இந்தியாவில் அதிகாரப் பரவலாக்கமும், கூட்டாட்சி அமைப்பும்

  • தாமஸ் ஐசக்

(மார்க்சிஸ்ட் இதழ் நடத்திய விடுதலை 75 தொடர் கருத்தரங்கத்தில் கேரள மாநில முன்னாள் நிதியமைச்சரும் பேராசிரியருமான தாமஸ் ஐசக் அவர்கள் ஆற்றிய உரையின் கட்டுரை வடிவம் இங்கே தரப்படுகிறது)

நாடு விடுதலை பெற்று, இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் இயற்றப்பட்ட தருணத்திலேயே, இது ‘முழுமைபெறாத கூட்டாட்சியாக இருக்கிறது’ என்று பலரும் விமர்சித்தார்கள். அதற்குப் பிறகு நடந்தவற்றை ஆராய்ந்து பார்த்தால் இரண்டு போக்குகளை நம்மால் காணமுடிகிறது. ஒன்று, அதிகாரத்தை மையத்தில் குவிப்பது; மற்றொன்று. அதிகாரத்தை பரவலாக்கம் செய்வது.

அரசமைப்பும், அதிகார குவிப்பும்:

அதிகார பரவலாக்கம் பற்றி அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தாலும் அதற்கு வடிவம் கொடுக்க போதிய முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. 1990களின் தொடக்கத்தில் பல்வேறு விவாதங்களுக்கு பிறகு அதிகார பரவலாக்கத்தின் அவசியத்தை உள்ளாட்சி அமைப்புகள் மூலம் உறுதிப்படுத்தும் விதமான திருத்தங்கள் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் செய்யப்பட்டன. ஆனால் அதற்கு பிறகும் நமக்கு ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது. உள்ளாட்சி அமைப்புகளை உண்மையான தன்னாட்சியுடன் செயல்படக்கூடிய நிர்வாக அதிகாரமாக மாற்றும் முயற்சி நடைபெறவே இல்லை. இந்தப் போக்கினை இந்தியாவின் அரசியல் பொருளாதார வளர்ச்சியுடன் பொருத்திப் பார்த்தால் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்தபோதே ஒன்றிய அரசின் அதிகாரம் மாநில அரசுகளைவிட கூடுதலாக இருப்பது அனைவருக்கும் புரிந்தது. அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் பல்வேறு ஓட்டைகள் இருப்பதும் அதனை பயன்படுத்தி மாநில அரசுகளின் அதிகாரங்களை ஒன்றிய அரசு அத்துமீறும் போக்கும் கண்கூடாகவே தெரிந்தது.

ஒன்றிய அரசுகளுக்கு என்று சில அதிகாரங்களும், மாநில அரசுகளுக்கு என்று சில அதிகாரங்களும் அதனுடன் மூன்றாவதாக பொது (concurrent) பட்டியலும் இருக்கிறது. பொதுப்பட்டியலில் ஒன்றிய அரசும் சட்டங்களை கொண்டு வரலாம். மாநில அரசுகளும் சட்டங்களை கொண்டு வரலாம். ஆனால் ஒன்றிய அரசின் அதிகாரமே இறுதியில் செல்லுபடியாகும்.

அரசு நிர்வாக அதிகாரத்தை பொறுத்தவரை ஒன்றிய அரசுக்கும் மாநில அரசுக்குமான வரைமுறைகள் தெளிவாக வகுக்கப்படவில்லை. உதாரணத்திற்கு நீதித்துறையை நிர்வகிக்க மாநிலங்களுக்கு துளிக்கூட அதிகாரமில்லை. மாநிலப் பட்டியலில் உள்ள விசயங்கள் தொடர்பாக எந்த மாநிலத்தையும் ஆலோசிக்காமல் ஒன்றிய அரசு எந்தவொரு சர்வதேச ஒப்பந்தத்திலும் கையெழுத்திட முடியும். இதனால்தான் இந்தியாவை முழுமையற்ற கூட்டாட்சி என்கிறோம்.

இந்தியா பன்முகத்தன்மை கொண்ட ஒரு நாடு. இங்கு பல மொழிகள் பேசும் மக்கள் வாழ்கிறார்கள். இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் கட்சியின் தொடக்கத்தில், மொழிவாரியான கமிட்டிக்களே இடம்பெற்றிருந்தன. விடுதலைப் போராட்டத்தின்போது உயர்த்தி பிடிக்கப்பட்ட கோட்பாடாகவும் அது  இருந்தது. அப்படிஇருந்த நிலையில், அதிகாரக் குவிப்பிற்கான சாத்தியம் எப்படி ஏற்பட்டது?

இதற்கு தோழர் இ.எம்.எஸ். ஒரு முக்கியமான காரணத்தை முன்வைக்கிறார். அதாவது, நாடு விடுதலை பெறுகிற சமயத்தில் ஏற்பட்ட இந்தியா-பாகிஸ்தான் பிரிவினையும், அதனால் மக்கள் அனுபவித்த கடும் துயரங்களையும் கணக்கில் கொண்டு இதுபோல் ஒரு நிகழ்வு மீண்டும் நடந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் ஒன்றிய அரசுக்கு கூடுதல் அதிகாரம் வழங்கப்பட்டதாக தோழர் இ.எம்.எஸ். சுட்டிக்காட்டுகிறார். அரசியலமைப்பு இவ்வாறு இருக்க தொடக்கம் முதலே அதிகார குவிப்பு ஆதிக்கம் செலுத்தி வருகிறது.

முரண்பட்ட போக்குகள்:

1956-இல் கேரளாவில் நடந்த முதல் தேர்தலில் மக்கள் பேராதரவுடன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆட்சி அமைக்கிறது. ஆட்சி அமைத்தவுடன், நிலச்சீர்திருத்தம், கல்வியில் சீர்திருத்தம், அதிகார பரவலாக்கம், தொழிலாளர்களுக்கான குறைந்தபட்ச கூலி மற்றும் தொழிற்சங்க உரிமைகளை நிலைநாட்டும் சட்டங்கள் போன்றவற்றை அரசு மேற்கொள்கிறது.

1959-இல் அப்போது மத்தியில் ஆட்சியில் இருந்த காங்கிரஸ் அரசு அமெரிக்காவின் சி.ஐ.ஏ.வின் விருப்பத்திற்கு ஏற்றபடி கேரளாவில் சில குழப்பங்களை ஏற்படுத்தி, பின் சட்டஒழுங்கை காரணம் காட்டி மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஆட்சியை கவிழ்க்கிறது. இது ஏதோ இந்தியாவில் ஒரு மாநிலத்திற்கு மட்டும் நடந்துவிட்டதாக நாம் கருதிவிடக் கூடாது.

இரண்டாம் உலகப்போருக்கு பிறகு உலகம் முழுக்க பல்வேறு நாடுகளில் இடதுசாரி அரசுகள் (இவை கம்யூனிச அரசுகள் கூட இல்லை) ஜனநாயக வாக்கெடுப்பு மூலம் ஆட்சிக்கு வந்தன. காங்கோ, இரான், பிரேசில் இன்னும் பல நாடுகளைச் சொல்லலாம். இங்கெல்லாம் மிக மோசமான முறையில் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின் தலையீட்டால் இடதுசாரி அரசுகள் கவிழ்க்கப்பட்டன. அமெரிக்க அரசின் ரகசிய ஆவணங்களின் அடிப்படையில் இவைகுறித்து இன்று ஏராளமான ஆய்வுகள் நமக்கு கிடைக்கின்றன. இதன் ஒரு பகுதியாகத்தான் கேரளத்திலும் நமது ஆட்சி பறிக்கப்பட்டது.

அடுத்து ஒன்றிய அரசு மூலம் மாநிலங்களுக்கு ஆளுநர்கள் நியமிக்கப்படுவதை பார்த்தால் அவர்களும் ஒன்றிய அரசின் முகவர்களாக மாநில அதிகாரத்தில் தலையிடுகிறார்கள். பொருளாதார தளத்தை எடுத்துக் கொண்டால், ஒன்றிய அரசு நேரடியாக சில பொருளாதார திட்டங்களை கொண்டுவருகிறது. அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் இதற்கு இடமேயில்லை. மாநில அரசுகள் சில வரிகளை வசூலிக்கலாம். ஒன்றிய அரசு சில வரிகளை வசூலிக்கலாம். வசூலிக்கப்படும் வரிகளை எவ்வாறு மாநிலங்களின் வளர்ச்சி திட்டங்களுக்காக பகிர்ந்தளிப்பது என்று முடிவெடுக்க இந்திய நிதி ஆணையம் உருவாக்கப்பட்டது. இவ்வளவுதான் பொருளாதார தளத்தை பொறுத்தவரையில் அரசியலமைப்புச் சட்டம் கூறுகிறது. (அதிலும் ஒன்றிய அரசின் வரிவசூலிக்கும் அதிகாரம் மாநிலங்களைவிட மிகக் கூடுதலாகவே இருக்கிறது)

ஆனால் ஒன்றிய அரசுகள் மாநிலங்களின் உரிமைகளான கல்வி, சுகாதாரம், விவசாயம் போன்ற தளங்களில் தமது திட்டங்களை மாநில அரசுகளை மீறி திணிப்பதிலிருந்து அதிகாரக் குவிப்பு தெளிவாகிறது.

