இந்தியாவிற்கான கல்விக் கொள்கை எப்படி அமைய வேண்டும்?

பேரா. ஜவகர்நேசன்
தமிழில்: அ.அன்வர் உசேன்

கல்வி என்பது இன்று மிகவும் உற்று கவனிக்கப்படுகின்ற, விவாதிக்கப்படுகின்ற அம்சமாக மாறியுள்ளது. கல்வியுடன் தொடர்புடைய அனைத்து தரப்பினரும் தமது குறுகிய மற்றும் சுய தேவைகளை பூர்த்தி செய்துகொள்ள வேண்டும் எனும் இறுதி நோக்கத்துடன் கல்வி மீது தமது மேலாதிக்கத்தை செலுத்த முனைகின்றனர்.

அரசாங்கங்கள் அதீத அதிகாரங்களை கொண்டிருக்கலாம்; சந்தை சக்திகள் நிதி அதிகாரத்தை பெற்றிருக்கலாம்; சமூகத்தின் பல தரப்பினரை பிரதிநித்துவப்படுத்தும் பிரிவுகள் சமூக மேலாதிக்கத்தை பெற்றிருக்கலாம் (இந்திய சூழலில் சமூக அமைப்பில் சில விசேட அதிகாரங்களை பெற்றுள்ள சமூக பிரிவுகள் உட்பட); இத்தகைய அதிகாரங்கள் கொண்ட ஒவ்வொரு பிரிவும் தமது சொந்த நலன்கள் மற்றும் தேவைகளை மட்டுமே நிறைவேற்றிகொள்ள முயல்கின்றார்கள். ஆனால் கல்வி இத்தகைய பழமையான மாறாத இரும்பு பிடியை கொண்டுள்ள சக்திகளை தனது பரிசுத்தமான வடிவத்தின் வரம்பிற்குள் இணைத்துகொள்ளாது. அதன் பரிசுத்த வடிவத்தின் மூலம் கல்வி கற்கப்படுமானால், சமூகம் தனது பகுத்தறிவின் மூலம் கூட்டு மனசாட்சியாகப் பரிணமிக்கிறது. அப்பொழுது மேற்கண்ட எத்தகைய சக்தியின் தாக்கமும் இல்லாமல் அது இருக்கும்.

எனவே மேற்கண்ட சக்திகள் எப்பொழுதுமே “கல்வி கொள்கையை” தமது சொந்த நலன்களுக்கு உகந்ததாக வடிவமைக்க கடுமையாக முயற்சிக்கின்றார்கள். அதில் அதிர்ச்சியடைவதற்கு எதுவுமில்லை. ஏனென்றால், கோட்பாடுகள்/ வரையறைகள்/ விதிகள்/ சட்டங்கள் /வழிகாட்டல்/ நெறிமுறைகள்/அளவுகோள்கள்/விழுமியங்கள்/நம்பிக்கைகள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியுள்ளவையே கொள்கைகள் ஆகும். எனவே, கல்வி எப்படி இயங்க வேண்டும் என்பதை இவை கொள்கைகள் கட்டுப்படுத்துகின்றன.

எனவே, இதன் விளைவு, மேற்சொன்ன சக்திகளின் நலன்களை மையக் கருவாகக் கொண்டுதான் கொள்கைகளின் பல்வேறு அம்சங்களும் உருவாக்கப்படுகின்றன. இதிலிருந்து மாறுபட்டு, பரிசுத்தமான கல்வியின் அம்சங்களை உத்தரவாதப்படுத்தும் வகையில் கொள்கைகள் உருவாக்கப்பட்டால், சமூகத்தின் அனைத்து பிரிவினரும் உண்மையான கல்வியை பெற்றிருப்பார்கள். கல்வி பெறுவதில் ஏற்றத்தாழ்வுகளும், குறுகிய முனைப்புகளும் இல்லாமல் போயிருக்கும். மனிதகுலம் பரிணமித்த காலத்திலிருந்து கல்வி இதற்காகவே பயன்பட்டிருக்கும்.

சுதந்திர இந்தியாவில் இந்த இலக்கை எட்ட முடிந்துள்ளதா? இல்லையா? 1949ம் ஆண்டு மாண்புமிகு முனைவர் ராதாகிருஷ்ணன் குழுவிலிருந்து 2020ம் ஆண்டு புதிய கல்வி கொள்கை முன்வைக்கப்பட்டது வரை இத்தகைய கொள்கைகள் கல்வியில் ஆக்கபூர்வமான வளர்ச்சியை உருவாக்கவில்லை என நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. சிற்சில மாற்றங்கள் உருவாகியிருக்கலாமே தவிர, அடிப்படை வளர்ச்சியை முன்னேற்றத்தை இந்த கொள்கைகள் கொண்டுவரவில்லை.

இந்திய கல்வி கொள்கைகளின் புதிர்களும் குறைகளும்

டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன் ஆணையம் என அழைக்கப்பட்ட உயர் கல்வி ஆணையம்(1949) பல்கலைக்கழக கல்விக்கு ஒரு கட்டமைப்பு/ பாட பிரிவுகளுக்கான உள்ளடக்கம்/தேர்வு சீர்திருத்தங்கள் ஆகியவற்றை முன்வைத்தது. சாதி அல்லது வேறு எந்த வேறுபாடும் இன்றி அனைவரும் கல்வியை பெறுவதற்கான வாய்ப்புகளை முன்மொழிந்தது; இந்திய அரசியல் அமைப்பு/கலாச்சாரம்/மதம்/இந்திய விழுமியங்கள்/ சமத்துவம்/ சமூக நீதி ஆகியவற்றுக்கு இசைந்த முறையில் கல்விமுறையை மாற்றியமைத்திட பல ஆலோசனைகளை முன்வைத்தது.

முதலியார் ஆணையம் என அறியப்பட்ட பள்ளி கல்வி ஆணையம் (1952) ஒரே மாதிரியான சீரான பாடத்திட்டம்/மும்மொழி கொள்கை/தொழில் கல்வி/ தேர்வு சீர்திருத்தம் மற்றும் போதனை முறைகளை ஆய்வு செய்தது.

கல்வியின் அனைத்து பிரிவுகள் குறித்தும் ஆய்வு செய்த முதல் ஆணையம் கோத்தாரி ஆணையம் என அறியப்பட்ட இந்திய கல்வி ஆணையம்தான்(1964-66). இந்த ஆணையம் 4 படிநிலைகள் கொண்ட சீர்திருத்த கடமைகளை முன்மொழிந்தது:

1) கல்வியின் திறன் நிலையை அதிகரிப்பது;
2) சமூக/தேசிய ஒருங்கிணைப்பை சாதிப்பது;
3) நவீனமயத்தை விரைவுபடுத்துவது;
4) தார்மீக மற்றும் ஆன்மீக விழுமியங்களை உருவாக்குவதன் மூலம் மாணவர்களிடையே நல்லொழுக்கத்தை வலுவாக்குவது.

அது முன்வைத்த சில குறிப்பான நடவடிக்கைகள்: பொதுவான பள்ளி கல்விமுறை/ தொழில் கல்வி/ பணி அனுபவம்/மும்மொழிக் கொள்கை/ கல்வி பெறுவதில் சம வாய்ப்பு/ கல்வி கட்டமைப்பு/ பாடத்திட்டம் மேம்படுத்துதல்/ போதனை முறைகள்/ தரமான பாட புத்தகங்கள்/ ஆசிரியர்கள் பிரச்சனைகள்/ பள்ளி வளாகங்கள்/ மாணவர்களின் கற்றல் திறன் ஆய்வு/ வயது வந்தோர் கல்வி/ தொலைதூர கல்வி ஆகியவை ஆகும்.

கோத்தாரி ஆணையத்தின் பரிந்துரைகளின் அடிப்படையில் 1968ம் ஆண்டு இந்திய அரசாங்கம் “தேசிய கல்வி கொள்கையை” உருவாக்கியது. இதில் முன்வைக்கப்ட்ட ஆலோசனைகள்:

• 14 வயது வரை கட்டாய கல்வி;
• கல்விக்கு நாட்டு வருவாயில் 6% செலவிடுதல்

இருபது ஆண்டுகளுக்கு பின்னர் 1986ம் ஆண்டு “கல்வி பற்றிய தேசிய கொள்கை” உருவாக்கப்பட்டது. இரண்டு முறை இந்த கொள்கையில் மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டன. 1992ம் ஆண்டு “செயல்பாட்டுக்கான திட்டம்” உருவானது. இந்த திட்டத்தில் சமத்துவத்துக்கான கல்வி; பொதுவான பள்ளி கல்வி முறை; ஆசிரியர்கள் நியமனம்; கணிணி கல்வி; பட்டியலின மற்றும் பழங்குடி மக்கள்/பிற்படுத்தப்பட்ட மக்கள்/ பெண்கள் ஆகிய பிரிவினரின் கல்வி முன்னேற்றம் குறித்த அம்சங்கள் இடம் பெற்றன.

இறுதியாக 2020ம் ஆண்டு “தேசிய கல்வி கொள்கை 2020” அறிவிக்கப்பட்டது. இந்த கொள்கை சொல்வது என்ன? இந்திய அதீத தேசிய வெறி/ இந்திய தற்பெருமை/ கல்வி காவிமயம் ஆகியவை தவிர வேறு எதுவும் இந்த கொள்கையில் இல்லை.

இந்த கொள்கை “தேசிய அரசை” ஒரு முற்றிலும் முடிவான, சர்வ அதிகாரங்களையும் கொண்ட அதிகார மையமாக முன்வைக்கிறது. கல்வியை வரையறுப்பதிலும் கட்டுப்படுத்துவதிலும் இரும்புக் கரம் கொண்டு செயல்பட முயல்கிறது. இந்திய சமூகத்தின் பன்முகத்தன்மை குறித்தோ, பல மாநிலங்களை கொண்ட ஒன்றியமே இந்தியா என்பது குறித்தோ, அது இம்மியளவும் கவலைப்படவில்லை. இது இட்லரின் நாசிசம் அல்லது முசோலினியின் பாசிசம் முன்வைத்த “தேசிய கல்வியின்” அப்பட்டமான பிரதி அல்லாமல் வேறு இல்லை. நாசிசமும் பாசிசமும் பொதுவான கலாச்சார மற்றும் இன ரீதியியிலான விழுமியங்களை அடிப்படையாக கொண்டுள்ளன. அதே போல நாசிசமும் இந்துத்துவாவும் பொதுவான கலாச்சார மற்றும் இன அடிப்டையிலான விழுமியங்களை கொண்டுள்ளன.

இந்துத்துவாவும் பாசிசமும் வெவ்வேறு அல்ல; ஒன்றுதான் எனும் முடிவுக்கு இரு கோட்பாடுகளை ஆய்வு செய்யும் எவர் ஒருவரும் அறிய முடியும். “தேசிய கல்வி கொள்கை 2020”ன் அடிப்படை தத்துவம் இந்துத்துவாதான்! இந்துத்துவாவை கழித்துவிட்டால், இப்போதைய கல்விக் கொள்கைக்கும் இதற்கு முன்பு உருவாக்கப்பட்ட கல்வி கொள்கைகளுக்கும் பெரிய வேறுபாடு எதுவும் இல்லை. மையப்படுத்தப்பட்ட கல்வி முறை/ மும்மொழி கொள்கை/சமமான கல்வி வாய்ப்புகள்/ கல்விச் சேர்க்கையின் முக்கியத்துவம் ஆகியவைதான் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, உலகிற்கு தத்துவத்தையும் மருத்துவத்தையும் அறிவியலையும் கொடுத்த ஒரு நாடு, இப்போது சுதந்திரத்தின் 70 ஆண்டுகளுக்கு பிறகும் கூட, சமமான கல்வி வாய்ப்புகளை உறுதி செய்தல், சேர்க்கையை மேம்படுத்துதல் ஆகியவற்றை பேசும் சூழலிலேயே இருப்பது பரிதாபத்திற்குரியதுதான். அனைவருக்கும் தரம் மிக்க கல்வியை கொடுப்பதைக் குறித்து விவாதிக்க வேண்டிய நேரத்தில் நாம் விடுதலையின் போது முன்னுக்கு வந்த கல்வித் தேவைகளை பூர்த்தி செய்யவே போராடிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

எது சாதிக்கப்பட வேண்டுமோ அதில் ஒரு மிகச்சிறிய பகுதிதான் இந்த 70 ஆண்டுகளில் கல்வியில் சாதிக்கப்பட்டுள்ளது. பல அரசாங்கங்கள் ஆட்சியில் இருந்தாலும் இதுதான் நிலை! கல்வி கொள்கைகள் என எவை பரிந்துரைக்கப்பட்டனவோ அவை சமூகத்துக்கும் தேசத்துக்கும் பொருத்தமற்றவையாகவே இருந்தன.

1949ம் ஆண்டு சூழலுடன் ஒப்பிடும் பொழுது சில முக்கிய அளவுகோள்களான கற்றல் விகிதம்/பள்ளி, கல்லூரி, பல்கலை கழகங்கள் ஆகியவற்றின் எண்ணிக்கை/ பள்ளி மற்றும் உயர்கல்வியில் மாணவர் சேர்க்கை/ கல்வி பெறும் வாய்ப்பு (ஆனால் சமத்துவ வாய்ப்பு அல்ல) ஆகியவை சமீப காலம் வரை அதிகரிக்கும் போக்கை காண முடிகிறது என்பது உண்மைதான்! பல கல்வி கொள்கைகள் உருவாக்கப்பட்டதன் பயனாக ஒரு பகுதியளவான முன்னேற்றம் சாதிக்கப்பட்டுள்ளது. பல ஏற்றத்தாழ்வுகள் பாரபட்சங்கள் இருந்தாலும் தேவை ஓரளவு பூர்த்தி செய்யப்பட்டுள்ளது. இன்னும் மிகப்பெரிய அளவுக்கு கூடுதலாக சாதிக்கப்பட வேண்டியுள்ளது.

இத்தனைக்கு பிறகும் எழும் அடிப்படை கேள்வி என்னவென்றால், பல்வேறு கல்வி கொள்கைகளின் வினைப்பொருளாக கல்வி தனது இலக்குகளையும் நோக்கங்களையும் அடைந்திருக்கிறதா! இல்லை என்பதே சரியான பதிலாக இருக்க இயலும். கல்வியின் உண்மையான இலக்குகள் என்பது என்ன? அது என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? ஜனநாயக பூர்வமான/ நியாயமான/ நாகரீகம் நிறைந்த /சுய சிந்தனையாற்றல் கொண்ட ஒரு சமூகத்தை அது பரிணமிக்க செய்திருக்க வேண்டும். சமூக ரீதியாக/அரசியல் ரீதியாக/பொருளாதார ரீதியாக சமத்துவம் கொண்டதாக சமூகம் இருந்திருக்க வேண்டும். அறிவு திறன்/படைப்பாற்றல் ஆகியவை மூலம் சமத்துவம் அடிப்படையிலான பொருளாதார திறன் உருவாகியிருக்க வேண்டும். இந்த சாதனைகள் என்பது சாதி/இனம்/பாலினம் ஆகிய அனைத்து வேறுபாடுகளையும் கடந்து நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும். இவைதான் கல்வி கொள்கைகள் எந்த ஒரு தேசத்திலும் கண்ணுக்கு தெரியும் அளவில் நிகழ்த்தியிருக்க வேண்டும்.

கடந்த 70 ஆண்டுகளில் சுதந்திர இந்தியாவில் ஆறு முக்கிய கொள்கைகள் கல்வி குறித்து உருவாக்கப்பட்டன. ஆனால் இந்த கொள்கைகள் சில சிறிய முன்னேற்றங்களை உருவாக்கியிருந்தாலும் அடிப்படை மாற்றத்தை உருவாக்கவில்லை. உதாரணத்திற்கு மனித வளம் மற்றும் அறிவுசார் அம்சங்களில் உலக குறியீடு பட்டியலில் இந்தியாவின் இடம் பல சிறிய நாடுகளை ஒப்பிடும் பொழுது மிகவும் பின் தங்கியுள்ளது. மனிதவள மேம்பாடு குறியீடில் 131வது இடம்; சமூக முன்னேற்ற குறியீடில் 117வது இடம்; புதிய கண்டுபிடிப்பு படைப்பாற்றல் குறியீடில் 48வது இடம்; என சீனாவுடன் ஒப்பிடும் பொழுது மோசமாக உள்ளது. சர்வதேச மாணவர் மதிப்பீடு திட்ட பட்டியலில் 2009ம் ஆண்டு இறுதியாக பங்கேற்ற பொழுது 72வது இடத்தில் உள்ளது.

இந்தியாவின் கல்வி முறை சிறந்த முறையில் செயல்பட்டிருக்குமானால் இந்த முக்கிய அளவுகோள்களில் இந்தியா சிறப்பான இடத்தை பிடித்திருக்க வேண்டும். உண்மை என்னவென்றால் இந்த கொள்கைகளில் பெரும்பலானவை ஒரே மாதிரியான கருத்துகளையே திரும்பத் திரும்ப முன்வைத்தன. மும்மொழி கொள்கை/ மையப்படுத்தப்பட்ட பாடத்திட்டங்கள்/ தேசியமயமாக்கப்பட்ட ஒழுங்குமுறை / பொதுவான ஒரே மாதிரியான கல்விமுறை/ கல்வி கட்டமைப்பு மேம்படுத்துதல் போன்ற கருத்துகளையே முன்வைத்தன.

ஆனால் அவர்கள் கல்வியின் உண்மையான தத்துவம் என்ன என்பதை உணர முற்படவில்லை. இந்தியாவில் நீண்ட காலமாக உள்ள தனித்துவமான பிரச்சனைகளான சமத்துவமற்ற சமூகம்/ அடக்குமுறைகள்/ சமூக ரீதியாக உருவாக்கப்பட்ட பொருளாதார வறுமை/ சமூக வன்முறைகள்/ மனித உரிமைகள்/ சகிப்பற்ற தன்மை/ சமூக மேலாதிக்கம்/ அதிகரிக்கும் காட்டுமிராண்டித்தனம்/ சமுதாய வளர்ச்சியில் சரிந்துவரும் அறிவியல் விழுமியங்கள் ஆகியவை அகற்றப்படும் வகையில் கல்விகொள்கைகள் இருக்க வேண்டும் என்பதில் அக்கறை செலுத்தப்படவில்லை. மேலே கண்ட கொள்கைகள் எதுவும் இந்தியாவின் இத்தகைய தனித்துவ பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்வதில் கவனம் செலுத்தவில்லை. இந்த பிரச்சனைகள்தான் இந்தியாவின் அறிவுசார்/அறிவியல் பூர்வமான முன்னேற்றம் மற்றும் பொருளாதார உற்பத்தி திறன் மிக குறைந்த அளவு இருப்பதற்கு அடிப்படை காரணம் என்பது உணரப்படவில்லை.

இதற்கு மாறாக இந்தியாவின் கல்வி குறித்து திசைவழியை நிர்ணயிக்க அமைக்கப்பட்ட முதல் ஆணையமான டாக்டர் ராதா கிருஷ்ணன் ஆணையம் தனது கொள்கையை இந்திய சூழலுக்கு ஏற்ப தகவமைக்க முற்றிலும் தவறிவிட்டது. அந்த ஆணையத்தின் கால கட்டத்திலேயே அதன் பரிந்துரைகள் குறிப்பாக கலாச்சாரம்/மதம்/சமூகம் குறித்து பொத்தாம் பொதுவாக இருந்தன என விமர்சனங்ககள் எழுந்தன.

டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன் ஆணையம் நமது கல்விமுறை “இந்தியத் தன்மையற்று” உள்ளது எனவும், அதனை “இந்திய மயமாக்க” வேண்டும் எனவும் ஆலோசனையை முன்வைத்தது. பிரிட்டஷ் ஆட்சியால் கல்வி “இந்தியத் தன்மையற்றதாக” ஆக்கப்பட்டது என ஆணையம் கருதியது. இந்திய பாரம்பரியம்/கலாச்சாரம்/மதங்கள் மற்றும் விழுமியங்கள் ஆகியவை மூலம் இந்திய மயமாக்கப்பட வேண்டும் என கருதிய ஆணையம் அவற்றை துல்லியமாக வரையறுக்க தவறியது. இதற்கு பிறகு உருவான ஆணையங்களும் “இந்திய மயம்” என்பது என்ன என்பதை வரையறுப்பதில் கவனம் செலுத்தவில்லை.

ஆனால் தேசிய கல்வி கொள்கை 2020 “இந்திய மயம்” என்பது இந்துத்துவாதான் என முன்னெடுக்கிறது. இந்திய தேசியம்/இந்திய பாரம்பரியம்/ இந்திய கலாச்சாரம்/ இந்திய பெருமை/ இந்திய முதன்மை/ இந்திய தத்துவம் என இவற்றின் பெயரால் இந்துத்துவா கருத்துகளை கல்வி கொள்கையில் முன்வைக்கிறது.

இப்பொழுது நாம் ஒன்றை எளிதாக புரிந்துகொள்ளலாம். டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன் ஆணையம் தொடங்கி பின்வந்த பல ஆணையங்களும் தமது அணுகுமுறைகள் அல்லது இந்திய மயம் என்ன என்பதை தெளிவாக வரையறுக்காத காரணத்தால் 2020ல் “இந்திய மயம்” என்ற பெயரில் இந்துத்துவா கொள்கைகள் கல்விமுறையில் புகுத்தப்படுவதற்கு வழிவகை செய்துவிட்டன.

உண்மையில் வருத்தம் அளிக்கும் ஒன்று என்னவெனில் சமூக அமைப்பு முறையில் கல்வியின் பங்கு குறித்து டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன் ஆணையம் என்ன கூறுகிறது என்பதுதான்: “நமது சமூக அமைப்பு முறைக்காக கல்வி (மாணவர்களை) தயார்ப்படுத்துகிற படியால், நமது கல்விமுறை தனது வழிகாட்டல் கோட்பாடுகளை சமூக அமைப்புமுறை கொண்டிருக்கும் குறிக்கோள்களிலிருந்தும், அது கட்டமைக்க இருக்கும் நாகரீகத்தின் தன்மையிலிருந்தும் கண்டுகொள்ள வேண்டும்” என சொல்கிறது.

ஆணையம் நமது அரசியல் அமைப்பு விழுமியங்களான சுதந்திரம்/ சகோதரத்துவம்/ சமத்துவம்/மதச்சார்பின்மை ஆகியவற்றை கல்விமுறை வலுப்படுத்த வேண்டும் என கூறினாலும் சமூக அமைப்பின் மீதே கூடுதலான நம்பிக்கையை வைத்தது. சமூக அமைப்பிலிருந்துதான் வழிகாட்டல் கோட்பாடுகளை கல்விமுறை கண்டெடுக்க வேண்டும் என கூறியது. அப்படியானால் அனைவருக்கும் சமமான, நியயமான கல்வி என்பதை எப்படி வென்றெடுக்க முடியும்?

மாநில அடிப்படையில் கல்விக் கொள்கை ஏன் தேவை?

