்டணியின் அரசியல் வலுவாக உள்ளது என்பதையே உத்திரப் பிரதேச மாநில நாடாளுமன்றத் தேர்தல் முடிவுகள் நிரூபித்துள்ளன. தொடர்ச்சியான சலுகைகளின் மூலம் சாதிய முரண்பாடுகளை பெருமளவிலான இந்து அமைப்பிற்குள்ளேயே கட்டுப்படுத்தி வைத்து விட வேண்டும் என்பதே காந்தியில் இருந்து ஆர் எஸ் எஸ் வரையிலானவர்களின் கனவாக இருந்து வந்துள்ளது. ஒரு வகையில் சொல்வதென்றால் மேல் மட்ட, அடிமட்ட சாதிகள் சகவாழ்வு வாழ்வதற்கு ஒரு நடு சாதிக்கான தீர்வுதான் அது. இந்த விஷயத்தில் குஜராத் மாநிலத்தில் இருந்து நாட்டின் வடகிழக்குப்பகுதி வரையில் ஆர் எஸ் எஸ் பெற்றிருக்கும் பல வெற்றிகளில் மிக சமீப காலத்திய வெற்றியாகவே உத்திரப் பிரதேச தேர்தல் முடிவுகள் அமைகின்றன. சாதிப் பிரச்சனை ஏதாவதொரு வகையில் இந்துத்துவா திட்டத்தை வீழ்த்தி விடும் என்ற நமது ஆழ்ந்த நம்பிக்கையை நாம் மீண்டும் ஆழமாக மறுபரிசீலனை செய்யவேண்டியது அவசியம்.

இறுதியாக, விடுதலை, சீரமைப்பு ஆகியவற்றுக்கான அரசியலுக்கான எந்தவொரு வாய்ப்புக்கும் தொலைதூர நோக்கிலிருந்து பார்க்கும்போது மேற்கு வங்கத்தில் இடதுசாரி நோக்கங்கொண்ட வெகுஜன வாக்குகளின் சரிவு, அவற்றில் பெரும்பங்கு பாஜக நோக்கித் திரும்பியிருக்கக் கூடும் என்ற கருத்தில் உள்ள உண்மை ஆகியவை 2019-ம் ஆண்டின் மிகவும் கவலை தரத்தக்க நிகழ்வாகவே அமைகிறது. தாராளவாத அரசியலின் கொடுமைகளும் ஏமாற்றுக்களும் இந்த உலகின் பாவப்பட்ட மக்களை எந்த அளவிற்கு திசை திருப்ப முடியும் என்பதற்கு இது முதல் முறை உதாரணமும் அல்ல; அவ்வாறு நடைபெற்ற முதல் இடமாகவும் மேற்கு வங்க மாநிலம் இருக்கவில்லை திர்ணாமூல் காங்கிரஸ் மற்றும் பாஜக போன்ற இழிசெயல்புரியும் அரசியல் சக்திகளின் மோதல்களுக்கு நடுவே சிக்கும்போது அன்றாட பொருளாயத அவலங்களை எதிர்கொள்ளவே தட்டுத் தடுமாறிக் கொண்டிருக்கும் நிராதரவான, நம்பிக்கை இழந்து போன, துயரத்தில் மூழ்கிப் போன மக்கள் என்னதான் செய்வார்கள்? தாராளவாத அரசியலின் சிதிலங்களில் மிகவும் தனிமைப்பட்டிருக்கும் இடதுசாரிகள் தங்கள் இருப்பைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதற்கே போராட வேண்டியிருக்கும் என்று தேர்தலுக்கு முன்பாகவே நான் கூறியிருந்தேன். இப்போது தேர்தல் முடிவுகள் வந்தபிறகு, நிலைமை அதை விட மிகுந்த கவலைக்குரியதாகவே மாறியுள்ளது.

இடதுசாரிகளின் பங்கு

இவ்வாறு குறிப்பிட்ட நிலையில், இந்தியாவில் உள்ள இடதுசாரிகள் குறித்து மூன்று விஷயங்களை நான் வலியுறுத்த விரும்புகிறேன். ஒன்று வேறு எந்தவொரு கட்சியுடனும் ஒப்பிடமுடியாத வகையில் பரந்த அரசியல் அனுபவமும் ஆழ்ந்த ஸ்தாபனமும் அவர்களிடம் இருக்கிறது. இடதுசாரிகளின் பின்னடைவால் ஏற்பட்டுள்ள வெற்றிடத்தை சமூக ரீதியான இயக்கங்களும், அரசுமுறை சாரா அமைப்புகளும், அங்குமிங்குமாக செயல்பட்டு வரும் சிறு குழுக்களும் நிரப்பி விடக் கூடும் என்று யாரும் நினைத்தால் அத்தகைய ஒரு நிகழ்வு நடக்கவே நடக்காது. இரண்டாவதாக, ஏழைகளின், ஒட்டுமொத்த உழைக்கும் வர்க்கத்தின் பார்வையில் இருந்து தெளிவான நோக்கும், சமூகம் குறித்த முழுமையான புரிதலும் உள்ள ஒரே சக்தியாக இடதுசாரிகள் மட்டுமே உள்ளனர். அறிவுலகத்திலும் கலாபூர்வமான வாழ்க்கையிலும் இந்தியாவில் உள்ள இடதுசாரிகளின் இருப்பு மிகவும் அபரிமிதமான ஒன்றாகும். வேறு எந்தவொரு அரசியல் சக்தியும் இந்த விஷயத்தில் அதன் அருகில் கூட வரமுடியாது. மறுகட்டமைப்பைத் தொடங்குவதற்குத் தேவையான பேராற்றல் மிக்க துணிவு இப்போது அதற்குத் தேவைப்பட்ட போதிலும், தேவையான அடிப்படையான வள ஆதாரங்கள் இன்னமும் அதனிடம் இருக்கவே செய்கின்றன.

கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில்நடைபெற்ற அனைத்திற்கு பிறகு 2019தேர்தலின் முடிவுகள் பற்றி வியப்படைவதற்கு அடிப்படையில் எதுவுமில்லை; அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகள் இதை விட மோசமாக இருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் குறித்தும் கூட நாம் வியப்படைய வேண்டிய அவசியமில்லை. நமது நாட்டின் விடுதலைக்கான போராட்டத்தைத் தொடங்கி வைத்த யுகம் இப்போது முடிவடைந்து கொண்டிருப்பதாகவே தோன்றுகிறது. இருந்தாலும், மிக விரிவான வகையில் சேதமாகிவிட்ட ஒரு நாட்டையே நமது இளைஞர்கள் இப்போது பெறவிருக்கிறார்கள். அதை மீண்டும் புனரமைப்பதைத் தவிர வேறெந்த வழியும் அவர்களுக்கு இல்லை; அதையும் கூட அவர்கள் கீழே இருந்துதான் தொடங்க வேண்டியிருக்கிறது.

நன்றி: ஃப்ரண்ட்லைன்

அடுத்த இதழில்: இந்துத்வாவின் தாக்குதல்கள்

வெல்வதற்கோர் பொன்னுலகம்!

சமுதாய வாழ்க்கையெனும் அரங்கினையும் தன்னுள் கொண்டு முரணற்றதாய் அமைந்த பொருள்முதல்வாதம்; வளர்ச்சி பற்றிய மிக விரிவான, மிக ஆழமான போதனையாகிய இயக்கவியல்; வர்க்கப் போராட்டத்தையும், ஒரு புதிய, கம்யூனிச சமுதாயத்தின் படைப்பாளனாகிய பாட்டாளி வர்க்கத்திற்குள்ள உலக வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த புரட்சிகர பாத்திரத்தையும் பற்றிய தத்துவம் – இவையாவும் அடங்கிய ஒரு புதிய உலகக் கண்ணோட்டத்தை இந்த நூல் மாமேதைக்குரிய தெளிவோடும், ஒளிச்சுடரோடும் எடுத்துரைக்கிறது. மாமேதை லெனின் அவர்கள் மார்க்சும், ஏங்கல்சும் எழுதிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை பற்றி தெரிவித்துள்ள கருத்தாகும்.

கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கை வெளியாகி ஒன்றரை நூற்றாண்டு கடந்துவிட்ட போதிலும், இன்றைய சூழலுடன் பொருத்திப் பார்த்து, படித்து பயன்பெற வேண்டிய நூல் என்றால் மிகையாகாது. ஆங்கிலத்தில் A World to Win என்று லெப்ட் வேர்டு பதிப்பகம் வெளியிட்ட நூலை பாரதி புத்தகாலயம் தமிழில் வெளியிட்டுள்ளது. கடினமான அரசியல், பொருளாதார கருத்துக்களை, எளிமையான, அழகான நடையில் மொழி பெயர்த்துள்ள கி.இலக்குவன் அவர்கள் பாராட்டுக்குரியவர். தமிழில் இதை வெளியிட்ட பாரதி புத்தகாலயத்திற்கு பாராட்டுக்கள். இதில் மூன்று முக்கிய கட்டுரைகள் இடம் பெற்றுள்ளன. மார்க்சீய அறிஞர்களான பிரபாத் பட்நாயக், இர்பான் ஹபீப் மற்றும் அய்ஜாஸ் அகமது ஆகியோரின் கட்டுரைகளுக்கு தோழர் பிரகாஷ் காரத் அறிமுக உரை எழுதியுள்ளார்.

கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அறிக்கையை மீண்டும் படிக்கத் தூண்டும் வகையில் அறிமுக உரை அமைந்துள்ளது. இந்நூலை படித்து விட்டு, கம்யூனிஸ்ட்டு கட்சி அறிக்கையை, அதன் பல பதிப்புகள், அவற்றிற்கு மார்க்ஸ், ஏங்கெல்ஸ் எழுதியுள்ள முகவுரையை படிப்பது சிறந்த அனுபவமாக அமையும். (இந்த கட்டுரையாளர் அப்படி வாசித்தது பயனுள்ளது என குறிப்பிட விரும்புகிறார்.) பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு ஐரோப்பாவில் நிலவியசூ ழல், பாரீஸ் கம்யூன் புரட்சி, பிரஞ்சு புரட்சி பற்றி தோழர். பிரகாஷ் காரத் குறிப்பிடுகிறார். 1864 ல் உழைக்கும் மக்கள் சங்கம், மார்க்சீய சிந்தனைகள் வளர்ச்சி பற்றி குறிப்பிடும் அவர், 1948 ல் கம்யூனிஸ்ட் பிரகடனத்தின் நூற்றாண்டு நிறைவு விழாவின் போது, உலகம் எந்த அளவு மாறியுள்ளது என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறார். சோவியத் யூனியன், மக்கள் சீனம், வியட்நாம், கொரியா, கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகள் என மக்கள் ஜனநாயக அரசுகள் ஏற்பட்ட காலம் அது. ஆனால், சோவியத் யூனியன் உடைந்த பின் சோசலிசம் செத்துப் போய் விட்டது என்ற புலம்பலும், முதலாளித்துவத்திற்கு மாற்று இல்லை என்ற ஏகாதிபத்திய நாடுகளின் கொக்கரிப்பும், சோசலிசத் தின் சாத்தியப்பாடு பற்றி சிந்தனையாளர்களின் கவனத்தை திருப்பியது.

சோவியத் யூனியன் வீழ்ந்த பின், உலக நாடுகளுக்கு தலைவனாக, தட்டிக் கேட்க ஆளில்லாதது போன்று ஏகாதிபத்திய அமெரிக்கா செயல்படத் துவங்கிய உடனேயே தொண்ணூறுகளின் பின் பகுதியில், வளர்ந்த நாடுகளில் வெடித்த உழைக்கும் மக்களின் போராட்டம், குறிப்பாக, பிரெஞ்சு நாட்டுத் தொழிலாளர் போராட்டம் முதலாளித்துவம் நிரந்தரமானது அல்ல என்ற கருத்தை மீண்டும் வலுவாக நிலை நிறுத்தியது.

தனது அறிமுக உரையின் இரண்டாவது பகுதியில் கம்யூனிஸ்டு பிரகடனத்தில் முதலாளித்துவம் பற்றிய மார்க்சின் ஆய்வு முழுமை பெறவில்லை என்றும் மூலதனம் என்ற நூல் தான் முழுமையாக அப்பணியைச் செய்துள்ளது என்று தோழர்.காரத் குறிப்பிடுகிறார். மேலும், இன்றைய சூழலில், நிதி மூலதனத்தின் வளர்ச்சி,  அதனால் ஏற்படும் பிரச்சனைகள், பொருளாதார சீர்குலைவுகள் பற்றி தெளிவாக விளக்கியுள்ளார். முதலாளித்துவம் உலகளாவிய அளவில் செயல்பட்டாலும், தேசிய எல்லைக்குள் வர்க்கப் போராட்டம் நடத்தப்பட வேண்டியதன் முக்கியத்துவத்தை கம்யூனிஸ்டு பிரகடனம் வலியுறுத்துவது, இன்றும் பொருத்தமாக உள்ளது என்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இன்றைய சந்தை சார் பொருளா தாரத்தில் தங்களை இணைத்துக் கொண்டுள்ள ஆளும் வர்க்கங்கள் அதை நிலையானதாக கருத இயலாது என்றும், தங்கள் நிலை பாடுகளை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டி இருக்குமென்றும் கூறுகிறார்.

மேலும், சுயாதிபத்தியத்தை ஒரு நாடு இழக்கும் போது, அந்நாட்டு மக்கள் தங்களை தாங்களே ஆளும் உரிமையை இழக்கின்றனர் என்பதை இன்றைய இந்திய சூழலுடன் பொருத்தி விளக்கியுள்ளார். வர்க்கப் போராட்டத்தை நாம் திறமையாக கையாள வேண்டியதன் அவசியம் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது. தோழர்.காரத்தின் அறிமுக உரையின் மூன்றாவது பாகத்தில், இன, குழுவாதம், மதம் மற்றும் தேசிய அடிப்படையில் பல்வேறு சிக்கல்கள் தோன்றியுள்ளதையும், இவற்றினால் ஏகாதிபத்தியத்திற்கெதிரான போராட்டங்களுக்குத் தடைகள் ஏற்படுகின்றன என்பதை வலியுறுத்தியுள்ளார். சாதி, மத, இன அடிப்படையில் எவ்வளவு மோதல்கள்? ஆப்கனில் தாலிபன், பாகிஸ்தானில் உள்ள மத அடிப்படைவாதிகள், இந்தியாவில் இந்து மத வெறியர்கள் ஆகியவற்றுடன் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் சேர்ந்து செயல்படுகிறது. இதனால் மக்கள் ஒற்றுமை பாதிக்கப்படுகிறது. சோவியத் யூனியன் மற்றும் யூகோஸ்லாவியாவில் நடைபெற்ற நிகழ்வுகள், பல்வேறு தேசிய இனங்களைக் கொண்ட நாடுகளின் பிரச்சனைப் பற்றி மார்க்சீய தத்துவம் மற்றும் நடைமுறைகள் காட்டும் வழிகாட்டுதல் குறித்த ஒரு புதிய பார்வையின் அவசியத்தை உணர்த்துகின்றன என்று கூறுகிறார்.