நல்வாய்ப்பாக இதற்கு எதிரான போக்கும் வளரத் தொடங்கிவிட்டது. இந்த போக்கு பன்முகத் தன்மையை உயர்த்திப் பிடிக்கும் இடதுசாரிகள் மற்றும் மாநில கட்சிகளை உள்ளடக்கியது ஆகும்.

1967 பொதுத்தேர்தலில் 8 மாநிலங்களில் காங்கிரஸ் அல்லாத இடதுசாரி மற்றும் மாநிலக் கட்சிகளின் கூட்டணி பெற்ற வெற்றி ஒரு வரலாற்று திருப்புமுனையாக அமைந்தது. அதன் பிற்பகுதிகளில் இடதுசாரிகள் மற்றும் மாநிலக்கட்சிகளின் தலைவர்கள் (இ.எம்.எஸ், ஜோதிபாசு, ஷேக் அப்துல்லா மற்றும் பலர்) ஸ்ரீநகரில் கூட்டிய மாநாடு, மாநில உரிமைகளில் ஒன்றிய அரசு தலையிடும் அதிகார குவிப்பை கட்டுக்குள் கொண்டுவர வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்தியது. இதன் விளைவாகத்தான் 2007-இல் பூஞ்சி கமிஷன் உருவாக்கப்பட்டது. இக்குழு ஆழமாக விவாதித்து ஒன்றிய அரசின் அதிகார குவிப்பிற்கு கடிவாளம் போடும் விதமான வலுவான பரிந்துரைகளை முன்வைத்தது.

இந்த இரண்டு போக்குகளும் 1991 வரை முரண்பாட்டுடன் தொடர்ந்தன.

1990களுக்கு பின்:

1990 களுக்கு பிறகு இந்த இரண்டு முரண்பட்ட போக்குகளின் இயக்கத்தில் ஒரு தடை ஏற்பட்டு அதிகாரம் மையத்தில் குவிக்கப்படும் போக்கு வேகமெடுத்து இன்று அதன் விளைவாக இந்திய கூட்டாட்சி அமைப்புமுறையே ஆபத்துக்கு உள்ளாகியிருக்கிறது.

எந்த அளவிற்கு என்றால், இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் இந்தியா மாநிலங்களின் ஒன்றியம் என்கிறது. ஆனால் ஒன்றிய அரசு நினைத்தால் ஒரு மாநிலத்தை உருவாக்கிடவும் கலைத்திடவும் முடியும் என்ற அளவிற்கு அதிகார குவிப்பு வளர்ந்துள்ளது. ஜம்மு காஷ்மீருக்கு ஏற்பட்ட நிலை நாளை எந்த மாநிலத்திற்கு வேண்டுமானாலும்ஏற்படலாம்.

அடுத்து ஒன்றிய அரசு கொண்டுவந்த சட்டங்களைப் பார்ப்போம். 3 வேளாண் சட்டத்திருத்தங்கள், தொழிலாளர் சட்டத் தொகுப்புகள், புதிய கல்விக்கொள்கை, மின்சாரச் சட்டம் என அனைத்தும் மாநில அதிகாரத்தில் செய்யப்பட்ட வரம்புமீறிய தலையீடுகளே.

விவாதத்தில் இருக்கும் மின்சாரச் சட்டத் திருத்தத்தின்படி ஒரு மாநிலத்தின் மின்சாரவாரியத்தின் நிர்வாக உறுப்பினர்களை ஒன்றிய அரசுதான் நியமிக்கும். இந்த வாரியத்தை எப்போது வேண்டுமானாலும் கலைத்து வேறு மாநிலத்தின் வாரியத்தின்கீழ் கொண்டுவரவும் இச்சட்டதிருத்தத்தில் ஒன்றிய அரசுக்கு அதிகாரம் வழங்க ஏற்பாடு உள்ளது.

உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளை தேர்வு செய்வதில் தலையீடு, பணியிலிருந்து ஓய்வுபெற்ற சில நீதிபதிகளுக்கு சலுகைகள் வழங்குவது என நீதித்துறையையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவர முயற்சி செய்கிறது. இந்த வரிசையில் தற்போது சமீபமாக மாநிலங்களில் அமர்த்தப்படும் ஐஏஎஸ் (இந்திய ஆட்சிப்பணி) அதிகாரிகளை மாநில அரசுடன் கலந்தாலோசிக்காமல் எப்போது வேண்டுமானாலும் திரும்பப்பெற்று வேறு அதிகாரியை பணியில் அமர்த்தும் அதிகாரத்தை தங்களுக்கு வழங்கிக் கொள்கிறது ஒன்றிய அரசு.

நீதித்துறையைப் போலவே திட்ட ஆணையமும் ஒரு தன்னிச்சையான அமைப்பு. இதில் ஒவ்வொரு மாநிலமும் தங்கள் மாநிலத்திற்கு தேவையான திட்டங்களை பற்றி எடுத்துரைக்கும் உரிமை இருந்தது. ஆனால் திட்ட ஆணையம் கலைக்கப்பட்டு, அதனிடத்தில் ‘நிதிஆயோக்’ என்ற ஒரு குழுவை அமர்த்தியுள்ளது. திட்டக் கமிஷனை கலைத்ததால் ஏற்பட்ட விளைவு என்ன? மாநிலங்களின் திட்டத்திற்கு தேவைப்படும் நிதியை கேட்டுப்பெற இயலாது. ஒன்றிய நிதிஅமைச்சரின் நிதிஒதுக்கீடு முடிவுகளை சார்ந்தேஇருக்க வேண்டியுள்ளது.

ஜி.எஸ்.டி. வரியை ஒன்றிய அரசு கொண்டுவந்தது. அதன்மீது மாநில அரசுகளுக்கு நடைமுறையில் எந்த அதிகாரமும் இல்லை. அதற்கும் ஒன்றிய அரசையே நாட வேண்டியுள்ளது. நிதிசார் பொறுப்பு மற்றும் பட்ஜெட் மேலாண்மை  (FRBM-Fiscal Responsibility & Budget Management) என்கிற சட்டத்தை 2000ஆம் ஆண்டு ஒன்றிய அரசு கொண்டுவந்தது. மாநில அரசுகள் ரிசர்வ் வங்கியிடமிருந்து எவ்வளவு கடன் வாங்கமுடியும் என்பதை ஒன்றியஅரசு இதன்மூலம் கட்டுப்படுத்துகிறது. ஒரு மாநிலத்தின் மொத்த உற்பத்தியிலிருந்து 3% வரை மட்டுமே கடன்வாங்க முடியும் என்றும், அப்படி வாங்கும் கடன்தொகையை மாநிலங்கள் மூலதன செலவீனங்களுக்காக மட்டுமே செலவுசெய்ய வேண்டும்எனவும் நிபந்தனை விதிக்கப்படுகிறது.

இதுபோன்ற நிபந்தனைகள் மாநிலங்களின் உரிமைகளை பறிக்கிறது. உதாரணத்திற்கு, இந்த கொரோனா பொதுமுடக்க காலத்தில் மக்கள் அனைவரும் வீட்டில் முடங்கியிருக்க நேர்ந்தது. இதனால் வேலை வருமானம் என அனைத்தும் பாதிக்கப்பட்டது. மக்களுக்கு உணவு தேவைப்பட்டது. உடனடி மருத்துவ உதவிகள் தேவைப்பட்டன. ஒன்றிய அரசின் இந்த நிபந்தனையால், அரசுக் கருவூலத்தில் பணம் இருந்தும் மாநில அரசுகளால் மக்களின் உடனடி தேவைகளுககு செலவுசெய்ய முடியவில்லை.