கல்வி கொள்கையின் சட்டரீதியான அதிகார எல்லை, நாம் கவனிக்க வேண்டிய அடுத்த அம்சம். அதிகார எல்லை என்பது வெறும் பூகோள எல்லைகள் மட்டுமல்ல; அது தனது குணாம்சத்தை தேசம் எனும் கோட்பாடிலிருந்து பெறுகிறது. தேசம் என்பது பூகோளம்/அரசியல் சட்டம்/விதிகள் ஆகியவற்றால் உருவாகியது அல்ல; மாறாக அங்கு வாழும் மக்களால்; சமூகத்தில் அந்த மக்கள் அங்கம் வகிக்கும் தனித்துவத்தால் தேசம் என்பது உருவாகிறது.

தேசம் எனும் கருத்தியல் என்பது சமூகத்தின் (மக்களின்) சமூக பொருளாதார – அரசியல் தேவைகளின்படி அரசு (மாநிலம்) தன் தேவைகளை முழுமையாக பிரதிபலிப்பதும் அல்லது அதன்பால் வடிவெடுப்பதும் தவிர வேறல்ல. பன்மைத்தன்மை கொண்ட பிரதிநிதித்துவத்துடன் சமூகங்கள் இருக்கும் பொழுது அவை வெவ்வேறு தனித்துவம் கொண்ட கருத்தியலை பிரதிபலிக்கின்றன. அதன் பொருள் என்னவென்றால் அரசியல் சட்ட அடிப்படையில் ஒரே தேசமாக இணைந்து இருந்தாலும் அவை பல்வேறு தேசங்களாக உள்ளன.

“அரசியல் சட்ட அடிப்படையில் உள்ள தேசம் (தேச – அரசு)” என்பதும் “கருத்தியல் அடிப்படையில் உள்ள தேசம்” என்பதும் வெவ்வேறு ஆகும். அரசியல் சட்ட அடிப்படையிலான தேசம் என்பது பல்வேறு சட்டங்களால் மற்றும் அரசியல் அமைப்பு சட்டத்தால் உருவாக்கப்படுகிறது. ஆனால் கருத்தியல் அடிப்படையிலான தேசம் என்பது அங்கீகரிக்கப்படுகிற சமூகத்தால் அதன் சமூக உட்கூறுகளால் பிரதிநித்துவப் படுத்தப்படுகிறது.

கல்வியின் சட்ட எல்லைக்கோடு என்பது கருத்தியல் அடிப்படையிலான தேசத்துக்கு மட்டுமே பொருந்துவதாக இருக்க வேண்டும். அரசியல் அடிப்படையிலான தேசத்துக்கு அல்ல! ஒரே கல்வி கொள்கை பல கருத்தியல் தேசங்களுக்கு பொருந்த முடியாது. இந்திய அரசு-தேசம் என்பது பல கருத்தியல்கள் கொண்ட தேசங்களை உள்ளடக்கியுள்ளது. தமிழ் தேசம்/மலையாள தேசம்/ தெலுகு தேசம்/வங்காள தேசம்/இந்தி தேசம் என பல மொழிகள்/ கலாச்சாரம்/ இனம் கொண்டதாக உள்ளது.

இந்த வகையில் இந்தியாவின் ஒவ்வொரு மாநிலமும் தனி கருத்தியல் கொண்ட தேசம் ஆகும். ஒவ்வொரு தேசத்துக்கும் தனி கலாச்சாரம்/பாரம்பரியம்/அறிவியல் தேவைகள்/சமூக குணங்கள்/ உள்ளூர் அறிவு/அனுபவம் என தனித்தனியாக உள்ளன. இவை அனைத்துக்கும் ஒரே கல்வி கொள்கை என்பது இருக்க இயலாது. இதனை புரிந்துகொண்ட காரணத்தினால்தான் அமெரிக்கா/ ரஷ்யா/ பிரிட்டன்/ஐரோப்பா போன்ற முற்போக்கான நாடுகள் தமது தேசம் முழுமைக்கும் ஒரே கல்வி கொள்கை என்பதை உருவாக்கவில்லை.

இது குறித்து தீர்மானகரமாக சொல்லப்பட வேண்டியது என்னவெனில் கல்வி கொள்கையின் எல்லைக்கோடு என்பது கருத்தியல் அடிப்படையிலான தேசத்துக்கு பொருந்துவதாக இருக்க வேண்டும். இது இந்திய சூழலில் மாநிலங்களே ஆகும். கல்வி என்பதும், கல்வி கொள்கை என்பதும், முற்றிலும் மாநிலம் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சனையாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும்.

நம் நாட்டில் உருவாக்கப்பட்ட கல்வி கொள்கை எதுவும் இந்த பிரச்சனையை புரிந்துகொள்ளவில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் தமிழ்நாட்டில் மாநில அளவில் உருவான கல்வி கொள்கைகள் கூட கல்வி சம்பந்தப்பட்ட தரவுகள் மற்றும் சில பிரச்சனைகளை பேசியதே தவிர கல்வியின் அடிப்படைக் கொள்கைகள் பற்றி ஆய்வு செய்யப்படவில்லை. ஒருவேளை இதனால்தான் சமூகத்தின் அடித்தட்டில் கல்வி தனது இலக்குகளை செயல்பட வைப்பதில் இதுவரை உருவாக்கப்பட்ட கொள்கைகள் எதுவும் வெற்றி அடைய இயலவில்லை போலும். இங்கும் அங்குமாக சில முன்னேற்றங்கள் ஏற்பட்டிருந்தாலும் தரமான கல்வி என்பது ஒரு தொலைதூரக் கனவாகவே இன்னும் உள்ளது.

கல்வி உருவாக்கல்- கொள்கை தேவைகள்

மேலும் கல்வியின் மீதான மாநில அரசின் சட்ட வரம்பினைக் குறித்த மேற்கண்ட வாதங்கள் மட்டுமின்றி தனிமனிதர்களின் மட்டத்திலும் கல்வி செயல்பட வேண்டும். ஏனெனில் கல்வி தனி மனிதர்களிடத்தில்தான் மாற்றத்தை உருவாக்குகிறது. இந்த மாற்றம் என்பது என்ன? கல்வி தனிமனிதனை சிந்திக்க வைக்க வேண்டும்; அந்த தனி மனிதனை சுய உணர்வு மற்றும் சுய அறிதல் கொண்டவராக ஆக்க வேண்டும்; அதன் விளைவாக அந்த தனி மனிதர் சுயமாக ஆய்வு செய்து சரியான முடிவை மேற்கொள்ள வேண்டும். இது இரண்டு விளைவுகளை உருவாக்குகிறது. ஒன்று தனி மனிதரை சுயமாக சிந்திக்க வைக்கிறது. இரண்டு அதன் மூலம் உண்மையை (அறிவை) அறிய/உருவாக்க வைக்கிறது.

எனினும் கல்வியாளர்கள் மற்றும் கல்வி கொள்கை உருவாக்குபவர்கள் இப்பொழுதும் கூட அறிவு பெறும் முறையை அங்கும் இங்கும் மாற்றுவதன் மூலம் சிந்தனையை மேம்படுத்த முடியும் எனும் பிரமையில் கல்விக்கான நிகழ்ச்சி நிரலையும் பாடத்திட்டங்களையும் உருவாக்கி கொண்டுள்ளனர். ஆனால் நரம்பியல் விஞ்ஞானிகள் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சிந்தனை என்பது அறிவாற்றலைச் சாராதது, சுயேச்சையாக உள்ளது என்பதை நிரூபித்துவிட்டனர். மூளையின் வெளிப்பகுதியாகிய புறணிதான் சிந்தனையின் மையம் என நம்பப்பட்டு வந்தது. இப்பொழுது சிந்தனை என்பது புறணியை சார்ந்தது இல்லை என்று நிலைநாட்டப்பட்டுள்ளது.

தனி நபர்கள் கல்வி நிகழ்வில் கற்பித்தலில்/கற்றலில்/பாடத்திட்டங்கள் உருவாக்குவதில் எவ்வாறு ஈடுபடுகின்றனர் என்பது குறித்த மறுசிந்தனை அவசியம். இதனை கல்வி கொள்கைகள் ஆய்வு செய்ததே இல்லை.

சிந்தனை என்பது உள்ளார்ந்ததாகவும், புறச்சூழலிலும் சமூகத்திலும் இருந்து விடுபட்டும் சுயேச்சையான ஒன்றாகவும் இருக்கிறதா?

டெஸ்கார்ட்டஸ்/கான்ட்/ஹெகல் போன்ற பல தத்துவ ஆசிரியர்கள் சிந்தனைதான் புற உலகு; புற உலகுதான் சிந்தனை எனும் முடிவுக்கு பரிணாம ரீதியாக வந்தனர். இந்த கருத்தினை நவீன நரம்பியல் அறிவியலும், அளவு இயங்கியலும் (quantum mechanics) உறுதிபடுத்தியுள்ளன.

சிந்தனை என்பது பெருமளவில் புற உலகத் தன்மை கொண்ட சுயநினைவாற்றலால் விளையும் நிகழ்வாகும். அது உண்மையின் சாம்ராஜ்யத்துக்குள் பயணிக்கும் அனுபவமாகும். புற உலகின் அனுபவமும் அதன் விளைவாக உருவாகும் காரண காரியங்களும் அல்லது கேள்விகளும் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகச் சூழலில்தான் நிகழ்கின்றன. தங்களது சுயசிந்தனையை சுதந்திரமாக செயல்படுத்தும் வாய்ப்பினை, தனி மனிதர்களும், சமூகமும் பெற்றிருந்தால்தான் அங்கே உண்மையான சிந்தனைகள் வருவது சாத்தியமாகும்.

இந்த சாத்தியத்தை ஏற்படுத்த மிக முக்கிய தேவை “ஜனநாயகமும் சமத்துவமும்” ஆகும். இந்த குணாம்சம்தான் சமூகத்தில் உள்ள தனிநபர்களை சிந்திக்கவும் அனுபவங்களை பகிர்ந்துகொள்ளவும் அவை குறித்து ஆய்வு செய்யவும் வாய்ப்பினை உருவாக்குகின்றன. இதன் மூலம்தான் சுயசிந்தனை நிகழ்வு ஒரு தொடர் நிகழ்வாக நடக்கின்றது. இவ்வாறு உருவாகும் அறிவு பொதுவானதாகவும் சமூகத்தின் கூட்டு சிந்தனையாகவும் அமைகிறது. நாளடைவில் இந்த அறிவு சமூகம் முழுமைக்கும் பொதுவானதாகிறது. இதன் பொருள் என்னவென்றால், அந்த சிந்தனை சமூக அங்கீகாரம் பெறுகிறது. எனவே சிந்தனைக்கு சொந்தமான சமூகப் பிரிவு அதிகாரம் கொண்டதாகிறது. சமூக அடக்குமுறையால் அடக்கப்படுபவர்களை விடுதலை செய்ய இது முக்கியமான வழியாகும். அத்தகைய கல்விமுறையை கட்டமைப்பது என்பது அடக்கப்பட்டவர்களுக்கு சமத்துவமற்ற, ஜனநாயகமற்ற, சமூக முறையை எதிர்கொள்ள ஆற்றலை தர உதவும். இவ்வாறு அது சாதிய முறைகளை அழிக்க வழிகோலும்.

கல்வியின் உண்மையான நோக்கங்கள் நிறைவேற வேண்டுமெனில், இந்த மனித சிந்தனை அதன் அனைத்து அம்சங்களிலும் ஒன்றிணைந்து பரிணமிக்கும் வகையில் கல்வி கொள்கை உருவாக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் அத்தகைய குணாம்சம் இந்திய சமூகத்தில் இல்லை. இந்திய சமூகம் பெருமளவு சமத்துவமற்றதாகவும் ஜனநாயகமற்ற முறையிலும் உள்ளது. இதனை எதிர்க்கும் வகையில் கல்விமுறை இருக்க வேண்டும். சமூகம் முரண்பட்ட கட்டமைப்பை கொண்டிருக்கும்பொழுது, கல்வி பற்றிய எதிரெதிர் கண்ணோட்டங்களை கொண்டிருக்கும்பொழுது, கல்விமுறையை எப்படி நியாயமாக வடிவமைப்பது என்பது மிக முக்கியமான சவால் ஆகும்.

கல்வி கொள்கையை வகுப்பதற்கு பொருத்தமான வழிமுறைகளை கைக்கொள்வதன் மூலம் கல்வி செயல்பாட்டினை மேம்படுத்த வேண்டும். சமூக கட்டமைப்பை கருத்தில் கொண்டதாக அதனை முடுக்கிவிட வேண்டும். ஒரு குறிப்பிட்ட வசதிபடைத்த மேல்தட்டு சமூகத்துக்கு சாதகமாக இல்லாமல், எந்த பிரிவும் ஒதுக்கப்படாமல், எவ்வித பாரபட்சமும் இன்றி, மனித அனுபவத்தை மொத்தமாக உள்வாங்குவதற்கு தேவையான காரணிகளை பெற்றிருக்குமாறு கல்வி செயல்பாடு உருமாற வேண்டும். அத்தகைய மனித அனுபவமே பாடப்பிரிவுகளாகவும் கற்பிக்கும் விடயங்களாகவும் அனைத்து தரப்பட்ட மக்களுக்கும் எந்த பாகுபாடுமின்றி வழங்கப்பட வேண்டும்.

அனைத்து சமூக கூறுகளும் கருத்துக்களை சுதந்திரமாக பரிமாறிக்கொள்வதற்கும் தமது அனுபவங்கள்/நம்பிக்கைகள்/விழுமியங்களை பதிவு செய்வதற்கும் ஏதுவாக போதுமான இடமும் வாய்ப்பும் ஒருங்கே பெற்றிருப்பதே உதாரண சமூகமாகும். பரந்துபட்ட பிரிவினரின் அந்த கூட்டு அனுபவங்களை கற்பவருக்கு மடைமாற்றம் செய்கிற பணியை கல்வியின் மூலம் திறம்பட செய்வதற்கு இந்த உதாரண சமூகமே ஏதுவாக இருக்கும்.

சமூக பிரிவினர்களுக்கு நடுவில் அனுபவப் பகிர்வு அதிகமாக நடக்கும்போது கற்றல் திறன் அதிகமாக இருக்கும். கற்றல் திறன் என்பது சமூகத்தின் தடைகளை தாண்டும் திறன் ஆகும். அறிவாற்றலை – உள்ளூர் அறிவாற்றலை- தொடர்ச்சியாக மேம்படுத்துவதற்கான தேவையை பூர்த்தி செய்வதாகும். ஒரு சமூகம் தனக்குதானே உகந்த முறையில் செயல்பட்டு அறிவு வளர்ச்சியின் மூலம் தொடர்ந்து தன் தேவைகளை பூர்த்தி செய்துகொள்வதாகும். இதை செய்வதற்கு கருத்துகள்/தகவல்/அனுபவம்/கலாச்சாரம் போன்றவைகளை பல்வேறுபட்ட சமூக கூறுகள் நன்கு பரிமாறிகொள்வதற்கு உகந்த சமூக கட்டமைப்பும் ,சமூக முறையையும், பிணைப்பினையும் கொண்டிருக்க வேண்டும். இதனை உறுதி செய்வது கல்விக் கொள்கையின் இலக்காக இருக்க வேண்டும். மேலும், சர்வதேச அறிவாற்றல்கள் மூர்க்கத்தனமாக உலா வரும் வேளையில், உள்ளூர் மக்களின் அறிவாற்றலை பாதுகாக்கவும், முன்னெடுக்கவும் மேற்சொன்ன அமைப்பு தேவை.

அறிவாற்றல் என்பதில் சர்வதேச அல்லது உள்ளூர் என வித்தியாசம் உண்டா என்று கேட்டால், அறிவாற்றல் என்பது உலகம் முழுமைக்கும் உரியதுதான்! உள்ளூர் மக்களின் அறிவாற்றல் என குறிப்பிடுவது அடக்கப்பட்ட/ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் அனுபவம் ஆகும். பொதுவாக அது சமூக அங்கீகாரம் பெறுவது இல்லை. இத்தகைய அங்கீகாரம் இல்லையெனில் அவர்களது அறிவு கூட்டாக பிரதிபலிக்கப்படும் ஒட்டுமொத்த சமூக சிந்தனையில் இடம் பெறுவது இல்லை.

மறுபுறத்தில் உள்ளூர் மக்களின் அறிவாற்றல் என்பது தனிச்சிறப்புடன் விளங்கும் சமூக கூறுகளால் கொண்டாடப்படும் பழங்கால அறிவாற்றலை தூக்கி பிடிப்பது என்று பொருள் அல்ல. பழங்கால அறிவாற்றல் என்பது சமூகத்தில் சில மேல்தட்டு பிரிவினரின் அறிவாற்றலாக மட்டுமே இருந்தது. அந்த மக்களின் அனுபவத்திற்கு அதில் இடமில்லை. எனவே உள்ளூர் மக்களின் அறிவாற்றல் என்பது ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் சிந்தனை. அவர்கள் எப்படி பல்வேறு சமூக சூழல்களை எதிர்கொண்டார்கள் எனும் அனுபவத்தின் கூட்டு சிந்தனையாகும். அதுவே அறிவாகும்.

உள்ளூர் மக்களின் அறிவாற்றலை பயன்படுத்த கல்வி முறை தவறுமென்றால், அந்தக் கல்வியின் விளைவாக உருவாகும் மனித ஆற்றலில் அவ்வறிவு புலப்படுவதும் இல்லை. எனவே அத்தகைய அறிவாற்றலை வென்றெடுப்பது என்பது அனைத்து மக்களின் அறிவாற்றலின் அனைத்து அம்சங்களையும் – கலாச்சாரம்/ விழுமியங்கள்/மொழி/இயற்கை வளங்கள்/சுற்று சூழல் – உள்ளடக்கியதாக இருப்பதாகும்.

கல்வியை பொறுத்தவரை தனிநபரும் சமூகமும் பிரிக்க முடியாதவை. இரண்டுமே முக்கியம். இவை இரண்டும் கல்வி உருவாவதில் ஒன்றுக்கொன்று உதவுகின்றன. ஏனைய பிரிவுகளான மைய அரசு/சந்தை சக்திகள்/கல்வி அமைப்புகள் கல்வியை உருவாக்க வழிகோலும் பங்கை மட்டுமே செலுத்துகின்றன. கொள்கை மற்றும் சட்டங்களை உருவாக்குபவர்கள் இதனை புரிந்துகொள்வது மிகவும் அவசியம்.

இந்த அடிப்படை அம்சத்தை இந்திய கல்வி உள்வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும். அதற்கு உகந்த வழியில் கல்வி கொள்கை உருவாக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் இந்த 70 ஆண்டுகளில் என்ன நடந்தது? அரசாங்கங்கள் தனக்கு விசுவாசமான குடிமக்களை உருவாக்க முயன்றன; சந்தை சக்திகள் தமக்கு தேவையான மனித வளத்தை உருவாக்க முயன்றன; சமூகத்தின் மேல் தட்டில் இருந்தவர்கள் அவர்களின் இடத்தை தக்க வைத்து கொள்ளவும், தமது அதிகாரத்தை வலுவாக்கவும் முயன்றனர். இந்த இலக்குகளை நோக்கிதான் கல்வி கொள்கைகள் உருவாக்கப்பட்டன.

கல்வியும் சந்தை சக்திகளும்

உலக வர்த்தக அமைப்பு / நவீன தாரளமய சந்தை சக்திகள்/ அரசு ஆகிய மும்மூர்த்திகள் உருவாக்கிய நவீன நுகர்வு கலாச்சாரம் கல்வியில் செலுத்தும் தாக்கம் கவலை தருகிறது. கல்விக்கு அவசிய தேவைகளாக உள்ள தனிநபர்கள் மற்றும் சமூகங்களுடைய சுதந்திர விருப்பத்தை/ உரிமையை இந்தச் சக்திகள் உதாசீனம் செய்துவிட்டார்கள். கல்வியின் கவனக் குவிப்பினை மக்களிடமிருந்து சந்தைக்கும், அறிவாற்றலிருந்து உற்பத்தி பொருட்களுக்கும் இவை மடைமாற்றிவிட்டன.

இவை கல்வியை சந்தை சூழலில் தனிநபர்களை விருப்பம் போல பயன்படுத்தும் ஒரு கருவியாக மாற்றிவிட்டன. அவர்களை வேலை தேடுபவர்களாகவும் தொழில் முனைவர்களாகவும் மாற்றிவிட்டன. இதன் விளைவாக கல்வியின் இலக்கு என்பது வேலைவாய்ப்புக்கு தகுதி பெறுவது என்பதாக, கல்வியின் பரந்த நோக்கத்துக்கு எதிரான ஒரு புதிய அணுகுமுறை உருவாகியது. தனி நபர்கள் ஒன்றும் சந்தை பொருள்கள் அல்ல; விருப்பம் போல அவர்களை பயன்படுத்த! ஆனால் கல்வியின் விளைவுகளில் ஒன்றாக, ‘வேலைக்குத் தயாரான நிலைமை’யும் ஆகிப்போனது. இந்தப் போக்கு கல்வியுடைய தத்துவத்தை மீறும் செயலாகும். ஏனெனில் சந்தையின் இசைவுப்படி மாணவர்கள் மிகக்குறுகிய திறன் தொகுப்புகளுடன் உருவாக்கப்படுகின்றனர். இது கல்வியே அல்ல.

கடந்த கால/ நிகழ்கால கல்விக் கொள்கைகள் மேற்சொன்ன கருத்துகளுக்கே அழுத்தம் கொடுத்தன. அதனை எட்டுவதற்கு பல பரிந்துரைகளை முன்வைத்தன. அவை பெரும்பாலும் சந்தையின் தேவைகளை கல்வியின் வழியாக அடைவதும், அதன் மூலம் தயாரிக்கப்பட்ட தனிநபர்களை எப்படி பயன்படுத்துவது என்பதை நோக்கியுமே இருந்தன. சந்தையின் தேவைக்கு ஏற்ப கல்வி உருவானது. கல்வியின் உண்மையான தேவை பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டது. வேலை வாய்ப்பு திறனை அதிகரிக்கும் வகையிலான பாடத்திட்டங்கள் அல்லது தொழிற்கல்விக்கான அதிக பரிந்துரைகள் ஆகியவை கல்வியை சந்தையின் தேவைக்கு ஏற்ப தகவமைக்கும் முயற்சிகளின் பல வெளிப்பாடுகள் ஆகும்.

அதற்கு அப்பாற்பட்ட மற்றொரு பெரிய பாரபட்சம், பரம்பரை அடிப்படையிலான தொழிற்கல்வி தருவதைப் பற்றிய கொள்கைகள் ஆகும். தொழில் மற்றும் சமூகத்தின் தேவைக்கு ஏற்ப கல்வி வளர்த்தெடுக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் மாறுபட்ட கருத்து இல்லை. எனினும் அத்தகைய கல்வி பாரபட்சமாகவும் பரம்பரை அடிப்படையிலும் இருக்க கூடாது.

