இலங்கை: நெருக்கடியும், படிப்பினைகளும் !

– கே.பாலகிருஷ்ணன்

இலங்கையில், வரலாறு காணாத மக்கள் எழுச்சி ஏற்பட்டுள்ளது.  அதிபர், ஆட்சியாளர்கள் கூண்டோடு ராஜினாமா செய்ய வேண்டும் என்ற முழக்கம் வலுத்துள்ளது. ‘கோட்டா கோ ஹோம்’ என்ற முழக்கம் இலங்கையின் அனைத்து தரப்பினரிடமும், அனைத்து மொழிகளிலும் எதிரொலிக்கிறது. சில முதலாளித்துவ கட்சிகள், மக்கள் உணர்வோடு மாறுபட்டு பேசிவந்தாலும், மக்களின் போராட்டக் குரல், ஒவ்வொரு நாளும் வலிமையடைகிறது.

இதன் விளைவாக பிரதமர் ராஜபக்சே தனது பதவியை ராஜினாமா செய்துள்ளார். அவர் குடும்பத்தோடு வெளிநாடு தப்பி ஓட திட்டமிட்டுள்ளதாக செய்திகள் கூறுகின்றன. மக்கள் போராட்டத்தை அடக்கி ஒடுக்கவும், திசை திருப்பவும் மேற்கொண்ட அனைத்து முயற்சிகளும் தோற்றுப்போயுள்ளன

போராட்டக்காரர்கள் மீது ராஜபக்சே ஆதரவாளர்கள் நடத்திய தாக்குதலை தொடர்ந்து, பொதுமக்கள் திருப்பித் தாக்க தொடங்கினார்கள். ராஜபக்சே மற்றும் பசில் ராஜபக்சே வீடுகள் உட்பட அரச பதவிகளில் உள்ள பலரின் வீடுகளும் எரிக்கப்படுவதும், தாக்கப்படுவதுமாக சூழல்  கடுமையாகியுள்ளது.

உலகமய, தாராளமய கொள்கைகளை கடைப்பிடித்த பல மூன்றாம் உலக நாடுகள் கடுமையான பொருளாதார நெருக்கடியில் சிக்கியிருப்பதை சமீப காலங்களில் பார்க்க முடிகிறது. மக்கள் வாழ்வாதாரம் பெரும் பாதிப்பிற்கு உள்ளாவதால், உழைக்கும் மக்கள் ஒன்று திரண்டு போராடும் காலமாக இந்த காலம் இருந்து வருகிறது.

லத்தின் அமெரிக்க நாடுகளில் ஏற்பட்ட எழுச்சியின் விளைவாக  பொலிவியா, நிகரகுவா, சிலி, பெரு, வெனிசுவேலா மற்றும் ஹோண்டுராஸ் ஆகிய நாடுகளில் இடதுசாரி முற்போக்கு சக்திகள் ஆட்சிக்கு வந்துள்ளார்கள். தாய்லாந்து உள்ளிட்ட தென் கிழக்கு ஆசிய நாடுகளில் இத்தகைய எழுச்சிகள் ஏற்பட்டதை கடந்த காலங்களில் காண முடிந்தது.

தற்போது, இலங்கையில், அந்த அரசு தொடர்ந்து கடைப்பிடித்த உலகமய தாராளமய கொள்கையின் காரணமாக கடும் பொருளாதார நெருக்கடி ஏற்பட்டு மக்கள் வீதிகளில் இறங்கி தீவிரமாக போராடி வருகின்றனர்.

2019 ஆம் ஆண்டு நடந்த தேர்தலில் கோத்தபய ராஜபக்சே குடியரசுத் தலைவராகவும், 2020 ஆம் ஆண்டு மகிந்த ராஜபக்சே பிரதமராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதுடன், அந்த நாட்டின் அமைச்சரவையில் ராஜபக்சே குடும்பத்தினர் 7 முக்கிய பொறுப்புகளில் இருந்து வருகிறார்கள். 40 க்கும் மேற்பட்ட ராஜபக்சே குடும்பத்தினர் இலங்கை அரசின் முக்கிய பதவிகளில் அமர்த்தப்பட்டு ஒட்டுமொத்த இலங்கை அரசும் ராஜபக்சேவின் குடும்ப அரசாக மாற்றப்பட்டுள்ளது. எனவே, ராஜபக்சே குடும்பத்தின் மீது மக்களின் கோபம் குவிந்துள்ளது.

கொரோனா பெருந்தொற்றினையும், உக்ரைன் – ரஷ்யா போரையும் நெருக்கடிக்கான காரணமாக காட்டிட ஆட்சியாளர்கள் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் பலிக்கவில்லை.

போராட்டத்தின் தொடக்கம்:

கோத்தபய ராஜபக்சே அதிபரானதும், கார்ப்பரேட் பெருநிறுவனங்கள் பலனடையும் விதத்தில் சில வரிச் சலுகைகளை அறிவித்தார். அந்த சலுகையால் இழந்த வரி வருவாயை நேரடி வரியின் மூலம் ஈடுகட்டவும் இல்லை.

2019 – பேரி020 ஆண்டுகளில், கொரோனா பெருந்தொற்றினால் சர்வதேச போக்குவரத்தில் விதிக்கப்பட்ட கட்டுப்பாடுகளும், ஏற்றுமதிச் சந்தையில் ஏற்பட்ட பாதிப்புகளும் இலங்கை பொருளாதாரத்தை நேரடியாகவே தாக்கின. தேயிலை, ரப்பர், மசாலா பொருட்கள் மற்றும் ஆயத்தை ஆடை ஆகியவற்றின் ஏற்றுமதி பாதிக்கப்பட்டது. இதனால் வரி வருவாய் மேலும் குறைந்தது, ஆனால் செலவினங்கள் அதிகரித்தன. ஏற்கனவே கடன் வெள்ளத்தில் மிதந்து வந்த இலங்கை, நெருக்கடியில் மூழ்க தொடங்கியது.

அன்றாட செலவுகளையும் கூட கடன் வாங்கி மேற்கொண்டதால் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்திக்கும், பொதுக் கடனுக்கும் இடையிலான விகிதம் 119 ஆக உயர்ந்தது. பட்ஜெட் பற்றாக்குறை 10 சதவீதத்திற்கும் கூடுதலாக ஆகியது.

அன்னியச் செலவாணி கட்டுப்பாடுகள் காரணமாக, இலங்கையில் இருந்து வெளிநாடுகளுக்குச் சென்று உழைக்கும் உழைப்பாளர்கள் தங்களுடைய வருவாயை மாற்று வழிகளில் குடும்பங்களுக்கு அனுப்பும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டார்கள். இவையெல்லாம் மற்றொரு பக்கத்தில் அன்னியச் செலவாணி கையிருப்பில் சரிவை ஏற்படுத்தின. டாலருக்கு எதிரான இலங்கை ரூபாயின் மதிப்பும் குறைந்தது.

இப்படிப்பட்ட சூழலில், ராஜபக்சே அரசாங்கம் ‘எதேச்சதிகார முட்டாள்தனங்களை’ முன்னெடுத்தது. ரசாயன உரங்களின் இறக்குமதியை தடாலடியாக குறைத்தார்கள். உள்நாட்டு விவசாயிகள் மீது ‘இயற்கை உர’ பயன்பாட்டை திணித்தார்கள். ‘வேளாண் உற்பத்தியில் ரசாயன உரத்தின்  பயன்பாட்டை தடை செய்ததன் விளைவுகள் எதிர்பார்த்ததை விடவும் மோசமாக இருந்தன’ என்று சர்வதேச நிதியம் தனது அறிக்கையில் தெரிவிக்கிறது.

ஆம், நெல் உற்பத்தி இந்த ஆண்டில் 40-45 சதவீதம் வீழ்ச்சியடைந்தது. கால்நடைத் தீவன உற்பத்தியும் சரிந்தது. இதனால் இறைச்சி விலை அதிகரித்தது. தேயிலை உற்பத்தி 20 சதவீதம் வீழ்ந்தது. பாதிக்கப்பட்ட  விவசாயிகள் போராட்டக் களத்திற்கு வந்தார்கள். போராட்டம் அனைத்து மாவட்டங்களிலும் பரவியது. விவசாயிகளுக்கு ‘நிவாரணம்’ கொடுத்தாகவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்டது.

நிவாரணமாக தரப்பட்ட தொகை, ரசாயன உர இறக்குமதிக்கு செய்திருக்க வேண்டிய செலவை விடவும் அதிகமாக இருந்தது. அத்தோடு, உள்நாட்டில் அரிசி பற்றாக்குறை ஏற்பட்டதால், அதையும் இறக்குமதி செய்ய வேண்டிய நிர்ப்பந்தமும் ஏற்பட்டது.

இதனால், இலங்கையில் கடுமையான விலையேற்றம் உருவானது. மின்சார உற்பத்தி வீழ்ந்தது. மின்வெட்டு உருவானது. எரிபொருட்களின் இறக்குமதி கட்டுப்பாடுகளால் அவைகளும் விலை உயர்ந்தன. டீசலும், பெட்ரோலும், சமயல் எரிவாயு தட்டுப்பாடும் ஒவ்வொரு வீட்டையுமே பாதித்தது.  அனைத்து அத்தியாவிசய பொருட்களும் விலை உயர்ந்தன. மின்சார தட்டுப்பாடு வருவாய் இழப்பை ஏற்படுத்தியது. மீன், பழம், காய்கறி சேமித்து வைத்து விநியோகிக்கும் குளிர்பதன ஏற்பாடுகளில் நெருக்கடியை உருவாக்கியது.

உணவுக்காகவும், எரிபொருட்களுக்காகவும் வரிசையில் நிற்கும் மக்கள், அங்கேயே மரணமடைகிற துயரச் சம்பவங்கள் தொடர்ந்து வருகின்றன. இந்திய ரூபாய் வேறு, இலங்கை ரூபாய் வேறு என்றாலும், அரிசி கிலோ ரூ.300, பால்பவுடர் ரூ.2 ஆயிரம் என  சாமானிய மனிதர்களுக்கு எட்டாத அளவுக்கு உணவுப்பொருட்களின் விலை உயர்ந்திருக்கிறது. பணம் கொடுத்தாலும் பொருட்கள் கிடைக்காத, பதுக்கல், தட்டுப்பாடும் நிலவுகிறது.

இந்த நிலைமைகளை கண்டித்தே மாணவர்களும், நடுத்தர வர்க்கத்தினரும் போராட்டக் களத்திற்கு வந்துள்ளார்கள். இலங்கையின் நாடாளுமன்றத்தை சுற்றிலும் 3 கிராமங்களை அமைத்து, தங்கி போராட்டங்களை நடத்துகிறார்கள். பல்கலைக் கழக மாணவர் கூட்டமைப்பு போராடுகிறது. இந்த போராட்டங்களை போலீசாரைக் கொண்டும், தனியார் குண்டர்களைக் கொண்டும் அதட்டி அடக்கிவிடலாம் என்ற முயற்சிகள் பலிக்கவில்லை.

களத்தில் தொழிலாளி வர்க்கம்:

69 ஆண்டுகள் கழித்து, இலங்கை முழுவதும் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க முழு அடைப்பு போராட்டத்தை தொழிற்சங்கங்கள் அறிவித்தன. இந்தப் போராட்டத்திற்கு மக்களிடையே ஏகோபித்த ஆதரவு நிலவியது. பாடசாலைகள், விமான நிலையங்கள் உட்பட மூடப்பட்டன. தனியார் போக்குவரத்து நிறுவனங்களும், தொடர் வண்டிச் சேவைகளும் இதில் பங்கேற்றனர்.

நெருக்கடியின் அடித்தளம்

இன்றைய நெருக்கடியை சரியாக புரிந்துகொள்ள, வரலாற்று பின்னணியை சற்று திரும்பிப் பார்க்க வேண்டும்.

1815 ஆம் ஆண்டு முதல், இலங்கை தீவு, பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்தின் ஆதிக்கத்தில் இருந்து வந்தது. இலங்கையின் மலைப்பாங்கான நில வளத்தை அவர்கள் கைப்பற்றினார்கள். விவசாயிகளிடம் இருந்து நிலத்தை அடித்து பிடுங்கவும் செய்தார்கள். பின் ஐரோப்பிய சந்தையின் தேவைக்கு ஏற்ற விதத்தில், பயன்பாட்டை மாற்றி அமைத்தார்கள். அதற்காக இந்தியாவில் இருந்து ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்களை அழைத்துச் சென்று, மிகக் கடுமையாக வேலை வாங்கினார்கள். இலங்கையின் மலைப் பகுதிகளில்  தேயிலை, காப்பி கொட்டை மற்றும் ரப்பர் தோட்டங்கள் உருவாகின.

1948 ஆம் ஆண்டில் இலங்கை விடுதலையடைந்தபோது, அதன் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் மூன்றில் ஒரு பங்கு, மலையக தோட்டங்களில் நடந்தது. விடுதலைக்கு பின், உள்நாட்டில் வளர்ந்து வந்த முதலாளிகளும் – நிலவுடமை வர்க்கமும் ஆட்சியாளர்களாக மாறினார்கள். அவர்கள் அந்த சமூகத்தில் அடிப்படையான மாற்றம் எதையும் மேற்கொள்ளவில்லை. இதனால், விடுதலைக்கு பிறகும், இலங்கையின் தோட்டத்தொழிலில் அன்னிய/தனியார்  மூலதனத்தின் ஆதிக்கமே தொடர்ந்தது. இதனால், தொழிலாளர்களின் கடும் உழைப்பில் விளைந்த உபரி அனைத்தும், வெளிநாடுகளுக்குச் சென்றது. அதே சமயத்தில், உள்நாட்டு தேவைக்கான உணவுப்பொருட்கள் உற்பத்திக்கு, சாகுபடி நிலப்பரப்பு  விரிவடையவில்லை. இதனால், தங்கள் உணவுத்தேவைக்காகவும் கூட இறக்குமதி செய்யும் நிலைமை தொடர்ந்தது.