நவம்பர் 31, 2021 அன்று மாநிலங்களின் கருவூலத்தில் வைத்திருந்த ஒட்டுமொத்த இருப்பு 3லட்சம் கோடி ரூபாய்கள். இந்த கொரோனா காலத்தில் மக்கள் எவ்வளவு நெருக்கடிக்கு ஆளானார்கள் என்று அரசுக்கு தெரியாதா? அந்த பணத்தை செலவுசெய்ய முடியாத நிலை ஏன்?

ஒற்றை ஆட்சி விருப்பங்கள்:

இந்தியா வேகமாக அதன் கூட்டாட்சி குணங்களை இழந்துவருகிறது. இப்போது மத்திய ஆட்சியில், கூட்டாட்சி முறையை விரும்பாத, பன்முகத் தன்மையை ஏற்காத, இந்தியா பல்வேறு தேசியஇனங்களின் கூட்டு என்பதை ஏற்காத ஒரு கட்சி அமர்ந்துள்ளது.

இன்று ஒருவர் தன்னை எந்த அளவிற்கு இந்தியன் என்று உணர்கிறாரோ, அதேஅளவுக்கு தான் ஒரு தமிழன், மலையாளி, கன்னடிகா, … என தங்கள் மொழி மற்றும் பண்பாட்டு அடையாளத்தையும் உணர்கிறார்கள் என்பதே உண்மை. முன்பு இருந்த ஒன்றிய அரசுகளுக்கும் தற்போது இருக்கும் அரசுக்கும் முக்கியமான வேறுபாடு ஒரே இந்தியா, ஒரே மொழி, ஒரே தேர்தல், ஒரே வரி என அனைத்தையுமே ஒற்றைத்தன்மையை நோக்கி செலுத்துவதே. இப்படி ஒரு சித்தாந்தத்தை கொண்டுள்ள கட்சி எப்படி கூட்டாட்சி முறையை வலுப்படுத்தும்?

வேதனைக்குரிய விசயம் என்னவென்றால், 1990களுக்கு முன் வலுவாக இருந்த எதிர்ப்புகள் இப்போது அப்படி இல்லை.

1990 இல் ஏற்பட்ட நெருக்கடி

விடுதலைக்குப்பின் வெளிநாடுகளிலிருந்து இறக்குமதியை குறைத்து உள்நாட்டில் தன்னிறவை எட்டிட முடிவு செய்தோம். இதற்கான கட்டமைப்பு வசதிகளை உருவாக்கிட பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் பிரதான பங்காற்றின. மாநிலங்களுக்கு இடையிலான சமத்துவமின்மையை குறைக்க திட்டக் குழு அவசியப்பட்டது.

ஆனால் இதில் சில சிக்கல்களை நாம் சந்திக்க நேர்ந்தது. வெளிநாடுகளிலிருந்து எதையும் இறக்குமதி செய்யமாட்டோம் என்றால், உள்நாட்டு வளர்ச்சி உள்நாட்டு சந்தையை சார்ந்து இருக்கிறது என்று பொருள். நாட்டிலுள்ள பெரும்பாலான மக்கள் செலவுசெய்ய போதுமான அளவு வருமானம் ஈட்டினால்தான் உள்நாட்டு சந்தை விரிவடையும். ஆனால் அது நிகழவில்லை. ஏனெனில் பெரும்பாலான உழைக்கும் மக்கள் விவசாயத் தொழிலை சார்ந்துதான் வாழ வேண்டியிருந்தது. விவசாயத் தொழிலில் ஈடுபடும் பெரும்பாலான மக்களின் பொருளாதார நிலைமைகள் முன்னேற வேண்டுமென்றால் அதற்கு நிலச்சீர்திருத்தம் அடிப்படையான முன்நிபந்தனை. அதை செய்யாத காரணத்தால் சீர்குலைவு ஏற்பட்டது.

எனவே 1980களில் வேறு முடிவுகளை அரசு எடுக்கிறது. அதாவது உற்பத்தி செய்யப்படும் பொருட்களை நாம் வெளிநாட்டு சந்தைகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்வது என்று. ஆனால் உற்பத்திக்குத் தேவைப்படும் இடுபொருட்களையும், நவீன இயந்திரங்களையும், இன்னபிறவற்றையும் இறக்குமதி செய்யும் முடிவிற்கு மீண்டும் அரசு வருகிறது. ஏற்றுமதியும் எதிர்பார்த்த அளவில் நிகழவில்லை.

இந்த தொடர் நிகழ்வுகளால் உள்நாட்டில் நமது கடன்சுமை அதிகரித்து ஒரு பொருளாதார நெருக்கடிக்குள் நாடு சென்றது. இப்பொருளாதார நெருக்கடியிலிருந்து வெளிவர ஐ.எம்.எஃப் மற்றும் உலகவங்கியிடம் கடன்வாங்க வேண்டியிருந்தது. இந்த இரண்டு அமைப்புகளும் ஏகாதிபத்தியத்தின் கையாட்களே. நவீன தாராளமய கொள்கைகளை அமல்படுத்துவதற்குதான் இவர்கள் கடன்கொடுக்கிறார்கள்.

இந்திய முதலாளிகளுக்கும் அரசு பின்பற்றும் பொருளாதார கொள்கையில் மாற்றம் தேவைப்பட்டது. அரசின் கொள்கைகள் அவர்களுக்கு லாபகரமாக இல்லைஎன்பதை அவர்கள் புரிந்துகொண்டு உலகசந்தையில் அவர்கள் வலைவீச விருப்பப்பட்டனர். விடுதலைக்குப்பின் உருவாக்கிய பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் நல்ல வளர்ச்சியடைந்திருந்தன.எனவே இந்திய முதலாளிகள் நவீன தாராளமயக் கொள்கையின் தனியார் மயத்தை ஆதரித்து அந்நிய மூலதனத்தின்பக்கம் நின்றனர்.

இது எவ்வாறு அரங்கேற்றப்பட்டது என்பதற்குள் நான் ஆழமாக போகவிரும்பவில்லை. ஆனால் ஒன்றைமட்டும் முன்வைக்கிறேன். அனைத்து துறைகளிலும் இருந்த ஒழுங்குமுறைகள் யாவும் உலகசந்தையோடு ஒத்துப்போகும்படி அந்நிய மூலதனத்துக்கு ஆதரவாக மாற்றிஅமைக்கப்பட்டது. இன்னும் எளிமையாக சொல்வதென்றால் அந்நிய மூலதனத்தின் தடையற்ற போக்குவரத்திற்காக விதிகள் தளர்த்தப்பட்டன.

இதன்விளைவாக என்னநடந்தது?

“என்ன விளைவுகள் இருந்தால் என்ன, இது பொருளாதார வளர்ச்சியைஅதிகரித்துள்ளது” என ஒருசிலர் வாதிடுகின்றனர். இப்படி வாதம் செய்பவர்கள் எதையும், எதையும் ஒப்பிடுகிறார்கள்? கொரோனாவுக்கு முன், இந்திய பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சி 7% ஆக இருந்தது. 1951 முதல் 1980 வரையான காலக்கட்டத்தில் 3.5% ஆகயிருந்த வளர்ச்சி விகிதம் நவீன தாராளமயக் கொள்கைகளை நடைமுறைப்படுத்தியதற்குப்பிறகு இருமடங்காக அதிகரித்து 7% ஆகியிருக்கிறது என்பது அவர்களுடைய வாதம். ஆனால் இவர்கள் 1980 ஆம் ஆண்டிலேயே பொருளாதார வளர்ச்சி 3.5% என்பதில் இருந்து 5% ஆகிவிட்டிருந்ததை கூறமாட்டார்கள். தனியார் மயத்திற்கு முன்பே ஒரு சீரான வளர்ச்சிப்போக்கில்தான் பொருளாதாரம் வளர்ந்தது.

விடுதலைக்கு முன் என்ன நடந்தது என்பதை பார்க்க வேண்டும். அப்போது 1% என்ற அளவிற்கும் குறைவாக இருந்த வளர்ச்சி, விடுதலைக்கு பின் 5% ஆனது. எனவே மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியின் வளர்ச்சி என்பது 1990களுக்கு பின்  ஏற்பட்டது அல்ல.

வரலாறு காணாத ஏற்றத்தாழ்வு:

உண்மையில், நவீன தாராளமயக் கொள்கையின் நடைமுறையால் கிடைத்த வளர்ச்சிக்கு இந்திய மக்கள் பெருந்தொகையை இழக்க வேண்டியிருந்தது. சமத்துவமின்மை எல்லா இடங்களிலும் ஆழமாக வளரத் துவங்கியது. இந்திய வரலாற்றில் இன்றிருப்பதுபோல் சமத்துவமின்மை எக்காலத்திலும் இருந்ததில்லை. அவ்வளவு இடைவெளி கொண்ட ஏற்றத்தாழ்வு இருக்கிறது.