இந்திய பொருளாதார சமூக சூழல்கள்/ நவீன நுகர்வு கலாச்சாரம்/ நவீன தாராளமய சந்தைகள் ஆகியவை அறிவாற்றலை உருவாக்குவதிலும், மனித சிந்தனை போக்கிலும் பாதகமான பெரும் தாக்கத்தை உருவாக்கியுள்ளன. அதே சமயத்தில் இன்னொரு புறம் பல பெரிய தொழில்நுட்ப கண்டுபிடிப்புகளும் பாதகமான தாக்கத்தை உருவாகியுள்ளன. செயற்கை நுண்ணறிவு/ ஆழ் கற்றல்/இயந்திர கற்றல்/சைபர் இயற்பியல் முறைகள்/ கணிணி செயல்பாடுகள் ஆகியவையும் கூட அறிவாற்றல் உற்பத்தியில், சிந்தனை உருவாக்கத்தில், சில மேல்தட்டு சுயநல சக்திகளுக்கு சாதகமான தாக்கத்தை விளைவித்துள்ளன.

ஏற்கனவே ஜனநாயகமற்று உள்ள அறிவாற்றல் சூழலை மேலும் கூடுதலாக ஜனநாயகமற்றதாக ஆக்கும் நிலைமையே இதன் விளைவாக உருவாகும். இத்தகைய நவீன தொழில் நுட்பங்களின் பாதக அம்சங்களை தடுக்கும் அதே சமயத்தில், அதன் சாதக அம்சங்களை முன்னெடுக்கும் பெரிய பங்கு கல்விக்கு இருக்கிறது. அவ்வாறான கல்வியின் மூலம் இந்த தொழில்நுட்பங்களை கொண்டு அறிவினை பரிணாம வளர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கவும், சமூக பொருளாதார மாற்றங்களை பெற்றிடவும் முடியும்.

சமீபத்திய இந்திய கொள்கைகள் இவற்றை கணிக்கவே இல்லை. எதையுமே சொல்லவில்லை. குறிப்பாக நவீன இயற்பியல் விதிகள், குவாண்டம் மெகானிக்ஸ் போன்றவை அதி வேக கணிணி செயல்பாடுகளுக்கும், தொலைதூரங்களுக்கு அதிவேகத்தில் தகவல் சென்றடையும் சாத்தியங்களுக்கும், தகவல் உருவாக்க பெருக்கத்திற்கும் வழிவகுக்கின்றன. இவை மனித சிந்தனை ஆற்றலில் ஊடுருவும் பொழுது நமது வாழ்வு முறையும் சமூகம் இயங்கும் தன்மையும் கூட பெரிய மாற்றத்துக்கு உள்ளாகும்.

நமது பொருளுலகுக்கு அப்பாலும், ஆன்மீகம் என்ற பெயரிலும் உருவகப்படுத்திவந்த கருத்தியல்கள் இல்லாமல் போகின்றன. அனேகமாக அனைத்து கேள்விகளுக்கும் பதில் தரக்கூடிய இடத்துக்கு அறிவியலே முன்னேறியுள்ளது. இதற்கு முன்னால் மனித மூளையினால் விடை காண முடியாது என கருதப்பட்ட கேள்விகள் கூட இன்றைக்கு அறிவியல் ஆய்வுகளின் மூலமாக பதில் கிடைக்கும் சூழல் உருவாகியுள்ளது.

எனவே தார்மீக மதிப்பீடுகளுக்காக ஆன்மீகம் அல்லது மதம் எனும் வரையறைக்குள் சிந்திக்க நிலை இல்லை. மாறாக அவை அறிவியலாலும், மனித சிந்தனையினாலும் வரையறுக்கப்படும். இதற்குத்தான் கல்வி வழிவகுக்க வேண்டும். கல்வி என்பது அறிவியலிற்கும், மனித சிந்தனைக்கும் மட்டுமே உட்பட வேண்டும். அதனைக் கடந்து மதம் அல்லது ஆன்மீகம் பக்கம் செல்லக்கூடாது.

இந்தியாவில் சமூக மற்றும் பொருளாதார தளங்களில் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக இருக்கும் பாதகமான பிரச்சனைகளை தீர்க்க வேண்டும் எனில் கல்வி கொள்கைளை முன்னெடுக்கும்போது மேற்சொன்னவைகளை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டையும், அதற்கு பிறகு வரவுள்ளதுமான சூழ் நிலைமைக்கு இசைந்ததாக கல்வியை உருவாக்கிட வேண்டும்.

தமிழகத்தின் கல்வி கொள்கைகள் வகுப்பதற்கான சில முக்கிய கருத்துகளும் கோட்பாடுகளும் மேலே முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன. இவற்றை கணக்கிலெடுத்து செயல்படுவதன் மூலம் தமிழகத்தில் கல்வி ஆக்கபூர்வமானதாகவும் பயனுள்ளதாகவும் சமூகத்தை பிரதிபலிப்பதாகவும் உருவாக்கப்பட வேண்டும். ஒரு பரந்துபட்ட தளத்தில் கல்வியின் பல்வேறு அம்சங்களுக்காக பன்முக தலையீடுகளும் தீர்வுகளும் உருவாக்குவதற்கு மேற்சொன்ன கோட்பாடுகள் முனைகின்றன.

தமிழ்நாடு ஒரு முக்கிய தேசியத்தைக் கொண்ட மாநிலம் என்ற முறையில் தனித்துவமான சமூக கூறுகள் கொண்டுள்ளது. எனவே தமிழகத்துக்கென தனியான ஒரு கல்வி கொள்கை தேவைப்படுகிறது. தற்போதைய மற்றும் எதிர்கால சமூகத்தின் தேவைகள்/சமூக மாற்றம்/பொருளாதார அமைப்பு/ தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்கள்/சூழலியல் மாற்றங்கள் மற்றும் பொருளாதார நடவடிக்கைகள் ஆகியவற்றின் காரணமாக தேவைப்படும் புதிய அறிவாற்றல் தேவைகளையும், திறன் மேம்பாட்டினையும் கணக்கில் கொண்டு, இந்த நூற்றாண்டுக்கும், பின்னர் வரவுள்ள சூழ்நிலைமைகளையும் எதிர்கொள்ளும் வகையில், கல்வி கொள்கையை உருவாக்கிட வேண்டும்.

அவனது ரத்தம் போதிய அளவு வெளியேற்றப்படவில்லை!

  • பி. சாய்நாத்

(ஃப்ரண்ட்லைன் ஆகஸ்ட் 14, 2020 இதழில் வெளியானது. PARI Link )

இரத்தம் வெளியேற்றுவது என்பது பொதுவான சிகிச்சை முறையாக கடந்த 3 ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இருந்து வந்திருக்கிறது. உடலில் உள்ள இரத்தம், கபம், கரும்பித்தம், மஞ்சள் பித்தம் ஆகிய சுரப்பிகளிடையேயான சமனின்மையே நோய்களுக்காக காரணம் என நம்பிக்கை நிலவியது. இந்த நம்பிக்கையை ஹிப்போகிரேட்டஸ் என்பவர் வெளிப்படுத்தினார், அவரைத் தொடர்ந்து இந்தக் கருத்து  மத்திய கால ஐரோப்பா கண்டம் முழுவதுமே பரவலாக காணப்பட்டது.

ரத்தம் வெளியேற்றலுக்கு அட்டைப்பூச்சிகள் பயன்படுத்தப்பட்டன. மருத்துவர்களின் மருத்துவ-தத்துவ மாயைகளின் காரணமாக இரத்தம் வெளியேறி செத்தவர்கள் எத்தனை பேர் என்பது நமக்கு தெரியாது. இங்கிலாந்து அரசர் இரண்டாம் சார்லஸ் மரணத்திற்கு முன் அவருடைய உடலில் இருந்து 24 அவுன்ஸ் ரத்தம் வெளியேற்றப்பட்டதை அறிவோம். ஜார்ஜ் வாஷிங்டன் தொண்டையில் ஏற்பட்ட கிருமித் தொற்றினை குணப்படுத்த, (அவரது வேண்டுகோளின் பேரில்) மிகுதியான ரத்தம் அவர் உடலில் இருந்து  வெறியேற்றப்பட்டது. உடனடியாக. அவர் இறந்தும் போனார்.

முதலாளித்துவத்தின் பிரேதப் பரிசோதனை

கொரோனா வைரஸ் நோய் நவ தாராளமயக் கொள்கையின், அதன் வழியே முதலாளித்துவ அமைப்பின், முழுமையான, தெளிவான பிரேதப் பரிசோதனை அறிக்கையை நமக்குக் கொடுத்திருக்கிறது. பிரேதம் மேசை மீது கிடத்தப்பட்டிருக்கிறது. பிரகாசிக்கும் வெளிச்சத்தில், அதன் நாடி நரம்புகளும், எலும்புகளும், தசைகளும் நம் முகத்திலடித்தாற்போல் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. அட்டைப்பூச்சிகளை தெளிவாகப் பார்க்க முடிகிறது – தனியார்மயம், கார்ப்பரேட் உலகமயம், அதீத சொத்துக் குவியல், இதுவரை பார்த்திருக்காத ஏற்றத்தாழ்வின் உண்மை நிலை என எல்லா அட்டைப்பூச்சிகளுமே நன்கு தெரிகின்றன. சமூக, பொருளாதாரப் பிணிகளுக்கு மருந்தாக முன்வைக்கப்பட்ட ‘இரத்தம் வெளியேற்றும் வழிமுறையின்’ காரணமாக, உழைக்கும் மக்கள் கண்ணியத்துடன் வாழ்வதற்கான அடிப்படைகள் சமுதாயத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டுள்ளன.

ஐரோப்பிய கண்டத்தில் மூன்றாயிரம் ஆண்டுகளாக நிலவிய அந்த மருத்துவமுறை, 19ஆம் நூற்றாண்டில் அதன் உச்சத்தை அடைந்தது. 19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப் பகுதியிலும், 20ஆம் நூற்றாண்டிலும்தான் இந்த மூட நம்பிக்கை அதன் மதிப்பை இழந்தது. எனினும் அதன் கோட்பாடுகளும், நடைமுறைகளும் பொருளாதார, தத்துவ, தொழில் மற்றும் சமுதாயத் துறைகளில் இப்போதும் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன.

தம்மிடம் வந்த நோயாளியை சாகக் கொடுத்துவிட்ட மத்தியகால மருத்துவர்கள், சோகத்துடன் தம் தலையை ஆட்டியபடியே ‘அவனுடைய ரத்தம் போதுமான அளவு வெளியேற்றப்படவில்லை’ என்று சொல்வார்கள் என அலெக்சாண்டர் காக்பர்ன் குறிப்பிட்டதைப் போலத்தான் இவர்களும் பேசுகின்றனர். உலக வங்கியும், சர்வதேச நிதியமும் தங்கள் அதிர்ச்சியூட்டும் நடைமுறைகளால் ஏற்பட்ட அச்சமூட்டும் பேரழிவுகளை, சிலசமயம் இனப்படுகொலைகளை ஒத்த பாதிப்புகளையும் பார்த்து, இந்த அழிவுகளெல்லாம் தனது ‘சீர்திருத்த’ நடவடிக்கைகள் எல்லை மீறியதால் ஏற்பட்ட பாதிப்புகள் என்று சொல்லவில்லை. சீர்திருத்தங்களை போதுமான அளவு மேற்கொள்ளாத காரணத்தாலேயே ஏற்பட்டதாகவும், உண்மையில் சீர்திருத்தங்களை சமூக விரோதிகளும், அழுக்கடைந்த மனிதர்களும் தடுத்து விட்டதன் காரணமாகவே அழிவுகள் ஏற்படுவதாகவும் ஊளையிட்டு வந்துள்ளனர்.

தத்துவக் கிறுக்கர்களின் வாதங்களின்படி, ஏற்றத்தாழ்வு என்பது அச்சப்பட வேண்டிய விசயம் அல்ல. அதன் மூலமே போட்டி மனப்பான்மையும், தனிநபர் முயற்சிகளும் ஊக்கம்பெறும். எனவே ஏற்றத்தாழ்வுகள் மேலும் மேலும் தேவை என்பதுதான் அவர்களின் வாதம்.

கடந்த 20 ஆண்டுகளாக, மனித சமூகம் சந்திக்கும் பிரச்சனைகளுக்கும், ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்கும் தொடர்பில்லை என்று கருணையற்ற முறையில் கூறிக் கொண்டிருந்தனர். இந்த புத்தாயிரமாண்டின் தொடக்கத்தில். புரூக் கிங்ஸ் என்ற நிறுவனம் ஏற்றத்தாழ்வுகள் பற்றிய விவாதத்தை அலட்சியப்படுத்துவது; பலவீனப்படுத்துவது குறித்து எச்சரிக்கை செய்தது.  இந்த எகனாமிஸ்ட் இதழில், கொரோனா நோய் தொற்று உலகையே வாரிச் சுருட்டுவதற்கு சரியாக 90 நாட்களுக்கு முன்னதாக “சமத்துவமின்மை என்பது மாயை” “செல்வமும், வருமான இடைவெளியும் நமக்குத் தோன்றுவது போல உண்மையானதல்ல” என்ற அட்டைப்படச் செய்தியை வெளியிட்டது. கோழிக்கு முன் அதன் நுரையீரலைக் காட்டுவதைப் போன்ற கசப்பான இந்தச் செய்தியில், “வருமான ஏற்றத்தாழ்வு செல்வக் குவிப்பு தொடர்பான புள்ளிவிபரங்கள் குறித்து அது கடுமையாக விமர்சனம் செய்தது; புள்ளிவிபரங்கள் திரட்டப்பட்ட ஆதாரங்களை மறுத்தது”

தொடர்ந்து அந்தக் கட்டுரையில் “போலிச் செய்திகளும், சமூக ஊடகங்களும் நிறைந்த இந்த உலகத்தில், இப்புள்ளிவிபரங்களைப் போன்ற நம்பிக்கைகளும் நகைப்புக்குரிய வகையில் நீடித்துக்கொண்டுள்ளன” என ஏகடியம் பேசியது.

கொரோனா வைரஸ் நோய் பரவல் இப்போது நமக்கு அதிகாரப்பூர்வமான பிரேதப் பரிசோதனை அறிக்கையைத் தந்துள்ளது. இப்போதும் கூட அவர்களின் தரப்பு சிந்தனையாளர்கள், கார்ப்பரேட் ஊடகங்கள், கடந்த மூன்றாண்டுகளில் நடந்துவரும் அழிவுகள் எதுவும் முதலாளித்துவத்துடன் தொடர்புடையவை அல்ல என்று காட்டுவதற்கான வழிகளை மும்முரமாக தேடிக் கொண்டிருக்கின்றன.

இயல்பு நிலையே பிரச்சனை

பிரச்சனைக்கு எத்தனை சீக்கிரமாக தீர்வை அடைந்து ‘இயல்புக்கு திரும்பிட’ முடியும்?.  ஆனால் இயல்புக்குத் திரும்புவதல்ல பிரச்சனை.

‘இயல்புநிலைதான்’ பிரச்சனையாக இருந்தது. (ஆளும் வட்டாரங்களில் ‘புதிய இயல்பு’ என்பது பற்றிய வாதங்கள் கிசுகிசுக்கப்பட்டுக் கொண்டுதான் உள்ளது)

கொரோனா வைரசுக்கு முந்தைய இயல்பு நிலை: 2020, ஜனவரி மாதம் வாக்கில் ஆக்ஸ்ஃபாம் வெளியிட்ட அறிக்கையிலிருந்து, உலகின் 22 பணக்கார ஆண்களின் கைவசம் உள்ள சொத்து, ஆப்பிரிக்க கண்டம் முழுவதும் வசிக்கும் பெண்களின் கைவசமுள்ள சொத்துக்களை விட அதிகம் என அறிந்துகொண்டோம்.

அதே போல உலகின் 2,153 கோடீஸ்வரர்கள், இந்த பூமியில் வாழும் மக்களின் மொத்த சொத்தில் 60 சதவீதத்தை  தங்களின் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தனர்.

புதிய இயல்பு நிலை: கொள்கை ஆய்வு நிறுவன அறிக்கை சொல்கிறது, அமெரிக்காவின் கோடீஸ்வரர்கள், பெருந்தொற்று பரவிய முதல் மூன்று வாரங்களில், தங்கள் சொத்துக்களில் 282 பில்லியன் டாலர்களை கூடுதலாக சேர்த்திருப்பதாக எடுத்துக் காட்டுகிறது. 1990களில் அவர்களின் வசமிருந்த மொத்த சொத்துக்களை விட இது அதிகம். (240 பில்லியன் டாலர்கள்)

இயல்பு நிலை என்பது,  உலகில் உணவுக் கையிருப்பு பிதுங்கி வழிந்து கொண்டிருந்தபோதும், கோடிக்கணக்கானவர்கள் பசியில் வாழ்ந்து வந்ததுதான் ‘இயல்பு நிலை’ எனப்பட்டது. இந்தியாவில் ஜூலை 22 வாக்கில் 91 மில்லியன் டன் அளவிலான உணவு தானியங்கள் ‘உபரி’ அல்லது  அவசர கையிருப்பு என்ற பெயரில் அரசின் வசம் இருந்தது – ஆனால் பசியால் வாடுவோரின் எண்ணிக்கை, உலகத்திலேயே இந்தியாவில்தான் அதிகமாக இருந்தது.

புதிய இயல்பு நிலையில் என்ன ஆனது? தானிய கையிருப்பில் மிகக் குறைந்த அளவு கையிருப்பு தானியங்களை மட்டுமே அரசு இலவசமாக  விநியோகித்தது. ஆனால். மிகப் பெரிய அளவிலான அரிசி கையிருப்பை கிருமி நாசினி தயாரிக்க தேவைப்படும் எத்தனால் தயாரிப்புக்காக வழங்கியது.

உணவுக் கிடங்குகளில் நாம் 50 மில்லியன் டன் அளவுக்கான உணவுப் பொருட்களை கிடங்குகளில் தேக்கி வைத்திருந்த பழைய இயல்பு நிலை காலத்தில், பேராசிரியர் ஜீன் டிரெஸ் அந்த சூழலை ரத்தினச் சுருக்கமாக இவ்வாறு விளக்கினார்: “உணவுக் கிடங்குகளில் தானியங்களை வைத்திருக்கும் சாக்குப் பைகளை வரிசையாக அடுக்கினால், அவை பூமியிலிருந்து நிலவுக்குச் சென்றுவரும் தொலைவை இரண்டுமுறை நிரப்புவதற்கு ஒப்பாகும்.” புதிய இயல்புநிலை காலத்தில் அந்த அளவு இரண்டு மடங்காகி 104 மில்லியன் டன்களாக ஆனது. நிலவிற்கு சென்றுவர இரண்டு பாதைகளை அமைக்கலாம். அதில் ஒன்று பெரும்பணக்காரர்களுக்கான ராஜபாட்டையாக அமைந்த நெடுஞ்சாலையாகவும், இன்னொன்று புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள், சோர்வுடன் நடந்து பயணிப்பதற்கான அழுக்கடைந்த சர்வீஸ் சாலையாகவும் இருக்கும்.

1995 முதல் 2018 வரையிலான காலத்தில் 3,15,000 விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொண்டுள்ளனர். இது அரசு புள்ளிவிபரங்களின் அடிப்படையிலான எண்ணிக்கை. இதுவே குறைவான மதிப்பீடுதான். பல பத்து லட்சம் பேர் விவசாயத் தொழிலாளர்களாக மாறியுள்ளனர். துணைத் தொழில்களும் நசிந்து போனதால், மேலும் பல லட்சம் பேர் கிராமங்களை விட்டு இடம் பெயர்ந்தனர்.

நல வாழ்வு

மருத்துவத் துறையில் பெருகிவரும் தனியாரும், ஆண்டுக்காண்டு அதிகரிக்கும் மருத்துவச் செலவுகளும் இயல்பு நிலையாக இருந்தது. அமெரிக்காவில் ஓட்டாண்டிகளாக மாறிய தனிநபர்களில் பெரும் எண்ணிக்கையினர் மருத்துவச் செலவுகளின் காரணமாகவே அந்த நிலைக்கு தள்ளப்பட்டனர். இந்தியாவில், கடந்த பத்தாண்டுகளில் காணாத வகையில், மருத்துவச் செலவுகளின் காரணமாக 5.5 கோடிப்பேர் ஒரே ஆண்டில் வறுமைக்கோட்டுக்கு கீழே தள்ளப்பட்டனர்.

புதிய இயல்புநிலை காலத்தில், மக்கள் நல்வாழ்வின் மீது கார்ப்பரேட் கட்டுப்பாடு அதிகரித்துள்ளது. இந்தியா போன்ற நாட்டின் தனியார் மருத்துவமனைகள் அதீத லாபமீட்டுகின்றன, லாபம் குவிக்கும் பல்வேறு செயல்பாடுகளோடு சேர்த்து கொரோனா வைரஸ் பரிசோதனைகளின் வழியாகவும் பணத்தைச் சுருட்டுகிறார்கள்.

தொழிலாளர்

மாநிலங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக தொழிலாளர் நலச் சட்டங்களை நிறுத்தி வைக்கத் தொடங்கியுள்ளன. அல்லது சட்ட மீறல் சாதாரணமாகியுள்ளது. எட்டுமணி நேர வேலை எனப்படும் தனிச்சிறப்பான சட்ட விதியும் கூட சில மாநிலங்களில் ரத்து செய்யப்பட்டு, ஒரு நாளுக்கு 12 மணி நேரம் என ஆக்கப்பட்டுள்ளது. சில மாநிலங்களில் கூடுதல் 4 மணி நேர உழைப்புக்கு ஓவர்டைம் சம்பளம் இல்லை என ஆக்கப்பட்டுள்ளது. உத்திர பிரதேச மாநிலத்தில் நடைமுறையில் உள்ள 38 தொழிலாளர் நலச் சட்டங்கள் இடைநிறுத்தப்பட்டு, தொழிலாளர்கள் ஒன்றுகூடவோ, போராடவோ கூட சாத்தியங்கள் மறுக்கப்பட்டுள்ளன.

ஒரு நாளைக்கு 8 மணி நேர வேலை என்பதை முதன் முதலில் ஏற்றுச் செயல்படுத்திய முதலாளி ஹென்றி போர்டு (1914). ஃபோர்டு நிறுவனம் அடுத்துவந்த இரண்டாண்டுகளில் இருமடங்கு லாபம் ஈட்டியது. எட்டுமணி நேரத்திற்கும் கூடுதலாக உழைக்கும்போது, உற்பத்தித் திறன் வீழ்ச்சியடைவதைக் காண முடிந்தது. புதிய இயல்பு நிலையில் இந்திய முதலாளிகள், அவசர சட்டங்களின் மூலம் கொத்தடிமை நிலையை உருவாக்கவேண்டுமென விரும்புகிறார்கள். இதில் கிளர்ச்சியடைந்த ஊடக ஆசிரியர்களும் ‘நல்ல நெருக்கடியை வீணாக்காதீர்கள்’ என்று வற்புறுத்தத் தொடங்குகின்றனர். இத்தனைக்குப் பிறகும், அந்த அழுக்கடைந்த தொழிலாளர்கள் முட்டி போட்டு நிற்குமளவுக்கு தெம்புடன் இருப்பதை அவர்கள் காரணமாக முன்வைக்கின்றனர். அட்டைப்பூச்சிகளை ஏவி விடுங்கள். இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி ‘தொழிலாளர் சட்ட சீர்திருத்தங்களை’ வேகப்படுத்தாமலிருந்தால், அது பைத்தியக்காரத்தனமே என்கிறார்கள் அந்த பத்திரிக்கை ஆசிரியர்கள்.