இலங்கையின் சொந்த தேவைக்கான உணவு உட்பட இறக்குமதியை நம்பி இருப்பதும், உள்நாட்டு வளங்களை ஏற்றுமதிக்கு பயன்படுத்துவதுமான முரண்பட்ட சூழ்நிலைமை தொடர்ந்தது. இதுதான் இலங்கை தொடர்ந்து சந்தித்துவரும் நெருக்கடிக்கு அடிப்படையாகும். இலங்கையின் ஆளும் வர்க்கங்கள் இந்த அடிப்படையை மாற்றியமைக்கவில்லை.

கடனே தீர்வா?

இலங்கையின் விடுதலைக்கு பிறகு ஆட்சிக்கு வந்த ஐக்கிய தேசிய கட்சி பிளவுபட்டு, ஸ்ரீலங்கா விடுதலைக் கட்சி உருவானது, ஆட்சியையும் பிடித்தது.  அவர்கள் சில முற்போக்கான திட்டங்களை அரைமனதுடன் அறிமுகப்படுத்தினார்கள். இலவச கல்வி, இலவச மருத்துவம் ஆகிய நல்ல திட்டங்கள் மக்களுக்கு பலன் கொடுத்தன. வங்கித்துறை தேசியமயமாக்கப்பட்டது, சில ஆலைகள் தேசியமயமாகின.  ஆனால், பொருளாதாரம் நெருக்கடியில் சிக்கியதும், நலத்திட்ட நடவடிக்கைகளே காவு வாங்கப்பட்டன.

இலங்கையின் அடிப்படை கட்டமைப்பை மாற்றியமைக்க தயாரில்லாத இலங்கையின் ஆட்சியாளர்கள், சர்வதேச நிதியத்தின் கடனுக்காக விண்ணப்பித்தார்கள். சர்வதேச நிதியமோ தனது கடன்களை ‘நிபந்தனைகளுடன்’ சேர்த்தே கொடுத்தது. இலங்கை தனது பட்ஜெட் செலவினங்களில், பற்றாக்குறையை குறைவாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். மக்களுக்கு தரப்படும் மானியங்களை வெட்ட வேண்டும், தனியார் மற்றும் அன்னிய நிறுவனங்களுக்கு வரிச் சலுகைகளை வழங்க வேண்டும், இலங்கை ரூபாயின் மதிப்பை 20 சதவீதம் குறைக்க வேண்டும் என நிபந்தனைகள் அனைத்தையும் ஏற்றார்கள்.

1970களில், உலகமய, தாராளமய, தனியார்மய கொள்கைகளை இலங்கை அரசாங்கம் ஆரத்தழுவி வரவேற்றது. அதன் நோக்கத்திற்கு உடன்பட்டு ‘திறந்த பொருளாதாரத்தை’  உருவாக்குவதாக, 1977-78, 1979-82 மற்றும் 1983-84 ஆண்டுகளில் சர்வதேச நிதியத்தின் கடன் உதவிகளை பெற்றார்கள். எப்போதும் போல, நிபந்தனைகளோடே அந்த கடன்கள் தரப்பட்டன. விலை கட்டுப்பாடுகள் கைவிடப்பட்டன, உணவுப்பொருட்களுக்கான மானியம் தொடர்ந்து குறைக்கப்பட்டது, தொழிலாளர்களுக்கு கூலி குறைந்தது, நிதிச் செலவினங்கள் குறைக்கப்பட்டன, தனியார் – அன்னிய மூலதனங்களுக்கான ஊக்கத் திட்டங்கள் வகுக்கப்பட்டன.

சீனாவா? அமெரிக்காவா?

இலங்கை அரசாங்கம் பெற்றிருக்கும் வெளிக் கடன்கள் அதிகரித்ததுதான் நெருக்கடிக்கான உடனடிக் காரணம் என்பதை மேலே பார்த்தோம். அமெரிக்க ஊடகங்களும், முதலாளித்துவ ஊடகங்களும் தற்போது இலங்கை எதிர்கொள்ளும் நெருக்கடிக்கு, சீனாதான் காரணம் என்று குற்றச்சாட்டுகளை பிரச்சாரம் செய்கிறார்கள். அது உண்மையா என்பதை சீர்தூக்கிப் பார்க்கலாம்.

 அந்த நாட்டின் கடன்களில் டாலர் அடிப்படையில் பெற்றவை 2012 ஆம் ஆண்டில் 36 சதவீதமாக இருந்தன. 2019 ஆம் ஆண்டில் 65 சதவீதமாக ஆகின. அதாவது இரட்டிப்பு ஆகின. சீனா நாட்டின் பணத்தில் பெறப்பட்ட கடன்கள் மொத்த கடனில் 2 சதவீதம் மட்டுமே ஆகும்.

இலங்கை வெளிச் சந்தையில் பெற்றிருக்கும் கடன்கள் 2004 ஆம் ஆண்டில் 2.5 சதவீதமாக இருந்தது ஆனால் அடுத்த 15 ஆண்டுகளில் 56.8 சதவீதமாக அதிகரித்துள்ளது. அதுவும் இலங்கை பெற்றிருக்கும் கடன்களில் 60 சதவீதம் பத்து ஆண்டுகளுக்குள் திரும்ப செலுத்த வேண்டியவை ஆகும். சீனாவில் பெறப்பட்ட வெளிக்கடன்கள் 17.2 சதவீதம் மட்டுமே.

இப்படி, கடனும் அதற்கான வட்டியும் உயர்ந்துகொண்டே செல்ல, வருவாயோ வீழ்ச்சியை சந்தித்ததால் 2021 ஆம் ஆண்டு பட்ஜெட் வருவாயில் 95.4 சதவீதத்தை, கடனுக்காகவே  செலவிட வேண்டிய நிலைமைக்கு இலங்கை வந்துவிட்டது.

இப்போது ஏற்பட்டிருக்கும் நெருக்கடிக்கான காரணம், இலங்கை அரசாங்கத்தால் அச்சரம் பிசகாமல் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட உலகமய-தாராளயம கொள்கைகளும், அதனை உலக நாடுகள் மீது திணித்துவரும் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியமும்தானே அன்றி வேறல்ல.

ஆனால், இலங்கை ஆட்சியாளர்கள், 17 வது முறையாக சர்வதேச நிதியத்திடம் ‘நிபந்தனைக் கடன்கள்’ பெறுவதற்கான பணிகளை வேகப்படுத்தியுள்ளார்கள். புதிதாக வரவுள்ள நிபந்தனைகள், ‘பொதுத்துறைகளை தனியார்மயப்படுத்துவது, தொழிலாளர் சட்டப் பாதுகாப்புகளை அகற்றுவது, மின்சாரம், குடிநீர் உள்ளிட்ட அடிப்படைத் தேவைகளின் கட்டணத்தை உயர்த்துவது, ஓய்கூதிய விதிகளில் மாற்றம் செய்வது என மிக மோசமானவைகளாக இருக்கப்போகின்றன என்று தெரிகிறது. இந்த கண்மூடித்தனமான பாதையிலேயே இலங்கையின் ஆளும் வர்க்கம் பயணிக்கிறது.

பிரிவினை தந்திரங்கள்:

மக்கள் விரோத நடவடிக்கைகளால் இலங்கை மக்களிடையே எதிர்ப்புக் குரல் எழாமல் இல்லை. ஆனால் பிரிவினை விதைக்கும் அரசியல் சூழ்ச்சியைக் கொண்டே அதனை இதுவரையிலும் எதிர்கொண்டு வந்துள்ளார்கள் ஆட்சியாளர்கள்.

இலங்கையின் குடிமக்களில், சிங்கள மொழி பேசுவோர் 75 சதவீதம் உள்ளனர். பவுத்த மதத்தை பின்பற்றுவோர் 69 சதவீதம். 24 சதவீதம் தமிழ் மொழி பேசும் மக்களில் இஸ்லாமியர்களும், மலையக தோட்டத் தொழிலாளர்களும் அடக்கம்.

இந்தியாவில், பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்கு எதிரான விடுதலைப் போராட்டக் களத்தில் தேசிய உணர்வு உருவெடுத்தது. ஆனால் இலங்கையில் அப்படியான தேசிய எழுச்சி உருவாகிடவில்லை. இதனால் மக்களை பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியை அப்போதே வலுவாக முன்னெடுக்க பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களுக்கு சாத்தியமானது.

விடுதலைக்கு பின், 1956 சிங்களம் மட்டுமே ஆட்சி மற்றும் நிர்வாக மொழியாக அறிவிக்கப்பட்டது. தமிழர் பகுதிகளில் பொருளாதார வளர்ச்சி புறக்கணிக்கப்பட்டது. 1972 ஆம் ஆண்டில் இலங்கை, புதிய அரசமைப்பு சட்டத்தை ஏற்றது. இந்த அரசமைப்பு சிங்களமே ஆட்சிமொழி என்றும், பவுத்தமே முதன்மை மதம் என்றும் கூறியது. மதச்சார்பின்மை மற்றும் மொழி உரிமை மீதான தாக்குதலாக இது அமைந்தது.

அடுத்து வந்த தேர்தலில் ‘சிங்களர்கள் மட்டும்’ என்ற முழக்கத்தோடு தேர்தலை எதிர்கொண்ட ஐக்கிய தேசிய கட்சி, ஆட்சியைப் பிடித்தது. இந்த வெற்றியை பயன்படுத்தி அரசமைப்புச் சட்டம் மேலும் மோசமாக மாற்றியமைக்கப்பட்டது. அதிபர் ஆட்சி முறை வந்தது. அதிகாரக் குவிப்பு ஏற்பட்டது. நீதித்துறையும் நிர்வாகமும் தங்கள் சுயேட்சைத்தன்மையை  இழந்து, ஆளும் கட்சிகளின் தலையாட்டி பொம்மைகளாக ஆகின.

இப்போது போராட்டக் களத்தில் முன்நிற்கும் மக்கள், இந்த ஒற்றை ஆட்சி முறைக்கு எதிராகவும் முழக்கங்களை எழுப்புகிறார்கள். சுயேட்சையான நீதித்துறையும், நிர்வாகமும் வேண்டும் என கோருகிறார்கள்.

உள்நாட்டு மோதல்கள்:

சொந்த மக்கள் மீது ஜனநாயக உரிமை பறிப்பு, அடக்குமுறைகளை ஏவிவிடுவது, அவசர நிலைகளை பிரகடனப்படுத்தி கொடூரமான தாக்குதல்களை தொடுப்பது போன்றவை இலங்கை ஆட்சியாளர்களின் வழக்கமாக இருந்துள்ளது.

இலங்கையின் ஆளும் வர்க்கம் சிங்கள இனவெறியை முன்னெடுத்த போதிலும், , அரசுக்கு எதிராக சிங்கள மக்கள் போராடிய போது அவர்களை அடக்கி ஒடுக்குவதற்கு கொஞ்சமும் தயங்கியதில்லை.

அரசின் முதலாளித்துவ கொள்கைகளை எதிர்த்து தொழிற்சங்கங்கள், இடதுசாரி இயக்கங்கள் நடத்திய பிரம்மாண்டமான போராட்டங்கள் அடக்கி ஒடுக்கப்பட்டன. பொது வேலை நிறுத்த போராட்டங்கள் நிர்மூலமாக்கப்பட்டன. இளைஞர்களுக்கு வேலை அளிக்க வேண்டுமென வற்புறுத்தி ஜனதா விமுக்தி பெரனா (ஜேவிபி) நடத்திய போராட்டங்கள் மீது கண்மூடித்தனமான தாக்குதல் தொடுக்கப்பட்டன. இதன் விளைவாக 1971 ஆம் ஆண்டு இந்த அமைப்பு ஆயுதப் போராட்டத்தை முன்னெடுத்தது. இப்போராட்டத்தின் மீது ராணுவ தாக்குதல் ஏவிவிடப்பட்டு மொத்தத்தில் 14,000 இளைஞர்கள் கொடூரமாக படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். சுமார் 20,000க்கும் மேற்பட்ட இளைஞர்கள் பல ஆண்டுகள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டு சித்தரவதை செய்யப்பட்டு வாழ்விழந்தார்கள். அரசியலின் எல்லாத் தரப்பிலும் முதலாளித்துவ சக்திகளே ஆதிக்கம் செலுத்தினார்கள்.

தமிழர் இயக்கங்கள்:

தமிழ் மக்களுக்கு, சம உரிமை கோரிய எழுச்சிகள் 1956, 1958, 1978, 1981, 1983 ஆகிய ஆண்டுகளில் நடைபெற்றன. ஆனால், நியாயமான உணர்வுகளை புறந்தள்ளிய ஆளும் வர்க்கங்கள், இனவாத அடக்குமுறைகளை முன்னெடுத்தார்கள்.1981 யாழ்ப்பான பொது நூலகம் எரித்து அழிக்கப்பட்டது. 1983 அவசரநிலை பிரகனப்படுத்தப்பட்டது, தமிழ் மக்கள் கூடுதல் துயரங்களுக்கு ஆளாகினர்.