உதாரணத்திற்கு சில புள்ளிவிவரங்களை பார்க்கலாம்.

முதலில் இந்தியாவில் அதிக பணம்படைத்த 1% மேல்தட்டு மக்களின் வருமானத்தைப் பார்ப்போம். 1961-இல் அவர்களின் வருமானம் 13% இருந்தது. 1981 வரைஇது ஏறத்தாழ இப்படியே நீடித்தது. 1991-இல் இது 10.4% ஆக குறைகிறது. ஆனால் தனியார்மயமும் நவீன தாராளமய கொள்கைகளும் நடைமுறைக்கு வந்தபிறகு 2020-இல் அவர்களுடைய வருமானம் 21% ஆக அதிகரித்திருக்கிறது.

இதே காலக்கட்டத்தில் அடித்தட்டில் இருக்கும் 50% மக்களின் வருமானம் எப்படி இருந்தது?

1961-இல் 21% ஆகவும், 1981-இல் 23% ஆகவும் உயர்ந்திருந்தது. பின் தனியார்மயம் நவீன தாராளமயக் கொள்கைகளுக்கு பிறகு 2020-இல் 14.7% ஆக குறைந்திருக்கிறது. நினைவில் கொள்க. இதில் வெறும் 1% செல்வந்தர்களையும் 50% அடித்தட்டு உழைக்கும் மக்களையும் மட்டுமே நாம் ஒப்பிடுகிறோம்.

சொத்துக்குவிப்பு எப்படி இருக்கிறது என்று பார்ப்போம். அடித்தட்டு மக்களின் சொத்துக்கள் 1961-இல் 10% லிருந்து 1981 வரை 12% ஆக உயர்ந்தது. இன்று 2020-இல் வெறும் 2.8% ஆக சுருங்கியுள்ளது! 1% மேல்தட்டு மக்களிடம் சுதந்திரம் பெற்றதிலிருந்து 1991 வரை 11% ஆக சீராக இருந்த சொத்துசேர்ப்பு, இன்று 43% ஆக அசுர வளர்ச்சி அடைந்துள்ளது.

இந்த ஏற்றத்தாழ்வுகள் ஒரு சமூக கொந்தளிப்பாக மாறிவிடக் கூடாது என்பதற்காகத்தான் பா.ஜ.க போன்றொதொரு கட்சியின் ஆட்சி முதலாளிகளுக்கு தேவைப்படுகிறது. இதன் அரசியல், மக்களை மதம், சாதிசார்ந்த இந்துத்துவ வெறுப்பு அடிப்படையில் எப்போதும் பிரித்து வைக்கிறது. அதோடு ஒரு எதேச்சதிகாரத் தன்மையுடன் நடந்துகொள்ளக்கூடிய, பன்முகத்தன்மையை புறம்தள்ளி அனைத்தையும் ஒற்றைஅதிகாரத்தின்கீழ் கொண்டுவரக்கூடிய ஒற்றைஆட்சியை நோக்கிய ஒரு கட்சியாக அது செயல்படுகிறது. அதிகாரகுவிப்பு என்பது நவீன தாராளமயக் கொள்கையின் உள்ளார்ந்த பண்பும்கூட என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அதிகார பரவலின் நிலை:

இப்போது மாநிலகட்சிகளின் தன்மையில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. பா.ஜ.க, காங்கிரஸ் கட்சிகளைப் போலவே இவர்களும் நவீன தாராளமயக் கொள்கைகளை ஏற்றுக்கொள்கின்றனர்.

அதன் விளைவாகவே, கொரோனா பெருந்தொற்று காலத்தில் அரசு கஜானாவில் பணம்கொட்டிக்கிடந்தும் வாழ்வாதாரத்தை இழந்த, வேலையிழந்த மக்களுக்கு அதனை பயன்படுத்தாத நிலையை மாநில அரசுகள் ஏற்றுக்கொண்டன.

ஆனால் கேரளா இதனை கொரோனா காலம் முழுவதும் செலவு செய்தது. 2021-இல் ஒருநாள்கூட கேரள அரசு கஜானாவில் பணம் விட்டுவைத்ததில்லை. இதுதான் எங்கள்கொள்கை. இடதுசாரி கொள்கை. இக்காலத்தில் கடனாக பெற்ற பணத்தை உணவு, மருத்துவ தொகுப்புகளை வழங்கவும், ஓய்வூதியத்தை உயர்த்தவும், சுயஉதவிக்குழுக்களின் கடன்களை தள்ளுபடி செய்யவும் செலவிட்டது. 2021-இல் கேரளாவின் சமூகநல செலவினங்கள் 162% உயர்ந்துள்ளது. பிற மாநிலங்களில் 30% மட்டுமே உயர்ந்துள்ளது.

அதிகார பரவலாக்கம் என்று சொல்லும்பொழுது,

1. மத்தியிலிருந்து மாநிலங்களுக்கு அதிகாரம் பகிர்ந்தளிக்கப்படவேண்டும்.

2. மாநிலங்களிலிருந்து உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கும் பகிரப்படவேண்டும்.

ஆனால்,பாஜக மற்றும் காங்கிரஸ் கட்சிகளை பொருத்தமட்டில் அதிகார பரவலாக்கம் என்பது மாநிலங்களின் உரிமைகளை மீறி, நேரடியாக தங்கள் அதிகார எல்லைக்குள்உள்ளாட்சிகளை கொண்டுவர வேண்டும் என்பதாகவே இருக்கிறது. இதற்கு சிறந்த உதாரணம் ராஜிவ்காந்தி ஆட்சிக்காலத்தில் அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு செய்யவிருந்த 64 மற்றும் 65வதுதிருத்தங்கள். அவை பின் முறியடிக்கப்பட்டன.

பா.ஜ.க உள்ளாட்சி அமைப்புகள் பற்றி அதிகம் பேசுவார்கள். ஆனால் அவர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தவுடன் செய்த முதல்காரியம் உள்ளாட்சி துறைக்கு இருந்த அதிகாரத்தை குறைத்ததுதான்.

அதீத வறுமை ஒழிப்பு:

இந்தியாவில் உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு அதிகாரம் வழங்கும் மாநிலங்களில் கேரளா முதலிடத்தில் உள்ளது. கேரள மாடலுக்கு இப்படி பல தனித்துவங்கள் உள்ளன. அவற்றைப் பற்றி “Peoples Planning” (மக்களின் திட்டமிடல்) என ஒரு தனி புத்தகமே வெளிவந்துள்ளது. புயல், வெள்ளம், கொரோனா போன்ற இயற்கை பேரிடர் காலங்களில் கேரளா உள்ளாட்சி அமைப்புகள் மூலமே மீண்டெழுகிறது.

தோழர் இ.எம்.எஸ். தொடங்கி வைத்த “மக்களின் திட்டமிடல்” என்ற பாதையில் கேரளா பயணிக்கத் தொடங்கி தற்போது 25வது ஆண்டு நிறைவை நாங்கள் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கும் வேலையில், உள்ளாட்சி அமைப்புகள் மூலம் கேரளாவில் அதீத வறுமைஒழிப்பு என்ற பிரச்சாரத்தை நாங்கள் கையிலெடுத்திருக்கிறோம் என்று பெருமிதத்தோடு கூறுகிறேன். அதீத வறுமையில்லாத மாநிலமாக கேரளாவை மாற்றுவது என முடிவு செய்திருக்கிறோம்.

இதனால் கேரளாவில் அனைத்துமே சரியாக நடக்கிறது என்ற எண்ணம் வேண்டாம். நல்ல உள்ளாட்சிகளும் உள்ளன; மோசமாக செயல்படும் உள்ளாட்சிகளும் உள்ளன. ஆனால் அதிகார பரவலாக்கம் திட்டமிடலிருந்துதான் தொடங்க வேண்டும் என்பதுதான் கேரள அனுபவம் உணர்த்தும் உண்மை.