விவசாயம்

விவசாயத்தில் அச்சமூட்டும் சூழல் உருவாகிக் கொண்டுள்ளது. கடந்த 30 ஆண்டுகளில், வங்கி நிதியுதவியுடன் இனிய வார்த்தைகள் மூலமும், பலவந்தமாகவும், துன்புறுத்தியும் மூன்றாம் உலக நாடுகளில் வாழும் கோடிக்கணக்கான சிறு, குறு விவசாயிகள் பணப்பயிர்களுக்கு மாற்றப்பட்டதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். பணப்பயிர்களை ஏற்றுமதி செய்யலாம். கத்தையாக பணம் கிடைக்கும். நாடுகளுக்கு டாலர் வந்து குவிவதன் மூலம் ஏழ்மையை விரட்டமுடியும் என்றார்கள்.

என்ன நடந்ததென்பதையும் நாம் அறிவோம். சிறு பணப்பயிர் விவசாயிகள், குறிப்பாக பருத்தி விவசாயிகள்தான், தற்கொலை செய்துகொண்ட விவசாயிகளில் பெரும் எண்ணிக்கையிலானவர்கள். கடன் சுமை அதிகம் ஏற்றப்பட்டவர்களும் அவர்களே.

நிலைமை இப்போது மேலும் மோசமடைகிறது. மார்ச் – ஏப்ரல் வாக்கில் ராபி விளைச்சலை விற்பனை செய்யமுடியாமல் குவிக்கப்பட்டுள்ளன. அவை விரைவில் அழுகக் கூடிய விளைச்சலாக இருந்தால், ஊரடங்குக் காலத்தில் விளை நிலங்களிலேயே அழிக்கப்பட்டன. பருத்தி, கரும்பு போன்ற பணப்பயிர்கள் அறுவடை செய்யப்பட்டு லட்சக்கணக்கான குவிண்டால் அளவில், விவசாயிகளின் வீட்டுக் கூரையை முட்டும் அளவுக்கு அடுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளன.

இரண்டாம் உலகப் போர்க் காலத்திற்கு பின் இப்போதுதான் கடுமையான பொருளாதார தேக்க நிலையை எதிர்கொள்கிறோம் என்றும், 1870ஆம் ஆண்டுக்கு பின் மக்கள் வருமானத்தில் கடுமையான வீழ்ச்சியை எதிர்கொள்வதாகவும் ஐ.நா., பொதுச் செயலர் அந்தோனியோ குந்தரேஸ் கூறுகிறார். உலக அளவில் வருமானம் மற்றும் நுகர்வில் ஏற்பட்டிருக்கும் வீழ்ச்சி இந்தியாவையும் விட்டுவைக்கப் போவதில்லை.

கொரோனா வைரஸ் பற்றி இன்னொன்றையும் குந்தரேஸ் குறிப்பிட்டார், “எல்லா இடங்களிலும் நிலவிவரும் பொய்களையும், தவறான நம்பிக்கைகளையும் கொரோனா வைரஸ் தொற்று அம்பலப்படுத்தியுள்ளது. சுதந்திர சந்தைகள், அனைவருக்கும் மருத்துவத்தை உறுதி செய்யும் என்ற பொய் அம்பலமாகிவிட்டது. கட்டணம் செலுத்தாத சேவை, சேவை அல்ல என்பதும் பொய்யாகிவிட்டது”

இணையவழிக் கல்வி

கோடிகளில் லாபம் குவிக்கும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள், இணையவழிக் கல்வியை பரவலாக்கிக் கொண்டிருப்பதுதான் ‘புதிய இயல்புநிலை’ ஆகும். ஏற்கனவே பெரிய அளவில் பணம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவர்கள், இப்போது இரண்டு மடங்கு லாபம் கொழிக்க திட்டமிட்டுள்ளனர். சாதி, வர்க்கம், பாலினம் மற்றும் மண்டல அளவிலான விளிம்பு நிலையில் உள்ள மாணவர்கள் பிரம்மாண்டமான அளவில் கொள்ளை நோயின் பெயரால் சட்டப்பூர்வமாகவே கல்வி நிறுவனங்களை விட்டு வெளியேற்றப்படுவார்கள். (குழந்தைகளின் கல்வி தடைபடலாமா என்ற புலம்பல் காதில் கேட்கிறதா?)

இப்போது புதிதாக வேலை இழந்த பெற்றோர்கள் நொடித்துப்போனதால்,  பள்ளிக் கட்டணம் செலுத்த முடியாததால் எத்தனை பெண் குழந்தைகள் பள்ளியிலிருந்து இடைவிலகப் போகின்றனரோ? நிதி நெருக்கடியின்போது பெண் குழந்தைகளை இடைநிறுத்துவது பழைய இயல்பு நிலைதான். ஆனால் ஊரடங்கில் அந்த இடை விலகல்கள் தீவிரமடைந்துள்ளன.

இயல்பு நிலை காலத்திலேயே, இரண்டு டிரில்லியன் மதிப்புள்ள ஊடகம் (பொழுதுபோக்கு) தொழிற்சாலையில், புலம் பெயர்ந்த தொழிலாளர்கள் பற்றி எந்த செய்தியும் வெளியானதில்லை. தேசியப் பத்திரிக்கை அல்லது தொலைக்காட்சிகள் எதிலும் தொழிலாளர், விவசாயிகளுக்கென சிறப்புச் செய்தியாளர்களே இல்லை. வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், மொத்த மக்கள் தொகையில் 75 சதவீதமே உள்ள மக்களைக் குறித்த செய்திகள் ஏதுமில்லை. அவர்களிடமிருந்து செய்திகளை எடுத்துச் சொல்லவோ, அவர்களுக்கு செய்திகளைப் பேசுவதற்கோ ஊடகங்கள் விரும்பவில்லை.

மார்ச் 25 ஆம் தேதிக்கு பிறகு, பல வாரங்களாக கையறு நிலையில் உதவிக்காக நின்ற புலம்பெயர் தொழிலாளர்களைப் பற்றி, ஊடக நெறியாளர்கள் அறிந்து வைத்திருக்கவே இல்லை. ஒரு சில ஊடகவியலாளர்கள், புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் குறித்த செய்திகள் இன்னும் சரியாக சொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டும் என ஒப்புக்கொண்டனர். கார்ப்பரேட் ஊடக முதலாளிகள் ஆயிரக்கணக்கான பத்திரிக்கையாளர்களையும், தொலைக்காட்சி ஊழியர்களையும் பணி நீக்கம் செய்தனர். புலம் பெயர்ந்த தொழிலாளர்களைப் பற்றிய விரிவான செய்தி சேகரிப்பு மேற்கொள்ளப்படும் சந்தர்ப்பத்தை இல்லாமலாக்கவே ஊழியர்களும், செய்தியாளர்களும் வீட்டுக்கு அனுப்பபட்டனர். இந்த பணி நீக்கங்கள் கொரோனா வைரஸ் பரவலுக்கு முன்பாகவே திட்டமிடப்பட்டதுதான். இவ்விசயத்தில் மோசமான குற்றவாளிகள் ஏராளமாக லாபமீட்டும் ஊடக நிறுவனங்கள்தான்.

தொலைக்காட்சி வழி ரியாலிட்டி ஷோ

இப்போதெல்லாம், தொலைக்காட்சிகளில் ரியாலிட்டி ஷோ வருவதைப் போல ஒரு மனிதர் அவ்வப்போது தொலைக்காட்சியில் தோன்றி நாட்டை வழிநடத்துகிறார். அவருடைய தற்பெருமையை நாட்டின் எல்லா சேனல்களும், முக்கிய நேரத்தில் ஒளிபரப்பு செய்கின்றன. அமைச்சரவை, அரசாங்கம், நாடாளுமன்றம், நீதிமன்றங்கள், சட்ட மன்றங்கள், எதிர்க் கட்சிகள் என எதுவுமே தேவையில்லை. நாம் எத்தனை தொழில்நுட்ப மேம்பாட்டை அடைந்திருந்தபோதிலும், ஒரே ஒரு நாள் கூட நாடாளுமன்றத்தை கூட்ட சாத்தியப்படவில்லை. மெய் நிகர் வழியில், ஆன்லைன் மூலமாக, தொலைக்காட்சி மூலமாகக் கூட ஊரடங்கு அறிவிக்கப்பட்டு 125 நாட்களில் ஒருமுறை கூட நாடாளுமன்றம் கூடவில்லை. தொழில்நுட்ப வலிமையில் நம்மைப்போல் கடுகளவும் இல்லாத, பரிதாபமான மற்ற நாடுகளும் கூட சிரமமில்லாமல் நாடாளுமன்றக் கூட்டங்களை நடத்திவிட்டன.

முற்போக்கு இயக்கங்கள் செய்ய வேண்டியது என்ன? அவர்கள் என்றுமே பழைய இயல்பு நிலையை ஏற்றுக் கொண்டது கிடையாது. ஆனால் நீதிக்கான போராட்டம், சமத்துவம் மற்றும் பூமிப் பந்தை பாதுகாத்துக் கொண்டே மக்கள் கண்ணியத்துடன் வாழ்வதற்கான போராட்டம் ஆகிய சில பழைய விசயங்களுக்குத் திரும்ப வேண்டியுள்ளது. நீதியே நமது சட்டகம். சமத்துவமின்மைக்கு முடிவுகட்டுவதே இலக்கு. அதை செயல்படுத்துவதற்கான வழிமுறைகள் சில ஏற்கனவே இருக்கின்றன. இன்னும் சிலவற்றை கண்டடைய வேண்டியுள்ளது.

விவசாயிகள் மற்றும் விவசாயத் தொழிலாளர் இயக்கங்கள் இனி பருவநிலை மாற்ற பிரச்சனையையும் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும். இந்தியாவில் ஏற்கனவே விவசாயத்தை நாசமாக்கியிருக்கும் பருவநிலைமாற்ற பிரச்சனையை விவசாயப் பிரச்சனைகளில் ஒன்றாக சேர்க்காவிட்டால் விவசாய இயக்கங்களும், விவசாயத் தொழிலாளர் இயக்கங்களும் சிரமங்களை எதிர்கொள்ளும். வேளாண் சூழலியல் அணுகுமுறையை இணைத்து போராட வேண்டும்.

தொழிலாளர் இயக்கங்கள், பெரிய ரொட்டித் துண்டுக்காக நடத்தும் போராட்டங்கள் அவசியம்தான். சாதாரண காலங்களில் முன்வைக்காத, ரொட்டி கடையின் உரிமையையே கோரும் முழக்கங்களையும் எழுப்ப வேண்டிய காலம் இது.

மூன்றாம் உலக நாடுகளின் கடன்களை ரத்து செய்ய வலியுறுத்துவது மிகத் தெளிவான முழக்கமாகும். இந்தியாவில் மக்கள் மீதான கடன் சுமைகளை ரத்து செய்ய கோருவது மிகச் சரியான முழக்கமாகும்.

கார்ப்பரேட் ஏகபோகங்களை அகற்ற வேண்டும். முதலில்,  மருத்துவம், உணவு, விவசாயம் மற்றும் கல்வி ஆகியவற்றில் இருந்து கார்ப்பரேட் ஏகபோகங்களை அகற்றுதல் ஆரம்பிக்க வேண்டும்,

அரசுகளை நிர்பந்தப்படுத்தி, வள ஆதாரங்களை மறுவிநியோகம் செய்ய வைப்பதற்கான தீவிரமான இயக்கங்கள் வேண்டும். பணக்காரர்கள் மீது ஒரு சதவீதமாவது வரி விதிக்கக் கேட்பது துவக்கமாக அமையும். எவ்வித வரியும் செலுத்தாமல் லாபத்தை அப்படியே கொண்டு செல்லும் பன்னாட்டு கார்ப்பரேட்டுகள் மீது வரி விதிக்க வேண்டும். பல்வேறு நாடுகளும் பல பத்தாண்டுகளாக நிறுத்திவிட்ட அந்த வரி விதிப்பு முறையை மேம்படுத்த வேண்டும்.

மக்கள் இயக்கங்கள்

மிகப் பெரும் மக்கள் இயக்கங்களை முன்னெடுப்பதன் மூலமே அரசுகளை கட்டாயப்படுத்தி விரிவான பொது சுகாதாரம் மற்றும் கல்விக்கான கட்டமைப்புகளை உருவாக்கச் செய்வது சாத்தியமாகும். உணவுக்கான நீதி, நலவாழ்வுக்கான நீதி ஆகிய முழக்கங்களை முன்வைக்கும் மக்கள் இயக்கங்களை கட்டமைக்கும் தேவை உள்ளது. இதுபோன்ற ஊக்கமளிக்கும் முன்னுதாரண மக்கள் இயக்கங்கள் ஏற்கனவே நடைபெற்றிருக்கின்றன. ஆனால் கார்ப்பரேட் ஊடகங்களின் செய்தி சேகரிப்பில் அவை ஓரங்கட்டப்பட்டு மறைக்கப்பட்டுவிட்டன.

தனிப்பட்ட பிரகடனங்களை விடவும், விடுதலைப் போராட்ட பாரம்பரியமும் அதனால் உருவான அரசியலமைப்புச் சட்டமும், மக்களை அணி திரட்டுவதற்கு கூடுதலாக பயன்படும் வாய்ப்புள்ளது. கடந்த 30 ஆண்டுகளாக சந்தைப் பொருளாதாரத்தை அமல்படுத்தி, தார்மீக நீதியை அழித்து, ஒவ்வொரு நாளும் இந்திய அரசாங்கங்கள், அரசமைப்பின் வழிகாட்டுதல் நெறிமுறைகளை மீறியுள்ளன. இவர்கள் முன்வைத்த ‘வளர்ச்சிப் பாதை’ முழுவதும் மக்களையும், அவர்களின் பங்கேற்பையும், ஈடுபாட்டையும், கட்டுப்பாட்டையும் இல்லாமலாக்கும் நோக்கத்தோடே அமைந்திருந்தன.

உலகம் முழுவதும் பரவியிருக்கும் பெருந்தொற்றினை, மக்கள் ஒத்துழைப்பின்றி எதிர்த்து வீழ்த்த முடியாது. கொரோனா பரவலுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் கேரளா அடைந்திருக்கும் வெற்றியானது உள்ளூர் சமுதாய மட்டத்தில் மக்களின் பங்கேற்புடன் உருவாக்கப்பட்ட சமுதாய சமையலறைகள் இல்லாமல் சாத்தியமில்லை. இந்த சமையலறைகளை வலைப்பின்னலாக உருவாக்கி மக்களுக்கு மலிவான விலையில் உணவு வழங்கப்பட்டது. தொற்றின் தடம் அறிதல், நோய் தொற்றுள்ளவர்களை தனிமைப்படுத்துதல் ஆகிய வைரஸ் தடுப்பு நடவடிக்கைகள், மக்கள் பங்கேற்பின் காரணமாகவே சிறப்பாக நடந்தன. சர்வதேச பரவல் முடிவுக்கு வந்தாலும் கூட, கேரள அனுபவங்கள் நாட்டிற்கு அது பயணிக்க வேண்டிய பாதை எது என்று எடுத்துக் காட்டும் படிப்பினைகளைத் தருகின்றன.

அனைத்து முற்போக்கு இயக்கங்களும், பல்வேறு பின்னடைவுகளை எதிர்கொண்டுள்ளன. நிறைவேற்றப்படாத நிகழ்ச்சி நிரல்களை எட்டுவதற்காக தொடர்ந்து போராட வேண்டும் என்பதையும் உணர்ந்தே உள்ளன.

இந்திய சுதந்திர தினத்தின் 73வது ஆண்டான இக்காலத்தில், இன்னும் வென்றெடுக்கப்படாத  விடுதலையின்  நிகழ்ச்சிநிரலை சாத்தியப் படுத்துவதற்காக போராடுவதே, வாழ்க்கையை மதிப்பு மிக்கதாக்கும்.

நன்றி: ஃப்ரண்ட்லைன் (ஆகஸ்ட் 14, 2020)

தமிழில்: ம. கதிரேசன்

கல்வித்துறை நவீனப்படுத்தும், கேரள இடதுசாரி அரசாங்கம் : பிணராயி விஜயன்

சிந்தா, மலையாள இதழிலிருந்து தமிழில்: நந்தகுமாரன்

(கேரள கல்வித்துறையை மேம்படுத்துவதற்கு திட்டமிட்ட அணுகுமுறையை கேரள அரசாங்கம் கடைப்பிடிக்கிறது. கேரள முதல்வர் தோழர் பிணராயி விஜயன் விளக்குகிறார்)

கல்வி  உட்பட எல்லாவகை உரிமைகளுக்குமான சொந்தக்காரர்கள் என தங்களுக்குத் தாங்களே சுயமாக அறிவித்துக் கொண்ட சிறு பிரிவினர் ஒரு காலத்தில் இருந்தனர். அவர்கள், தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் என முத்திரை குத்தப்பட்ட  ஒரு பெரும் பிரிவினரை சமூகத்தின் அனைத்து துறைகளிலிருந்தும் விலக்கி வைத்திருந்தனர். இத்தகைய சமத்துவமின்மை தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் அறிவு தேடும் உரிமையை மிகக் கடுமையாக பாதித்தது. ஆசிரியரிடம் நேரடியாக சென்று கல்வி கற்கும் உரிமையை மறுத்தது மட்டுமல்லாமல், மறைமுகமாக அறிவைத் தேடும் முயற்சிகளுக்கு தண்டனைகளும் வழங்கப்பட்டது. கல்வி கற்க முடியாமல், பொது வழியில் நடக்க முடியாமல், விருப்பப்பட்ட உணவை உண்ண இயலாமல், ஆலயங்களில் நுழைய இயலாமல் இருந்த அத்தகைய நிலைமைகளைத் தான் ஸ்ரீ நாராயண குரு, அய்யங்காளி, அய்யா வைகுண்டர், சட்டம்பி சுவாமிகள் போன்ற சீர்த்திருத்த வாதிகள் கேள்வி எழுப்பினர்.

இருண்ட காலத்தை திரும்ப விடோம்!

சாதிப் பாகுபாடுகளாலும், மூட நம்பிக்கைகளாலும், பழக்கவழக்கங்களாலும் நிறைந்து காணப்பட்ட அன்றைய சூழல்களை முன்னிறுத்தி தான் சுவாமி விவேகானந்தர் கேரளத்தை “பைத்தியக்காரர்களின் நாடு “ எனக் குறிப்பிட்டார். அத்தகைய நிலைமைகளை மாற்றவே, ஸ்ரீ நாராயண குரு கல்வி அறிவின் தேவையைப் பற்றி எழுதியதுடன், சிவிகிரியில் பள்ளிக்கூடம் ஒன்றையும் துவக்கினார். கல்விக்கான வாய்ப்புகள் மறுக்கப்பட்டு பரிதாபகரமான நிலையில் வாழ்ந்து வந்த குழந்தைகளை பள்ளிக் கூடங்களை நோக்கி அய்யாங்காளி அழைத்து சென்றதென்பது நமது மண்ணில் பீடித்திருந்த கறையை துடைத்த அகற்ற வேண்டும் என்ற நோக்கத்திற்காகவே. கல்வி வளர்ச்சிக்காக மிஷனிரிகளும், சமூக அக்கறை கொண்ட இயக்கங்களும் அளித்த பங்களிப்புகள் விலைமதிப்பற்றவை. மறுமலர்ச்சி இயக்க நாயகர்கள் அன்று பற்றவைத்த நெருப்பினை அணையவிடாமல்  கேரளத்தில்  பாதுகாத்தது  நாம் இடதுசாரிகளே என பெருமையுடன் கூறிக் கொள்ள முடியும்.

கல்வி வாய்ப்பை மறுத்த அந்த இருண்ட காலத்திற்கு கேரளா இனி ஒருபோதும் திரும்பி போகக் கூடாது என்பதில் இந்த அரசு உறுதியுடன் இருந்து வருகிறது. அதன் காரணமாகவே பொதுக் கல்வி பாதுகாப்பு  இயக்கம் என்ற பெயரில் ஒரு திட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்தி வருகிறோம். ஒருவரின் தனிப்பட்ட வளர்ச்சிக்கும், சமூக உயர்வுக்கும் அடிப்படையாக இருப்பது கல்வியே.  அதோடு, தனிப்பட்ட வளர்ச்சிக்கு தேவையான அறிவு, ஊக்கம் மற்றும் மதிப்பினை வழங்கவும் கல்வியால் மட்டுமே முடியும். அதனால் கல்வி அனைவருக்கும் கிடைத்தாக வேண்டும். இது மாணவர்களுக்கு வழங்கும் தானமல்ல. மாறாக, அவர்களின் உரிமையாகும். இதனை உறுதிப்படுத்த வேண்டியது ஆட்சியாளர்களின் கடமையும் பொறுப்பும் ஆகும். அத்தகைய உணர்வின் அடிப்படையில் தான், பொதுக் கல்வி பாதுகாப்பு இயக்கத்தை அரசு முன்னெடுத்து வருகிறது.

அறியாமை தொடர விரும்பும் ஆளும் வர்க்கம்

குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் அனைவருக்கும் இலவச கல்வி என்பது நமது அரசியலமைப்பு சட்ட சிற்பிகள் கண்ட கனவாக இருந்தது. ஆனால் அவர்கள் நிச்சயித்த காலஅளவைத் தாண்டி எத்தனையோ ஆண்டுகள் கடந்து போய்விட்டன. இன்றும் எழுத்துகளின் ஓசைகளைக் கேட்டேனும் கற்கவியலாத நிலையில் லட்சக்கணக்கான குழந்தைகள்  பள்ளிக்கூடங்களைவிட்டு  ஒதுங்கி இருக்கின்றனர். அவர்கள் கல்வி கற்க வேண்டிய வயதில் மிகக் கடுமையான வேலைகளை செய்து வருகின்றனர். இந்தநிலை மாற வேண்டுமெனில் வருடந்தோறும் மத்திய அரசு கல்விக்காக ஒதுக்கும் நிதியின் விழுக்காடு அதிகரிக்கப்பட வேண்டும்.

எண்ணற்ற கல்விக் குழுக்கள் இது தொடர்பாக ஆலோசனைகள் வழங்கியுள்ளன.  இருப்பினும், கல்விக்கான ஒதுக்கீட்டில்  சொல்லும்படியான அதிகரிப்பு ஒன்றும் செய்யப்படவில்லை. இதற்கு காரணம், குழந்தைகளுக்கு கல்வி வழங்காமல் இருப்பது தங்களுக்கு அரசியல் ரீதியாக பயனளிக்கும் என கடந்த காலங்களில் அதிகாரத்தில் இருந்தவர்கள் நினைத்திருக்கக் கூடும். எழுத்தும் அறிவும் இல்லையெனில் சிந்திக்கமாட்டார்கள் அல்லவா ? அவ்வாறு சிந்திக்கும் சக்தி இல்லையெனில் தாங்கள் செய்யும் தவறுகளை எதிர்க்காமல் இருந்துவிடுவார்கள். எங்கேயிருந்தும் ஒரு எதிர்ப்பும் எழும்பாதவிதத்தில் புதிய தலைமுறையை மயக்க நிலைக்குட்படுத்தி ஆட்சியை தொடர வேண்டுமெனில் கல்வியறிவற்ற இருண்ட சமூகத்தை நிலைநிறுத்தி கொண்டால் மட்டுமே சாத்தியமாகும் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்திருக்கக் கூடும்.