நான்காம் பகுதியில், சோசலிசம் சந்தித்த பின்னடைவுகள் காரணமாகத் தோன்றியுள்ள திரிபுவாத போக்குகள் குறித்து கவனத்தை ஈர்க்கும் அதே சமயம், தொழிலாளி வர்க்கம் மட்டுமே ஏகாதிபத்திய தாக்குதலை தொடர்ந்து எதிர்த்து வருகிறதென்ப தையும் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். கம்யூனிஸ்டு பிரகடனத்திலிருந்து மேற்கோள் காட்டி, ஆண்களின் உழைப்பு அகற்றப்பட்டு, பெண் தொழிலாளர்கள் அமர்த்தப்படுவதைக் குறிப்பிட்டு, 20 – ம் நூற்றாண்டு இறுதிக் கணக்கின் படி, வளர்ந்துள்ள முதலாளித்துவ நாடுகளில் உழைப்பாளர் படையில் 60 சதம் பெண்கள் உள்ளனர் என்பதை குறிப்பிடுகிறார். உழைக்கும் வர்க்கத்தின் ஒரு அங்கமாக பெண் தொழிலாளர்கள் மாற்றப்படாவிட்டால், பிரகடனத்தின் நோக்கத்தை நிறைவேற்ற இயலாதென எச்சரிக்கிறார். அனைத்து நாடுகளிலுமுள்ள தொழிலாளி வர்க்க கட்சிகளுக்குள்ளே கம்யூனிஸ்டுகள் தான், மிகவும் முன்னேறிய, மிகவும் நெஞ்சுறுதி படைத்தவர் என பிரகடனத்தில் கூறியுள்ளது மிகவும் சரியான நிலை என்று வலியுறுத்தியுள்ளார். இப்பகுதியின் இறுதியில், இருபதாம் நூற்றாண்டில் சோவியத் யூனியன் மற்றும் இதர சோசலிச நாடுகள் சந்தித்த அனுபவங்களின் அடிப்படையில் கட்சி பற்றியும், வர்க்கம் பற்றியும், அரசு பற்றியும், பல்வேறு கேள்விகள் எழுந்துள்ளன. இன்றளவும் விடை காணப்படாதவையாகவும் நீடிக்கின்றன என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

அறிமுக உரையின் இறுதிப் பகுதியில் இன்று கட்சியின் செல்வாக்கு, பணிகள், பலம், பலவீனம் பற்றி பொதுச் செயலாளர் சுருக்கமாக தனது கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

கம்யூனிஸ்ட் பிரகடனம் – அன்றும் இன்றும் என்ற அய்ஜாஸ் அகமதுவின் கட்டுரை மிகவும் சுவாரசியமாக எழுதப்பட்டுள்ளது. துவக்கத்திலேயே, பைபிள், குரானுக்கு அடுத்தபடியாக விரிவான முறையில்  அறியப்பட்ட நூல் கம்யூனிஸ்ட் பிரகடனம் என்கிறார் ஆசிரியர். போல்ஷ்விக் புரட்சிக்கு முன்பு 35 மொழிகளில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டது என்பதும், அக்காலத்திலேயே 544 பதிப்புகள் வெளிவந்தன என்பதும் அதன் சிறப்பை வெளிப்படுத்து கின்றன. 1917 நவம்பர் புரட்சிக்குப் பின்னர் மேலும் பல மொழிகளில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டு, எண்ணற்ற பதிப்புகள் வெளியாகின என்பதும் இந்நூலின் செல்வாக்கு எந்த அளவுக்கு இருந்ததென்பதை காட்டுகிறது பைபிள், குரான் போலின்றி, வெளியிட்டு 150 ஆண்டுகளுக்குள் இந்நூல் ஏற்படுத்தியுள்ள தாக்கம் மிக அதிகம். இது ஒரு இளமை ததும்பும் நூல் என்கிறார் கட்டுரையாளர், மற்ற நூல்களைக் காட்டிலும், இந்நூல் உலகளாவிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக் காரணம் அதன் அரசியல் வலிமை என்று குறிப்பிடப் பட்டுள்ளது மிகவும் பொருத்தமானதாகும். அதேபோல, இந்த நூலின் உரைநடை வீச்சின் கம்பீரம், சமூகங்களை பீடித்துள்ள நோய் பற்றிய நிர்ணயிப்பையும், எதிர்கால நிகழ்வுகளைப் பற்றிய கணிப்பும்….. பிரகடனத்தின் சிறப்புக்குக் காரணம் என்கிறார் அகமது.