தனியார் மயத்திற்கு மாற்று மக்கள் பங்களிப்புடன் கூடிய திட்டமிடல்தான். அவரவர் வசிக்கும் பகுதிகளில் என்ன வரவேண்டும் என்று மக்கள் திட்டமிட அதிகாரம் வேண்டும். இருக்கும் பள்ளிக்கூடங்கள், மருத்துவமனைகள் எதற்கு முன்னுரிமை வழங்கவேண்டும், நிலம் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்பட வேண்டும், கூட்டாக எப்படி, என்ன பயிர் செய்யவேண்டும் என அனைவரின் பங்களிப்பு மட்டுமே தனியார் மயத்திற்கு மாற்றாகும். (Participation is the answer to Privatization)

முடிவாக:

“ஜனநாயக மத்தியத்துவம் பேசும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி எப்படி ஜனநாயக பரவலாக்கம்” குறித்து பேசமுடியும் என தோழர் இ.எம்.எஸ்இடம் ஒருமுறை பத்திரிக்கையாளர் கேட்க, அதற்கு அவர் கொடுத்த பதில், “ஜனநாயக மத்தியத்துவம் என்பது எங்கள் கட்சிக்குள் கடைப்பிடிக்கப்படும் கொள்கை. அதில் ஒருவருக்கு உடன்பாடில்லை என்றால் அவர் தாராளமாக விலகலாம். ஆனால் ஜனநாயக பரவலாக்கம் என்பது அரசுகளின் கொள்கையாக இருக்கவேண்டும்.” ஜனநாயக அதிகார பரவலாக்கம் அதிகாரத்தை மத்தியிலிருந்து மாநிலத்திற்கும், மாநிலத்திடமிருந்து உள்ளாட்சிக்கும் கடத்திடும்.

கேரளாவில் இடதுசாரி ஆட்சியில் உள்ளாட்சி நிர்வாக அமைப்புகளின் கட்டமைப்புகள் மிகவும் வலுவாக இருக்கிறது. ஆனால் தமிழ்நாடு உள்ளிட்ட பிற மாநிலங்களில் இவை மிகவும் வலுவற்றதாக இருக்கின்றன. எவ்வளவு குறைபாடுகள் இருந்தாலும், எவ்வளவு வலுவற்றதாக இருந்தாலும் அதிகார பரவலாக்கத்திற்கு நம் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் வரையறுக்கப்பட்டுள்ள அமைப்புகளை இந்நாட்டில் ஜனநாயகத்தை நிலைநாட்ட, விரிவுபடுத்த நாம் பயன்படுத்தவேண்டும் என்பதையே முடிவாக நான் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

தமிழில்: பிரசன்னா வெங்கடேஷ்

அலங்கார ஊர்திகளை ஒன்றிய அரசு ஒதுக்கியது ஏன்?

சி.பி.நாராயணன், ஆசிரியர், சிந்தா இதழ்.

(மலையாளத்தில் வெளியாகும் மார்க்சிய தத்துவ இதழான ‘சிந்தா’-வில் இடம்பெற்ற கட்டுரை தமிழில்)

மொழியாக்கம்: ஆர்.சுரேஷ்

இந்த ஆண்டு தில்லியில் நடந்த குடியரசு தின அணிவகுப்பில் கேரள மாநிலத்தின் அலங்கார ஊர்திக்கு ஒன்றிய அரசு அனுமதி மறுத்துள்ளது. தமிழ்நாடு பல மாநிலங்களுக்கும் அனுமதி நிராகரிக்கப்பட்டுள்ளது. நாராயண குருவை மையப்படுத்திய அலங்கார ஊர்தி என்பதாலேயே அனுமதி மறுக்கப்பட்டதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. சங்கராச்சாரியாரை மையமாக கொண்டு அலங்கார ஊர்தி வடிவமைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என ஒன்றிய அரசு வற்புறுத்தியுள்ளது. அதாவது நாராயண குருவை வைத்தால், சங்கராச்சாரியாரையும் வைக்க வேண்டும் என்றுள்ளது ஒன்றிய அரசு. ஆனால் கேரள மாநில அரசு அந்த வற்புறுத்தலை ஏற்கவில்லை. எனவே கேரள மாநில அரசின் ஊர்தி அணிவகுப்பில் இடம்பெறவில்லை.

நாராயணகுருவும், சங்கராச்சாரியாரும்:

நாராயண குருவும், சங்கராச்சாரியாரும் கேரளம் கொடுத்த இரண்டு ஆன்மீக தலைவர்கள். ஆனால் இந்தியாவின் மத நல்லிணக்கத்தையும், ஜனநாயகத்தையும் ஆராய்ந்து பார்த்தால், இந்த சமூகத்தில் சாதி வேற்றுமையையும், நால்வர்ணங்களையும் மக்களிடையே பரவலாக்குவதில், குறிப்பாக கேரளாவில் பரப்புவதில் சங்கராச்சாரியார் பிரதான பங்கினை வகித்துள்ளார். கடந்த நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் கேரளத்தில் சாதி வேறுபாடுகளும், மத வேற்றுமைகளும் மேலோங்கி நின்றிருந்தன. ஆனால் வேதங்களையும், உபநிடதங்களையும் நன்கு படித்து ஆராய்ந்து அதற்கு எதிரான கராரான நிலைப்பாட்டை மேற்கொண்டவர் நாராயணகுரு.

சாதி, மத வேற்றுமை இல்லாமல் அனைவரும் சகோதரர்களாக வாழ வேண்டும் என்று அறைகூவல் விடுத்த நாராயணகுரு, ‘மனிதர்களுக்கு ஒரே சாதி, ஒரே மதம், ஒரே கடவுள்’ என்ற புதிய கொள்கையை நிறுவினார். அப்படியே அவர் சங்கராச்சாரி நடைமுறைப்படுத்திய சாதி வேற்றுமையை எதிர்த்தும் வந்தார். சாதி, மதம் தொடர்பான ஶ்ரீ நாராயணகுருவின் கோட்பாடுகள், உலகமெங்கும் எழுந்துவந்த மனித நேயம், ஜனநாயகம், சமத்துவம் போன்ற புதிய முழக்கங்களுக்கும், அளவுகோல்களுக்கும் ஏற்றதாக இருந்தது. சங்கராச்சாரியாரின் நால்வருண போதனைகள், ஶ்ரீ நாராயணகுருவின் கோட்பாடுகளுக்கு ஒருபோதும் ஈடாகாது.

நால்வருண வேற்றுமைகளுக்கு எதிர்ப்பு:

இப்படியான சூழலில், பாஜக அரசு நாராயணகுருவை விலக்கிவிட்டு, சங்கராச்சாரியாரே கேரளாவின் அடையாளம் என்று கூறுவதற்கு முக்கியக் காரணம் உண்டு. கிருஸ்து பிறப்பிற்கு பல ஆண்டுகள் முன்பிருந்தே, இந்திய துணைக்கண்டத்தில், மனிதர்களை வேற்றுமைப்படுத்தி பிரித்து வைக்கும் போக்கு இருந்து வந்தது. கேரளாவிலிருந்து தொடங்கி இந்தியா முழுமைக்குமே நான்கு வர்ணங்களும், வேறு பல வேற்றுமைகளும் மக்களின் மீது சுமத்தப்பட்டன. இதனைப் பரப்புவதில் சங்கராச்சாரியார் முதன்மையான பங்கினை வகித்தார். நான்கைந்து நூற்றாண்டுகளுக்கு பிறகு இந்தியாவின் பிற பகுதிகளில் பக்தி அமைப்புகளின் வடிவில் அதற்கு எதிரான பிரச்சாரங்களும் முழக்கங்கங்களும் எழுந்தன.

மீண்டும் 11-ம் நூற்றாண்டின் பாதியில் ஆங்கிலேய ஆட்சிக்கு எதிரான முழக்கங்களும், பிரச்சாரங்களும் முதல் சுதந்திரப் போராட்டத்தில் இருந்து வலிமையடைந்தன. மனிதர்களை பலவாக பிரிக்கும் சாதி வேற்றுமைக்கு எதிரான போராட்டங்களும் அதில் அடங்கியிருந்தன. அந்த நூற்றாண்டின் கடைசியில், சுவாமி விவேகானந்தர் இந்தியாவின் பற்பல பண்பாடுகளையும், கலாச்சாரங்களையும் இணைக்கின்ற புதிய கொள்கைகளோடு அறிமுகமானார். சங்கராச்சாரியார் முன்னெடுத்த நான்கு வர்ண தத்துவங்களையும், சாதி வேற்றுமைக் கொள்கைகளையும் சுவாமி விவேகானந்தர் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

விவேகானந்தரும், நாராயணகுருவும்:

ஆதி சங்கரரின் காலத்திற்கு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின் வாழ்ந்தவர்தான் சுவாமி விவேகானந்தர். அந்தக் காலத்தில் இந்திய சமூகத்தில் கொள்கை ரீதியாக பல பெரிய மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருந்தன. விவேகானந்தர் சுதந்திரமான கருத்துக்களை ஏற்பவராகத் திகழ்ந்தார். அந்த வகையில் அவர் சங்கராச்சாரியாரின் கருத்துக்களை அவருடைய காலத்தோடு பொருத்திப் பார்த்ததுடன், சந்தேகத்திற்கிடமின்றி நிராகரித்தார்.