பழம்பெருமை பிதற்றுவதால் பலனில்லை

பாரம்பரியத்தைப் பற்றி வறட்டுப் பெருமைகளைக் கொண்டிருப்பதால் எந்த பயனும் இல்லை. முற்காலத்தில் நாளந்தா பல்கலைகழகம் இருந்தது ; தக்ஷசீலம் உண்டாயிருந்தது; என்றெல்லாம் கூறிக் கொண்டிருப்பதால் எந்தவித பயனும் இல்லை. இன்றைக்கு என்ன இருக்கிறது என்பது தான் பிரச்சினையே. நாளந்தா பல்கலைக்கழகத்தை மீண்டும் புனரமைத்திட பிரபல பொருளாதார வல்லுநரும், நோபல் பரிசு பெற்ற அறிஞருமான டாக்டர் அமர்த்தியா செனை பொறுப்பாக மத்திய அரசு பணியமர்த்தியிருந்தது. ஆனால், மத்திய அரசால் திணிக்கப்பட்ட வகுப்புவாத பிடிவாதங்களையும், கட்டுப்பாடுகளையும் சகிக்க முடியாமல் அவர் அந்த பொறுப்பிலிருந்து விலக வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.

தேசிய அளவில் கல்வியானது அனைவருக்கும் உரியதாகவும், கட்டாயமானதாகவும்  உருவாக்கப்பட புதிய காலத்தில் பெரிய அளவிலான போராட்டத்திற்கான தேவை எழுந்துள்ளது. நமது நாட்டில் போராட்ட வழிகளின் மூலமல்லாது யாரும் பெரிய அளவில் ஒன்றும் சாதித்துவிடவில்லை. கேரளத்தில் கூட ஏழை மாணவர்கள் பெரிய அளவிலான கட்டண சுமை இல்லாமல் கல்வி கற்க வழி ஏற்பட்டதற்கான காரணம், மாணவர் இயக்கத்தினரின் கடுமையான போராட்டங்களும், முற்போக்கு அரசுகளின் தலையீடுமே ஆகும்.
இவ்வாறு கேரளா முழுவதும் அனைவருக்கும் கல்வி என்பது சாத்தியப்பட்ட கல்வியை தகர்க்கும் வகையில் அத்துறையில் உலகமயமாக்கலின் வரவு அமைந்துள்ளது. இத்தகைய நிலையை தடுத்து, ஏற்கனவே உருவாக்கிய கல்வி உரிமைக்கான நலன்களை பாதுகாப்பதுடன் அவற்றை மேலும் வலுப்படுத்த வேண்டிய தேவை அதிகரித்து வருகிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக சர்வதேச தரத்திற்கு இணையாக நமது கல்வித் தரத்தை மேம்படுத்துவதற்கான முயற்சிகளை முன்னெடுப்பதில் இடது ஜனநாயக முன்னணி அரசு முனைப்பு காட்டி வருகிறது.

திட்டமிட்ட அணுகுமுறை

இனி வருங்காலங்களில் உலகம் முழுவதும் ஒரே சந்தையாக மாற்றப்படும். அந்த பொது சந்தையில் வளர்ந்த நாடுகளிலிருந்து வரும் மாணவர்களுடன் போட்டியிட்டு தனது திறமையை நிரூபித்து வாழ வேண்டிய சூழலே நமது குழந்தைகளுக்கு ஏற்படும். அதற்கு அவர்களை தகுதியுடையவர்களாக மாற்றும் விதத்தில் அவர்களுக்கு வழங்கப்படும் கல்வி உள்ளதா என்பதனை ஆய்வுசெய்தோம். அதற்கு இல்லை என்ற பதிலே எங்களுக்கு கிடைத்தது. அதனைத் தொடர்ந்து,  நம்முடைய அரசுப் பள்ளிகளை உலகத் தரத்திற்கு இணையாக மேம்படுத்தவும், நமது குழந்தைகளை உலகின் எந்த பகுதியில் உள்ள மாணவர்களுடனும் போட்டியிடும் அளவிற்கான தரத்திற்கு உயர்த்தவும் தேவையான திட்டங்களை வகுக்க தீர்மானிக்கப்பட்டது. அதன் அடிப்படையிலேயே தற்போது பொது கல்வி பாதுகாப்பு இயக்கத்தை முன்னெடுத்து செல்கிறோம். ஏற்கனவே, நிரந்தரமாக மூடும் நிலையில் இருந்த பள்ளிக் கூடங்களை மீண்டும் திறந்து அவற்றை பாதுகாத்த நிகழ்வுகளை நீங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள்.

நவீன காலத்திற்கேற்ப தொழில் நுட்ப அறிவியல் துறையில் நாம் முன்னோக்கி செல்ல வேண்டிய தேவையுள்ளது. அதற்கு தேவையான திட்டங்களையும், செயல்முறை நிகழ்ச்சிகளையும் இந்த இயக்கத்தின் ஒரு பகுதியாக கேரளம் நடைமுறைப்படுத்தி வருகிறது.

கேரளம் ஒரு முன் மாதிரி

நமது மாநிலத்தில் பெரும்பாலான குழந்தைகள் அரசுப் பள்ளிகளில் தான் இன்றும் கல்வி கற்று வருகின்றனர். சாதி, மத, பொருளாதார வேறுபாடுகள் இல்லாமல் எல்லா மாணவர்களுக்கும் கல்வி கற்பதற்கான வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டு வருகிறது என்பது தான் கேரளத்தை மற்ற மாநிலங்களிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது. உலகம் முழுவதும் கவனிக்கப்பட்டு, பேசப்பட்டு வந்த கேரள மாதிரி வளர்ச்சியில் கூட நமது பொதுக் கல்வியும், அரசுப் பள்ளிகளும் பெரிய அளவிலான பங்கு வகித்திருந்தது என்பது அனைவருக்கும் தெரியும்.

பலதரப்பட்ட சாதி,மதப் பிரிவு மக்கள் தங்களுக்கிடையே கலந்து ஒருவருக்கொருவர் சகிப்புத் தன்மையுடனும், நட்புறவுடனும் வாழும் நிலையை உருவாக்கியெடுத்ததில் பொதுக் கல்விக்கு பெரிய அளவிலான பங்கு உண்டு. சாதி மற்றும் பொருளாதார வேறுபாடுகளையும் கடந்து நம்முடைய புதிய தலைமுறையை சமத்துவ கலாச்சாரத்தில் வளர்த்தெடுப்பதில் அரசுப் பள்ளிகளும் அவற்றில் நிலவும் சூழல்களும் குறிப்பிடத்தக்க பங்கு வகித்தன. அவற்றிலிருந்து நாம் தொடர்ந்து முன்னோக்கி பயணிக்க வேண்டிய தேவையுள்ளது. அதோடு, முன்னோக்கித் தான் செல்கிறோம் என்பதை உறுதிப்படுத்த ஆசிரியர்கள் மற்றும் பெற்றோர்களின் கூட்டு செயல்பாடுகளில் அதிக கவனம் செலுத்தப்பட வேண்டும்.

நமது மாநிலத்தில் அரசு பள்ளிகள் அடிப்படை வசதிகள் இல்லாமலிருக்கின்றன என்ற விமர்சனம் சமீபகாலம் வரை முன்வைக்கப்பட்டது. அதிக ஆசிரியர்களும், மேசைகளும், பெஞ்சுகளும் மட்டும் இருந்தால் போதாது. கூடவே நவீன வசதிகளும் அரசுப் பள்ளிகளில் உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்பது தான் அத்தகைய விமர்சனத்தின் அடிப்படை. ஆனால், இந்த இயக்கம் துவக்கப்பட்ட முதல் வருடத்திலேயே அத்தகைய விமர்சனங்களுக்கு அடிப்படையாக இருந்த பிரச்சினைகளுக்கு குறிப்பிடத்தக்க அளவில் தீர்வு காணப்பட்டுள்ளது.

நவீன வசதிகள் உருவாக்கம்

பெரிய கட்டிடங்கள் மட்டுமல்ல, சகலவித வசதிகளுடன் கூடிய ஹைடெக் ஸ்மார்ட் கிளாஸ் அறைகள் பொதுக் கல்வி இயக்கம் மூலம் செயல்படுத்த அரசு கலந்தாராய்ந்து வருகிறது. நூலகங்கள், கணினி சோதனைக் கூடங்கள், பல்லுயிர் பூங்காக்கள் முதலிய வசதிகளை எல்லாம் இதன் ஒரு பகுதியாக நமது அரசுப் பள்ளிகளில் உருவாக்கப்பட்டு வருகின்றன.

ஒரு சட்டமன்ற தொகுதிக்கு ஒன்று என்ற கணக்கில் அரசுப் பள்ளிகளில் சர்வதேச தரத்துக்கு இணையாக உள்ள அடிப்படை வசதிகளை உருவாக்கும் நடவடிக்கைகள் தற்போது வேகமாக எடுக்கப்பட்டு வருகின்றன. அடிப்படை வசதிகள் குறைவாக உள்ள மற்ற பள்ளிக் கூடங்களிலும் அவற்றை மேம்படுத்தும் நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டு வருகின்றன. இதன் அடுத்தக்கட்டமாக, கீழ்நிலை மற்றும் மேல்நிலை தொடக்கப்பள்ளிகளிலும் இந்த திட்டம் விரிவுபடுத்தப்பட உள்ளது. இதன் மூலம் நாற்பதாயிரம் வகுப்பறைகளை ஹைடெக் ஆக்குவதன் மூலம் இந்தியாவில் பூரணமாக டிஜிட்டல்மயமாக்கப்பட்ட கல்வித் துறை என்ற கனவுத் திட்டத்தினை நோக்கி கேரளம் நடைபோடுகிறது. அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளில் அடிப்படை வசதியற்ற ஒரு பள்ளியும் கேரளத்தில் இருக்கக் கூடாது என்பதுடன், அனைவரும் ஸ்மார்ட் வகுப்பறைகள் மூலமே கல்வி கற்கின்றனர் என்பதனையும் உறுதி செய்யப்பட வேண்டும். அதற்கு தேவையான நடவடிக்கைகள் தற்போது திட்டமிட்டு மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன.

இப்படிப்பட்ட வசதிகள் உண்டாக்கப்படுவதன் எதிரொலியாக அதற்கான நற்பலன்கள் தற்போதே பள்ளிகளில் கிடைக்க துவங்கியுள்ளன. இக்கல்வியாண்டின் துவக்கத்தில் அரசுப் பள்ளிகளில் சேர்ந்த மாணவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்ததே அதற்கு சான்று. இரண்டாம் வகுப்பு முதல் ஒன்பதாம் வகுப்பு வரை ஏறத்தாழ ஒன்றரை லட்சத்திற்கும் அதிகமான மாணவர்கள் கடந்த ஆண்டை விட கூடுதலாக அரசு பள்ளிகளில் சேர்ந்தனர். இப்படிப்பட்ட கூடுதலான மாணவர் சேர்க்கை கடந்த பத்தாண்டுகளில் இதுவே முதல் முறை என புள்ளி விபரங்கள் கூறுகையில் பொதுக் கல்வி குறித்த நமது உணர்வுகள் குறித்து நான் கூடுதலாக ஒன்றும் விளக்க வேண்டியதில்லை என்றே கருதுகிறேன்.

உலகின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் உள்ள மாணவர்களிடமும், ஆசிரியர்களிடமும் நமது குழந்தைகள் கல்வி தொடர்பாக தொடர்பு கொள்ளுகின்றனர். ஆங்கிலத்தில் உள்ள நூல்களை வாசித்து புரிந்து கொள்கின்றனர். கூகுள் போன்ற இணைய தேடு பொறிகளை தங்களது அறிவுத் தேடலுக்காக போதிய அளவில் பயன்படுத்துகின்றனர். விக்கிபீடியா போன்றவற்றில் கேரளாவைப் பற்றிய விலைமதிப்பற்ற விபரங்களை எழுதுகின்றனர். மலையாளத்திலும் ஆங்கிலத்திலும் ஒரே போன்று தொடர்பு கொள்ள அவர்களால் முடிகிறது. இவைகள் மூலம் நமது கல்வித் துறையில் புதியதொரு உணர்வு எதிரொலிக்கிறது.

ஹோ-சி-மின்னின் உயில்

வாசகர்களுக்கு,

பொதுவாக, உயில் என்பது வசதியானவர்கள் தங்கள் சொத்துக்களை யாருக்கு, எப்படி அளிக்க விரும்புகின்றனர் என்ற விபரங்களைக் கொண்டிருக்கும். ஆனால் இது வித்தியாசமான உயில். மக்களின் அன்பு, மரியாதையை விலை மதிப்பில்லா சொத்தாகக் கருதி, மக்களுக்காகவே போராடிய மா மனிதனின் இறுதி ஆசைகளை உள்ளடக்கிய ஆவணம். வாசிப்பை நேசிப்போருடன் இதை பகிர்ந்து கொள்வதில் மிக்க மகிழ்ச்சி.

வியட்நாம் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஹனோய் மத்தியக்குழு

19, ஆகஸ்ட், 1989 எண்.151/ TB/TU

செய்திக்குறிப்பு

நமது அன்பிற்கும், மரியாதைக்கும் உரிய ஹோ-சி-மின் நமது கட்சிக்கும், நமது மக்களுக் கும் விலை மதிப்பில்லாத உயில் ஒன்றை எழுதி வைத்துள்ளார். தேசிய விடுதலை இயக்கம் வெற்றி பெற்று முன்னேறவும், நமது நாட்டை சோஷசலிசத்தை நோக்கி தளராமல் முன்னெடுத்துச் செல்ல முயற்சிகளை மேற்கொள்ளவும், நமது கட்சி, மக்கள், ராணுவத்தை ஊக்குவிக்கும் வண்ணம் அந்த உயில் அமைந்துள்ளது. அதனால்தான் அவர் மறைந்த உடனேயே அதை வெளியிட்டோம்.

ஹோ-சி-மின்னின் மறைவுக்குப் பின்னர் அவருடைய 20ம் ஆண்டு நினைவையொட்டியும், நூறாவது பிறந்த ஆண்டு நிகழ்ச்சிகளின் தயா ரிப்பில் ஈடுபட்டுள்ள சூழலில் கட்சியின் 6-வது மத்தியக்குழுவின் அரசியல் தலைமைக்குழு தொடர்பான விஷயங்களை நமது கட்சி, மற்றும் மக்களுக்குத் தெரியப்படுத்தும் பொறுப்பு உள்ளது எனக் கருதுகிறது. 1965ம் ஆண்டு ஹோ-சி-மின் எழுதி, அவரே தட்டச்சு செய்த 15, மே 1965 தேதியிட்ட கடிதம் அவருடைய கையெழுத்துடன் உள்ளது. அதன் மறுபுறம் அன்றைய மத்தியக்கமிட்டியின் முதன்மை செயலர் தோழர் லேதுவான் அவர்களின் கையொப்பமும் உள்ளது. ஹோ-சி-மின் மறைந்த பொழுது, அமெரிக்க ஆக்கிரமிப்பை எதிர்த்த இயக்கமும் முற்றுப் பெறவில்லை.

வெளியிடப்பட்ட உயில்

வியட்நாம் ஜனநாயகக் குடியரசு விடுதலை மகிழ்ச்சி

10, மே 1969

அமெரிக்காவின் ஆக்கிரமிப்பை எதிர்த்து, தேசிய விடுதலைக்காக நமது மக்கள் நடத்தும் போராட்டம், நம் மக்கள் அனைவரும் படும் கஷ்டங்கள், அவர்களின் தியாகங்களைத் தாண்டி முற்றிலுமாக வெற்றியடையும். இந்த வெற்றி நிச்சயம்.

வெற்றி கிட்டிய பின்னர், தெற்கு வடக்கு பகுதிகளில் சுற்றுப்பயணம் செய்து, நமது மக்களை, தோழர்களை, ஊழியர்களை, போராளிகளை, முதியோர், இளைஞர்கள், குழந்தைகளை நேரில் சந்தித்து வீரத்துடன் போராடியதற்கு வாழ்த்து தெரிவிக்க விரும்புகிறேன்.

பின்னர், நம் மக்களின் சார்பில் சோஷலிச முகாமிலுள்ள சகோதர நாடுகளுக்கும், நேச நாடுகளுக்கும் சென்று, அமெரிக்க ஆக்கிர மிப்பை எதிர்த்த நமது இயக்கத்திற்கு முழு மனதுடன் ஆதரவளித்து உதவிய அனைவருக்கும் நன்றி தெரிவிப்பேன்.

சீனாவின் “டாங்” கால கவிஞர் து பூ எழுதினார் : “எல்லாக் காலங்களிலும் எழுபது வயதை எட்டியவர்கள் சிலரே” இந்த ஆண்டு 79 வயதை தொடும் நான் அந்த சிலரில் ஒருவன் என நினைக்கிறேன். கடந்த சில ஆண்டுகளுடன் ஒப்பிடுகையில் எனது உடல்நலம் சற்று மோசமாகியுள்ள போதிலும், என்னால் தெளிவாக சிந்திக்க முடிகிறது. எழுது வசந்தங்களைக் கண்ட ஒருவரின் உடல்நலம் வயதாகும்போது குறைவது இயல்பு. அது ஒன்றும் அதிசயமல்ல.

ஆனால், என் தாய் நாட்டிற்கு எனது மக்களுக்கு, புரட்சிக்கு நான் இன்றும் எவ்வளவு நாட்கள் பணியாற்ற முடியுமென யாரால் கூற இயலும்? எனவே, கார்ல் மார்க்ஸ், வி.ஐ.லெனின் மற்றும் இதர புரட்சியாளர்களை நான் சென்றடையும் முன்பு சில வரிகள் எழுத வேண்டுமென்று நினைக்கிறேன். இதன் மூலம் நமது மக்கள், கட்சித் தோழர்கள், உலகெங்கிலுமுள்ள நமது நண்பர்கள் ஆச்சரியமடையத் தேவை இருக்காது.

முதலில் கட்சி பற்றி

நமது கட்சி துவக்கப்பட்டது முதல் ஒற்றுமையுடன், அனை வரையும் திரட்டி, தீர்மானகர மான போராட்டத்திற்கு தலைமை ஏற்று வெற்றி மேல் வெற்றி பெற்றுள்ளோம். உழைக்கும் வர்க்கம், மக்கள், தாய்நாடு ஆகியவற்றின் முன்னேற்றத்திற்காக முழு அர்ப்பணிப்புடனும், நெருக்கமான ஒற்றுமையை கட்டி காத்ததற்கு நன்றி தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

ஒற்றுமை என்பது நமது கட்சியின் மக்களின் விலை மதிப்பில்லாத பாரம்பரியமாகும். மத்திய கமிட்டி தோழர்கள் முதல் கிளை வரை ஒருமித்த சிந்தனையுடன் ஒற்றுமையாக கட்சி இருப்பது கண்ணின் மணி போன்றது.

கட்சிக்குள் பரந்த ஜனநாயகம் வேண்டும். அதேசமயம் விமர்சனங்கள், சுயவிமர்சனங்கள் முறையாக, கவனத்துடன் நடைபெறுவது கட்சியின் ஒற்றுமையை வளர்க்க, கட்டிக்காக்க உதவும், தோழமை உணர்வு நிலவுவது அவசியம். நம் கட்சி தற்போது அதிகாரத்தில் உள்ளது. ஒவ்வொரு கட்சி உறுப்பினரும், ஊழியரும் புரட்சிகர ஒழுக்கத்தை ஆழமாக தமக்குள் கொண்டிருக்க வேண்டும். திறமை, கடும் உழைப்பு, சேமிப்பு, உண்மை, மக்கள் நலனில் முழு அர்ப்பணிப்பு, சுயநலம் இன்றி முழு பொதுநலனுக்காக பாடுபடும் குணங்களை கொண்டிருத்தல் அவசியம். மக்களின் நம்பிக்கையான ஊழியன் மற்றும் சிறந்த தலைவன் என்ற பெருமைக்கு உகந்த கட்சியாக செயல்பட, நம் கட்சி தூய்மையுடன் செயலாற்ற வேண்டும்.

உழைக்கும் இளம் சங்க உறுப்பினர்கள் மற்றும் இதர இளைஞர்கள் பொதுவாக நல்லவர்கள், கஷ்டங்களை கண்டு அஞ்சாது, முன்னேற்றத்தை விரும்பி, எப்பொழுதும் செயல்படத் தயாராக உள்ளனர். அவர்களுடைய புரட்சிகர நல்லெண்ணங்களை வளர்த்து, சோஷலிசத்தை கட்டுவதற்கு தகுந்த வண்ணம், ‘சிவப்பான’ தியமையான அடுத்த தலைவர்களாக வளர்வதற்கு கட்சி பயிற்சி அளிக்க வேண்டும். அடுத்த தலைமுறையை பயிற்றுவிப்பதும், கற்பிப்பதும் மிகவும் முக்கியமானது. மிகவும் அவசியமானது. மலைகளிலும், சமவெளிகளிலும் உள்ள நமது தொழிலாளர்கள் தலைமுறை, தலைமுறையாக பல்வேறு கஷ்டங்களை அனுபவித்தவர்கள். நிலப்பிரபுத்துவ காலனிய ஆதிக்கம், சுரண்டலுக்கு ஆட்பட்டவர்கள் அத்துடன் பல ஆண்டுகளாக போரையும் எதிர் கொண்டவர்கள்.

இருப்பினும், நமது மக்கள், வீரம், தைரியம், ஊக்கத்துடன் கடும் பணியாற்றுகின்றனர். நமது கட்சி துவக்கப்பட்டதிலிருந்து அதை பின்பற்றுபவர்களாக, விசுவாசிகளாக இருந்து வருகின்றனர்.

பொருளாதார, கலாச்சார வளர்ச்சிக்கு தேவையான திட்டங்களைத் தீட்டி, நமது மக்களின் வாழ்க்கை முன்னேற தொடர்ந்து கட்சி பாடுபட வேண்டும்.

அமெரிக்க ஆக்கிரமிப்புக்கு எதிரான போர் தொடரலாம். நமது மக்கள் புதிய தியாகங்களை செய்ய வேண்டி வரலாம். உடைமைகளை இழக்கலாம். ஆனால் எது நடந்தாலும், இறுதி வெற்றி கிட்டும் வரை அமெரிக்க ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து போரிடும் உணர்வை தளரவிடக் கூடாது.