மார்க்சும், ஏங்கெல்சும் இணைந்தும், மார்க்ஸ் தனியாகவும் ஏராளமான நூல்களை எழுதிய போதிலும், 30 வயது கூட நிரம்பாத இளைஞரான ஒருவரின் அறிவு முதிர்ச்சி மிக்க நூல்தான் பிரகடனம் என்கிறார் கட்டுரையாளர் அகமது. மார்க்சின் மற்றநூல்களை மேற்கோள் காட்டி, அவை அன்று நிலவிய அரசியல் சிந்தனை போக்குகளுக்கெதிராக அவரது தத்துவ மோதல்களின் அடையா ளங்கள் என்று குறிப்பிடுகிறார், அவை குறிப்பிட்ட நூலாசிரியர் களுக்கெதிராக, அச்சிந்தனைகளுக்கு எதிராக எழுதப்பட்டவை என்றும் விளக்குகிறார். ஆனால், பிரகடனத்தின் மறக்க முடியாத முற்பகுதி எந்த ஒரு சிந்தனையாளருக்கோ, சிந்தனைப்போக்கு களுக்கோ எதிரான விமர்சனமாக இது அமையவில்லை. மாறாக, அதுவரை மார்க்ஸ் எழுதிய நூல்களுக்குள்ளேயே முதன் முறையாக தனது கருத்துக்களை அழுத்தந்திருத்தமாக விவரிக்கக்கூடிய ஒரு பகுதியாகவே உள்ளது என்றும், இந்நூல் அரசியல், பொருளா தாரம், வரலாறு, தத்துவம் ஆகியவற்றுக்கிடையே ஒரு புதிய உறவு முறைக்கான இலக்கணத்தை வகுக்கும் நூல் என்றும் நூலின் அம்சங்களைப் பற்றி விளக்குகையில் கூறுகிறார், இந்நூல் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு விதமான அசைவுகளைச் சுட்டிக்காட்டியது. ஒன்று பொருளியல் உலகில் நடைபெறும் அசைவு அதாவது பல்வேறு உற்பத்தி முறைகளைப் பொதுவான முறையில் விளக்கு வதன் மூலம் தத்துவம் என்ற அறிவியல் ஆய்வை உறுதிப்படுத்தக் கூடிய ஒரு வரலாற்றுக் கோட்பாடு……. இரண்டாவது – நீதிநெறி முறைகளுக்கு முரணான, பொறுத்துக் கொள்ள முடியாத ஒரு உலகத்தை புரட்சிகரமான மாற்றங்கள் மூலம் மாற்றியமைக்கும் நெறிமுறை சார்ந்த திட்டம். இரண்டுவிதமான அம்சங்கள் குறித்தும் மார்க்சியம் கவனம் செலுத்தியுள்ளது என்றும் நூலின் முக்கியத் துவம் பற்றி நிறைய விளக்கியுள்ளார். முதலாளித்துவத்தை எப்படிப் பார்க்க வேண்டும்?

முதலாளித்துவத்தின் சாரத்தைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டு மென்றால் அதனை ஆடாமல் அசையாமல் இருக்கும் ஒரு சமூக அமைப்பாக பார்க்கக்கூடாது (பக்கம் 30) என்பதே மார்க்சின் பதில். மேலும், மார்க்சின் அனைத்து படைப்புகளிலும் உள்ள மூன்று முக்கிய அம்சங்களாக கட்டுரையாளர் குறிப்பிடுபவை:

  1. முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையைப் பற்றி மிகவும் கூர்மையான முறையிலும், மிகவும் விரிவான முறையிலும் விளக்குவதற்கான முயற்சி……….
  2. அவர் காலத்திலும், அவரைச் சுற்றியும் உருவாகி வந்த வரலாறு மற்றும் அரசியல் பற்றிய விரிவான பரிசீலனை………
  3. தொழிலாளர் இயக்கம் பரிசீலிக்க வேண்டிய பிரச்சனைகள் ஆகும்.

பிரகடனம் பற்றிய பல்வேறு அணுகுமுறைகளை கட்டுரையாளர் விளக்கியுள்ளார், ஹெகலின் கருத்துக்கு எதிராக மார்க்ஸ் தனது கருத்துக்களை வெளிப்படுத்த ஆரம்பித்தார் என்றும், உணர்வு என்பதை கருப்பொருளாகக் கொண்டு பல கட்டுரைகளை எழுதினார் மார்க்ஸ் என்றும் கூறுகிறார், உணர்வு பற்றிய மார்க்சின் மிகவும் பிரபலமான வாசகமும் மேற்கோளாகக் காட்டப் பட்டுள்ளது. மனிதனுடைய உணர்வு அவனது வாழ்நிலையை தீர்மானிக்கவில்லை. மாறாக, அவனது சமூக வாழ்க்கைத்தான் அவனது உணர்வை தீர்மானிக்கிறது (பக்கம் 33).

கட்டுரை ஆசிரியர் பிரகடனத்தை எப்படி பரிசீலிக்கலாம் என்று விளக்கியுள்ளார்.