ஶ்ரீ நாராயணகுருவும், விவேகானந்தரும் சமகாலத்தில் வாழ்ந்தவர்கள். விவேகானந்தருக்கு பிறகு ஏறத்தாழ முப்பதாண்டுகள் கூடுதலாக செயல்பட்டார் நாராயணகுரு. இவர்கள் இருவருமே பிராமணிய சிந்தனைகளை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. எனவேதான் அவர்கள் சங்காராச்சாரியாரின் நால்வர்ணச் சிந்தனைகளை ஏற்காமல் இருந்தார்கள். அது மட்டுமல்ல, 19 ஆம் நூற்றாண்டின் கடைசியில், தென் இந்தியாவின் கடைக்கோடியில் இருந்து எழுந்த அய்யா வைகுண்டரின் போதனைகளும் பிராமணிய மதக் கோட்பாடுகளை கேள்வி கேட்பவையாகவும், எதிர்ப்பவையாகவும் இருந்தன. அய்யா வைகுண்டரின் போதனைகள், ஶ்ரீ நாராயண குருவை ஈர்ப்பதாகவும், ஊக்கப்படுத்துவதாகவும் இருந்தன.

இவர்களின் சிறப்பு என்னவென்றால், இந்து மத நம்பிக்கைகளுக்குள் மட்டும் சுருங்கிக்கொள்ளவில்லை. அதனை வெளிப்படுத்தக்கூடிய முழக்கம்தான் ‘மனிதனுக்கு ஒரு சாதி, ஒரு மதம், ஒரு கடவுள்’.

நவீன இந்தியாவிற்கான நிலைப்பாடு:

இந்தக் கொள்கை, வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்ற சுதந்திர இந்தியாவிற்கு ஏற்ற நிலைப்பாடாக இருந்தது. அரசியலமைப்புச் சட்டம், அனைத்து மக்களுக்கும் சமமான உரிமைகளையும், சுதந்திரத்தையும் உறுதிப் படுத்துகின்றபோது, நாராயண குருவின் கொள்கைகளும், கோட்பாடுகளும் அனைத்து மக்களுக்கும் நம்பிக்கையூட்டும் விதமானதாகவும், சம வாய்ப்புக்களைக் கொடுப்பதாகவும் இருந்தன.

நாராயண குரு, ஒரு மதத்தின் கூண்டிலோ, ஜாதியின் கூண்டிலோ அடைபடாத ஒரு புதிய கொள்கையை பரப்பி, பதியச் செய்திருக்கிறார். இந்தக் கொள்கை, அன்றைய கேரளத்தின் இந்துச் சமூகத்திற்கு ஏற்புடையதாக இல்லை. யாரும் யாருக்கும் மேலானவராகவோ, கீழானவராகவோ இல்லை என்ற அவருடைய நிலைப்பாட்டிற்கு உயர் சாதிகளிடமும், தாழ்த்தப்பட்டோரிடமும் ஆதரவு கிடைக்கவில்லை. அனைவரும் சமமானவர்கள் என்ற சமத்துவ சித்தாந்தத்தை எவரும் முதலில் அங்கீகரிக்கவில்லை. பிறகு கீழ் அடுக்கில் இருந்தவர்கள் (அவர்ணர்) மத்தியில் பொதுவான அங்கீகாரம் உருவானது. மேல் தட்டில் இருந்தவர் (சவர்ணர்) இதை ஏற்றுக் கொள்ல பல காலம் ஆனது.

நால்வருணமே ஆர்.எஸ்.எஸ் விருப்பம்:

ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பிற்கு, ஶ்ரீ நாராயணகுருவின் கொள்கைகள் ஏற்புடையதாக இல்லை. அவர்களுடைய விருப்பமான, நால்வர்ணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்து ராஷ்ட்டிரத்தை ஏற்படுத்துவதற்கான முயற்சிக்கு ஒத்துழைப்புத் தேட முயன்றார்கள். அவர்கள் சிவகிரிக்குச் சென்று, ஶ்ரீ நாராயணகுருவின் அமைப்பை தங்கள் பக்கம் திருப்பிட முயற்சி மேற்கொண்டார்கள். ஆனால் நால்வர்ணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பின் கருத்துக்ககுக்கு, நாராயண குருவின் சிந்தனையும், அமைப்பும் எதிராகவே இருந்தன.

இந்துக்கள் அனைவரையும் தங்களுடைய பக்கம் கொண்டுவர வேண்டும் என்ற ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பின் விருப்பத்திற்கு, நாராயணகுருவின் சிந்தனைகள் உதவாது என்பதால், அவருடைய உருவம் கொண்ட வாகனத்தைப் புறக்கணித்துவிட்டு, நான்கு வர்ணத்தைக் கட்டிப் பாதுகாக்கத் துணிந்த சங்கராச்சாரியாரை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஊர்தி உருவாக்க வேண்டும் என்ற ஒன்றிய அரசு வலியுறுத்தியுள்ளது.

ஒரு விஷயத்தை நாம் இங்கு கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். ஆர்.எஸ்.எஸ், பி.ஜே.பி., பொறுத்தவரையில் அவர்கள் செய்ய விரும்புவதெல்லாம் ஒன்றுதான். இந்திய நாட்டினை இந்து ராஷ்ட்டிரமாக மாற்ற வேண்டும். நால்வர்ணக் கட்டமைப்பில் இந்தியாவை மாற்றியமைக்க வேண்டும். தற்போது மோடி அரசாங்கமும், பாஜகவும் வேகமாக முன்னெடுக்கும் நடவடிக்கைகள் அதனை நோக்கியதாகவே உள்ளன. அதனால்தான் ஶ்ரீ நாராயணகுருவின் சித்தாந்தத்திற்கு எதிரான முயற்சிகளை மோடி அரசு நிர்ப்பந்திக்கிறது.

அடிமைத்தனத்தின் மீதே விருப்பம்:

குடியரசு தினம் என்பது, இந்திய அரசிலமைப்புச் சட்டம் அமலுக்கு கொண்டு வரப்பட்ட நாள் ஆகும். இந்தியா என்பது மாநிலங்களின் ஒன்றியம் என்பதே நமது அரசமைப்புச் சட்டத்தின் முதல் பத்தியின் உள்ளடக்கம். வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்பது வெளிப்பட வேண்டுமென்றால், பல்வேறு மாநிலங்களின் அடையாளங்களும், அவைகளின் ஊர்திகளும் இடம்பெற்றிட வேண்டும். இவையெல்லாம்தான் குடியரசு தின அணிவகுப்பிற்கு உருவம் கொடுக்கிறது. கேரளத்தில் மட்டுமல்லாது, பாஜக ஆட்சியில் இல்லாத மேற்கு வங்கம், தமிழ்நாடு, தெலங்கானா மாநிலங்களின் அலங்கார ஊர்திகளையும், தங்கள் உத்தரவுக்கு மாறாக இருந்த காரணத்தால் ஒன்றிய அரசு நிராகரித்தது.

இந்த அலங்கார ஊர்திகளின் விசயத்தில் ஒன்றிய அரசாங்கம் தங்களுடைய விருப்பத்தினை மாநில அரசுகளின் மேல் சுமத்துகிறது. இந்த முரட்டுத்தனமான போக்கினால் ஒன்றிய அரசுக்கும் – மாநிலங்களுக்கும் இடையிலான பிளவு அதிகரித்துள்ளது என்பதன் வெளிப்பாடுதான் இந்த நிகழ்வுப்போக்குகள்.

மேற்கு வங்கத்தின் அலங்கார ஊர்தி, நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ் அவர்களை மையமாகக் கொண்டு வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. இந்தியாவின் விடுதலையையும், சுதந்திரப் போராட்ட தியாகங்களையும் அடையாளப்படுத்தும் அத்தகைய ஊர்தியின் சாரத்திற்கு மாறாக அடிமைத்தனத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் வடிவமைப்புகளையே ஒன்றிய அரசாங்கம் விரும்பியது. தாங்கள் சொல்வதை அடிமைகளைப் போல மாநில அரசாங்கங்கள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தது.