1972 ஆம் ஆண்டில் தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை முன்னணி என்பது செல்வநாயகம் அவர்களால் துவங்கப்பட்டது. 1980களில் எல்டிடிஈ, பிளாட், இபிஆர்எல்எப், ஈரோ, இபிடிபி,டெலொ உள்பட பத்துக்கும் மேற்பட்ட அமைப்புகள் ஈழத்திற்காக ஆயுதம் ஏந்திய போராட்டத்தை நடத்துவதாக அறிவித்தன. ஆனால் ஒருகட்டத்திற்கு பின் இவற்றில் எல்டிடிஈ தவிர மற்ற அனைத்து இயக்கங்களும், தமிழர்கள் வாழும் பகுதிக்குக் கூடுதல் அதிகாரங்களுடன் புதிய அமைப்புச் சட்டம் உருவாக வேண்டும் என்று நிலைப்பாட்டை எடுத்தன. அவர்களை துரோகிகள் என்று கூறி தாக்கும் நிலைப்பாட்டை எல்.டி.டி.ஈ மேற்கொண்டது.

அனைத்து தமிழ் அமைப்புகள் மற்றும் ஜனநாயக சக்திகளிடையே ஒற்றுமையை கட்டமைக்கும் பாதையை புறந்தள்ளினார்கள். பொதுவாகவே இலங்கையில் தமிழர் மத்தியில் உருவான பெரும்பாலான அமைப்புகள் அங்குவாழும் மேட்டுக்குடியினர் மனநிலையை மட்டுமே பிரதிபலித்தது இங்கே குறிப்பிட வேண்டிய விசயம் ஆகும். மலையகத் தமிழர்கள், இஸ்லாமியர்கள் மத்தியில் ஆளும் வர்க்கங்களுக்கு எதிராக நிலவிய உணர்வுகளைக் கூட அவர்களால் ஒன்றிணைக்க முடியவில்லை. இவையெல்லாம் ஆளும் வர்க்கங்களுக்கு சாதகமாகின.

தமிழ் நாட்டில் செயல்படும் பல பெரிய கட்சிகளும் கூட இங்குள்ள அரசியல் தேவைகளுக்காக ‘தனி ஈழம்’ என்ற முழக்கத்தை ஆதரித்தார்கள். ஆனால், மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மட்டுமே, ஒன்றுபட்ட இலங்கைக்குள் அதிக அதிகாரம் என்ற சரியான நிலைப்பாட்டினை தொடர்ந்து வலியுறுத்திவந்தது.

2099 ஆம் ஆண்டில் இலங்கை அரசு, உள்நாட்டு யுத்தத்தை ரத்த வெள்ளத்தில் முடிவுக்கு கொண்டுவந்தது. இறுதிக்கட்ட போரில் நிகழ்த்தப்பட்ட கொடூரமான குற்றங்களுக்கு நீதிகேட்கும் போராட்டம் இன்னமும் தொடர்கிறது. ஆனால், தமிழ் மக்களின் அடிப்படைத் தேவைகள் எப்போதும் போல கண்டுகொள்ளாமலே விடப்பட்டுள்ளன.

2019 ஏப்ரல் மாதத்தில் நடைபெற்ற ‘ஈஸ்டர் குண்டுவெடிப்பில்’ 250 பேர் பலியானார்கள். அதனைத் தொடர்ந்து முஸ்லிம் மக்களுக்கு எதிரான வெறுப்பு பிரச்சாரம் முன்னெடுக்கப்பட்டது. அதுவும் அந்த நாட்டின் ஆட்சியாளர்களுக்கு தேர்தல் வெற்றியை பெற்றுக் கொடுத்தது.

இந்த சூழ்நிலைமைகளில் இருந்து மாறுபட்டதொரு ஒற்றுமை இப்போது இலங்கையில் உருவாகும் சாத்தியம் தென்படுகிறது. மக்களிடையே பல ஆண்டுகளாக நிலவிவரும் சிங்களவர், தமிழர் என்ற இன வேறுபடுகளும், பவுத்தர், இந்து, முஸ்லிம், கிறுத்துவர் ஆகிய மத வேறுபாடுகளும் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட வாய்ப்புகள் உருவாகியுள்ளன.  அதனால்தான், தமிழ்நாட்டில் இருந்து உதவிகள் அனுப்புவதற்கான முயற்சிகளை எடுத்தபோது, இலங்கையின் அனைத்து மக்களுக்காகவும் நிவாரணப் பொருட்களை அனுப்புமாறு தமிழ் அமைப்புகள் கோரிக்கை விடுத்தன. நிலைமை மேலும் சாதகமாகிட, சிங்கள இளைஞர்களிடம் ஏற்பட்டிருக்கும் மறு சிந்தனை மேலும் வலுப்பட வேண்டும். தமிழ் இயக்கங்களின் அணுகுமுறையிலும் பெரிய மாற்றங்கள் தேவைப்படுகிறது. அனைத்தும் சரியாக நடந்தால், போராட்டங்களில் ஒரு பண்பு மாற்றம் ஏற்பட வாய்ப்பு உள்ளது.

ஒன்றுபடும் புள்ளி:

அதற்கு, இலங்கையின் போராட்ட முழக்கம், நவதாராளமய கொள்கைகளுக்கு எதிரானதாக கூர்மையடைய வேண்டும். அரசின் செலவினங்களை அதிகரிக்காமல் நெருக்கடியில் இருந்து மீள முடியாது, ஆனால் சர்வதேச நிதியத்தின் நிபந்தனைகளும், நவதாராளமய கொள்கைகளும் அதை அனுமதிக்காது. மக்கள் நல நடவடிக்கைகளை கைவிடச் சொல்லி அரசை நிர்ப்பந்திக்கும். இது துயரங்களை மென்மேலும் அதிகரிக்கும்.

தமிழ் மக்களும், சிங்கள உழைக்கும் மக்களும் கடந்த கால அனுபவங்களை கணக்கில் கொண்டு, ஒற்றுமையை வலுப்படுத்தி  செயல்பட வேண்டும். போராட்டக் களத்தில் பிரிவினையை தூவுவதற்கு ஆளும் வர்க்கங்களும், ஏகாதிபத்திய சக்திகளும் தொடர்ந்து முயற்சிப்பார்கள். அதற்கு எதிரான வலுவான ஒற்றுமையை போராட்டக் களமே உருவாக்கிடும்.

இலங்கையில் தொடர்ந்துவரும் முதலாளித்துவ – நிலவுடமை அமைப்புக்கு முடிவு கட்டும் பாதையில், போராட்டங்கள் கெட்டிப்பட வேண்டும். நவதாராளமய போக்கிற்கு முடிவுரை எழுத வேண்டும். அதுதான் உண்மையான ஜனநாயகத்திற்கான பாதை. இது நடக்குமானால், இலங்கை மக்களின் துயரங்களை நீக்கிடும் ஒரு இடதுசாரி மாற்றத்தை சாதிப்பது சாத்தியமாகும்.

இலங்கைப் பிரச்சனை – ஒரு பார்வை

இலங்கையில் எல்டிடிஈ-யினருக்கும், இலங்கை ராணுவத்திற்கும் ஆயுத மோதல் துவங்கி 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகிவிட்டது. இரண்டு பக்கமும் பல்லாயிரம் உயிர்கள் பலிவாங்கப்பட்டு விட்டது. பல்லாயிரம் கோடி ரூபாய்க்கு பொருள் சேதம் நடந்துவிட்டது. இத்துடன் கடந்த சில ஆண்டுகளாக நார்வே தலைமையிலான சர்வ தேசக் குழுவின் முன்னிலையில் பேச்சு வார்த்தைகளும் நடந்துவிட்டது. எனினும் தீர்வு காணப்படவில்லையே ஏன் என்ற கேள்வி எழத்தான் செய்யும்.

ஓயா மோதல்களின் வேர்

இலங்கையின் கடந்த கால வரலாற்றை உற்று நோக்குபவர்களுக்கு, இந்த மோதலுக்கான விதைகள்  இலங்கை, பிரிட்டனுக்கு அடிமைப்பட்டிருந்த காலத்திலேயே விதைக்கப்பட்டிருப்பதை அறிய முடியும். இந்தியாவைப் போலவே இலங்கையும் வெள்ளையர் ஆதிக்கத்தில் இருந்து, பின் விடுதலை பெற்ற நாடு ஆகும். அந்நிய ஆதிக்கத்தில் இருந்த காலத்தில் இந்தியாவில் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியைக் கடைப்பிடித்தது போன்றே அங்கேயும் வெள்ளை யர்கள் கடைப்பிடித்தனர் என்பதற்கு ஆதாரங்கள் உள்ளன. அதேபோல மேற்கத்தியக் கல்வி பெறும் வாய்ப்பு பெற்றவுடன், அரசு உத்தியோகங்களுக்கான மோதல்களும் அங்கு சிங்களவர்கள்- தமிழர்கள் என்ற அடிப்படையில் எழுந்ததையும் காண முடியும். அதேபோல இன ஆராய்ச்சி என்ற பெயரில் சிங்களவர்களை ஆரியர்கள் என்றும், முன்னேறியவர்கள் என்றும், தமிழர்களைப் திராவிடர்கள் என்றும், பின்தங்கியவர்கள் என்றும், பிரித்துக் காட்ட முயன்றதையும்  காண முடியும். அங்கு இது மேற்கத்திய  அதிகாரப் பூர்வ சரித்திர வல்லுநர்களால் சிங்கள மக்களின் பெருமையைப் பேசுவது என்ற பெயரில் அழுத்தமாகச் செய்யப்பட்டது. அதாவது இதே வல்லுநர்கள் தமிழகத்தை ஆரிய எதிர்ப்பு, பார்ப்பன எதிர்ப்பு என்ற வகையில் திராவிடப் பெருமையை பேசியது இலங்கையில் ஆரியப் பெருமையைப் பேசி திராவிட தமிழ் இனத்தை வெறுக்க வைத்தது.

ஈழமும், புலிகளும்

தமிழ் ஈழ இயக்கம் என்பது 1976 யிலேயே துவக்கப்பட்டதாகும். டியுஎல்எப் என்கிற தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை முன்னணி என்பது செல்வநாயகம் அவர்களால் துவங்கப்பட்டது. 1980களில் எல்டிடிஈ, பிளாட், இபிஆர்எல்எப், ஈரோ, இபிடிபி,டெலோ உள்பட பத்துக்கும் மேற்பட்ட இயக்கங்கள் ஈழத்திற்காக ஆயுதம் ஏந்திய போராட்டத்தை நடத்துவதாக அறிவித்தன. இவற்றில் எல்டிடிஈ தவிர மற்ற அனைத்து இயக்கங்களும் ஒரு கட்டத்திற்குப் பிறகு, பிரிவினைக் கோரிக்கையைக் கைவிட்டு, தமிழர்கள் வாழும் பகுதிக்குக் கூடுதல் அதிகாரங்களுடன் புதிய அமைப்புச் சட்டம் உருவாக வேண்டும் என்று நிலை எடுத்தன. எல்டிடிஈ-ஐப் பொறுத்தவரை இவர்கள் அனைவரும் துரோகிகள் என்றும், அரசின் ஏஜெண்டுகள் என்றும் குற்றம் சாட்டியது மட்டுமின்றி, இந்த இயக்கங்களைச் சார்ந்த தலைவர்களை, ஊழியர்களை ஆயுதத் தாக்குதல்கள் மூலம் கொன்றது. அவர்கள் வசமிருந்த ஆயுதங்களைக் கைப்பற்றியது.

பிளாட் குழுவைச் சேர்ந்த உமா மகேசுவரன், ஈபிஆர்எல்எப் குழுவைச் சேர்ந்த பத்மநாபா, டியுஎல்எப் தலைவர் அமிர்தலிங்கம், யோகேவரன், சட்டமன்ற உறுப்பினர் சாம் தம்பிமுத்து முதலான தலைவர்கள் எல்டிடிஈ-யினரால் கொல்லப்பட்டவர்களில் ஒரு சிலர். சரியாகச் சொல்வதென்றால், சிங்கள இன வெறியர்களால் கொல்லப் பட்டவர்களை விட, எல்டிடிஈ-யினரால் கொல்லப்பட்ட தமிழர் தலைவர்களே அதிகம். இவர்களின் சர்வசாதாரணமான கொலை பாதக நடவடிக்கைகள் நம் நாட்டின் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியை மிகக் கொடுமையான முறையில் இளம் பெண்ணை மனிதகுண்டாக்கி படுகொலை செய்வது வரை நீடித்தது. எல்டிடிஈ தலைவர் பிரபாகரன் பல கட்டங்களில் தனி ஈழத்தைத் தவிர வேறு வழியே இல்லை என்று பகிரங்கமாக அறிவித்திருக்கிறார். ஒன்றுபட்ட இலங்கை கட்டமைப்புக்குள்ளிருந்து நம் பிரச்சனைகளுக்குத் தீர்வு காண்பது என்கிற நிலையை நாம் கடந்து விட்டோம். தனி ஈழம் என்பதைத் தவிர இனி வேறு குறிக்கோள் கிடையாது. தமிழ் ஈழ மக்களுக்கு நிரந்தரத் தீர்வு என்பது, தனித் தமிழ் ஈழம் பெறும்பொழுதே சாத்தியம் என்பதில் அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கையுடனேயே நான் இருக்கிறேன். மிகத் தெளிவாகவே பிரகடனம் செய்கிறேன், தமிழ் ஈழத்தை அடைந்திட, எம் போராட்டத்தைத் தொடர்வோம் என்று எவ்வித ஐயத்திற்கும் இடமின்றி தெளிவுபடுத்துகிறேன். விடுதலைப் புலிகளின் தாகம், சுதந்திரத் தமிழ் ஈழம்.