  1. காலச் சூழலுக்கேற்ப பரிசீலிக்கலாம். (உ.ம் கம்யூனிஸ்ட் லீக், பிளவுபட்டுக் கிடந்த உழைக்கும் வர்க்கம் – வர்க்க ஒற்றுமை……)
  2. சித்தாந்த அடிப்படையில் பரிசீலிக்கலாம். (ஹெகல், ஃபாயர்பாக்….) இப்படி கூறிவிட்டு, பிரகடனத்தை பரிசீலிப்பது என்பது முடிவே இல்லாத ஒன்று என கருதும் அளவுக்கு ஆழமானது சிக்கல் நிறைந்தது, புரிந்து கொள்வதற்கு கடினமானது என்ற தன் கருத்தை முன்வைக்கிறார் பிரகடனத்திலுள்ள அரசியல், பொருளாதார அம்சங்களை ஆராய்ந்து, ஐரோப்பிய சூழல், முதலாளி-தொழிலாளி வர்க்கத் தன்மைகளை விரிவாக எழுதி யுள்ளார். மேலும், முதலாளித்துவ வர்க்கம் ஒரு புரட்சிகரமான வர்க்கம் என்ற தன்மையை எப்போது இழக்கும்? என்ற கேள்விக்கு பதிலளித்துள்ளார். தனது கருத்துக்களுக்கு வலுவூட்ட கிராம்சியின் கருத்துக்களை மேற்கோள்காட்டி விளக்குகிறார். இந்திய முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் தன்மைகளையும் கட்டுரையாளர் பரிசீலனை செய்துள்ளார். முதலாளித்துவத்தின் விதிகளையும் விளக்கமாக எழுதியுள்ளார்.

அய்ஜாஸ் அகமது கட்டுரையின் கடைசி பகுதியான உலகமயமாக்கல், பொருளாதாரம் பண்பாடு, தற்போதைய சூழலை தெள்ளத் தெளிவாக எடுத்துக்காட்டுகிறது. அதில் ஊடே நூலிழை போன்று ஹெகல் மற்றும் மார்க்சின் கருத்துக்கள் ஆராயப் பட்டுள்ளன. உலகளாவிய வர்க்கம் என்று அதிகாரவர்க்கத்தை ஹெகல் குறிப்பிட்டாலும், மார்க்ஸ் அதற்கெதிரான விளக்கத்தை அளித்துள்ளதை எழுதியுள்ள கட்டுரையாளர் அச்சொல்லிற்கு நீண்ட விளக்கம் தந்துள்ளார். பாட்டாளி வர்க்க நிலைமைகளை விளக்கி கட்டுரையை நிறைவு செய்துள்ளார் அகமது அவர்கள். கட்டுரைக்கு பின் 6 பக்கங்களுக்கு கொடுத்துள்ள குறிப்புகள் சில சொற்களை சரியாக புரிந்து கொள்ள உதவும் வகையில் எழுதப்பட்டுள்ளது.

நூலில் இரண்டாவது கட்டுரை மிகச்சிறந்த வரலாற்று அறிஞர் இர்பான் ஹபீப் அவர்களால் எழுதப்பட்டதாகும். தலைப்பு கம்யூனிஸ்ட் பிரகடனத்தில் பொதிந்துள்ள வரலாற்றை வாசிப்பது என்பதாகும் பிரகடனம் பற்றிய எதிர்பார்ப்பு எவ்வாறு இருந்தது என்ற முன்னுரையுடன் கட்டுரை துவங்குகிறது. முந்தைய கட்டுரையில் குறிப்பிட்டுள்ளது போன்று ஹெகல், ஃபாயர்பாக் பற்றிய மார்க்சின் ஆய்வுரைகள் தொடர்பான மேற்கோள்கள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. உணர்வு பற்றிய மார்க்சின் நிலைப்பாட்டை இவரும் குறிப்பிடுகிறார். பொருளியல் வாழ்வு, உற்பத்தி, மனித உழைப்பு பற்றிய கருத்துக்களை முன்வைக்கும் போது, மனிதகுலம் தன்னால் நிறைவேற்றக் கூடிய கடமைகளைத்தான் தனக்கு நிர்ணயித்து கொள்கிறது என்ற மார்க்சின் கூற்று எவ்வளவு பொருத்தமானது என்பதை எடுத்துக் காட்டுகிறார். வரலாற்று சூழல்களின் பின்னணியில் உடனடியாக நிறைவேற்றப்பட வேண்டிய செயல் முறைகளின் எல்லைப் பற்றி மார்க்சும், ஏங்கெல்சும் அறிந்திருந்தனர். ஆனால், சிந்தனைகள் மூலமும் அவற்றை புரட்சிகரமான செயல்பாடுகள் நிலைக்கு உயர்த்துவதன் மூலம்தான் உலகையே மாற்றி அமைக்க முடியும் என நம்பினார்கள். பிரகடனம் இதை வெளிப்படுத்துவதாக உள்ளது.