‘நமது மலைகள் எப்பொழுதும் இருக்கும்

நமது ஆறுகள் எப்பொழுதும் இருக்கும்

நமது மக்கள் எப்பொழுதும் இருப்பார்கள்:

அமெரிக்க படையெடுப்பாளர்கள் தோற்பார்கள்,

நாம் நமது பூமியை மேலும்

பத்து மடங்கு அழகாக நிர்மாணிப்போம்’

எவ்வளவு கஷ்டங்களை எதிர்கொள்ள வேண்டி வருமோ தெரியாது. ஆனால் நம் மக்கள் முழு வெற்றி கிட்டுமென உறுதி பூண்டுள்ளனர். அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியவாதிகள் கண்டிப்பாக நம் நாட்டிலிருந்து வெளியேறுவர். நம் தாய்நாடு மீண்டும் ஒன்றிணையும். தெற்கிலுள்ள நமது சகோதரர்களும், வடக்கிலுள்ள நம்மக்களும், மீண்டும் ஒரே கூரையின் கீழ் ஒன்றிணைவார்கள். நாம் சிறிய நாடுதான். ஆனால் வீரஞ்செறிந்த போராட்டத்தின் மூலம், உலகின் இரண்டு, மாபெரும் ஏகாதிபத்திய சக்திகளான அமெரிக்காவையும் பிரான்சையும், போராடி தோற்கடித்தோம் என்ற பெருமை நமக்கு உண்டு. உலக தேசிய விடுதலை இயக்கத்திற்கு குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பை செலுத்தி இருக்கிறோம் என்ற பெருமை உண்டு.

உலக கம்யூனிச இயக்கம் பற்றி..

எனது வாழ்க்கை முழுவதையும் புரட்சிக்கு அர்ப்பணித்தவன் என்ற முறையில், சர்வதேச கம்யூனிச இயக்கமும், தொழிலாளர் இயக்கமும் வளர்ச்சி அடைவதைக் கண்டு கூடுதல் பெருமை அடைகிறேன். சகோதர கட்சிகளிடையே ஏற்பட்டுள்ள பிளவு என்னை வருத்தமடையச் செய்கிறது.

மார்க்சிய – லெனினியம் மற்றும் தொழிலாளி வர்க்க சர்வதேசியம் என்ற அடிப்படையில் உணர்வு மற்றும் காரண காரியங்களைக் கொண்டு சகோதர கட்சிகளிடையே ஒற்றுமையை மீட்டெடுக்க நமது கட்சி சிறந்ததொரு பங்களிப்பை செலுத்துமென நம்புகிறேன். சகோதர கட்சிகள், நாடுகள் மீண்டும் இணையும் என்ற ஆழ்ந்த நம்பிக்கை எனக்கு உள்ளது.

எனது தனிப்பட்ட விஷயங்கள் பற்றி

எனது வாழ்க்கை முழுவதையும் முழு மனதுடன், பலத்துடன், தாய்நாட்டிற்காக, புரட்சிக்காக, மக்களுக்காக பணியாற்றுவதில் அர்ப்பணித்துவிடும். இவ்வுலகிலிருந்து, நான் மறையும் பொழுது, இன்னும் நீண்டகாலம் என் பணி தொடர இயலாதே என்பதைத் தவிர, வருத்தப்பட எனக்கு எதுவுமில்லை.

நான் இறந்த பின்பு ஆடம்பரமான இறுதி நிகழ்ச்சியை தவிர்க்க வேண்டும். ஏனெனில் அதனால் மக்களின் நேரமும், பணமும் விரயமாகும்.

இறுதியாக, அனைத்து மக்களுக்கும், கட்சி முழுமைக்கும், ராணுவம் முழுமைக்கும், எனது மருமகன்கள், மருமகள்கள், இளைஞர்கள், குழந்தைகள் அனைவருக்கும் எல்லையற்ற, அளவில்லா என் அன்பை விட்டுச் செல்கிறேன். உலகிலுள்ள நமது தோழர்கள், நண்பர்கள், இளைஞர்கள், குழந்தைகள் அனைவருக்கும் எனது மனமார்ந்த வாழ்த்துக்களை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

அமைதியான, மீண்டும் ஒன்றிணைந்த, சுதந்திரமான, ஜனநாயகப்பூர்வமான மற்றும் செழிப்பான வியத்நாமை கட்டுவதற்கு கட்சி முழுவதும், மக்கள் அனைவரும், நெருக்கமாக இணைந்து ஒற்றுமையுடன் பணியாற்ற வேண்டு மென்பதும், உலக புரட்சிக்கு குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பை செலுத்த வேண்டுமென்பதே எனது இறுதி ஆசை.

– ஹனோய் 10, மே 1969
ஹோ-சி-மின்


வியத்நாம் தொழிலாளர் கட்சியின் மத்திய கமிட்டி விடுத்த இரங்கல் அறிக்கை

குடிமக்களே, நாடு முழுவதிலுமுள்ள போராளிகளே, தோழர்களே, நண்பர்களே, நமது மரியாதைக்கும், அன்பிற்கும் உரிய தலைவர் ஹோ-சி-மின் மறைந்துவிட்டார். இது அளவிட இயலா நஷ்டம்! நமது துயரத்திற்கு எல்லையில்லை! தலைசிறந்த தலைவரை அறிவாளியை, ஆசானை நமது மக்களும், நம் கட்சியும் இழந்துவிட்டது.

சர்வதேச கம்யூனிச இயக்கமும், தேசிய விடுதலை இயக்கங்களும், உலகெங்கிலும் உள்ள முற்போக்கு சக்திகளும் மிகச்சிறந்த போரா ளியை, வலுவான தோழனை, அருமை நண்பனை இழந்துள்ளன.

நமது மக்களும், போராளிகளும், நாடும் அளவிலா துயரத்தில் மூழ்கியுள்ளனர். உலகெங்கிலும் உள்ள நமது சகோதர, சகோதரிகள் நமது ஆழ்ந்த துயரத்தில் பங்கேற்கின்றனர்.

இளமைக் காலம் முதல், இறக்கும் வரை அறுபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அதிபர் ஹோ-சி-மின் நமது மக்களுக்காகவும் உலக மக்களுடன் புரட்சிக்காகவும் தனது வாழ்வை அர்ப்பணித்துக் கொண்டவர். கஷ்டங்களும், தியாகங்களும் நிறைந்த அவரது வாழ்க்கை, அளவிட இயலா தூய்மை, அழகு, நேர்மையுடன் கூடியதாக இருந்தது.

ஆழ்ந்த தேசப்பற்றுக் கொண்ட ஹோ-சி-மின் மார்க்சிய – லெனினியப் பாதை மட்டுமே மக்களுக்கும், நாட்டிற்கும் விடியலைத் தருமென நம்பினார். வியத்நாம் சூழலுக்கேற்ப மார்க்சிய – லெனினியக் கொள்கையை ஹோ-சி-மின் தான் முதன் முறையாக அமலாக்கினார். படிப்படியாக, வெற்றிக்குப் பின் வெற்றி ஈட்டும் வண்ணம் வியத்நாம் புரட்சிப் பாதையை அவர் வகுத்தார்.

அதிபர் ஹோ-சி-மின் நமது கட்சியை அமைத்தவர். அதன் தலைவர் கட்சி கல்வியாளர். வியத்நாமின் ஜனநாயக குடியரசை கட்டி அமைத்தவர். நமது கட்சி மக்கள் ராணுவத்தின் ஆன்மாவாக விளங்கி, நம் தாய்நாட்டின் வரலாற்றை பொன்னெழுத்துக்களில் பொறித்தவர். நமது நாடு சிறந்த தேசப்பற்றுக் கொண்ட வரை தோற்றுவித்தது. அவர் நாட்டிற்கு பெருமை சேர்த்தார்.

வியத்நாம் மக்களின் நாலாயிரமாண்டு வரலாற்றை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அடையாளமாக ஹோ-சி-மின் திகழ்ந்தார். “விடுதலையை விட அரிதானது எதுவுமில்லை” ‘சுதந்திரமின்றி அடிமைகளாக வாழ்வதை விட, கஷ்டங்களை, தியாகங்களை எதிர்கொள்வது எவ்வளவோ மேல். வியத்நாம் ஒரே நாடு, வியத்நாமியர்கள் ஒரே தேசத்தவர்கள். தெற்கின் ரத்தம், வியத்நாமிய ரத்தும், வியத்நாமிய சதை” என்றார். தெற்கின் விடுதலைக்கு இரவு, பகலாக உழைத்தவர்.

“எனக்கு ஒரே ஒரு ஆசை தான் உள்ளது. உண்மையான ஆசை… நமது நாடு முழு விடுதலை யடைய வேண்டும். நம் மக்கள் முழு விடுதலை பெற்று, போதிய அளவு உணவு, உடை, கல்வி பெற வேண்டும்” என்று அவர் “வடக்கும் சோசலிசத்தை நோக்கி செல்ல வேண்டும்” என்றார்.

அவருக்கு பிரியாவிடை செலுத்தும் இத்தருணத்தில், உழைக்கும் மக்களின் வளமான வாழ்க்கைக்கு, மகிழ்ச்சிக்கு அடிப்படையாக சோசலிச சமுதாயத்தை உருவாக்குவோம் என சபதமேற்போம்!

கட்சியின் பலம் அதன் ஒற்றுமையே என்பதை அவர் எப்பொழுதும் வலியுறுத்தி வந்தார். தெற்கு – வடக்கு சகோதரத்துவம், ஒரே சிந்தனை என்பதை கட்டிக் காக்க வேண்டுமென்பதை சுட்டிக் காட்டினார். மார்க்ஸ், லெனின் ஆகி யோரின் தீவிர சீடராக தம்மை கருதிய அவர் சர்வதேச கம்யூனிச இயக்கத்திற்கும், தேசிய விடுதலை இயக்கத்திற்கும் அயராது பாடுபட்டார். அவரை பிரிந்துள்ள நிலையில், மார்க்சிய லெனினிய கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் தொழிலாளர்கள் சர்வதேசியத்தை வளர்க்க பாடுபடுவோம். உலக மக்களின் அமைதிக்காக தேசிய விடுதலைக்காக, ஜனநாயகம் மற்றும் சோசலிசத்திற்காக பாடுபடுவோம்.

அற்புதமான பாரம்பரியத்தை அவர் விட்டுச் சென்றுள்ளார். அருமைத் தோழர்களே, மக்களே, அவருடைய இழப்பின் துக்கத்தை தாங்கிக் கொண்டு, தெற்கும், வடக்கும், இணைந்து, வளமான எதிர்காலத்தை உருவாக்க சபதமேற்போம்!

ஹோசிமின் என்றும் வாழ்வார். அவர் சென்ற பாதையில் நாம் செல்வதே அவருக்கு நாம் பிரியா விடை அளிப்பதாகும்.

உலகமயமாகும் நிலச்சீர்திருத்த அரசியல்!

உலகமயம் இது பன்னாட்டு பெருவணிக நிறுவனங்களின் கோஷம். ஏகாதிபத்திய நவீன சுரண்டலின் புதிய வடிவம். உலக மக்கள் வெறுக்கும் விரிவாக்கம்; இந்த ஏகாதிபத்திய சுரண்டலுக்கு எதிராக உலகளவில் தொழிலாளர்களும், ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு சக்திகளும், இடதுசாரி – ஜனநாயக அமைப்புகளும் போராட்ட இயக்கங்களை கட்டியெழுப்பி வருகின்றன. அதன் ஒரு பகுதியாக உலக சமூக மாமன்றம் போன்ற அமைப்புகள் விரிந்த சங்கிலி இணைப்புகளை உருவாக்கி, விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி வருகின்றன. 1848-இல் உலகத் தொழிலாளர்களே ஒன்று சேருங்கள் என்று மார்க்சும் – ஏங்கெல்சும் கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கையில் முன்வைத்த முழக்கம் இன்று நிஜமாகி வருகிறது.

ஏகாதிபத்திய – முதலாளித்துவ சக்திகள் தொழில்நுட்ப ரீதியிலும், அறிவியல் ரீதியிலும், பொருளாதார ரீதியிலும் ஈபிள் கோபுரம் அளவிற்கு சாதனைகளை நிகழ்த்தியிருந்தாலும், உலக மக்களின் வறுமையை அவர்களால் தீர்க்க முடியவில்லை. மாறாக உலக மக்களை வறுமையின் புதைக்குழிகளுக்கே தள்ளி வருகின்றன. குறிப்பாக கிராமப்புற விவசாயிகள், விவசாயத் தொழிலாளர்கள் மிகக் கொடூரமான சுரண்டலுக்கு உள்ளாவதோடு, பட்டினிச் சாவுகளுக்கும், தற்கொலைகளுக்கும் இட்டுச் செல்லக்கூடிய அளவிற்கு அவர்களது வாழ்நிலை மிகவும் சீரழிந்து வருகிறது.

இந்த பின்னணியில்தான் இந்தியா உட்பட, லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளில் ஏற்பட்டு வரும் இடதுசாரிகளின் எழுச்சி விவசாயிகள் – தொழிலாளர்கள் வாழ்க்கையில் நம்பிக்கை ஏற்படுத்துவதாக அமைந்துள்ளது. அதோடு வெனிசுலா, பிரேசில், பொலிவியாவில் நடைபெற்று வரும் இடதுசாரி அரசுகளின் நிலச்சீர்திருத்த இயக்கம் விவசாயிகளுக்கு நம்பிக்கையூட்டி வருகிறது.

இந்தியாவில் இடதுசாரி அரசுகளான கேரளம், மேற்குவங்கம், திரிபுராவில் மேற்கொள்ளப்பட்ட நிலச்சீர்திருத்தத்தின் வெற்றியைத் தொடர்ந்து, தமிழகத்திலும் நிலச்சீர்திருத்தம் ஒரு அரசியல் கோஷமாக முன்னுக்கு வந்துள்ளது.

உலகிலேயே முதன் முதலில் நிலச்சீர்திருத்தம் மேற்கொள்ளப்பட்ட நாடு சோசலிச சோவியத் யூனியன் தான்; தற்போது நடைபெற்று வரும் இந்த இயக்கங்களுக்கு முன்னோடி என்பதை நாம் இங்கே நினைவுகூர்ந்திட வேண்டும். சீனா, வடகொரியா, வியட்நாம் உட்பட சோசலிச நாடுகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட நிலச்சீர்திருத்த நடவடிக்கைகள் இன்றைக்கு விரிவடைந்து தென்னாப்பிரிக்கா, தென்கொரியா உட்பட பல்வேறு நாடுகளில் தீவிரமாக மேற்கொள்ளப்படுகிறது. குறிப்பாக நிலச் சீர்திருத்தம் என்பது உலகளவில் அரசியல் கோஷமாக உலக மக்கள் விரும்புகிற உலகமயமாகி வருகிறது.

உலக உழைப்பாளி மக்களின் வறுமைக்கு அடிப்படையாக அமைந்திருப்பது உற்பத்தி கருவிகள் சுரண்டும் வர்க்கங்களின் கைகளில் குவிந்திருப்பதுதான். அதிலும் குறிப்பாக கிராமப்புற நிலவுடைமை இன்றைக்கும் பெரும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் கைகளிலும், நிலப்பிரபுக்களின் கைகளிலும்தான் குவிந்திருக்கிறது. இந்த உற்பத்தி கருவிகளிலும், உற்பத்தி உறவுகளிலும் அடிப் படையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்திடாமல் கிராமப்புற வறுமைக்கு தீர்வு காண முடியாது.

உலக விவசாயிகளின் நிலை

உலக மக்கள் தொகையில் சரி பாதி பேர் விவசாயத்தையே நம்பியுள்ளனர். 45 சதவீத மக்களது வாழ்க்கை விவசாயத்தோடு இணைக்கப்பட்டுள்ளது. அவர்களது வாழ்நிலை, வருமானம், பாதுகாப்பு என அனைத்தும் விவசாயத்தைச் சார்ந்தேயுள்ளது.

இவர்களது வாழ்க்கை பாதுகாப்பிற்கு மையக் கேள்வியாக இருப்பது நிலம். குறிப்பாக வளரும் நாடுகளில் உள்ள 50 கோடி மக்களுக்கு நிலமோ அல்லது நிலத்தின் மீதான உறவோயின்றி, விவசாயத் தொழிலாளர்களாக பணிபுரிந்து வருகின்றனர். இதில் மிகக் குறைந்த பகுதியினர்தான் குத்தகை விவசாயிகளாக உள்ளனர். இவர்கள் நிலவுடைமையாளர்களால் கடுமையாக சுரண்டப் படுவதோடு, கந்துவட்டி, குறைந்தகூலி, ஆண்டுமுழுவதும் சீரான வேலையின்மை, அதிகமான நிலவாடகை என பல்வேறு இன்னல்களுக்கு ஆளாகி வருகின்றனர். குறிப்பாக விவசாயிகள் அதிகமாக உள்ள நாடுகளான இந்தியா, பாகிஸ்தான், பங்களாதேஷ், இந்தோனேஷியா, பிரேசில், தென்னாப்பிரிக்கா, கொலம்பியா மற்றும் தென்னமெரிக்க நாடுகளில் உள்ள கிராமப்புற மக்கள் கடுமையான வறுமைக்கு ஆளாகியுள்ளனர்; சுகாதாரம், கல்வி, வீடு மற்றும் அடிப்படைத் தேவைகள்கூட கிடைக்காத பகுதியினராக திகழ்கின்றனர்.

அதேசமயம், சோவியத் யூனியன் மற்றும் கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகளான முன்னாள் சோசலிச நாடுகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட நிலச்சீர்திருத்தத்தால் 58 கோடி மக்கள் பெரும் முன்னேற்றம் அடைந்துள்ளனர். சீனா, வடகொரியா, வியட்நாம், கியூபா உட்பட சோசலிச நாடுகளில் நிலச்சீர்திருத்தம் மேற்கொள்ளப்பட்டு கிராமப்புற பொருளாதாரத்தில் பெரும் மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்துள்ளன. இந்தியாவிலும் மேற்குவங்கம், கேரளம், கர்நாடகா போன்ற மாநிலங்களில் நிகழ்த்தப்பட்ட நிலச்சீர்திருத்த நடவடிக்கைகயால் கிராமப்புற மக்களின் வாழ்க்கைத்தரம், வாங்கும் சக்தி, உள்ளாட்சி நிர்வாகத்தில் பங்கேற்பு என பன்முனைகளில் ஜனநாயக ரீதியான மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன என்று கிராமப்புற வளர்ச்சி நிறுவனத்தின், 21 ஆம் நூற்றாண்டில் நிலச்சீர்திருத்தம் என்ற ஆய்வறிக்கை தெரிவிக்கிறது.

பிரேசில் விவசாயிகள் எழுச்சியும் நில மீட்பும்

உலகில் வளம் பொருந்திய நாடுகளில் ஒன்று பிரேசில், ஆனால், அதே அளவிற்கு வறுமையையும் கொண்டுள்ளது; இந்த நாட்டின் வளங்களை சுரண்டிச் செல்வதிலும், அதற்கேற்ப பொம்மை ஆட்சியாளர்களை அமர்த்துவதிலும் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின் கைங்கரியம் உண்டு. குறிப்பாக பிரேசிலில் உள்ள மூன்றில் இரண்டு பகுதி விவசாய நிலங்கள், வெறும் மூன்று சதவீதம் பேருக்கு சொந்தமானது. அதிலும் குறிப்பாக 1.6 சதவீதம் பேரிடம் பிரேசிலின் 46.8 சதவீத விவசாய நிலங்கள் குவிந்திருக்கிறது. இவர்களின் கையில்தான் மொத்த விவசாயமும் – விவசாய கொள்கையை தீர்மானிக்கும் சக்தியாக திகழ்கின்றனர். இந்த நவீன விவசாய பண்ணைகளில் 2.5 கோடி மக்கள் தங்களது வாழ்க்கைக்காக விவசாயம் சார்ந்த வேலைகளையே நம்பியிருக்கின்றனர். நிலமற்ற விவசாயிகளாக – அத்துகூலிக்கு வேலை செய்யும் ஆட்களாக, வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழே வாழும் மக்களாக, சத்தற்ற நடைபிணங்களாக ஆக்கியது கடந்தகால ஆட்சியாளர்களின் கொள்கைகள்.

வெளிச்சத்தை கொண்டு வந்த விவசாய இயக்கம்

1984இல் துவங்கப்பட்ட கிராமப்புற நிலமற்ற விவசாயிகள் இயக்கத்தில் (ஆளுகூ-ஆடிஎஅநவேடி னடிளகூசயயெடாயனடிசநள சுரசயளை ளுநஅ கூநசசய  ஞடிசவரபரநளந – டுயனேடநளள றுடிசமநசள ஆடிஎநஅநவே)  1.5 கோடி பேர் உறுப்பினர்களாக உள்ளனர். எம்.எஸ்.டி. என்று அழைக்கப்படும் கிராமப்புற நிலமற்ற விவசாயிகள் இயக்கத்தில், 10 முதல் 15 குடும்பங்களைச் சார்ந்தவர்கள் ஒரு கிளையாக செயல்பட்டு வருகின்றனர். இந்த கிளைகளில் இருந்து மேல் கமிட்டிக்கு ஒரு ஆண், ஒரு பெண் என இரண்டு உறுப்பினர்களை தேர்வு செய்கின்றனர். இந்த இயக்கத்தில் பெண்களின் பங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. தற்போது இந்த இயக்கம் பிரேசில் முழுவதும் உள்ள 27 மாநிலங்களில் 23 மாநிலங்களில் தங்களது கிளைகளை விழுதுகளாக ஆழப்பதித்திருக்கிறது.

2003 ஆம் ஆண்டு லூலா தலைமையில் அமைந்த இடதுசாரி அரசாங்கம் கிராமப்புற நிலமற்ற விவசாயிகள் இயக்கத்திற்கு பெரும் ஆதர்ச சக்தியாக திகழ்கிறது. கடந்த 20 ஆண்டு காலமாக  அவர்கள் நடத்தி வரும் நிலமீட்பு போராட்டம், லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளில் உள்ள நிலமற்ற விவசாயிகளுக்கு ஒரு முன்னுதாரனமாக திகழ்கிறது. இந்த இயக்கம் கிராமப்புற மக்களின் ஆத்மாவாக, நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக செயல்படுவதோடு, மிக அதிக அளவிலான விவசாயிகளைக் கொண்ட பேரியக்கமாக செயல்பட்டு வருகிறது.

நிலமற்ற கிராமப்புற விவசாயிகள் இயக்கத்தின் அடிப்படை நோக்கமே வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தை ஒழிப்பது, ஜீரோ வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் என்பதுதான். அத்துடன் செல்வத்தை பகிர்வது, சமூக நீதி, சம உரிமை ஆகியவற்றை அடிப்படையாக வைத்து செயல்படுகிறது.

பிரேசிலில் உள்ள மொத்த விவசாய நிலத்தில் 60 சதவீத விவசாய நிலம் தரிசு நிலம். இத்தகைய தரிசு நிலத்தை நிலமற்ற விவசாயிகளுக்கு வழங்கக் கோரி நடத்திய விவசாயிகளின் வீரஞ்செறிந் போராட்டத்தின் மூலமாக, இதுவரை இரண்டரை லட்சம் குடும்பங்களுக்கு 15 மில்லியன் ஏக்கர் (1.5 கோடி ஏக்கர்) நிலம் கிடைத்துள்ளது. இந்த போராட்டத்தின் போது பல இடங்களில் நில முதலாளிகளின் தாக்குதல்களுக்கு 2000-த்துக்கும் மேற்பட்ட எம்.எஸ்.டி. ஊழியர்கள் பலியாகியுள்ளனர்.