1991 இல் பிரபாகரன் தனது கொரில்லா படை என்பது ஒரு நாட்டின் ராணுவ அமைப்பாக மாறிவிட்டது என்றும், இதன் காரணமாக ராணுவ ரீதியாக ஒரு வலுமிக்க ஈழம் உருவாகப் போகிறது என்றும் அழுத்தமாகத் தெரிவித்திருக்கிறார். இப்படி பல முறை அறிவிக்கப்பட்டிருந்தாலும் இன்றும் ஈழத்தின் பெரும் பகுதி இலங்கை அரசின் கட்டுப்பாட்டில்தான் இருக்கிறது என்பதும், ஒரு சிறு பகுதியை மட்டும் எல்டிடிஈ தன் கையில் வைத்திருக்கிறது என்பதும்தான் உண்மை.

யாழ்ப்பாணம் ஈழத்தின் தலைநகராக முதலில் அறிவிக்கப் பட்டிருந்தது. 1995இல் ஸ்ரீலங்கா ராணுவம் இதைக் கைப்பற்றிய பிறகு, கிளிநொச்சி அரசியல் தலைநகர் என்றும், முல்லைத் தீவு ராணுவத் தலைநகர் என்றும் அறிவிக்கப்பட்டது. தீர்வு தான் என்ன?

குறிப்பாக மிகச் சிறிய நாடான இலங்கையில் திட்டச் செலவினங்களில் மூன்றில் ஒரு பகுதி (ஆண்டு தோறும் சுமார் 500 கோடி ரூபாய்) ராணுவத்திற்குச் செலவிட வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்டுள்ள இன்றைய சூழலில், இரு தரப்பிலும் இருக்கக்கூடிய இன வெறியர்கள் தங்களுடைய நிலையை மாற்றிக் கொண்டா லொழிய ஒரு சுமூகத் தீர்வு காண்பது சாத்தியமல்ல.

இதனால்தான் இலங்கை கம்யூனிட் கட்சி, இதுபற்றிக் கூறும்போது, எல்டிடிஈ-யின் பயங்கரவாதம் என்பது பிரச்ச னையின் ஒரு பக்கமே. வன்முறை ஒடுக்கப்பட வேண்டும் என்றால், காலங்காலமாக நீடிக்கின்ற இனப் பிரச்சனைக்குத் தீர்வு காணப்பட வேண்டும் என்பது மிக முக்கியம். சொல்லப்போனால், இது வன்முறை ஒடுக்கப்படுவதுடன் பின்னிப்பிணைந்தது. இலங்கை அரசைப் பொறுத்தவரை, எல்டிடிஈ-யின் தேவை என்ன என்பதைப் பற்றி கவலைப்பட வேண்டிய அவசியம் இல்லை. ஆனால் இலங்கை வாழ் தமிழ் மக்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய அது தயாராக இருக்க வேண்டும், என்று கூறுகிறது.

ஆக, மைய பிரச்சனை இதுதான். இதே நேரத்தில் இலங்கையில் இருக்கும் பல்வேறு அரசியல் கட்சிகள் அவ்வப்போது தேர்தல் தேவைகளையொட்டி தங்கள் கருத்துக்களை மாற்றிக் கொள்வதும், முதலாளித்துவக் கட்சிகளின் இயற்கையான குணமாகிய ஆட்சியில் இருக்கின்றபோது ஒரு நிலையும், எதிர்க் கட்சியாக இருக்கின்றபோது வேறொரு நிலையும் என்ற சந்தர்ப்ப வாத நிலை எடுப்பது, பிரச்சனை தீராமல் நீடிப்பதற்கு முக்கிய காரணமாக அமைகிறது.

இது குறித்து இலங்கை கம்யூனிட் கட்சி, இது ஒரு தேசிய பிரச்சனை. தனிப்பட்ட அரசியல் கட்சியோ, தனிப்பட்ட தலைவர் களோ இதற்குத் தீர்வு காண முடியாது. இலங்கையில் உள்ள ஐக்கிய தேசியக் கட்சி (யுஎன்பி), ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி (எஎல்எப்பி) ஆகிய இரண்டு பிரதான அரசியல் கட்சிகளும், ஒன்றுபட்டு நின்றால்தான், இவை இரண்டும் இணைந்து கூட்டு முயற்சி எடுத்தால்தான் இந்தப் பிரச்சனையில் தீர்வு காண முடியும் என்று வலியுறுத்தி வருகிறது.

புலிகளும் – இஸ்லாமியர்களும்

இதோடு இணைந்து, இந்தப் பிரச்சனையை மேலும் சிக்கலாக்கக் கூடிய இன்னொரு அம்சமும் உண்டு. இலங்கை வாழ் தமிழ் மக்களின் ஒரு கணிசமான பகுதியினர் இலாமியர்கள். அவர்களைப் பொறுத்தவரை, எல்டிடிஈ-யின் தொடர் நடவடிக்கை களின் மீது அவர்கள் கடும் அச்சம் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  ஒரு வேளை தனி ஈழம் வந்தால், இலாமிய மக்களின் வாழ்வும், உரிமைகளும் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படும் என்று அவர்கள் அஞ்சுகின்றனர். இந்த அச்சத்திற்கு நியாயம் உண்டு. 1990ஆம் ஆண்டில், எல்டிடிஈ-யினர், யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள முலிம்கள் இரண்டு மணி நேரம் அவகாசம் தருகிறோம், அதற்குள் இங்குள்ள முலிம்கள் அனைவரும் காலிசெய்துவிட்டு ஓடிவிட வேண்டும் என்று எச்சரித்தது. இதன்மூலம் 75 ஆயிரத்திற்கு மேற்பட்ட முலிம்கள் அகதிகளாக மாறிய கொடுமை நடந்தது. பல்லாயிரக்கணக்கானோரை அவர்களது உடைமைகளை விட்டு விட்டு வெளியேற்றவும் வைத்தனர். ஆக, தனித் தமிழ் ஈழக் கோரிக்கை என்பது இலங்கை வாழ் தமிழ் மக்களின் ஒட்டுமொத்த நலனை அடிப்படையாகக் கொண்டதல்ல. இதுமட்டுமின்றி, பல லட்சக்கணக்கான தமிழர்கள் இலங்கையின் பல்வேறு பகுதிகளிலும், தோட்டத் தொழிலாளர் களாக, காலம் காலமாக வாழ்ந்து வருகிறார்கள். ஆக, அனைத்து தமிழ் மக்களின் பிரச்சனைகளை ஈழம் தீர்த்துவிடாது. தமிழர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்க பொதுவான வழி எது என்று பார்க்க வேண்டும்.

(அட்டவணையைக் காண்க)

அட்டவணை

1953 -1981ஆம் ஆண்டுகளுக்கிடையில் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில்  சிங்களவர்கள் குடியேற்றம் நடைபெற்றபிறகு, இனவாரியாக மக்கள் தொகை விவரம்.

இனம் 1953 1981 மக்கள்தொகை
கூடுதல்
கூடுதல்  சதவீதம்
வடக்கு மாகாணம்
தமிழர்கள் 531,722 (93.2 %) 1,023,228 (92.1 %) 491,506 92
சிங்களவர்கள் 13,393 (2.49 %) 33,148 (3.0 %) 19,215 137
முலிம்கள் 20,117  (3.6 %) 52,638  (4.8 %) 32,521 162
மற்றவர்கள் 4,878  (0.8 %) 2,223 (0.002 %) 2,455 50
மொத்தம் 570,650 1,112,437 540,788 94
இனம் 1953 1981 மக்கள்தொகைகூடுதல் கூடுதல் சதவீதம்
கிழக்கு மாகாணம்

தமிழர்கள் 167,888 (47.4 %) 411,451 (42.1 %) 243,563 145
சிங்களவர்கள் 46,380 (13.1 %) 243,358 (25.0 %) 196,978 425
முலிம்கள் 133,410  (37.7 %) 315,201 (32.3 %) 181,791 136
மற்றவர்கள் 6,332 (1.8 %) 6465 (0.007 %) 133 2
மொத்தம் 354,010 976,475 622,466 175

இலங்கை வாழ் தமிழர்களின் உரிமை

உதாரணத்திற்கு, மொழிப் பிரச்சனையை எடுத்துக் கொள்வோம். ஒரு கட்டத்தில் தமிழ், சிங்களம் இரண்டும் ஆட்சி மொழியாக இருந்த நிலையில் இருந்து, சிங்கள மொழி வெறியர்களின் வலியுறுத்தலின் பேரில் சிங்கள அரசியல்வாதிகளின்  வாக்கு வங்கியை சரி கட்டும் நோக்கத்தோடு, 1956ஆம் ஆண்டில் சிங்களம் மட்டுமே ஆட்சிமொழி என்று பண்டாரநாயகா ஆட்சியின்போது  சட்டம் இயற்றப்பட்டது. இச்சட்டம் ஆங்கிலத்தை அப்புறப்படுத்திவிட்டு, அந்த இடத்தில் சிங்களத்தை ஆட்சிமொழியாக அமரவைத்தது. பல்வேறு தரப்பினரின் எதிர்ப்புக்குப் பிறகு, வட, கிழக்கு மாநிலங்களைப் பொறுத்தவரை தமிழ் அன்றாடத் தேவைகளுக்குப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம் என்று 1958இல் தமிழ் மொழிச் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. ஆயினும் இரண்டு மொழி பேசும் மக்கள் பரவலாக இருக்கக்கூடிய இலங்கையில் மொழிப் பிரச்சனை  இதுநாள் வரை தீர்க்கப்படவில்லை. தமிழர்கள் அதிகமாக உள்ள வடக்கு மற்றும் கிழக்குப் பகுதிகளில் அரசாங்க கடிதப் போக்கு வரத்து இன்றும் சிங்கள மொழியிலேயே வந்து கொண்டிருக்கிறது. காவல்துறையினருக்குத் தமிழ் தெரியாது, மக்களுக்கு சிங்களம் தெரியாது.

இரண்டு மொழியும் ஆட்சி மொழியாக சமத்துவமாகக் கருதப்பட வேண்டியது, சட்டமாக்கப்பட வேண்டியது,  மொழிப் பிரச்சனைக்குத்  தீர்வு காணப்பட வேண்டியது மிக முக்கியமான ஒன்றாகும். இரண்டு மொழிகளையும் சமத்துவமாகக் கருதக்கூடிய அரசியல் கட்சிகளே அங்கு குறைவு, இடதுசாரிக்கட்சிகள் தான் இதனை மேற்கொள்கின்றன.

இதேபோன்று பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்தின் கையில் இலங்கை இருக்கிற சூழ்நிலையிலேயே சிங்களத் தமிழ் மக்களி டையே ஒரு பிரிவினைக்கான விதையைத் தூவுவதற்கு வேலை வாய்ப்பு ஒரு முக்கிய பிரச்சனையாக அமைந்தது.  பிரிட்டிஷார் ஆட்சிக் காலத்தில்  இலங்கையில் இருக்கக்கூடிய பல்வேறு பகுதிகளில் சிங்களப் பகுதியைச் சார்ந்த ஒரு சில பகுதியினரும், அதேபோன்று ஈழத்தைச் சார்ந்த வேளாளர் பகுதியினரும் பிரதானமாக, மேற்கத்திய  கல்வியைக் கற்றவர்களாக மாறினார்கள்.  ஈழத் தமிழர்களில் 46 சதவீதத்திற்கும் மேலானவர்கள் வேளாளர்கள் என்பதும், சைவ சித்தாந்தமே இவர்களது  வலுவான மதச் சிந்தனை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.  ஆங்கிலக் கல்வியைக் கற்ற இரு பகுதியினரும் வேலை வாய்ப்புப் பெற மோதிக் கொள்வதை, இவர்களை நிரந்தரமாகப் பிரித்து வைப்பதற்கான ஒரு கருவியாக, பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம் பயன்படுத்திக் கொண்டது கடந்த கால வரலாறு.

சைவ வேளாளர்கள் தவிர, காறையார் 10 சதவீதத்தினரும், பள்ளர் மற்றும் நாலவர் (மரம் ஏறுவோர்) தலா 9 சதவீதத்தினரும், கோவியர் 7 சதவீதம், பறையர் 2.7 சதவீதத்தினரும் உண்டு. இதில் கோவியர், பள்ளர், பறையர் முதலானோர் தீண்டத்தகாதவர்களாவர். இவர்கள் அடிமைகளாகவே வெகு காலம் வைக்கப்பட்டிருந்தனர். இதுமட்டுமின்றி, ஆரியர் – திராவிடர் என மோதல் விதையும் பல்லாண்டு காலத்திற்கு முன்பே தூவப்பட்ட ஒன்று. சிங்களவர்கள் ஆரியர்களின் நேர் வாரிசு என்றும், அவர்கள் நாகரிகம் உள்ளிட்ட அனைத்துத் துறைகளிலும் முன்னேறியவர்கள் என்றும் ஒரு வலுவான பிரச்சாரம் ஆங்கில ஆய்வாளர்களால் செய்யப்பட்டது.