மார்க்சிய ஆய்வு முறை வரலாற்று இயக்கவியல் அடிப் படையில் இருந்தது. முரண்பாடுகளின் தாக்கங்களினால் ஏற்படும் விளைவுகள் வரலாற்று மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகின்றன என்ற பார்வை மிகவும் முக்கியமானது. கொள்கைதான் புரட்சிகரமான நடவடிக்கைகளுக்கு முன்னோடியாக இருக்க வேண்டும் என்ற மார்க்ஸ்-ஏங்கெல்சின் நம்பிக்கை மிகவும் முக்கியமான ஒன்றாகும். சமுதாய வரலாற்றை. மனிதகுல வளர்ச்சியை மார்க்சீய அடிப்படையில் புரிந்து கொள்ள பிரகடனத்தை படிப்பது அவசியமாகும். ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் பொருள் உற்பத்தி நடைபெற்ற விதம், வர்க்கங்கள் உருவான விதம் ஆகியவற்றை புரிந்து கொண்டால்தான் வர்க்கப் போராட்டம் இடையறாமல் நடப்பதை புரிந்துகொள்ள முடியும். வர்க்கப் போராட்டம் சில நேரங்களில் வெளிப்படையாகவும், சில நேரங்களில் மறைமுகமாகவும் நடப்பதை பிரகடனம் சுட்டிக்காட்டுகிறது. மார்க்சின் ஜெர்மன் சித்தாந்தம் என்ற நூல் இதைப்பற்றி விரிவாகவே விளக்கமளிக்கிறது.

இர்பான் ஹபீபின் கட்டுரையில், பிரகடனத்தில் உற்பத்தி முறை என்ற சொல் பயன்படுத்தவில்லை என குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆனால், பின்னர் எழுதப்பட்ட நூல்களில் அது பயன்படுத்தப் படுகிறது. இது மார்க்சிய அடிப்படையில் ஆய்வு செய்ய மிகவும் அடிப்படையான ஒன்றாகும். கரிண்ட்ரிஸ் (1857-58) என்ற நூலில் ஆசிய பாணி உற்பத்தி முறை பற்றியும், இந்திய சமூகம் பற்றியும் மார்க்ஸ் நிறைய எழுதியுள்ளார். அப்போது இந்தியாவுக்கு வரலாறு என்ற ஒன்றே இல்லை என மார்க்ஸ் கூறினார். ஆனால் பின்னர் அந்த கருத்தை வெளிப்படுத்தும் வகையில் அவர் எழுதவில்லை என்பது கவனிக்கத்தக்கது. பிரகடனத்திலும் அது சேர்க்கப்படவில்லையென கட்டுரையாளர் தெரிவிக்கிறார். பிரகடனம் முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் தோற்றம் மற்றும் வளர்ச்சி பற்றி குறிப்பிடுகிறது. ஆனால் முதலாளித்துவ வர்க்கத்தினர் என்ற சொல்லும் மூலதன உடமையாளர்கள் என்ற சொல்லும் ஒரே பொருளில் பயன்படுத்த வில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

மூலதனம் ? சுரண்டல் பற்றிய தனது கருத்துக்களில் மூலதன திரட்சி உருவான விதம் மார்க்சின் புகழ்வாய்ந்த கண்டுபிடிப்பு என கட்டுரையாளர் மார்க்சை பாராட்டுகிறார். ஆடம்ஸ்மித், ரிக்கார் டோ போன்ற தொன்மை பொருளாதார நிபுணர்களின் கருத்துக்களிலிருந்து மாறுபட்டு, முக்கியமான பங்கை மார்க்ஸ் பொருளாதாரம் என்ற சமூக அறிவியலுக்கு ஆற்றியுள்ளார் என மார்க்சை பாராட்டுகிறார்.

இறுதியாக, கம்யூனிஸ்ட் பிரகடனம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட தேவையை நிறைவேற்ற வடிவமைக்கப்பட்டது என்றும், முக்கியமான கருத்துக்களை மிகச்சரியாக எழுதியுள்ளானர் என்பதும் பிரகடனத்திற்கு கிடைத்த வெற்றி கட்டுரையாளர் பிரகடனத்தை மட்டுமின்றி அதுவெளிவந்த பின் மார்க்ஸ்-ஏங்கெல்ஸ் எழுதிய வற்றை படிப்பது பிரகடனத்தின் நோக்கத்தை புரிந்து கொள்ள உதவும் என்று எழுதியிருப்பது வரவேற்கத்தக் கதாகும். அது மட்டுமல்ல ஏராளமான நூல்களை மேற்கோள் காட்டி, வாசிக்கும் உணர்வை தூண்டி இருப்பதும் பாராட்டுக்குரியது.

நூலின் கடைசி கட்டுரையான 150 ஆண்டுகளுக்குப்பிறகு கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கை என்பதை பிரபல பொருளாதார அறிஞர் பிரபாத் பட்நாயக் அவர்கள் எழுதியுள்ளார். இந்த கட்டுரையை விஜயராகவன் என்பவர் மொழிபெயர்த்துள்ளார். கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கை மார்க்சிய உலக கண்ணோட்டத்தை எழுத்துவடிவில் கொணர்ந்த முதல் முயற்சி என கட்டுரையாளர் பாராட்டுகிறார். ஜெர்மன் தத்துவ ஞானம் என்று மார்க்சும், ஏங்கெல்சும் எழுதியது அப்போது அச்சில் வரவில்லையென்ற போதும் பிரகடனத்தின் அடித்தளமாக அமைந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. பிரகடனம் வரலாற்றை பொருள்முதல்வாத பார்வையில் விளக்கி இருப்பது அதன் சிறப்பம்சமாகும் என்றும் அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கையின் 4 சிறப்பு அம்சங்களை கட்டுரையாளர் கீழ்க் கண்டவாறு சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