அதிகாரக் குவியலை அனுமதியோம்:

ஒரே நாடு, ஒரே மதம், ஒரே மொழி, ஒரே கட்சி, ஒரே அரசு, ஒரே மக்கள் என்ற கருத்தினை மையமாகக் கொண்டு அதனை வேகமாக முன்னெடுக்கத் துடிக்கிறது ஒன்றிய அரசு. வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்ற கொள்கைப் பாரம்பரியத்தில் எழுச்சி பெற்ற இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் எல்லோராலும் ஏற்கப்பட்டது. அதன் வெளிப்பாடாக அமைந்த அரசியலமைப்புச் சட்டமும், மாநில அரசாங்கங்களும், உள்ளாட்சி அமைப்புகளும், அதற்கேற்ப உரிமைகளும், கடமைகளும், அதிகாரங்களும் பெற்றுள்ளன. அவைகள் அனைத்தையும் நிராகரித்து, தானே எடுத்துக்கொள்ள முயற்சிக்கிறது ஒன்றிய அரசாங்கம். அதனை நோக்கியே ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பும், பாஜகவும் மிக வேகமாக காய்களை நகர்த்துகிறார்கள். இந்த அதிகாரக் குவியலுக்கு எதிராக கேரளம், தமிழ்நாடு, மேற்கு வங்க மாநிலங்கள் நிற்கின்றன. குடியரசு தின விழாவில், அதிகார ஊர்திகளை மையப்படுத்தி எழுந்த பிரச்சனைக்கு இதுவே அடிப்படையாகும்.

கொரோனா தடுப்பில்: கேரளா சாதித்தது எப்படி?

அன்வர் உசேன்

கேரளாவின் கோவிட் 19 வைரசுக்கு எதிரான போராட்டம் மற்றும் வெற்றி குறித்து இந்திய பத்திரிக்கைகள் மட்டுமல்ல; உலகம் எங்கும் உள்ள சுமார் 30க்கும் அதிகமான பத்திரிக்கைகள் கட்டுரைகளை எழுதியுள்ளன. வாஷிங்டன் போஸ்ட்/ நியூ யார்க் டைம்ஸ்/ கார்டியன்/ அல்ஜசீரா/ கலீஜ் டைம்ஸ்/ எக்னாமிஸ்ட் போன்ற புகழ்பெற்ற  பத்திரிக்கைகளும் இதில் அடங்கும்.

இந்தியாவில் மட்டுமல்ல உலகில் உள்ள பல நாடுகளுக்கும் கேரளா முன்மாதிரியாக உள்ளது. கேரளாவைவிட நன்றாக செயல்பட்ட நாடுகளைக் குறிப்பிட வேண்டும் எனில் சோசலிச நாடுகளான சீனா, வியட்நாம் மற்றும் கியூபாவைதான் குறிப்பிட வேண்டும். இதன் பொருள் மற்ற நாடுகள் ஒன்றுமே செய்யவில்லை என்பது அல்ல! சில முதலாளித்துவ நாடுகள் கூட கடுமையாக பணியாற்றி உள்ளன. ஆனால் கேரளா மற்றும் சோசலிச நாடுகளின் மக்கள் ஆதரவு அணுகுமுறை தீர்மான பங்கை வகித்துள்ளன என்பதே முக்கியமானது.

கேரளாவின் வெற்றிக்கு கீழ்கண்ட முக்கிய காரணங்களை குறிப்பிடலாம்:

  • அரசுத்துறையில் வலுவான சுகாதார கட்டமைப்பு
  • அதிகார பரவல் காரணமாக வைரசுக்கு எதிரான போரில் உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் பிரமிக்கத்தக்க பங்கேற்பு
  • குடும்பஸ்ரீ போன்ற சுய உதவி குழுக்கள் மற்றும் வெகு மக்கள் அமைப்புகளின் கடுமையான பணி
  • முன் கூட்டிய திட்டமிடல்
  • சீரிய அரசியல் தலைமை
  • மக்களின் ஒத்துழைப்பு
  • சிவப்பு நாடாவில் சிக்கி கொள்ளாத நிர்வாக எந்திரம்
  • மருத்துவ பாதுகாப்பை உத்தரவாதப்படுத்திய பொருளாதார பாதுகாப்பு.

சிறந்த சுகாதார கட்டமைப்பு

கேரளாவின் சுகாதார கட்டமைப்பு வலுவானது மட்டுமல்ல; தரமானதும் கூட! அரசு மருத்துவமனைகள் தனியார் அமைப்புகளுக்கு இணையானவை. ஒவ்வொரு கிராமத்திலும்  மருத்துவமனை உண்டு. மருத்துவர்கள்/செவிலியர்கள்/பரிசோதனை கூடம் உண்டு. மிக முக்கியமாக கிராம மற்றும் வட்ட அளவில் மருத்துவமனைகளை உள்ளாட்சி அமைப்புகள் நிர்வகிக்கின்றன. இதன் மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உள்ளாட்சி அமைப்புகளும் மருத்துவ துறையும் ஒருங்கிணைந்து செயல்படுவது சாத்தியமானது.

இந்த சூழல் சில நாட்களில் உருவானது அல்ல! பல ஆண்டுகளாக மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையிலான இடதுசாரி அரசாங்கங்கள் திட்டமிட்டு நிதி மற்றும் மனிதவள முதலீடு செய்தன. இது தொடங்கியது 1957ம் ஆண்டு தோழர் இ.எம்.எஸ். ஆட்சியில்! இடையில் வந்த காங்கிரஸ் தலைமையிலான அரசாங்கங்கள் இந்த திசை வழியை மாற்றவில்லை அல்லது மாற்ற அனுமதிக்கப்படவில்லை.

இந்த வலுவான, தரமான சுகாதார கட்டமைப்புதான் இன்று வைரசுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் அடிப்படையாக இருந்து உதவியுள்ளது.

வைரஸ் எதிர்ப்பு போர் மக்கள் இயக்கமாக!

சுகாதார கட்டமைப்பு மட்டுமே வைரசை கட்டுப்படுத்த இயலாது. உதாரணத்திற்கு தமிழகத்திலும் கட்டமைப்பு மோசம் என கூற இயலாது. இன்னும் சொல்லப்போனால் கேரளாவைவிட தமிழகத்தில் அரசு மருத்துவமனைகள் அதிகம். எனினும் அந்த கட்டமைப்பை பயன்படுத்த வைரஸ் எதிர்ப்பு போரில் மக்கள் ஈடுபடுத்தப்பட வேண்டும். அது தமிழகத்தில் நடக்கவில்லை; கேரளாவில் நடந்தது.

ஒவ்வொரு உள்ளாட்சி அமைப்பும் அதன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளும் முன்களப் போராளிகளாக செயல்பட்டனர். தமது எல்லையினுள் உள்ள மக்களை அணுகுவது/ வெளியூரிலிருந்து வந்தவர்களை கண்காணிப்பது, அவர்களுக்கு உதவுவது போன்ற பணிகளை உள்ளாட்சி அமைப்புகள் செவ்வனே செய்தன. தினசரி மக்களுடன் தொடர்பில் இருந்ததால் அவர்கள் மக்களின் ஒத்துழைப்பை பெற முடிந்தது.

உதாரணத்திற்கு ஒரு கிராம உள்ளாட்சி தனிமனித இடைவெளியை உத்தரவாதப்படுத்த குடைகளை பயன்படுத்த முன்வந்தது மட்டுமல்ல; குடைகளை மக்களுக்கு மானிய விலையில் கொடுத்தது. இத்தகைய முன்கையெடுப்பு வைரஸ் எதிர்ப்பு போரில் மிக முக்கியம்!

அனைத்து உள்ளாட்சி அமைப்புகளும் இடதுசரிகளின் கைகளில் இல்லை. காங்கிரஸ் கூட்டணி கட்சிகளும் கணிசமாக உள்ளாட்சி அமைப்புகளில் உண்டு. களத்தில் இடதுசாரி கட்சிகளும் காங்கிரஸ் கூட்டணி கட்சிகளும் இணைந்தே செயல்பட்டன. சில இடங்களில் மக்களிடமிருந்து தனிமைப்படுவதை தவிர்க்க பா.ஜ.க.வும் இணைந்தது என பத்திரிக்கைகள் குறிப்பிடுகின்றன. மாநில அளவில் காங்கிரஸ் விமர்சனம் கூறினாலும் கீழ்மட்ட களத்தில் கட்சி வேறுபாடின்றி பணிகள் நடந்தன.

கேரளாவின் குடும்பஸ்ரீ குழுக்களும் வாலிபர்/மாதர்/மாணவர் வெகு மக்கள் அமைப்புகளும் களத்தில் தன்னலம் கருதாது குதித்தனர்.  முகக்கவசம், கிருமிநாசினி  தயாரிப்பு/ சமுதாய சமையலறைகள்/ இந்த சமையலறைகளுக்கு காய்கறிகள் சேகரிப்பு போன்ற பல பணிகளில் இந்த அமைப்புகள் ஈடுபட்டன. உணவு பொருட்களும் மருந்துகளும்  வீடுகளுக்கு நேரில் சென்று தர 2.75 இலட்சம் பேர் கொண்ட தன்னார்வலர் குழுக்கள் உருவாக்கப்பட்டன. இதிலும் வெகு மக்கள் அமைப்புகள் பங்கு முக்கியமானது.