சிலோன் ராயல் ஏசியாடிக் சொசைட்டி சார்பில் 1880 – 1895ஆம் ஆண்டுகளில் வெளியான இதழ்களில், சிங்களவர்களை உயர்த்தியும், தமிழர்களைத் தாழ்த்தியும் பல கட்டுரைகள் வெளியாயின. சிங்களவர்கள், மொழியால், இனத்தால், கலாச் சாராத்தால்  ஆர்ய இனத்தைச் சார்ந்தவர்கள் என்றும், தமிழர்கள் திராவிட இனத்தைச் சார்ந்தவர்கள் என்றும், சிங்கள/ஆர்ய இனம் இனரீதியாகவும் (racially), கலாச்சார ரீதியாகவும் (culturally) திராவிட/தமிழர்  இனத்தை விட உயர்ந்தது என்றும் அவை போதித்தன.

இதேபோன்று, பிரிட்டிஷார்  அரசமைப்பை  உருவாக்கும் போது, அரசமைப்பில் பிரதிநிதித்துவம் என்பது ஈழத் தமிழர்களுக்கு, இலாமியர்களுக்கு, சிங்களவர்களில் சில பகுதியினருக்கு என்று இன, மத ரீதியாக இடங்கள் வழங்கப்பட்டன.

இலங்கையில் பிரிட்டிஷார் ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்த சமயத்தில், பல்வேறு இனங்களின் இடையில் பிரிவினை துவேஷங் களை ஊக்கப்படுத்தும் வகையிலேயே நடந்து கொண்டது.  சட்டமன்ற மேலவைக்கு உறுப்பினர்களை நியமிக்கையில், கீழ் பகுதியில் உள்ள சிங்களவர்கள், கண்டியன் பகுதி சிங்களவர்கள், தமிழர்கள், முலீம்கள், போர்த்துக்கீசியர்கள், டச்சுக்காரர் களுக்குப் பிறந்தவர்கள், உள்ளூர் பிரிட்டிஷார் என்று வகைப்படுத்தி தேர்வு செய்தது. இவ்வாறு இலங்கையில் வகுப்புவாரி பிரதிநிதித் துவம் அமல்படுத்தப்பட்டது. வரலாற்றில் ஏற்பட்டிருக்கிற, இப்படிப்பட்ட பிரச்சனை களைப் பற்றி எல்லாம் கவலைப்படாமல், மொட்டையாக பிரிவினைவாதிகளுக்கு எதிரான போர் என்று அரசுத்தரப்பிலோ அல்லது இலங்கை அரசியல் கட்சிகள் தரப்பிலோ சொல்லப்படுவது வெறும் இனவெறியே தவிர வேறல்ல. மாறாக, இப்படி காலங்காலமாக இருக்கும் பிரச்சனைகளுக்குத் தீர்வு காணாமல் இருப்பது, பயங்கரவாதத் தீக்கு எண்ணெய் ஊற்றி அதனை வலுவாக எரியச் செய்வதற்கே பயன்படும் என்பதுதான் தொடர்ந்து நாம் கண்டு வரும் அனுபவம். ஆகவேதான், இலங்கைப் பிரச்சனைக்குத் தீர்வு என்ற கேள்வி எழும்போது, ஒன்றுபட்ட இலங்கைக்குள் போதிய அதிகாரங் களுடன் கூடிய மாநிலங்களைக் கொண்ட கூட்டாட்சி முறை அமலாக்கப்பட வேண்டும். இது தவிர வேறு தீர்வு இல்லை  என்று தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகிறோம்.

சமீபத்தில் மீண்டும் மோதல் உக்கிரமானபோது இலங்கை கம்யூனிட் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் தேவகுண சேகரா இலங்கை பிரச்சனை பற்றி கூறிய கருத்துக்கள் கவனிக்கத்தக்கவை.

இடதுசாரிகளைப் பொறுத்தவரை, இந்தப் பிரச்சனைக்கு விரைவாகத் தீர்வு  காணப்படவேண்டும் என்று தொடர்ந்து வலியு றுத்தி வருகிறோம். இது ஒரு தேசியப் பிரச்சனை. ஒரு தனிப்பட்ட அரசியல் கட்சி இதற்குத் தீர்வு காண முடியாது என்பதுதான் சரித்திரம் அளித்துள்ள பாடம். கம்யூனிட்டுகளாகிய நாங்கள் இந்தப் பிரச்சனைக்குத் தீர்வு காண இலங்கையின் இரண்டு பெரிய அரசியல் கட்சிகளும் ஒத்துழைக்க வேண்டும். கூட்டு முயற்சி எடுக்க வேண்டும் என்று கோருகிறோம்.

வன்முறை என்பது பிரச்சனையின் ஒரு பக்கமே. வன்முறை ஒடுக்கப்பட வேண்டும் என்றால் இனப்பிரச்சனைக்குத் தீர்வு காணப் பட வேண்டும் என்பது மிக முக்கியமானது. வன்முறை ஒடுக்கப் படுவதுடன், பின்னிப் பிணைந்தது. எல்டிடிஈ  என்ன வேண்டுகிறது என்பது பிரச்சனை அல்ல.  நாம் இலங்கை வாழ் தமிழ் மக்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யத் தயாராக வேண்டும்.

இந்தப் பிரச்சனையில் இதர நாடுகளை மேலும் மேலும் ஈடுபடுத்துவது, மேலும் மேலும் பிரச்சனையை சிக்கலாக்கவே பயன்படும். இலங்கையின் இரண்டு பக்கத்திலும் சில சக்திகள் நாட்டை போர்க்களமாகவே நீடிக்க விரும்புகின்றன. ஆனால் யுத்தம் சாவையும், பெரும் சீரழிவையும் தவிர வேறு எதையும் தரவில்லை என்பது அனுபவம்.

அனைத்து இனங்களைச் சார்ந்த மக்களின் வாழ்வும், சொத்துக்கள், உரிமை ஆகியவற்றைப் பாதுகாப்பது அரசின் கடமை. எல்டிடிஈ-யின் பிடிவாதம் அவர்களை சர்வதேச மக்களிடம் இருந்தும், தமிழ் மக்களிடமிருந்தும் தனிமைப் படுத்துவது மிக மிக அவசியம் என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. ஒரு அரசியல் தீர்வுக்குத் தயாராவதன் மூலமே எல்டிடிஈ-ஐத் தனிமைப்படுத்த முடியும். தீர்வு காணும் முயற்சியில் பூகோள மற்றும் சரித்திர பந்தங்கள் காரணமாக இந்தியாவின் பங்கு பாத்திரத்தை ஒதுக்கிவிட முடியாது. இன்றைய சூழலில் இலங்கையில்  சில சக்திகள் இப்படி ஒரு நல்ல தீர்வு காண்பதற்குப் பதிலாக, இலங்கையைப் போர்க் களமாகவே நீடிக்க வேண்டும் என்று விரும்புகின்றன. ஆனால் கடந்த 20 ஆண்டு காலத்திற்கும் மேலான யுத்தம் பல்லாயிரக் கணக்கான சாவுகளையும், பெரும் சீரழிவையும் தவிர வேறு எதையும் தரவில்லை என்பது அனுபவம். இவை இலங்கை கம்யூனிட் கட்சியின் கருத்துக்கள் மட்டுமல்ல, இலங்கை வாழ் தமிழர்கள் மற்றும் சிங்கள மக்களில் ஜனநாயக உள்ளம் கொண்ட அனைவரின் சிந்தனையும் இதுவே யாகும். இப்படி ஒரு தீர்வு காண்பதற்குப் பதிலாக, இலங்கை அரசு அவ்வப்போது கிடைக்கும் சில ஆயுதங்களை, எல்டிடிஈ-க்கு எதிராகப் பயன்படுத்தினால், வெற்றி பெற்றுவிடலாம் என்று நினைப்பதும் தவறு என்பதை அனுபவம் காட்டியுள்ளது. கடந்த காலத்தில், இலாமிய மக்களின் உணர்வுகளை எல்டிடிஈ-க்கு எதிராகப் பயன்படுத்த இலங்கை அரசு முயற்சித்தது என்பதும், சமீபத்தில் கருணா உள்ளிட்ட கோஷ்டியினர் வெளியேற்றம் போன்ற பிரச்சனைகளையும், இந்த வகையில் எல்டிடிஈ-க்கு எதிரான உத்திகளாக மட்டும் பயன்படுத்துவதில் பிரயோசனம் எதுவும் இல்லை என்பதும் அனுபவம் தெரிவித்திருக்கிற உண்மை.

தமிழகத்தில் சில கட்சிகள், இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சனை யைப் பொறுத்தவரை, இனவெறிப் போக்கை கடைப் பிடிப்பதைப் பார்க்கிறோம். இதன்காரணமாக,  கசப்பு மிகுந்த பல நிகழ்ச்சி களையும் சந்தித்திருக்கிறது தமிழகம்.  தனி ஈழம் என்ற கோரிக் கையை வலியுறுத்தி, தமிழகத்திலே இயக்கம் நடத்துவது இன்னொரு நாட்டினுடைய இறையாண்மை பற்றிய விஷயம் என்பதைப்பற்றிக் கூட இவர்கள் கவலைப்படாதது விநோதமானது. இதேபோன்று, கட்சிகள் பலவும் எதிர்க்கட்சியாக இருக்கும்போது பிரச்சார ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துகிற மொழி,  இனப் பிரச்சனை களை ஆளும் கட்சியாக வரும்போது மாற்றிக் கொள்வதைக் கடந்த காலங்களில் தரிசித்திருக்கிறோம்.

வைகோ, திருமாவளவன் போன்றவர்கள் அளிக்கும் எல்டிடிஈ ஆதரவு என்பது உண்மையில் இலங்கை வாழ் தமிழ் மக்களுக்கு அளிக்கிற ஆதரவு அல்ல. மாறாக, இவர்கள் இங்கே கிளப்பும் இனவெறி, அங்கேயுள்ள சிங்கள இனவெறி வலுப்படுவதற்கே பயன்படுகிறது என்பதுதான் சரித்திரம் காட்டும் உண்மை.

உண்மையில், இவர்கள் இலங்கை வாழ் தமிழ் மக்களுக்கு உதவி செய்யவில்லை. மாறாக, கடும் துன்பத்தையே விளைவிக்கிறார்கள். ஆகவே, இதில் மாற்றுக் கருத்து கூறுபவர்களை, தமிழர்களின் விரோதிகள் என்று சொல்கிற அருகதை இவர்கள் யாருக்கும் இல்லை.

ஒட்டுமொத்தமாக ஆய்வு செய்யும்போது, சமீபத்திய மோதலையொட்டி, குறிப்பாக இன்று இலங்கையில் நடக்கும் ஆயுத மோதல் என்பது இலங்கை ராணுவத்திற்கும், எல்டிடிஈ ராணுவத் திற்கும் என்ற நிலையைத் தாண்டி, சாதாரண மக்களின் உயிர்களைக் காவு கொள்வதாக மாறியிருக்கக்கூடிய சூழலில் மிக விரைவில் அமைதி காண்பதற்கு வழிகாண வேண்டும், அதுதான் இலங்கை மக்களுக்கும், இலங்கைத் தமிழ் மக்களுக்கும் நல்லது என்ற வலுத்த குரல் தமிழகத்திலும், இந்தியாவிலும் எழவேண்டும்.

அண்டைய நாடான இலங்கையில் ஒரு அமைதிச் சூழல் ஏற்பட இந்திய அரசும், அமைதித் தீர்வு காண இலங்கை அரசுக்கு உதவ வேண்டும்.

இலங்கைப் பிரச்சனையும் இன்றைய உலக அரசியலும் ..

இந்த நூற்றாண்டின் மிகப் பெரிய துயரம், பாலஸ்தீனமா, இலங்கையா, காங்கோ, சூடான், உகாண்டா போன்ற ஆப்பிரிக்கக் கண்ட நாடுகளா? என்று கேட்டால், யாதும் ஊரே, யாவரும் கேளீர் என்ற பண்பாட்டு பார்வை கொண்டவன் பதில் சொல்லத் திணறுவான்.

ஏகாதிபத்திய அரசியலுக்கு நேரடியாக பலியாகும் பாலஸ் தீனமும், அதற்கு ஆதரவளிக்கும் அண்டை நாடுகள், உள்நாட்டுப் போரால் மக்களின் வாழ்வு சின்னாபின்னமாகும். இலங்கை – வைரத் திருடர்கள், தாதுத் திருடர்கள் தொழில் முனைவோர் என்ற பெயரில் ஏகாதிபத்திய ராணுவ ஆசியுடன் வேட்டையாடி விளையாடும் காடுகளாகிவிட்ட ஆப்பிரிக்கக் கண்ட நாடுகள்; – இப்பகுதியில் வாழும் மக்கள் அவர்களது செல்வங்களான குழந்தைகள் சுமக்கும் துயரச் சுமைகளை, இதயங்களைக் கிழிக்கும் இன்னல்களை அளந்து கூறிட இயலாது, வரிசைப்படுத்தவும் இயலாது.

அதோ அந்த ஆலிவ் மரத்தடியில்
விழுந்து கிடக்கும் குழந்தையைப் பார்!
முத்தங்களுக்காக குறி வைக்க வேண்டிய
நெற்றியில் குண்டுகளல்லவா குறி வைத்துள்ளன….

என்ற ஆங்கில கவிதை வரிகளை மனக் கண்ணால் வாசியுங்கள் அல்லது வைரமுத்துவின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டால் என்ற பாடலைக் கேளுங்கள். இழப்பின் வேதனையை ஓரளவு உணர முடியும்.