விவசாயிகள் இயக்கம் நிலமீட்பு போராட்டத்தை மட்டும் நடத்துவதோடு நிறுத்திக் கொள்ளவில்லை. மீட்கப்பட்ட நிலத்தில் வர்த்தக பயிர்*களை தவிர்த்து, மாற்று கொள்கைகளை உருவாக்கி, புதிய விவசாய கலாச்சாரத்தை உருவாக்கி, செயல்படுத்தி வருகிறது. விவசாயம் உணவுப் பாதுகாப்பை உத்திரவாதப்படுத்துவதோடு, வேலையின்மைக்கு முற்றுப் புள்ளி வைப்பதாகவும் அமைய வேண்டும் என்ற நோக்கோடும், பொருளாதார தேவைகளை உயர்த்துவதாகவும், அவர்களது வறுமைக்கு தீர்வு காண்பதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்ற முனைப்போடு எம்.எஸ்.டி. செயல்பட்டு வருகிறது. இதற்காக 60 உணவு கூட்டுறவு அமைப்புகளையும், சிறிய விவசாயம் சார்ந்த தொழிற்சாலைகளையும் உருவாக்கி, உணவுக்கும் – வேலைக்கும் உத்திரவாதத்தை ஏற்படுத்தி கொடுத்திருக்கிறது.

இது தவிர, கிராமப்புற விவசாய மக்களிடையே உள்ள எழுத்தறிவின்மையை போக்குவதற்கு எழுத்தறிவு இயக்கத்தை தொடர்ந்து நடத்தி வருகிறது. கிட்டத்தட்ட 600க்கும் மேற்பட்ட எம்.எஸ்.டி. ஊழியர்கள் எழுத்தறிவு இயக்கத்தில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர். 2002 – 2005 கால கட்டத்தில் மட்டும் 56,000 கிராமப்புற மக்களுக்கு கல்வியறிவை புகட்டியுள்ளனர். அதேபோல் 1000க்கும் மேற்பட்ட ஆரம்ப பள்ளிகளையும் இந்த இயக்கம் நடத்தி வருகிறது.  இதில் 2000க்கும் மேற்பட்ட ஆசிரியர்களும், 50,000 குழந்தைகளும் பயின்று வருகின்றனர்.

இவ்வாறான விழிப்புணர்வின் மூலம் போராட்டத்தின் வாயிலாக பெற்ற நிலத்தை தாங்களே பாதுகாத்துக் கொள்ளவும், உணவு பாதுகாப்பையும், உணவுத் தேவையையும் பூர்த்தி செய்து கொள்ளவும், குடும்ப பாதுகாப்பையும், பொருளாதார மேம்பாட்டையும் உத்திரவாதப்படுத்திக் கொள்ள இத்தகைய செயல்பாடு பயன்படுகிறது.

சமீபத்தில் பிரேசில் தலைநகரில் நடத்தப்பட்ட பிரம் மாண்டமான இயக்கத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கான எம்.எஸ்.டி. ஊழியர்கள் கலந்து கொண்டுள்ளனர். லூலா தேர்தல் காலத்தில் நான்கு லட்சம் குடும்பங்களுக்கு நில விநியோகம் செய்வதாக தேர்தல் வாக்குறுதி அளித்திருந்தார். அந்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுவதில் தற்போதைய வேகம் போதாது என்று எம்.எஸ்.டி. இயக்கம் விமர்சிக்கிறது. அதே சமயம் லூலா மீது தங்களுக்கு நம்பிக்கை இருப்பதாகவும், லூலா எங்கள் இயக்கத்தில் ஒருவர்; அவர் தங்களது நண்பர் என்றும் எம்.எஸ்.டி. இயக்கம் நம்பிக்கை கொள்கிறது.

பிரேசில் பிரம்மாண்டமான நிலவளத்தை கொண்டிருந் தாலும், அதனுடைய உணவுத் தேவைக்கு இறக்குமதியையே நம்பியிருக்கிறது. ஒரு நாட்டில் அதிகமான நிலம் இருப்பதால் மட்டும் அங்குள்ள விவசாயிகளுக்கும், மக்களுக்கும் உணவு கிடைக்கும் என்பதற்கு உத்திரவாதமில்லை. அந்நாட்டு அரசுகள் பின்பற்றும் கொள்கை, குறிப்பாக நிலவுடைமையாளர்கள் – பண்ணைகள் தங்களது நிலங்களில் உணவுப் பயிர்களுக்கு பதிலாக வர்த்தகப் பயிர்களையே விளைவிக்கின்றனர். மறுபுறத்தில் விவசாயத் தொழிலாளர்களுக்கு போதுமான கூலி கிடைக்காமல் வறுமையின் சுழலுக்குள் சிக்கி, சின்னாபின்னமாவதுதான் நடக்கிறது.

நிலமற்ற விவசாயிகளுக்கு நிலம் என்பது, அந்த விவசாயிகளின் வாழ்க்கையில் தன்னம்பிக்கை ஏற்படுத்துவதோடு, அவர்களது உணவுக்கான உத்திரவாதத்தையும் ஏற்படுத்திக் கொடுக்கிறது. அந்த அடிப்படையில் தற்போது பிரேசிலில் நடந்துவரும் நிலமற்ற கிராமப்புற விவசாயிகள் இயக்கம் லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளில் உள்ள விவசாயிகளுக்கு முன்மாதிரியாக திகழ்கிறது.

நிலச்சீர்திருத்தம் வெனிசுலா காட்டும் பாதை

அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்திற்கு சிம்ம சொப்பனமாக திகழ்வது கியூபாவும் – பிடலும். லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளில் அமெரிக்க சுரண்டலுக்கு எதிராக சிங்கத்தின் கர்ஜனையோடு பிடலுடன் கைகோர்த்திருப்பவர் வெனிசுலா அதிபர் யூகோ சாவேஸ். உலக எண்ணெய் வளத்தில் 5-வது இடத்தை வகிப்பது வெனிசுலா.

வெனிசுலா பெட்ரோலிய ஏற்றுமதியில் மிக முக்கியமான இடத்தை வகிக்கிறது. அமெரிக்கா தன்னுடைய எண்ணெய் தேவையில் 25 சதவீதத்தை வெனிசுலாவில் இருந்து பெற்றுக் கொள்கிறது. வெனிசுலாவின் பொருளாதாரத்தில் மிக முக்கியமான இடத்தை வகிப்பது அதன் எண்ணெய் உற்பத்தியே; 80 சதவீத வருமானம் இதனை நம்பியே உள்ளது. அமெரிக்கா வெனிசுலாவின் எண்ணெய் வளத்தை கொள்ளைக் கொண்டதோடு, தனது நவீன காலனியாக பயன்படுத்தி வந்தது. சாவேஸ் ஆட்சிப் பொறுப் பேற்றதும், வெனிசுலாவின் எண்ணெய் வயல்களை அரசுடைமை யாக்கி, அமெரிக்க நிறுவனங்களின் சுரண்டலுக்கு முற்றுப் புள்ளி வைத்தார்.

1999 இல் ஆட்சிக்கு வந்த சாவேஸ் நிலச் சீர்திருத்தம்தான் எனது அரசின் முக்கிய இலக்கு என்று அறிவித்தார். விவசாயிகளின் உணவுப் பாதுகாப்பிற்கு அவர்களுக்கான நிலவுரிமையை உத்திரவாதப்படுத்துவதே எனது நோக்கம் என்று பிரகடனப் படுத்தினார். அத்தோடு நிற்காமல், வெனிசுலாவின் அரசியல் சாசனத்தையும் திருத்தியமைத்தார் சாவேஸ்.

அதிபர் சாவேசின் புரட்சிகர நடவடிக்கைகளை எதிர்கொள்ள முடியாத ஏகாதிபத்திய ஆளும் வர்க்கம், சாவேசை ஆட்சியில் இருந்து கவிழ்ப்பதற்கு பல்வேறு சதி வேலைகளில் ஈடுபட்டு மூக்கை உடைத்துக் கொண்டது. ஓராண்டுக்கு முன் கிறித்துவ மதப் பிரசங்கம் செய்யும் பாதிரியார், சாவேசை கொல்ல வேண்டும் என்று வெளிப்படையாக மதப் பிரசங்கத்திலேயே அறிவித்தார் ஏகாதிபத்திய சுரண்டும் வர்க்கம் சாவேஸ் அரசை கவிழ்ப்பதற்கு எத்தகைய சீரழிந்த நடவடிக்கைகளை கைக்கொள்கிறது என்பதற்கு இதைவிட வேறு உதாரணம் தேவையில்லை.

வெனிசுலாவில் உள்ள மொத்த விவசாய நிலத்தில் 75 சதவீத நிலம் 5 சதவீதத்தினர் கையில் உள்ளது. இத்தகைய நில முதலைகள் ஒவ்வொருவரிடமும் 1000 ஹெக்டேர்களுக்கு மேல் நிலம் குவிந்துள்ளது. இங்கும் பிரசிலில் நடைபெற்றது போல் பருத்தி, சோயா, கோக்கோ போன்ற வர்த்தகப் பயிர் விளைச்சல்தான். மறுபுறம் ஐந்தில் மூன்று பங்கு விவசாயிகள் நிலமற்ற கூலி விவசாயிகளாக உள்ளனர். மேலும் லத்தீன் அமெரிக்க நாடு களிலேயே கிராமப்புற மக்கள் தொகை குறைவாக கொண்ட நாடு வெனிசுலாதான். கடந்த 35 ஆண்டு காலமாக கிராமப்புறத்தில் இருந்த மக்கள் நிலங்களில் இருந்து விரட்டப்பட்டு, நகரங்களில் குவிந்துள்ளனர்.

1960-களில் 35 சதவீதமாக இருந்த கிராமப்புற மக்கள் தொகை படிப்படியாக குறைந்து 1990-களில் 12 சதவீதத்திற்கு தள்ளப்பட்டுள்ளது. இது 2000 ஆம் ஆண்டில் 8 சதவீதம் அளவிற்கு குறைந்துள்ளது. வர்த்தகப்பயிர் உற்பத்தி மற்றும் நவீன விவசாய கருவிகளை கையாள்வதன் மூலமும், கிராமப்புற விவசாய மக்கள் முதலாளித்துவ ஆட்சியாளர்களின் தவறான கொள்கைகளின் விளைவாக எப்படி நிலத்தில் இருந்து அகற்றப்படுகிறார்கள் என்பதற்கு வெனிசுலா சிறந்த உதாரணமாகத் திகழ்கிறது. வெனிசுலாவின் விவசாய உற்பத்தி அதன் மொத்த ஜி.டி.பி.யில் வெறும் 6 சதவீதம் மட்டுமே. மொத்தத்தில் வெனிசுலா தன்னுடைய உணவுத் தேவைக்கு 88 சதவீதம் இறக்குமதியையே நம்பியுள்ளது.

ஒரு பக்கத்தில் வெனிசுலாவின் எண்ணெய் வளத்தை சுரண்டுவதும், மற்றொரு புறத்தில் தங்களது விளை பொருட்களை வெனிசுலா தலையில் கட்டுவதுமாக இருபுற சுரண்டலை அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியவாதிகள் மேற்கொண்டு வந்தனர்.

கிராமத்திற்கு திரும்புவோம்!

சாவேஸ் ஆட்சிக்கு வந்ததும் கிராமத்திற்கு திரும்புவோம் என்ற முழக்கத்தை முன்வைத்தார். இதன் மூலம் பெரும் நிலப் பண்ணைகளை வைத்திருப்பவர்களுக்கு எதிரான போராட்டம் வெனிசுலாவில் தீவிரமடைந்தது. 60 சதவீதத்திற்கும் மேற்பட்ட மக்கள் வறுமையில் உழலும் வெனிசுலாவில் 75 சதவீத விவசாய நிலங்கள் 5 சதவீத நிலவுடைமையாளர்கள் வசம் இருந்தது. இதில் எஸ்டேட் என்று அழைக்கக்கூடிய 44 நவீன விவசாய பண்ணை களை நடத்தும் முதலாளிகளிடம் மட்டும் 6,20,000 ஏக்கர் நிலங்கள் குவிந்திருக்கிறது. இந்த நிலக்குவியல்தான் வெனிசுலாவின் அரசியல் அதிகார மையமாக இருக்கிறது. இந்த நிலக்குவியலை தகர்க்கும் உளியாக செயல்படுகிறார் சாவேஸ்.

சாவேஸ் ஆட்சிக்கு வந்தவுடன், அரசியல் சட்டத்தை திருத்தியதோடு, நிலவுடைமை குறித்த சட்டத்தையும் திருத்தி அமைத்தார். இதன் மூலம் தரிசு நிலங்களை கைப்பற்றுவது உள்ளிட்ட நடவடிக்கைகள் வெகுவேகமாக நிறைவேற்றப்பட்டு வருகிறது.

18 வயதில் இருந்து 35 வயதுக்கு உட்பட்டவர்கள் குடும்பத் தலைவரோ அல்லது தனி நபரோ நிலம் வேண்டி அரசுக்கு விண்ணப்பித்தால், அவர்களுக்கு உரிய நிலம் அளிக்கப்படும். அவருக்கு கிடைக்கும் நிலத்தில் மூன்று ஆண்டுகள் தொடர்ந்து விவசாயம் செய்து வந்தால், அந்த நிலம் அவருக்கு முழு உரிமையாக்கப்படும். அதே சமயம் அத்தகைய நிலத்தை யாருக்கும் விற்கவோ, அதேபோல் வேறு நிலங்களை வாங்கவோ சட்டத்தில் இடமில்லை. 2003ஆம் ஆண்டு 60,000 நிலமற்ற விவசாய குடும்பங்களுக்கு 5.5. மில்லியன் ஏக்கர் (55 லட்சம் ஏக்கர்) நிலத்தை விநியோகம் செய்து, அந்த மக்களுக்கு சட்ட உத்திரவாதம் வழங்கியுள்ளது வெனிசுலா அரசு. இந்த ஆண்டில் அரசின் இலக்கு 3.5 மில்லியன் ஏக்கர் நிலத்தை விநியோகிப்பது என்பதுதான்; அரசின் உறுதியான நடவடிக்கையால் இலக்கையும் மிஞ்சியுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

2004ஆம் ஆண்டு மட்டும் 1.5 மில்லியன் ஹெக்டேர் நிலங்கள் 1,30,000 குடும்பங்களுக்கு விநியோகிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம் 6,50,000 பேர் பயனடைந்துள்ளனர் என்று வெனிசுலா நிலவிநியோக புள்ளி விவரம் கூறுகிறது. கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு குடும்பத் திற்கும் 11.5 ஹெக்டேர் நிலம் கிடைத்துள்ளது. வரும் ஆண்டுகளில் இந்த எண்ணிக்கையை 2 மில்லியன் ஹெக்டேர் அளவுக்கு விநியோகிக்க அரசு உரிய நடவடிக்கை எடுத்து வருகிறது.

இத்தகைய நிலவிநியோக நடவடிக்கையால், கிராமப் புறங்களில் நிலவுடைமை வர்க்கங்கள் நடத்திய தாக்குதல்களில், வன்முறைச் சம்பவங்களில் 150க்கும் மேற்பட்ட விவசாய இயக்கத்தினர் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். வெனிசுலாவில் முதலாளித் துவ ஆட்சியாளர்கள் கிராமப்புற விவசாயிகளை நிலத்தைவிட்டு விரட்டியுள்ளதால், அங்கே விவசாயிகள் இயக்கம் என்பது கூடுதல் வலுப்பெறாத நிலையுள்ளது. பலமான விவசாயிகள் இயக்கம் வெனிசுலாவில் இருந்திருக்குமேயானால், சாவேசின் புரட்சிகர நடவடிக்கை மேலும் வெகுவேகமாக செயல்படுத்துவதற்கு உத்வேகமாக அமையும்.

வெனிசுலாவில் நடைபெறும் நிலச் சீர்திருத்த நடவடிக்கைகள் குறித்து நேரில் பார்வையிட்ட  பிரேசில் நிலமற்றோர் இயக்கத் தலைவர் ஜோஹோ பெட்ரன் கூறுகையில், நான் காதுகளில் கேட்பதை விட கண்களில் பார்ப்பது அதிகம் என்று புகழ்ந்துரைத்துள்ளார்.

நிலச் சீர்திருத்தம் பொலிவேரியன் பாதை

லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளில் இடதுசாரி அலை வேகமாக சுழன்று அடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. புரட்சி வீரன் சேகுவேரா சுடப்பட்ட மண்ணில் இன்றைக்கு இடதுசாரி சிந்தனை கொண்ட ஈவோ மொரேல்ஸ் தலைமையிலான ஆட்சி நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. ஈவோ மொரோல்ஸ் மற்றொரு சாவேசாக உருவெடுத்து வருகிறார். பிடல், சாவேஸ், மொரோல்ஸ் கூட்டு ஏகாதிபத்திய அமெரிக்காவின் அடிவயிற்றை கலக்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

இவர் ஆட்சிக்கு வந்தவுடன் எடுத்த முதல் நடவடிக்கையே பெட்ரோலியம் மற்றும் இயற்கை எரிவாயுவை அரசுடைமையாக்கியதுதான். பொலிவியாவில் நிலவுடைமை மிக வித்தியாசமானது. அங்கே இரண்டு விதமான நிவுடைமை நிலவுகிறது. ஒன்று மினிபன்டாஸ் என்று அழைக்கக்கூடிய விவசாய நிலம் மேற்கு பகுதியிலும், லாட்டிபண்டாஸ் என்று அழைக்கக்கூடிய தொழிற்சாலை நிலங்கள் கிழக்குப் பகுதியிலுமாக பிரிக்கப்பட்டு ஆதிக்கம் செலுத்தப்பட்டு வருகிறது.

இங்கும், விவசாய நிலங்களில் ஏகாதிபத்திய வர்த்தகப் பயிர்தான் உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது. விவசாயம் என்றாலே அது உள்நாட்டு மக்களின் தேவைக்கு என்பது மாறி, அது ஏற்றுமதி செய்வதற்கு என்ற நிலையினை தோற்றுவித்துள்ளது ஏகாதிபத்திய கட்டமைப்பு.

சின்னஞ்சிறு பொலிவியாவில் 35 லட்சம் கிராமப்புற மக்கள் வறுமையின் பிடியில் சிக்கியுள்ளனர். இதில் 40 சதவிகித விவசாயிகள் கடுமையான வறுமையில் உழல்வதாக கூறப்படுகிறது. இவர்களது ஆண்டு வருமானம் வெறும் 600 டாலர் மட்டுமே. அதாவது, ஒரு நாளைக்கு இரண்டு டாலருக்கும் குறைவு.

பொலிவியாவில் எழுந்த நிலத்துக்கான இயக்கம்

பிரேசிலிய அனுபவத்தைத் பின்பற்றி பொலிவியன் நிலமற்றோர் இயக்கம் இன்றைக்கு வெகு வேகமாக பரவி வருகிறது. பொலிவியாவில் உள்ள தரிசு நிலங்களை நிலமற்ற விவசாயிகளுக்கு வழங்கிட வேண்டும் என்ற கோரிக்கையோடு இந்த இயக்கம் செயல் பட்டு வருகிறது.  இந்த இயக்கத்தின் வளர்ச்சியைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாத முதலாளித்துவ நில பண்ணை முதலாளிகள் நூற்றுக்கணக்கான ஊழியர்களை கொலை செய்து வருகின்றனர்.

இந்த நிலப் பண்ணைகள் குறித்து கூறும் போது பரான்கோ மார்னிக்கோவ் என்ற ஒரே ஒரு நிறுவனம் மட்டும் 14,000 ஹெக்டேர் நிலத்தை தன் வசம் வைத்துள்ளது. இதிலிருந்து அங்குள்ள பண்ணைகளின் ஆதிக்கத்தை அறியலாம். இதேபோல் 100 குடும்பங்கள் மட்டும் 25 மில்லியன் ஹெக்டேர் நிலத்தை தன்வசம் வைத்துக் கொண்டுள்ளது.

அதே சமயம் 2 மில்லியன் மக்கள் (20 லட்சம் பேர்) தங்கள் வசம் வெறும் 5 மில்லியன் ஹெக்டேர் நிலத்தை மட்டுமே வைத்துள்ளனர்.

மொரேல்ஸ் அரசு நிலச்சீர்திருத்த நடவடிக்கையை நிறைவேற்றுவதற்கு முதல் கட்டமாக அரசியல் சட்டத்தில் அடிப்படையான மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்துள்ளது. முதல் கட்டமாக பொலிவியாவில் உள்ள 4.5 மில்லியன் ஹெக்டேர் நிலங்களை விநியோகிக்க திட்டமிடப்பட்டுள்ளது.

பொலிவிய அரசின் நில விநியோகத் திட்டத்தை எப்படியும் தடுத்துவிட வேண்டும் என்ற நோக்கோடு நிலமுதலைகள் நில பாதுகாப்பு கமிட்டி அமைத்துள்ளனர். இவர்கள் நிலமற்ற விவசாயிகளுக்கு எதிராக வன்முறைத் தாக்குதல்களைத் தொடுப் பதற்கும் தயாராகி வருகின்றனர்.

மொரேல்ஸ் அடிப்படையில் கோக்கோ பயிரிடும் விவசாயிகள் இயக்கத்தின் தலைவர். மேலும், அவரது இயக்கமான சோசலிசத்தை நோக்கி (ஆடிஎநஅநவே வடிறயசன ளுடிஉயைடளைஅ  – ஆடிஎஅநைவேடி யட ளுடிஉயைடளைஅடி, ஆஹளு) என்ற கட்சியும் நிலச் சீர்திருத் தத்தை உறுதியாக மேற்கொள்வதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து வருகிறது. முதற் கட்டமாக தரிசு நிலங்களை நிலமற்ற விவசாயி களுக்கு விநியோகிப்பதற்கான நடவடிக்கை துவங்கப் பட்டுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

மொத்தத்தில் லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளில் இடதுசாரி அலை வீசுவதோடு, கிராமப்புற மக்களின் விடிவெள்ளியாக திகழ்கிறது. இந்த நாடுகளில் மேற்கொள்ளப்படும் நிலச்சீர்திருத்த நடவடிக்கை, லத்தீன் அமெரிக்கா முழுவதும் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி யுள்ளது. இது எதிர்காலத்தில் அந்த கண்டம் முழுவதையுமே மாற்றியமைக்கும் நடவடிக்கைக்கு கொண்டுச் செல்லும். உலகம் முழுவதும் இருக்கும் உழைப்பாளி மக்களுக்கும், இடதுசாரி எண்ணம் கொண்டவர்களுக்கும் லத்தீன் அமெரிக்காவில் நடைபெறும் மாற்றங்கள் ஒரு ரசாயன மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவ தோடு, அந்தந்த நாடுகளில் ஒரு இடதுசாரி, சோசலிச எண்ணத்தை கட்டமைப்பதில் மேலும் புது உத்வேகத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

விவசாயிகள் தற்கொலையும், வங்க பஞ்சமும்

இந்தியாவின் ஆத்மா கிராமப்புறத்தில் உள்ளது. இந்தியா பெரும் விவசாய நாடுகளில் ஒன்று. 70 சதவீத மக்கள் கிராமப்புறத்தை நம்பியே உள்ளனர். உலகமயமாக்கல், உலக வர்த்தக அமைப்பு டனான ஒப்பந்தம் போன்ற புதிய பொருளாதார கொள்கைகளால், இந்தியாவின் விவசாய கொள்கையில் பெரும் மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. இந்த கொள்கைகள் யாரை வாழ்விப்பதற்காக என்ற கேள்வி பலமாக எழுந்துள்ளது. பசுமைப்புரட்சி கண்ட இந்தியா என்று பீற்றிக் கொண்ட நாட்டில்தான் தற்போது உலகிலேயே விவசாயிகள் தற்கொலை அதிகமாக நடைபெற்று வருகிறது.