  1. வரலாற்றின் உள் இயக்கங்களை இனங்கண்டு, சமூக உற்பத்தி சக்திகளுக்கும், உற்பத்தி முறையின் சமூக உறவுகளுக்குமிடையேயான தொடர்பு.
  2. சமூகம் வர்க்க வடிவிலும், வர்க்கப் போராட்ட வடிவிலும் செயல்படுதலை விளக்குதல்.
  3. முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையைப் பற்றிய சிறப்பான, சுருக்கமான ஆய்வு.
  4. முதலாளித்துவம் ஏன் இருக்கிறது என்றும், முதலாளித்துவ மற்றும் அனைத்து வகை சுரண்டல்களிலிருந்தும் மனித குலத்தை எப்படி பாட்டாளி வர்க்கம் விடுவித்து வரலாறு படைக்கும் என்ற விளக்கம் ஆகியவை பிரகடனத்தின் முக்கிய அம்சங்களாகும்.

இவை மட்டுமின்றி, வரலாறு என்பது ஏதோ தனிநபர் வாழ்வின் சம்பவத் தொகுப்பு என்ற பார்வையை அகற்றி, பொருள்முதல்வாதக் கண்ணோட்டத்தில் பார்க்க பிரகடனம் உதவியுள்ளது. அதேபோல், முதலாளித்துவ அமைப்பில் உள்ள முரண்பாடுகள், சமூக போக்குகளை விளக்குகிறது என்கிறார் பட்நாயக். கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கை புரட்சியை நடைமுறைப்படுத்த முயற்சித்தது. ஐரோப்பிய அரசியல் பொருளாதார நிகழ்வுகளை விளக்கியதுடன் உலகப் புரட்சி பற்றிய போக்குகளையும் பிரகடனம் வரையறுத்துள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

மார்க்சீயம் இன்றும் உயிரோட்டமாக இருப்பதற்கான காரணங்களை எடுத்துக் காட்டுகளுடன் விளக்கும் கட்டுரையாளர் பட்நாயக், மார்க்சின் எழுத்துக்களை முழுமையாக படித்துவிட்டால் மட்டும் யதார்த்தத்தைப் புரிந்து கொண்டுவிட்டதாகக் கூற இயலாது என்றும், மார்க்சியத்தை மறு கட்டமைப்பு செய்வதன் மூலம், செய்யப்பட்ட மறு கட்டமைப்பின் வேர்களை மார்க்சினுடைய எழுத்துக்களில் அடையாளம் காணுவது அவசியம் என்றும் கூறுகிறார். ஹார்க் லுக்காசை மேற்கோள் காட்டுகிறார்.

தொண்ணுறுகளில் சோசலிச நாடுகளில் ஏற்பட்ட நிகழ்வுகளையும், உலகமயமாதல், நிதி மூலதனத்தின் ஆதிக்கம், அதனால் ஏற்பட்டுள்ள நெருக்கடி ஆகியவற்றை விரிவாக கட்டுரையாளர் எழுதியுள்ளார்.

இன்றயை உலகப் பொருளாதார நெருக்கடியிலிருந்து விடுபட்டு, முன்னேற்றப் பாதையில் செல்ல சோசலிச திட்டத்தைப் புதுப்பிக்க வேண்டும் என்றும், அதற்குப் புதிய ஒருங்கிணைக்கப் பட்ட கோட்பாடுகளை உருவாக்க வேண்டிய தேவை எழுந்துள்ளதென்றும், கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கை அடித்தளமாக அமையும் என்றும் கூறியுள்ளதன் மூலம் சோசலிசம் சாத்தியமே என்பதையும், மனித குல விடுதலைக்கு அதுவே தேவை என்பதையும் உறுதிப்படுத்தியுள்ளார். மூன்று அருமையான கட்டுரைகளையும், சிறந்த அறிமுக உரையும் கொண்ட இந்நூல் கட்சியில் உள்ள ஒவ்வொருவரும் படித்து பயன்பெற வேண்டியவையாகும். இந்த நூலை படித்துவிட்டு, கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கையை மீண்டும் வாசித்தால், மார்க்சிய கோட்பாடுகளை எளிதாகப் புரிந்து கொள்ள இயலும்.

சிறந்த மொழி பெயர்ப்பைச் செய்துள்ள கி.இலக்குவன், விஜயராகவன் மற்றும் பாரதி புத்தகாலயத்துக்கு மீண்டும் பாராட்டுகள். கட்டுரையாளர்கள் அனைவருமே மார்க்சின் அசாத்திய புத்திக் கூர்மையையும், சமூக, அரசியல், பொருளா தாரத்தை தீர்க்கதரிசனத்துடன் அலசி ஆராய்ந்திருப்பதைப் பாராட்டியுள்ளனர். விடுபட்ட விசயங்களைச் சுட்டிக்காட்டி யுள்ளனர். ஏராளமான எடுத்துக்காட்டுகள், மேற்கோள்கள் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. அந்த நூல்களையும் வாசிப்பது மேலும் மார்க்சியத்தை நன்கு புரிந்து கொள்ள சிறந்த வாய்ப்பாக இருக்குமென்பதில் ஐயமில்லை.