ஏகாதிபத்திய அரசியல்

ஏகாதிபத்திய ஆதிக்கம் விளைவிக்கும் அரசியலும், ராணுவத் தலையீடுகளும், சுரண்டலும் லாபம் தேடலும், இன்று எந்த நாட்டு மக்களையும் நிம்மதியாக வாழவிடவில்லை. பணக்கார நாடுகளிலே பயங்கரவாத பீதி மக்களை சுகமாக இருக்கவிடவில்லை. ஏழை நாடுகளிலே எதார்த்தமான ராணுவத் தலையீடுகளும், மோதல்களும் கொண்டு வருகிற துயரங்கள் மக்களை வாழவே விடவில்லை.

ஒரு சர்வதேசவாதி என்ற முறையில் பார்த்தால் ஏகாதிபத்திய ஆதிக்க அரசியலும், சுரண்டலும் எந்த நாட்டு மக்களையும் நிம்மதியாக வாழவிடவில்லை என்ற பொதுத் தன்மையோடு ஒவ்வொரு பகுதியிலும் தனித்துவமான மத, இன, மொழி முரண் பாடுகள் சிக்கல்களை உருவாக்குகிறது என்பதையும் காண முடியும்.

இந்தப் புரிதலோடு, இலங்கை வாழ் மக்களின் துயரங்களுக்கு காரணங்களாக இருக்கும் பொதுவான ஏகாதிபத்தியம் விளைவிக் கும் அரசியல் வினைகள், தனித்துவமான மத, இன, மொழி முரண்பாடுகள் உருவாக்கும் சிக்கல்கள் ஆகியவைகளை விருப்பு வெறுப்பின்றி உண்மைகளை தேடுகிற வகையில் சுருக்கமாகப் பார்ப்போம்.

இலங்கையில் இன்றைய நிலவரம்

2001ம் ஆண்டில் ஈழப்புலிகள் தனிநாடு கோரிக்கையை கைவிட்டதாக அறிவித்தது. இந்த வளர்ச்சிப் போக்கை பலர் வரவேற்றனர். தமிழ்நாட்டு அரைவேக்காட்டு, அதிதீவிரவாதிகளும், சுயநிர்ணய உரிமை சூத்திரத்தை புரியாமலே முணுமுணுக்கும் சில தனி நபர்களும், சில அரசியல் வியாபாரிகளும், உலக அரசியல் நுணுக்கங்களில் தெளிவு இல்லாத சில அறிவு ஜீவிகளும் இத்தியா தினர் மட்டுமே அதிர்ச்சி அடைந்தனர். (கடந்த ஏப்ரலில் மீண்டும் புலிகளும், ராணுவமும் மோதத் தொடங்கியவுடன் இந்தக் கும்பல் சுறுசுறுப்படைந்தன. ஆனால், உலகமே அதிர்ந்தன.)

2002ம் ஆண்டில் ஈழப்புலிகள் போர் நிறுத்த உடன்பாட்டில் கையெழுத்திட்டது. இலங்கை அரசிற்கும், ஈழப்புலிகளுக்கு மிடையே ஏற்பட்ட இந்த ஒப்பந்தம், இலங்கை வாழ் மக்களுக்கு குழந்தைச் செல்வங்களைப் பேண வழி பிறந்தது என்ற நம்பிக்கையை பலப்படுத்தியது.

போர் நிறுத்த ஒப்பந்தம் அமலாக்கத்தை உத்தரவாதம் செய்திட ஐக்கிய நாட்டு சபையின் கண்காணிப்புக் குழுவை புலிகளும், அரசும் ஏற்றுக் கொண்டனர். இருதரப்பாரும் விரும்பிய படியே, நார்வே, ஸ்வீடன், பின்லாந்து, டென்மர்க், ஐஸ்லாந்து ஆகிய ஐந்து நாடுகளின் பிரதிநிதிகள் அங்கம் வகிக்கும் ஸ்ரீலங்கா கண்காணிப்புக்குழு அமைக்கப்பட்டது. மோதல்கள் இருக்கும் ஆறு மாவட்டங்களில் இந்தக் கண்காணிப்புக் குழு அலுவலகங்கள் வைத்து செயல்பட இருதரப்பாரும் சம்மதித்தினர். இது தவிர ஆங்காங்கு தொடர்பு கொள்ள, புகார்களைப் பெற, அத்து மீறல்களைக் கண்காணிக்க தொடர்பு மையங்கள் அமைக்கப்பட்டன.

இன்று கண்காணிப்புக்குழுக்கள் கண்டு பிடித்தவைகள் என்ன? இலங்கை ராணுவமும், விடுதலைப் புலிகள் இருவருமே போர் நிறுத்த உடன்பாட்டை மீறுகின்றனர். மோதுகின்றனர். இக் கட்டுரையை எழுதுகிறபோது கிடைத்த (2006 ஆகஸ்ட் 26) ஐக்கிய நாட்டு சபையின் செய்திக் குறிப்பு கூறுவதென்ன?

இலங்கையில் சமீபத்திய அதிர்ச்சி தரும் வளர்ச்சிப் போக்கு என்னவெனில் தமிழ்த் தீவிரவாதிகளும், இலங்கை அரசின் ராணுவமும் மோதல்களை மீண்டும் துவக்கிய பொழுது குழந்தைகள் தான் தொடர்ந்து துயரச் சுமைகளை சுமக்கிறார்கள்.

மோதல்கள் நடக்கும் இடங்களில் உள்ள மக்களின் நலன் களைப் பாதுகாப்பதற்கு நாங்கள் அக்கறை செலுத்துவதால், உணவு, குடிநீர், மருந்துகள் கொண்டு செல்ல அனுமதிக்க வேண்டுமென இருதரப்பாரையும் கேட்டுக் கொள்கிறோம் என்பது தான்.

ஐ.நா.சபையின் இயலாமை

இலங்கை ராணுவம் விமானம் மூலம் குண்டுகளை வீசிக் குழந்தை களைக் கொல்கிறது. ஈழப்புலிகளோ குழந்தைகளை ராணுவத்தில் சேர்த்து உயிர்ச்சேதத்தை விளைவிக்கிறது. போர் நிறுத்த ஒப்பந் தத்தை மீறுகிறவர்களே! மக்களும், குழந்தைகளும் பாதிக்காமல் சண்டை போட்டுக் கொள்ளுங்கள் என்று தான் ஐக்கிய நாட்டு சபையால் இன்று கூற முடிகிறதே தவிர, இருவரையும் பேசித் தீர்க்க உட்கார வைக்க முடியவில்லை!

கடந்த ஏப்ரலில் துவங்கிய மோதல் பழைய மோதல்களைப் போலவே கடுமையானது. இந்த மோதல்கள் ஏராளமான துயர விபரங்களை குவித்து வருகிறது. ஐக்கிய நாட்டுச் செய்தி நிறுவனம் தரும் தகவலின் படி (ஆகஸ்ட் 26, 2006).

தமிழ்த் தீவிரவாதிகளும், இலங்கை ராணுவமும் நடத்திய மோதல்களால் குடிபெயர்ந்து ஓடியவர்கள்: 2,40,620. இதில் புலிகள் கைவசம் இருக்கும் கிளிநொச்சி பகுதிக்கு ஓடியவர்கள் சுமார் 20 ஆயிரம். தமிழகத்தை நோக்கி வந்தவர்கள் 6,673. மீதம் உள்ளோர் இலங்கையின் வேறு பகுதிகளுக்கு அகதிகளாகப் போயுள்ளனர்.

இதில் வேதனைக் குறைவான தகவல்கள் எதுவெனில் கடந்த காலத்தில் நடந்தது போல் பெருமளவில் மக்கள் அகதிகளாக அண்டை நாட்டிற்கு போகவில்லை என்பதே! ஆனால் அதேநேரம் இவ்வாறு குடிபெயர்ந்தவர்கள் வாழ்விடத்திற்கு திரும்புகையில், புலியும், ராணுவமும் மீண்டும் மோதலில் இறங்கினால் துயரத்திற்கு எல்லைபோட முடியாது.
கண்காணிப்புக் குழு தரும் தகவலின்படி புலிகளின் அத்து மீறல்கள் 3100. ராணுவத்தின் அத்துமீறல்கள் 140.

இதில் எண்ணிக்கையை வைத்து ராணுவத்தைவிடப் புலிகள் அதிகம் குற்றம் செய்தவர்கள் என்று குற்றம் சுமத்த இயலாது. ஒவ்வொரு மீறலினால் ஏற்படும் சேதாரங்கள், உயிரிழப்புகள் இவைகளையும் கவனிக்க வேண்டும்.

ஒன்றை நிச்சயமாய் கூறலாம். இலங்கை அரசும் விடுதலைப் புலிகளும், இருவருமே பேச்சுவார்த்தை வழியை அடைக்கும் நோக்குடன் நடந்து வருகிறார்கள் என்பதை உறுதியாகக் கூறலாம்.

கண்காணிப்புக் குழு தருகிற தகவலின்படி பாதிக்கப்பட்ட மக்களே கண்காணிப்புக் குழுவிற்கு தகவல்கள் தருகிறார்கள். புலிகளும், ராணுவமும் அபூர்வமாக அத்து மீறல்களைப் பதிவு செய்கின்றனர். சண்டைபோட்டு பார்த்துவிடலாம் என்ற உறுதி இருபக்கமும் சம அளவில் இருக்கிறது. இதனால் இருவருக்குமே தோல்வி சேரும், மக்கள் வாழ்வு சிதறும் என்பது தான் உண்மை!

ஈழம் பிறந்த காரணம்

விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரன் கூறுவதென்ன?
அடக்கு முறைதான் தமிழ்த் தேசியம் உதிக்க காரணம் என்கிறார். அதாவது அடக்குமுறையும், உரிமைப்பறிப்பும் இல்லையென்றால் தமிழ்த் தேசியமே உதித்திருக்காது என்பதை பிரபாகரன் சரியாகவே கணக்கிட்டுள்ளார். இந்த உண்மை சிங்கள அரசியல் தலைவர்களுக்கு உதிக்கவில்லை என்பது தான் இன்று வரை நீடிக்கும் சோகமாகும்.
தமிழ்த் தேசிய உணர்வை ஜனநாயக உணர்வாக்கி இயக்கமாக பரிணமிக்க வைப்பதற்குப் பதிலாக, பிரபாகரன் ஒரு ஆபத்தான முழக்கத்தை முன்வைத்தது அடுத்த பெரிய சோகமாகும்.

தமிழனில்லா நாடில்லை
தமிழனுக்கு நாடில்லை என்றார்.

இந்த வீர முழக்கம், ஹிட்லரின் அடக்கு முறைக்கு பிறகு தீவிரமடைந்த பணக்கார யூதர்களின் முழக்கத்தினை நினைவூட்டியது. யூதனில்லா நாடில்லை, யூதனுக்கு நாடில்லை என்ற சியோனிச இயக்கத்தின் சாயல் இதிலும் உள்ளது. இந்த முழக்கம் இந்தியா என்ற பெரிய நாட்டின் பகுதியாக இருக்கும் தமிழகத்தில் மெலிந்து கிடக்கும் பிரிவினை வாதங்களுக்கு வலுவூட்டும் டானிக் என்பதை அறிந்த பிரபாகரன் இந்த முழக்கத்தை முன்வைத்தார். இங்கேயும் ஒரு பாலஸ்தீனமும், இஸ்ரேலும் உருவாகிட வழி பிறக்கலாம் என்பது தான் அவரது ஆசையாகும்.

புலப்படாத சோகம்!

இலங்கைத் தீவை நீல நிறக்கடலிலே மிதக்கும் ஒரு மரகதம் எனலாம். இங்கு இதய தாகங்களைத் தணிக்கும் இயற்கை அழகு பொங்கி வழியும். மனவேதனைகளுக்கு மருந்தாக அதன் மலைகளும், பள்ளங்களும் ஆறுதல் தரும் ஜீவகாருண்யம் பரப்பிய பவுத்தம் இங்கு பரவியதில் ஆச்சரியப்பட ஏதுமில்லை; இலங்கை மண்ணும், நீரும், காற்றும் மனிதர்களை அத்தகையவர்களாக ஆக்கிவிடும் ஆற்றல் படைத்தது.

ஆனால், டாக்டர் அம்பேத்கரால் தீண்டாமைக்கு மருந்தாக கருதப்பட்ட பவுத்தம் எப்படி மனிதக் கொலைகளை நியாயப் படுத்தும் வெறியானது என்பது தான் புலப்படாத மானுட சோகமாகும். புத்திகெட்ட சிங்கள அரசியல் தலைவர்களிடம் புத்தரைக் காட்டி கேட்காமல் புத்தர் சிலையை தகர்த்தது புலிகளின் விவேகமற்ற செயல்களில் ஒன்றாகும்!

பிரிட்டனும் – இலங்கையும்

பிரிட்டிஷ் காலனியாக இலங்கைத் தீவும் இருந்தது. 1931 ம் ஆண்டில் பிரிட்டிஷ் அரசு அனைவருக்கும் வாக்குரிமை வழங்கி தனது அதிகாரத்திற்குட்பட்ட நிர்வாகக் குழுவை தேர்ந்தெடுக்கச் சட்டம் கொண்டு வந்தது. இதே காலத்தில் இந்தியாவிற்கும் தகுதி அடிப்படையில் மட்டுமே வாக்குரிமை வழங்கி நிர்வாகக்குழுவை உருவாக்க அனுமதித்தது. இந்த மாறுபட்ட செயலுக்கு அடிப்படை பிரிட்டிஷ் ஆதிக்கத்தை நீடிக்கச் செய்யும் அரசியல் சூழ்ச்சியே!