சமீபத்தில் பிரதமர் மன்மோகன் சிங் மகாராஷ்டிரத்தில் உள்ள விதர்பா மாவட்டத்திற்கு சென்று 3750 கோடி அளவிலான நிவாரணங்களை வழங்கியுள்ளார். பரிதாபம் என்னவென்றால், பிரதமர் ஒருபுறம் நிவாரணங்களை வழங்கிக் கொண்டிருக்கும் போதே, தற்கொலைகளும் சமகாலத்தில் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது தான். மகாராஷ்டிரம், ஆந்திரா, கர்நாடகம், கேரளம், பஞ்சாப் என பல மாநிலங்களில் ஆண்டுக்கு 4000 விவசாயிகள் தற்கொலைக்கு உள்ளாகின்றனர். இந்த எண்ணிக்கை இதைவிட அதிகம் இருக்கும் என்று கூறப்படுகிறது.

ஏன் இந்த நிலைமை?

இந்திய ஆட்சியாளர்கள் கடந்த 20 ஆண்டு காலமாக அமெரிக்க மற்றும் மேற்கத்திய நாடுகளின் செல்லப்பிள்ளையாக மாறியதும், உலக வர்த்தக அமைப்பு மற்றும் உலகவங்கியின் கட்டளைக்கு அடிபணிந்து பன்னாட்டு முதலாளிகளுக்கு சேவகம் செய்யும் கொள்கையை கடைப்பிடித்ததன் விளைவுதான் இன்றைக்கு இந்திய விவசாயிகளை இந்த நிலைக்குத் தள்ளியுள்ளது. ஏற்றுமதியை நோக்கமாக கொண்ட வர்த்தக பயிர் (பருத்தி, சோயா…) உற்பத்தியில் ஈடுபடுமாறு விவசாயிகளை ஆசை காட்டி மோசம் செய்ததோடு, உள்நாட்டில் உற்பத்தியாகும் 800க்கும் மேற்பட்ட விவசாய பொருட்களை வெளிநாட்டிலிருந்து இறக்குமதி செய்ய அனுமதித்தது போன்ற தவறான விவசாய கொள்கைகளால் இந்திய விவசாயிகள் ஓட்டாண்டியாக்கப்பட்டுள்ளனர்.

குறிப்பாக, மகாராஷ்டிரா, ஆந்திரா, கர்நாடகா, பஞ்சாப் போன்ற மாநிலங்களில் மான்சாண்டோ என்கிற பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் போல்கார்ட் பருத்தி விதைகளை பயன்படுத்தி பருத்தி விவசாயத்தில் ஈடுபட்டதும், உற்பத்தி செய்த விவசாயிகளுக்கு கட்டுப்படியான விலை கிடைக்காததும், உரவிலை உயர்வு, மின்சார கட்டணம், தண்ணீரின்மை, கடன் சுமை, கந்து வட்டி என்று தொடர் சங்கிலியாக பருத்தி விவசாயிகள் கட்டுண்டு கிடக்கின்றனர். இதிலிருந்து மீள்வது எப்படி என்று வழி தெரியாத விவசாயிகள் தங்களுக்கான விடுதலை ஆயுதமாக தற்கொலையை தேர்ந் தெடுக்கின்றனர்.

1987 இல் ஆந்திராவில் மட்டும் 0.4 மில்லியன் ஹெக்டேரில் பருத்தி விவசாயம் மேற்கொள்ளப்பட்டது. 2005இல் இது 1.2 மில்லியன் ஹெக்டேர் பரப்பளவு விரிவடைந்துள்ளது. அதாவது, வர்த்தகப் பயிர் உற்பத்தி எந்த அளவிற்கு விவசாயிகளை பொறியில் சிக்க வைத்துள்ளது என்பதை இந்த விவரம் காட்டுகிறது. மேலும் வர்த்தகப் பயிர் உற்பத்தியில் ஈடுபட்ட நிலங்கள் தற்போது வேறு எந்தவிதமான பாரம்பரிய நெல், கோதுமை போன்ற உணவுப் பயிர்களை உற்பத்தி செய்ய முடியாத சூழலுக்கு தள்ளியுள்ளது. பணப் பயிர் (வர்த்தகப் பயிர்) என்ற சொல்லே ஒரு ஏமாற்றுதான். முதலாளித்துவ அரசியல்வாதிகள்தான் இந்த சொல்லை வைத்து விவசாயிகளை ஏமாற்றுகிறார்கள். உணவுப் பாதுகாப்பு குறித்த உணர்வற்ற சுரண்டும் கூட்டத்திற்கு, விவசாயிகளை சுரண்ட இந்த ஏமாற்றுச் சொல் பயன்படுகிறது.

மேற்கண்ட அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் மிஞ்சும் வகையில் மன்மோகன் சிங் அரசு புதிய அறிவிப்பு ஒன்றை வெளியிட்டுள்ளது. அதாவது, அந்நிய நாட்டில் உள்ள கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் இந்திய நாட்டிற்குள் விவசாயம் செய்துக் கொள்வதற்கு 100 சதவீதம் அனுமதிக்கப்போவதாக அறிவித்துள்ளது. உள்நாட்டு நவீன பண்ணையார்களை சமாளிப்பதற்கே கடினமாக உள்ள சூழ்நிலையில், விவசாயத்தில் அந்நியரை அனுமதிப்பது என்பது இந்திய நாடே தற்கொலைப் பாதைக்கு செல்வதற்கு ஒப்பாகும். நிலவிநியோகம் குறித்து அதிகமான விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டு வரும் நேரத்தில் கார்ப்பரேட் விவசாய முதலாளிகள் இந்திய கிராமப்புறத்தில் உள்ள ஒட்டுமொத்த நிலத்தையும் சுரண்டிச் செல்வதற்குத்தான் இந்த அறிவிப்பு பயன்படும்.

இறக்குமதியாகும் உணவு தானியம்

தற்போது மத்தியில் உள்ள மன்மோகன் சிங் அரசு 5 லட்சம் டன் கோதுமையை ஆஸ்திரேலியாவில் இருந்து இறக்குமதி செய்துள்ளது.  இந்த உணவு தானிய இறக்குமதி குறித்து ஆட்சியாளர்கள் பல்வேறு நொண்டிச்சாக்குகளை கூறி வருகின்றனர். அதாவது, நம்முடைய உணவு தானிய கையிருப்பை சமப்படுத்துவதாக கூறுகின்றனர். அதுவும் இறக்குமதி செய்யப்பட்டுள்ள கோதுமையில் பூச்சுக் கொல்லி மருந்துகள் சாதாரண அளவைவிட கூடுதலாக இருப்பதாக நாடாளுமன்றத்திலேயே குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ளது. 70 சதவீதத்திற்கும் மேற்பட்ட கிராமப்புறத்தை கொண்ட ஒரு நாட்டில் தானிய இறக்குமதி என்ற கொள்கை எதை நோக்கிச் செல்லும் என்பதே நமது கேள்வி! நமது விவசாயம் திவாலாகி வருவதையும், உட்டோ (WTO) உடன்பாட்டின் அடிப்படையில் விவசாய பொருட்களை இறக்குமதி செய்யவும், நமது மார்க்கெட்டை பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு திறந்து விடும் மோசமான போக்கைத்தான் இது வெளிப்படுத்துகிறது. மேலும் நமது நாட்டு விளை பொருளான பருப்பு போன்றவற்றின் ஏற்றுமதிக்கு தடை விதித்து வருவதையும் கணக்கில் கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

விவசாயத்துறையில் அந்நியர்களை ஈடுபட அனுமதித்தால் நம்நாட்டில் உற்பத்தி செய்து, அதை வெளிநாட்டிற்கு ஏற்றுமதி செய்து, அங்கிருந்து நாம் இறக்குமதி செய்ய வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்படுவோம். இத்தகைய ஆபத்துக்களை நமது பொருளாதார புலி சிதம்பரம் வகையறாக்களுக்கு தெரியாததல்ல; எல்லாம் ஏகாதிபத்திய – உலகவங்கியின் அடிமைத்தன விசுவாசம்தான் இத்தகைய செயல்பாடுகளில் அவர்களை தீவிரமாக ஈடுபடத் தூண்டுகிறது.

கடந்த வாஜ்பாய் ஆட்சிக்காலத்தில் 6 லட்சம் டன் உணவு தானியம் கையிருப்பில் உள்ளதாக கூறிக் கொண்டு, இது நம்முடைய கையிருப்பு தேவையை விட அதிகமாக இருக்கிறது என்று கூறி, பொது விநியோகத்திற்கு வழங்கப்படும் தொகையை விட மிகக் குறைவான அளவுக்கு வெளி நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்தது.

24 சதவீதம் பேர் வறுமைக்கோட்டிற்கு கீழே உள்ள நம் நாட்டில், ஒரு புறத்தில் பட்டினிச் சாவுகளும், விவசாயிகள் தற்கொலைகளும் நடைபெற்று வருவது மத்திய அரசு கடைப் பிடிக்கும் புதிய விவசாய கொள்கை நம் மக்களை வாழ்விக்காது என்பதை பட்டவர்த்தனமாக உணர்த்துகிறது.

வங்கப் பஞ்சம் படிப்பினை!

பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் 1943 இல் வங்கத்தில் ஏற்பட்ட கடுமையான பஞ்சமும், அதனால் 50 லட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட மக்கள் இறப்புக்கும் யார் காரணம்? இதன் மூலம் இந்திய அரசு பெற்ற அனுபவம் என்ன? இது குறித்து ஜவஹர்லால் நேரு, தன்னுடைய கண்டுணர்ந்த இந்தியாவில் எழுதியவற்றை பார்ப்போம்:

அதிகாரிகளின் தொலைநோக்கின்மையும், அலட்சிய மனோபாவமும் போரின் பின் விளைவும்தான் இப்பஞ்சத் திற்கு காரணம். சாதாரணமான அறிவுடையவர்களாலேயே பஞ்சத்தின் அறிகுறியைக் கணிக்க முடிந்தது. உணவு நிலையைச் சரிவரக் கையாண்டிருந்தால், இத்தகைய பஞ்சத்தைத் தவிர்த்திருக்க முடியும். போரால் பாதிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு நாட்டிலும், போரால் விளையும் இத்தகைய பொருளாதார சிக்கலை, போர் தொடங்கும் முன்னரே கணித்துத் தயார் நிலையில் இருந்திருக்கிறார்கள். இந்தியாவில் போர் தொடங்கி மூன்றரை ஆண்டுகள் கழித்தே உணவுத்துறை  துவக்கப்பட்டது.

மேலும், இந்தியாவில் உணவுப் பற்றாக்குறை 40 லட்சம் டன் என்று கணிக்கப்பட்ட சூழ்நிலையில், பிரிட்டிஷ் – இந்திய அரசு 10 லட்சம் டன் உணவுதானியத்தை ஏற்றுமதி செய்தது. விலை யேற்றம் 10 சதவீதத்திற்கும் அதிகமாக ஏறிக் கொண்டே சென்றது. மக்களின் வாங்கும் சக்தி முற்றிலும் பறிக்கப்பட்டு, உணவுக்காக கடுமையாக சுரண்டப்பட்டனர். பசியும், பட்டினியுமாக கிடந்த மக்கள் வாழ வழித்தெரியாமல் கடுமையான நோய்களுக்கு ஆளாகி, எலும்பு கூடுகளாய் – நடைபிணங்களாய் மாறி தினந்தோறும் ஆயிரக்கணக்கான மக்களை பலிகொண்டது வங்கப் பஞ்சம். ஒரு புறம் எந்த உணவுப் பொருட்களும் கிடைக்காததால் பஞ்சம் வந்ததோ, அந்த பொருட்களை விற்பனை செய்ததால் கிடைத்த கொள்ளை லாபத்தில் ஆளும் வர்க்கம் சுகம் கண்டு கொண்டிருந்தனர்.!

வங்கப் பஞ்சம் குறித்தும், அதனுடைய கொடுமைகள் குறித்தும், மக்களது துன்ப – துயரங்களை விளக்கியும் பங்கிம் சந்திர சாட்டர்ஜி எழுதிய ஆனந்த மடம் நாவலைப் படித்தால் அதன் முழுமையான பரிணாமத்தை உணர முடியும்.

மொத்தத்தில் அரசுகளின் தவறான உணவுக் கொள்கையும், விவசாய கொள்கையும் மக்களை பசி – பட்டினிச் சாவுகளுக்கு கொண்டுச் செல்லும் என்பதைத்தான் வங்கப் பஞ்சம் உணர்த்து கிறது. இதன் பின்னணியில் தற்போது இந்திய அரசின் செயல் பாடுகளை ஒப்பு நோக்கும் போது, இந்திய அரசின் விவசாய கொள்கை எதை நோக்கிச் செல்கிறது என்பதை உணரலாம்.

தற்போது மேற்குவங்கத்தில் இந்த பஞ்சத்தின் அனுபவங்களை உணர்ந்த இடதுசாரி அரசு செய்த நிலச்சீர்திருத்தத்தின் விளைவாக 14 லட்சம் ஏக்கர் விவசாய நிலங்கள் விநியோகிக்கப்பட்டு 26 லட்சம் நிலமற்ற விவசாயிகள் பயனடைந்துள்ளனர். இதில் 56 சதவீதம் பேர் தலித் மற்றும் பழங்குடியின மக்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இந்தியாவில் ஒட்டுமொத்தமாக மேற்கொள்ளப்பட்ட நில விநியோகத்தில் மேற்குவங்கத்தில் மட்டும் வழங்கப்பட்டது  20 சதவீதம் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதன் விளைவாக மேற்கு வங்கத்தில் உணவு உற்பத்தி மிக கணிசமான அளவுக்கு பெருகி யிருக்கிறது. இதேபோல் கேரளத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட நிலச்சீர்திருத்த நடவடிக்கையும் குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பை செய்துள்ளது.

தமிழகத்தில் நில விநியோகம்

சமீபத்தில் நடந்து முடிந்த தமிழக தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற திமுக தனது தேர்தல் அறிக்கையில் 55 லட்சம் ஏக்கர் தரிசு நிலங்களை இரண்டு ஏக்கர் விதம் 26 லட்சம் குடும்பங்களுக்கு விநியோகம் செய்யப்போவதாக அறிவித்துள்ளது. திமுக அரசின் நில விநியோக அறிவிப்பை மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி வரவேற்றுள்ளது. இந்த நில விநியோக நடவடிக்கையை வெற்றி பெறச் செய்வதில் மார்க்சிஸ்ட்டுகளுக்கு மிக முக்கியமான பங்குள்ளது. கிராமப்புறத்தில் உள்ள நிலமற்ற விவசாய தொழிலாளர்களை அணிதிரட்டி, அரசுக்கு சொந்தமான தரிசு நிலங்களை அடையாளம் காணுவதோடு, அதற்காக எழுச்சிமிக்க வலுவான விவசாய இயக்கத்தை நடத்துவதன் மூலம்தான் இந்த நில விநியோக நடவடிக்கையை வெற்றிகரமாக பூர்த்தி செய்ய முடியும்.

கடந்த அதிமுக ஆட்சிக்காலத்தில் அம்மையார் ஜெயலலிதா இந்த 55 லட்சம் ஏக்கர் நிலத்தை பெரும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங் களுக்கு தாரைவார்க்க திட்டமிட்டிருந்தார். ஆனால், இப்போது கூறுகிறார் 55 லட்சம் ஏக்கர் தரிசு நிலம் தமிழகத்தில் இல்லவே இல்லையென்று. ஜெயலலிதாக்களின் விசுவாசம் நிலமற்ற கூலி விவசாயிகள் மீதல்ல; கார்ப்பரேட் பண்ணைகளிடத்தில்தான்.

மேலும், தமிழகத்தில் நிலச்சீர்திருத்த சட்டத்தை அமலாக்குவதில் திமுக அரசு உரிய – தீவிர நடவடிக்கையை மேற்கொள்ள வேண்டும். இதைத்தான் இடதுசாரிகளும், மக்களும் விரும்புகின்றனர். நிலச்சீர்திருத்த சட்ட அமலாக்கம் குறித்து தமிழ்நாடு விவசாயிகள் சங்கம் 26வது மாநில மாநாடு முன்வைத்த அறிக்கையில் உள்ள பகுதியை இங்கே சுட்டிக்காட்டுவது பொருத்தமாக இருக்கும்.

தமிழகத்தில் நிலச்சீர்திருத்த சட்டம் என்பது முற்றிலும் முடமாக்கப்பட்ட நிலையிலேயே இருக்கிறது. உச்சவரம்பு சட்டத்தின் மூலம் 20 லட்சம் ஏக்கர் நிலம் உபரியாக கிடைக்கும் என அறிவிக்கப்பட்டது. ஆனால், சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டு 40 ஆண்டுகளுக்கு பின்னரும் கையகப்படுத்தியுள்ள நிலம் 1.9 லட்சம் ஏக்கர் எனவும் அரசு தெரிவித்துள்ளது.

அதே போல்,

தலித் மக்களுக்கென்றே ஒதுக்கப்பட்ட சுமார் 3 லட்சம் ஏக்கர் பஞ்சமி நிலம் அம்மக்களிடமிருந்து அபகரிக்கப்பட்டு பலருடைய அனுபவத்தில் உள்ளது. இந்நிலங்களை மீட்டு தலித்துக்கள் வசம் ஒப்படைக்க சட்டரீதியான தடைகள் ஏதுமில்லை

தமிழ்நாடு விவசாயிகள் சங்கத்தின் மேற்கண்ட கூற்று, தமிழக நிலச்சீர்திருத்தத்தில் செய்ய வேண்டிய இலக்கினை மிகச் சரியாக சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. தமிழக முதல்வர் கலைஞர் கருணாநிதி அவர்கள் தனது தேர்தல் அறிக்கையில் அறிவித்துள்ளபடி 55 லட்சம் ஏக்கர் தரிசு நிலத்தை விநியோகிப்பதோடு நிற்காமல், நில உச்சவரம்பு சட்டத்தில் உள்ள ஓட்டைகளை அடைத்து, நிலச்சீர்திருத்த நோக்கிலான நிலஉச்சரம்பை கொண்டு வரவேண்டும்.

காமராஜர் ஆட்சிகாலத்தில் 30 ஸ்டாண்டர்டு ஏக்கர் என்று இருந்ததை கலைஞர் ஆட்சிக்காலத்தில் 15 ஸ்டாண்டர்டு ஏக்கராக மாற்றப்பட்டது. இருப்பினும் இந்த உச்சவரம்பு சட்டத்தில் நிலவுடை மையாளர்களது நிலங்கள் குடும்பத்தில் உள்ள அனைத்து நபர்களின் பெயர்களிலும், பினாமிகள் பெயர்களிலும் மாற்றம் செய்யப்பட்டு அனுபவித்து வரப்படுகிறது. அதோடு விவசாய நிலங்கள் கரும்பு விளைச்சல் நிலம், பழத்தோட்டங்கள், பால்பண்ணைகள், டிரஸ்டுகள், தர்ம ஸ்தாபனங்கள் என்று பல்வேறு வடிவங்களில் சட்டத்தில் உள்ள ஓட்டைகளை பயன்படுத்தி அனுபவித்து வருகின்றனர். இதனாலேயே இந்தச் சட்டம் உச்சரம்பா, மிச்ச வரம்பா என்ற கேலிக்கும் இட்டுச் சென்றது. எனவே கடந்தகால அனுபவத்தை கணக்கில்கொண்டு  நிலஉச்சவரம்பு சட்டத்தை முழுமையாக அமலாக்கி நிலமற்ற விவசாய தொழிலாளர்களது வாழ்வில் அடிப்படையான மாற்றத்தை கொண்டுவருவதன் மூலம் தமிழக வரலாற்றில் புதிய சகாப்தத்தை ஏற்படுத்திட முடியும். இத்தகைய அடிப்படையான விஷயங்களுக்கு மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும், இடதுசாரி – ஜனநாயக சக்திகளும் களத்தில் உறுதியாக துணை நிற்கும்.

நிலம் – உணவு – வேலைக்கான இயக்கம்

ஜூன் 8 – 10, 2006 நடந்து முடிந்த மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மத்திய கமிட்டி ஆகஸ்ட் மாதத்தில் உணவு – நிலம் – வேலை என்ற மூன்று முழக்கத்தை முன்வைத்து நாடு தழுவிய இயக்கம் நடத்துவதற்கு அறைகூவல் விடுத்துள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

நிலச்சீர்திருத்த நடவடிக்கை என்பது கிராமப்புற மக்களின் வேலைவாய்ப்பு, உணவு தேவை போன்றவற்றை பூர்த்தி செய்யும் இணைப்பு சங்கிலியாக செயல்படும் மிக முக்கியமான நடவடிக்கை! லத்தீன் அமெரிக்காவில் நடைபெறும் நிலச்சீர்திருத்த நடவடிக்கையும், இந்தியாவில் மேற்குவங்கம் – கேரளத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட நிலச்சீர்திருத்த நடவடிக்கையும் நாடு முழுவதும் உள்ள விவசாய தொழிலாளர் களுக்கும், கிராமப்புற விவசாயிகளுக்கும் நம்பிக்கையூட்டும் நிகழ்வாகும்.

நிலச்சீர்திருத்தம் உலக அரசியல் அரங்கின் முக்கிய அஜண்டாவாக மாறி வருவதைத்தான் மேற்கண்ட லத்தீன் அமெரிக்க அனுபவங்கள் உணர்த்துகின்றன. இந்திய அரசியலிலும் நிலச்சீர்திருத்த முழக்கத்தை ஒரு பௌதீக சக்தியாக மாற்றுவது மார்க்சிஸ்ட்டுகளின் வரலாற்று கடமையாகிறது.

தகவல் ஆதாரம்

http://www.landaction.org
http://en.wikipedia.org/wiki/Landless_Workers%27_Movement
http://www.pbs.org/frontlineworld/rough/2005/12/brazil_cutting.html#
http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/americas/4550855.stm
http://www.zmag.org/weluser.htm
http://www.venezuelanalysis.com

Rural Development Institute, Land Reform in the 21st Century
http://www.rdiland.org

நிலப்பிரபுத்துவத்தை ஒழிக்க நாம் காட்டும் பாதை, தமிழ்நாடு விவசாயிகள் சங்கம் வெளியீடு – 1974.