இந்தியாவில் சமதர்ம வேட்கையால் ஒன்றுபட்டு நிற்கும் மக்களின் கையில் ஆட்சி போனால் தங்களுக்கு ஆபத்து, பூர்சுவாக்கள் கையில் போனால் தான் தங்களது செல்வாக்கை நீடிக்க வழி கிடைக்கும் என்றே பிரிட்டிஷ் ஆளும் வர்க்கம் கருதியது. எனவே சொத்தை தகுதியாக்கியது. இலங்கையில் மக்களிடையே மோதலை உருவாக்கிட முடிந்தால் தான் தனது செல்வாக்கை நிலை நிறுத்த முடியும் என்று கருதியது. அதனால் இடத்திற்கேற்ற சூழ்ச்சியை செய்தது.

இலங்கையில் சிங்கள மொழி பேசுவோர் 75 சதம். தமிழ் மொழி பேசுவோரில் ஒரு பகுதி இஸ்லாமியர்கள். இன்னொரு பகுதி வெள்ளையர்களால் இந்தியாவிலிருந்து கொண்டு வந்த தோட்டத் தொழிலாளர்கள்.

மொத்த மக்கள் தொகையில் 69 சதம் பவுத்தர்கள். ஏகாதிபத்திய மற்றும் உள்நாட்டு ஆதிக்க அரசியல்வாதிகளுக்கு இந்த மக்கள் தொகை நிலவரத்தால் சிங்கள மொழியும், பவுத்த மதமும் மக்களைக் கூறு போட்டு ஆண்டிடும் கருவியானது. பிரிட்டிஷ் அரசு கொண்டு வந்த சட்டப்படி நடந்த தேர்தலில் சிங்களவர்கள் மட்டுமே கொண்ட நிர்வாகக் குழு உருவானது.

அதிகாரப் போதை ஏறிய சிங்கள நிர்வாகக்குழு இன, மத, மோதலை விளைவிக்குமென பிரிட்டிஷ் அரசு எதிர்பார்த்தது. ஆனால், பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில் இந்த ஏகாதிபத்தியக் கனவு நிறைவேறவில்லை. ஏகாதிபத்திய ஆதிக்க எதிர்ப்பில் இந்த உள்வேற்றுமை பெரிதாகவில்லை.

சுதந்திரம் கிடைத்த பிறகு இந்த வேற்றுமைகள் முரண்பாடுகளாக உருவாக ஆரம்பித்தது. 1956, 1958, 1978, 1981, 1983 ஆகிய ஆண்டுகளில் சம உரிமை கேட்டு, கொதித்தெழுந்த தமிழ் மக்களை இலங்கை அரசு அடக்கியதே தவிர உணர்வுகளை மதித்திடவில்லை. பெரும்பான்மை பலத்தால் அடக்கியது. ராணுவத்தை ஏவியது. ஜனநாயக உணர்வோடு நடந்து கொள்ள வில்லை. தமிழ் பேசும் பகுதிகளில் சலுகைகள் வழங்கி சிங்கள விவசாயிகளைக் குடியேற்றியது. ஆனால், அதே உரிமையை தமிழ் மக்களுக்கு மறுத்தது. ஒவ்வொரு அடக்கு முறையும், அதிகார வர்க்கச் செயல்பாடும், சேர்ந்து வாழலாம் என்ற நம்பிக்கையை பிடுங்கி எறிந்தது. அங்கு தொழில், விவசாயம், சந்தை மூன்றும் இணைந்து உருவாக்கிய நவீனப் பொருளாதாரச் சூழல், உறவுகள் ஆகிய அனைத்தும் மொழி பேதமின்றி மக்கள் ஒத்துழைக்கும் போதுதான் இருதரப்பாருக்கும் பயனளிக்கும் என்று இருந்தாலும் ஆதிக்க அரசியல் அந்த உணர்வை வெட்டி எறிந்தது. இலங்கை அரசியல் கட்சிகளின் வர்க்கக் குணாம்சங்களைப் பரிசீலிப்பவர்கள் இதனைக் காண முடியும். 1972-ல் தமிழ் மக்கள் மனதிலே சிங்கள அரசு கொண்டுவந்த அரசியல் நிர்ணய சட்டத் திருத்தம் ஒரு பேரிடியாக விழுந்தது.

சிங்களமே ஆட்சி மொழி என்றும், பவுத்தமே முதன்மை மதம் என்றும் அச்சட்டம் கூறியது. மொழி, மதம் இரண்டையும் முரண்பாட்டை உருவாக்கும் கருவியாக சட்ட ரீதியாக ஆனது. மதச்சார்பற்ற ஆட்சி முறை மொழிகளுக்கு சம உரிமை என்ற ஜனநாயக நியதியை தகர்க்க சட்ட ரீதியாகவே அரசு உறுதி பூண்டது.

இத்தகைய ஆதிக்க நடவடிக்கைகள் தமிழ் மக்களை கிளர்ந்தெழச் செய்தது. மத, மொழி மோதல்களின் கொதிகலனாக இலங்கை ஆனது. தமிழ் அரசியல் தலைவர்கள் ஒன்றுபட்ட இலங்கைக்குள் உரிமைகளை நிலை நாட்டிட மக்கள் பங்கேற்கும் இயக்கங்களை கட்டிட முனைந்தார்கள். ஒரு கட்டத்தில் கூருடுகு என்ற தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை முன்னணி உருவானது.

ஆனால், சிங்கள அரசு தமிழ் மக்களின் சம அந்தஸ்த்தை ஏற்க மறுத்து அடக்கு முறையிலும், அரசியல் சூழ்ச்சியிலும் ஈடுபட்டது. அதோடு நிற்காமல் சிங்கள மக்கள் மனதிலே ஒரு பயத்தை விதைத்தது. இந்தப் பயத்தை விதைப்பதில் சிங்கள அரசியல் கட்சிகள் போட்டியிட்டன. இந்தப் போட்டியில் ஈடுபடாத கம்யூனிஸ்ட் கட்சி வேறுபல காரணங்களால் மெலிந்து இருந்தது. தமிழர்களை விரட்டினால் புகலிடம் உண்டு. பெரிய இந்தியாவே அரவணைத்துக்கொள்ளும். ஆனால், சிங்களவனுக்கு இருப்பது ஒரே தீவு. இந்த மண்ணை இழந்தால் கடலில் விழ வேண்டுமே தவிர புகலிடம் கிடையாது என்ற பயத்தை சிங்கள அரசியல் கட்சிகள் போட்டி போட்டு விதைத்தனர்.

நவீனப் பொருளாதார முறையால் ஒத்துழைக்க வேண்டிய மக்கள் அரசியல்வாதிகளின் நடவடிக்கைகளால் எதிரும் புதிருமாக நிறுத்தப்பட்டனர். வர்க்க அடிப்படையில் திரண்டு, வர்க்கப் போராட்டங்களின் மூலம் ஜனநாயக வேர்களை பரவலாக்குவதற்கு திரள வேண்டிய மக்கள் அரசியல் களத்திலே எதிரும் புதிருமாக நின்றனர். அரசியலிலே பூர்சுவாக்களின் ஆதிக்கம், மக்களை பிளவுபடுத்தியது, அரசாங்கம் அடக்குமுறை நிர்வாகமானது.

ஏகாதிபத்திய ஆதிக்கம் கைமாறுகிறது

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு உலக அரசியலில் பெரிய மாற்றங்கள் வந்தன.பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம் சின்ன பெரியவராகி அமெரிக்கா ஏகாதிபத்தியம் பெரியவர் இடத்தைப் பிடித்தது. இந்த அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம், ஹிட்லரின் ராணுவத் திட்டங் களைத் தங்களது ராணுவத் திட்டங்களாக சுவிகரித்துக் கொண்டது.

உலகை ஆளவேண்டுமானால், வர்த்தகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தவேண்டும், அதற்குக் கப்பல் போக்குவரத்தைக் கட்டுப் படுத்த வேண்டும். அதற்கு இந்து மா சமுத்திரத்தையே ஆள வேண்டும். அதற்குப் படைத் தளம், வேவு தளம், பிரச்சாரக் கருவி கள், விசுவாசிகளுக்கு உதவிட அமைப்புகள் ஆகியவற்றை உருவாக்கிட வேண்டும்.

குறிப்பாக, நடுநிலைவகிக்கும் இந்தியாவை தங்கள் பக்கம் இழுக்க வேண்டும். இந்த வேலைகளுக்கு, இலங்கையைப் பயன் படுத்த அமெரிக்கா துணிந்தது. இந்தச் சமயத்தில் தான் பங்களாதேஷ் உருவாகிட இந்தியா உதவியது. இந்தத் துணிச்சலுக்கு அடிப்படை உலக அரசியலில் செல்வாக்குள்ள சோவியத் யூனியன் ஆகும். அமெரிக்காவின் படையெடுப்பு மிரட்டலையும் மீறி இந்தியா துணிந்தது. ஏமாற்றமடைந்த அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் இந்தியாவிற்கு பாடம் கற்பிக்கத் திட்டம் தீட்டியது. அதன்படி, இலங்கை அரசியலில் தீவிரமாகத் தலையிட்டது. இந்திய அரசு, இலங்கையை அமெரிக்கா பக்கம் சாயாமல் தடுக்க முற்பட்டது. இந்த முயற்சிகள் எல்லாம் விவேகமற்ற அரசியல் நடவடிக்கை களாகவே இருந்தன. இலங்கை மக்கள் மனதில் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பினை உருவாக்கிட முயலாமல், இலங்கை ஆட்சியார்களை பணியவைக்கும் முறையில் வியூகங்கள், அரசியல் உத்திகள் உருவாக்கப்பட்டன. உலக அரசியலிலும், உள்நாட்டு அரசியலிலும் உள்ள நுணுக்கங்கள் தெரியாத அன்றையப் பிரதமர் இந்திரா காந்தியின் முடிவுகள் பல சோக விளைவுகளைக் கொணர்ந்தது. பிந்தரன் வாலாவை முறுக்கிவிட்டது போல், இலங்கையில் உள்ள பிரிவினைவாதிகளுக்கு ஊக்கம் கொடுக்க உறுதி பூண்டது. தமிழர்கள் மத்தியில் இருக்கும் தீவிர அமைப்புகளின் புகலிடமாக தமிழ்நாடு ஆனது. அவர்களுக்கு பயிற்சி, பணம் எல்லாம் கொடுத்து இந்திய அரசு உதவியது. இந்திய அரசு இரட்டை வேடம் போடுவதாக இலங்கை ஆட்சியாளர்கள் கருதினர். அதேபோல் இலங்கை ஆட்சியாளர்களும் இரட்டை வேடம் போடுவதாக இந்திய அரசும் கருதியது. இதனால் இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தங்கள் ஏட்டளவில் நின்றன.

புலிகளின் தோற்றம்

1975 ல் யாழ்ப்பாண மேயரைத் தீர்த்துக்கட்டி, சில வங்கிகளைக் கொள்ளை அடித்து, அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு ஆயுதங்கள் சேகரித்து ஈழப்புலிகள் அமைப்பு பிறந்தது. 1980 ல் விடுதலைப் புலிகளுக்கு இந்தியா பயிற்சியும், பணமும் கொடுத்தது. 1983 ல் இலங்கை ராணுவமும், புலிகளும் மோதினர். ராணுவம் தமிழ் மக்களை வேட்டையாடிய விதம் உலகமே கண்டிக்கத்தக்க வகையில் அமைந்தது.

1987 ல் இலங்கை அரசு ஜனதா விமுக்தி பெருமுனா என்ற அமைப்பின் எதிர்ப்பினை சந்திக்க நேர்ந்தது. ஒரு பக்கம் ஈழ விடுதலை இயக்கம், மறுபக்கம் ஜே.வி.பி. கிடுக்கிப் பிடியில்  ஜெயவர்த்தனா அரசு திணறியது. ஈழவிடுதலை இயக்கத்தை  அடக்க அனுப்பப்பட்ட ராணுவத்தை ஜே.வி.பி.யை அடக்கத் திருப்பி விட்டால் ஈழவிடுதலை இயக்கத்தின் கை ஓங்கும். எனவே, இலங்கை அரசு இந்தியாவின் உதவியை நாடியது. இங்கே தமிழகத்தில், ராணுவத்தை அனுப்பி ஈழத்தை விடுவிக்க வேண்டுமென முழக்கங்கள் எழுந்தன.

1987 ல் இலங்கை – இந்திய ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டது. முதலில் விமானம் மூலம் உணவுப் பொட்டலம் வழங்க இந்திய ராணுவம் பயன்படுத்தப்பட்டது. பின்னர் அமைதி காக்கும் படையாக இலங்கைக்கு சென்றது. ஜெயவர்த்தனா தனது ராணுவத்தை வாபஸ் பெற்று ஜே.வி.பி. யை அடக்க அனுப்பினார். இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தப்படி தமிழ் மக்களுக்கு சுயாட்சிப் பிரதேசம், பேச்சுவார்த்தை மூலம் தீர்வு, தமிழ் விடுதலை இயக்கங்கள் ஆயுதங்களை ஒப்படைக்க வேண்டும் என்பதாகும். இதைப்புலிகள் மட்டும் நிராகரித்தன. புலிகள் மட்டும் ஆயுதங்களை ஒப்படைக்க மறுத்தது. இந்திய ராணுவம் பலப்பிரயோகம் செய்து ஆயுதங்களைக் கைப்பற்ற முனைந்தது. சில இடங்களில் குருவும், சிஷ்யர்களும் மோதினர். அதாவது இந்திய ராணுவமும், புலிகளும் மோதினர். மக்கள் துன்புறுத்தப்பட்டனர். இந்திய ராணுவத்தின் மீது இலங்கை வாழ் தமிழ் மக்களின் வெறுப்பு மேலோங்கியது. அரசு ஜே.வி.பி. யை கடுமையாக அடக்கி, கொன்று தீர்த்தபின் இலங்கை ராணுவத்தை தமிழ் பகுதிக்குத் திருப்பியது. இலங்கை அரசு இந்திய ராணுவத்தைத் திரும்பிப் போகுமாறு கேட்டுக் கொண்டது. சில ராணுவ வெற்றிகளைப் பெற்ற புலிகளை 1991ல் இலங்கை ராணுவம் தோற்கடித்தது. புலிகள் பதுங்கி 2001 ல் மீண்டும் தாக்குதல் தொடுத்தது. புலிகள் வசம் வந்த பகுதியை ராணுவத்தால் மீட்க முடியவில்லை. 2006ல் மீண்டும் புலிகள் தாக்குதலைத் துவங்கியுள்ளது. இலங்கை அரசு தமிழ் மக்களின் உணர்வுகளை மதிக்காமல்,  ராணுவத்தை நம்பி செயல்படுவதாலேயே புலிகள் பலம் மீள்கிறது.

புலிகளின் சயனைட் கலாச்சாரம்

1984ல் புலிகள், இதர ஆயுதம் தாங்கிய விடுதலை அமைப்புக்கள் இணைந்து ஈழ விடுதலை அணியைக் கட்டுவதில் வெற்றி பெற்றது. சிறிது நாளில் விடுதலைப் புலிகள் இதர அமைப்புகளின் தலைவர்களைக் கொன்று தீர்த்தது; ஆயுதங்களையும் எடுத்துக் கொண்டது. இதற்கு புலிகள் கூறிய காரணம் இந்த அமைப்புக ளெல்லாம் இந்தியாவின் கைக்கூலிகள் என்பது தான். கொலைகள் மூலம் தமிழ் மக்களின் ஒரே அமைப்பாக புலிகள் மாறியது. பயங்கரவாத நடவடிக்கையை மட்டுமே நம்பி நின்ற பிரபாகரன் பெரும் திரள் மக்கள் பங்கேற்கும் அரசியலை உதறினார். தன்னை நிலை நிறுத்திக் கொள்ள புலிகள் ராணுவ யுக்திகளை நம்பி நிற்கத் தள்ளப்பட்டது. சயனைட் கலாச்சாரம், அல்கொய்தா பாணி தற்கொலைப் படை, குழந்தைகளை ராணுவத்தில் கட்டாயமாகச் சேர்ப்பது, இத்தியாதி நடவடிக்கைகளால் புலிகளின் விடுதலை இயக்கம் வெறும் கொலைப் படையாகச் சுருங்கியது. புலிகள் தரும் புள்ளி விவரப்படி, கரும் புலிகள் என்ற தற்கொலைப் படைதான் அதன் சிறப்பு அம்சமாகும். இதுவரை 270 தற்கொலைப் படையினர் உயிர்களை பறித்து உயிரிழந்துள்ளனர். அவர்களது படங்களைக் கொண்ட அரும் காட்சியகம் புலிகளின் கைவசம் உள்ள பகுதிகளில் வைக்கப்பட்டுள்ளதாக கூறப்படுகிறது. இந்திய முன்னாள் பிரதமர் ராஜிவ் காந்தி உட்பட பல பிரபல இலங்கைத் தமிழ்த் தலைவர் களும், சிங்கள அரசியல் தலைவர்களும் இந்த கரும் புலிகளுக்கு தீனியாக்கப்பட்டுள்ளனர். கரும்புலிகள் ஒரு தாக்குதலுக்கு அனுப்பப்படும் முன்னர் பிரபாகரனோடு கடைசி விருந்துண்டு ஆசிர்வதிக்கப்பட்டு அனுப்பப்படுவார். பெற்றோர்கள் கேட்கிற வரத்தை வழங்க பிள்ளைக் கறி கேட்கும் பெருமானாக பிரபாகரன் காட்சி அளிக்கிறார் எனலாம்.

தற்கொலைப் படை, சயனைட் விழுங்கி மரித்தல், குழந்தை களை ராணுவத்தில் ஈடுபடுத்தல் போன்ற அருவருக்கத்தக்க ராணுவ யுக்திகளை உலகமே கண்டிக்கிறது. அமெரிக்கா, பிரிட்டன், கனடா, ஐரோப்பிய யூனியன்  போன்றவை புலிகளின் நடமாட்டத்தைத் தடை செய்துள்ளன. புலிகளின் அமைப்பை பயங்கரவாத இயக்க மென அறிவித்துள்ளன.

ராஜிவ்காந்தி கொலையில் பிரபாகரனும், பொட்டு அம்மனும் குற்றவாளிகளாக இந்தியஅரசு அறிவித்துள்ளது. அமைப்பையும் தடைசெய்துள்ளது. பிரபாகரனின் ராணுவ யுக்திகளை சில நிபுணர்கள் பாராட்டுவதாக புலிகள் பிரச்சாரம் செய்கிறார்கள். பெரும் திரள் மக்கள் பங்கேற்பில்லா எந்த ராணுவ இயக்கமும் நீடிக்க இயலாது. இந்த ஞானம் பிரபாகரனுக்கு இல்லாமல் போனது தான் இலங்கை வாழ் தமிழர்களின் மிகப் பெரிய சோகம். தமிழ் மக்கள் மட்டுமல்ல, சிங்கள மொழி பேசுவோரில் உள்ள ஜனநாயக வாதிகளை இணைக்காமல் தமிழர் விடுதலை முயல் கொம்பே.

புலிகளின் ராணுவ யுக்திகள் சில தற்காலிக வெற்றிகளைத் தரலாம். ஆனால், அதனால் நீடித்து ஆளமுடியாது. இலங்கை ராணுவமும், சில தற்காலிக வெற்றி பெறலாம். ஆனால், புலிகளை அழித்திட இயலாது. ஒருவரின் தோல்வி அடுத்த மோதலுக்கு அச்சாரமாகி விடுகிறது. இலங்கை அரசு ராணுவ நடவடிக்கைகளை கைவிட்டு, மக்களை பிளவுபடுத்தும் சூழ்ச்சிகளை கைவிட்டு, தமிழ் மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெறாமல் புலிகளை ஓரம் கட்ட முடியாது. அதேபோல் புலிகளும் பெரும் திரள் அரசியல் இயக்க மாக மாற வேண்டும். அதுவரை மாறி மாறி நடக்கும் சண்டையில் மக்களின் வாழ்வு நாசமாகிவிடும்.

சமதர்மமா?

இப்பொழுது புலிகள் வசமிருக்கும் பகுதிகளில் சமதர்ம ஆட்சியை பிரபாகரன் நடத்துவதாக இங்கே சிலர் மெய்சிலிர்க்க பிரச்சாரம் செய்கிறார்கள். சண்டை நடக்கும் பகுதிகளில் தற்காப்பு உணர்வு மேலிட மக்கள் நெருக்கமாகிவிடுவர். ஒருவருக்கொருவர் உதவிடும் முறையில் எந்தச் சட்டமுமில்லாமலேயே நடந்து கொள்வார்கள். இது மானுட இயல்பு. இதை ஆங்கிலத்தில் வார் கம்யூனிசம் (யுத்தகால சமதர்மம்) என்று அழைப்பர்.

புலிகள் சமதர்ம ராஜ்யம் நடத்துவதாக கூறுவது, மிகைப் படுத்தி கூறுவது மட்டுமல்ல. சமதர்மக் கோட்பாடுகளையே கேலி செய்வதாகும். (ஹிட்லர் கூட சோசலிசம் பேசித்தான் உண்மையான சோசலிசத்தை எதிர்த்தான்)

ஈழப்பகுதியில் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் நிர்வாக அமைப்பு கிடையாது. புலிகளின் ராணுவத்தில் ஜனநாயகம் கிடையாது. அது ஒரு தனி நபரின் தலைமையில் இருக்கும் அராஜகப் படையே. அங்கே பிரபாகரனோடு மாறுபட்டால் உயிரிழப்பு நிச்சயம்.

அங்கே சட்டங்கள் கிடையாது; பிரபாகரன் கட்டளைகளே சட்டமாக உள்ளது. கட்டாய ராணுவ சேவையை குழந்தைகள் தலையில் சுமத்துகிற ஒரு பயங்கரவாத கும்பல் சமதர்ம ஆட்சியை நினைத்துக் கூடப் பார்க்க இயலாது.

இப்பொழுது புலிகளின் வசமுள்ள பகுதியை பாதுகாக்க பிரபாகரன் எதை நம்பி இருக்கிறார். ஆயுதங்களுக்கும், ராணுவத் தளவாடங்களுக்கும் உலகெங்கிலுமுள்ள இலங்கைத் தமிழர்கள் வழங்கும் நிதி, வழிப்பறி, மிரட்டல் பணம் என்று தான் இருக்க வேண்டியிருக்கிறது.

சயனைட் குப்பி, மனித வெடிகுண்டு போன்ற ராணுவத் தளவாட உற்பத்தி செய்யும் தொழில்கள் தவிர வேறு தொழில்கள் ஏற்கனவே இருந்ததைத் தவிர புதிதாக வரவில்லை. மனித ஆற்றல் முழுவதும் தற்கொலைப் படையாகவும், படைப் பிரிவாகவும் மாற்றப்படுகிற இடத்தில் விவசாயம், தொழில், விஞ்ஞான ஆய்வு போன்றவைகள் சிரமப்பட்டே வளரும்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், புலிகளின் வசமிருக்கும் பகுதிகளில், பிள்ளைக் கறி கேட்கும் பயங்கரவாதக் கும்பலின் கொடுங்கோல் ஆட்சி தான் நிலவுமே தவிர, மக்களால், மக்களுக்காக மக்களின் ராஜ்யம் தோன்றாது.

ஈழமா? ஒன்றுபட்ட இலங்கையா?

ஈழமா? ஒன்றுபட்ட இலங்கையா? என்பதை இலங்கை மக்களின் அரசியல் இயக்கங்கள் தான் தீர்மானிக்க முடியும். வெளியார் தலையீட்டின் மூலமோ; ராணுவ நடவடிக்கை மூலமோ, ஈழம், சிங்களம் என்று பிரிக்க முடியாது.

தற்கொலைப் படை மூலம் சேதாரம் விளைவிக்க முடியுமே தவிர, ஈழத்தைப் பெற முடியாது. ராணுவத்தின் மூலம் அடக்க, அடக்க தமிழ் மக்கள் உரிமை கிடைக்கிறவரை ஓயமாட்டார்கள். 1947ல் ஐக்கிய நாட்டு சபை பாலஸ்தீன பகுதியை இரண்டு நாடாகப் பிரித்தது. அதற்கு அமெரிக்க ராணுவமே துணை நின்றது. இன்று வரை சண்டை ஓயவில்லை; இஸ்ரேல் – அமெரிக்க ராணுவத்தின் உதவியினைப் பெற்றாலும் நிம்மதியான வாழ்வு இல்லை. இங்குள்ள சில பைத்தியக்கார அரசியல் வாதிகள் பழைய நினைப்போடு பிரிவினை உணர்வை நெஞ்சிலே வளர்க்கிறார்கள். இவர்களை நம்பி அரசியல் ஞானமற்ற பிரபாகரனும் ஈழம் என்ற நாட்டின் எல்லையை வடவேங்கடம் வரை நீட்டிட தற்கொலைப் படைகள் மூலம் சாத்தியமாகும் என கனவு காண்கிறார்.

இந்தியாவில் இந்தப் பிரிவினை வாதங்களைத் திராவிட இயக்கங்களே கைவிட்டு வெகு நாளாயிற்று. இந்திய ஒற்றுமை தான் தமிழ் மக்களின் சுகம் மட்டுமல்ல, தங்களின் சுகமும் அதுதான் என்பதைத் திராவிட இயக்கங்கள் நன்றாகவே தெரிந்து கொண்டனர். வை.கோ. போன்றோரின் பேச்சுக்கள் அவர்கள் அடிக்கும் அந்தர் பல்டிகளை கணக்கிடப் போதுமானது.

செய்ய வேண்டியதென்ன?

போர் நடக்கும் இடங்களில் உடனடியாக நிவாரணப் பணிக்கு  புலிகளும், அரசும் அனுமதிக்க வேண்டும். போரை நிறுத்தி பேச வேண்டும். சேவை செய்ய வந்த தன்னார்வக் குழுக்களை கொல்லக் கூடாது, பத்திரிக்கையாளர்களை கொல்லக் கூடாது. இதுவரை 4 பத்திரிக்கையாளர்கள் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். கடைசியாகக் கிடைத்த தகவலின் படி, இலங்கை அரசு உயிரிழப்புகள் மற்றும் இழப்புகளுக்கு யார் காரணம் என்பதைக் கண்டறிய சர்வதேச விசாரணைக் குழுவை அனுமதித்துள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது.

புதிய உலக உறவிற்காக மானுடம் போராடுகிற பொழுது பழைய நினைப்பில் நடத்தும் இனச் சண்டையை நிறுத்துங்கள் என்று உலகமே இலங்கையின் அரசியல் வாதிகளிடம் கூறவேண்டும். ஏன் ஒன்றுபட்ட இலங்கையில் தமிழ்  சுயாட்சி என்பதற்கான காரணங்களை கி.வரதராஜன் கட்டுரை தெளிவாக்கும்.