அரசாங்கத்தின் வழிகாட்டுதல்களை மக்கள் பின்பற்றினர். எங்கும் வன்முறை இல்லை; காவல்துறை கெடுபிடி இல்லை. மருத்துவ ஊழியர்களுக்கு எதிரான பாகுபாடு இல்லை.

தமிழகத்தில் என்ன நடந்தது? அனைத்து கட்சி ஒருங்கிணைப்புக்கு எந்த முயற்சியும் இல்லை. எதிர்க்கட்சி தலைவர்கள் என்ன மருத்துவர்களா? எனும் அகங்காரம்தான் வெளிப்பட்டது.

சிறந்த அரசியல் தலைமையும் சீரிய நிர்வாக எந்திரமும்

கோவிட் வைரஸ் போன்ற பேரிடர் காலத்தில் நிர்வாக அமைப்பு செவ்வனே செயல்படுவது அவசியம். ஆனால் நிர்வாக இயந்திரம் மட்டுமே வெற்றியை ஈட்டாது. உதாரணத்திற்கு தமிழக நிர்வாக இயந்திரம் சிறந்ததுதான்! தமிழகம் இந்த அளவிற்காவது தாக்குபிடித்தது எனில் அதற்கு காரணம் இங்கு இருந்த  நிர்வாக அமைப்புதான்! ஆனால் இந்த நிர்வாக இயந்திரம் சிகப்பு நாடாவில் மாட்டிக்கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும் எனில் சிறந்த அரசியல் தலைமை தேவை. அது  தமிழகத்தில் இல்லை. கேரளத்தில் இருந்தது.

கேரளாவின் அரசியல் தலைமை என வெளி உலகம் அறிந்த இரண்டு தலைவர்கள் முதல்வர் பினராயி விஜயன் மற்றும் சுகாதர அமைச்சர் ஷைலஜா டீச்சர் ஆவர்! இவர்களின் பங்கு மிக முக்கியமானது. எனினும் அவர்களுடன் பல அரசியல் ஆளுமைகளும் செயல்பட்டன. நிதி அமைச்சர் தாமஸ் ஐசாக் உட்பட அமைச்சர்கள் அனைவரும் மட்டுமல்ல; மாநில செயலாளர் கொடியேரி பாலகிருஷ்ணன் தொடங்கி ஏராளாமான கட்சி தலைவர்களும் ஊழியர்களும் இந்த கூட்டு முயற்சியின் பிரிக்க முடியாத அம்சம்.

இந்த கூட்டு முயற்சிதான் பல மாநிலங்கள் என்ன செய்வது என சிந்திப்பதற்கு முன்பே கேரளம் களத்தில் அமலாக்குவதில் சாத்தியப்படுத்தியது. அவற்றில் சில;

  • மார்ச் 10ம் தேதியே ஊரடங்கு
  • தொற்று நோய் சிறப்பு சட்டம்
  • ரேபிட் டெஸ்ட் எனும் விரைவு பரிசோதனை
  • பிளாஸ்மா சிகிச்சை
  • வெளிநாடுகளில் இருந்த கேரளா மக்கள் ஊர்திரும்பும் பொழுது தனிமைப்படுத்த 2.5 இலட்சம் படுக்கைகள்
  • காலியாக இருந்த கட்டடங்களும் படகுகளும் மருத்துவமனைகளாய் மாற்றம்
  • அலைபேசி நிறுவனங்களுடன் பேசி கூடுதல் இணையதள வசதி
  • வெளிநாடுகளிலிருந்து வருவோருக்கு பி.எஸ்.என்.எல். சிம் கார்டுகள்
  • வெளிநாட்டில் உள்ள கேரள மக்களுக்கு டெலி மெடிசின் எனும் மருத்துவ ஆலோசனை
  • 1400 சமுதாய சமையல் கூடங்கள்
  • இடம் பெயர் தொழிலாளர்களுக்கு 19,000 முகாம்கள்
  • மருத்துவ கண்காணிப்புக்கு  அலைபேசியில் பல செயலிகள்

இவையெல்லாம் கேரளா அரசாங்கம் அமலாக்கிய முதன்மைகள்!

மருத்துவ பாதுகாப்பை உத்தரவாதப்படுத்திய பொருளாதார பாதுகாப்பு

மேற்கண்ட அனைத்து முயற்சிகளும் வெற்றி அடைந்தன எனில் அதற்கு மிக முக்கிய காரணம் கேரளா அரசாங்கம் அறிவித்த ரூ 20,000 கோடி பொருளாதார திட்டம்தான். வேறு எந்த மாநிலமும் இந்த அளவிற்கு செய்யாத நிவாரணம் மட்டுமல்ல; மோடி அரசாங்கம் முற்றிலும் புறக்கணித்த அம்சம் பொருளாதார பாதுகாப்பு ஆகும். உணவு இல்லை எனில் ஊரடங்கு மீறும் சூழல் உருவாகும் என்பதை கேரளா அரசாங்கம் தெளிவாக உணர்ந்து இருந்தது. எனவேதான் இந்த பொருளாதார திட்டம்!

கேரளாவின் நிதி நிலைமை மோசமாக இருந்த பொழுதும் அரசாங்கம் இந்த முயற்சிகளை எடுத்தது. மோடி அரசாங்கம் உதவ முன் வராத சூழலில் வெளிச்சந்தையிலிருந்து 9% வட்டிக்கு கடன் வாங்கியுள்ளது கேரள அரசாங்கம்.

ஏன்?

“கேரளாவில் உணவு இல்லை என ஒருவருக்கும் சூழல் இருக்கக்கூடாது என்பதே அரசாங்கத்தின் குறிக்கோள்”

என்றார் முதல்வர் பினராயி விஜயன்.

மீண்டுமொருமுறை சாதிகள், வர்க்கங்கள் குறித்து…

இ.எம்.எஸ்.நம்பூதிரிபாட்

தமிழில்: அசோகன் முத்துசாமி

பொதுவாழ்வில் நேரடியாகப் பங்கேற்ற போது நான் பதின்பருவத்தில் இருந்தேன். நவீன ஜனநாயக இயக்கம் எனது மாநிலத்தில் பரவிய போது அதன் இருவிதமான போக்குகளின் ஆழ மான செல்வாக்கிற்கு நான் ஆட்பட்டிருந்தேன். முதலாவது, கேரளாவின் சாதி ஆதிக்கம் மிகுந்த சமூக வாழ்விற்கு எதிராக வளர்ந்து வந்த எதிர்ப்பியக்கம். குறிப்பாக மாநிலத்தின் மிக உயர்ந்த சாதியான நம்பூதிரிகளின் காலாவதியா கிப் போன சடங்கு சம்பிரதாயங்கள், மூடநம்பிக் கைகள், குடும்ப அமைப்புகள் மற்றும் இவை போன்றவற்றிற்கு எதிரானது. இரண்டாவது, விடுதலை இயக்கம்; அந்த காலகட்டத்தில் காந்தியின் தலைமையில் நடந்த வெகுமக்கள் போராட்ட அலை பல நூற்றாயிரக்கணக்கான இளம் ஆண்களையும் பெண்களையும் தன்னுள் ஈர்த்து இழுத்துக் கொண்டிருந்தது.

ஆரம்பத்தில் நான் இந்த இரண்டு நீரோட்டங் களிலும் உருவாகி வந்த  வளர்ச்சிகளையும் கூர்ந்து நோக்குவதில் ஆர்வம் காட்டினேன்; 1920களின் பின்பாதியில் அந்த இரண்டிற்குள் நானும் படிப்படியாக ஈர்க்கப்பட்டேன். 1930ஆம் ஆண்டின் சத்தியாகிரகப் போராட்ட, ஏகாதிபத் திய எதிர்ப்பு மக்கள் இயக்கத்தின் அடுத்த அலை வீசத் துவங்கியபோது-1930ம் ஆண்டு உப்பு சத்தியாகிரகம்- சமூகக் கலாச்சார, அரசியல் வாழ்வில் நான் ஏற்கனவே தீவிர கொள்கை கொண்டவனாக ஆகிவிட்டிருந்தேன்.

சமூக தளத்தில், நம்பூதிரி சமூகத்தின் குடும்ப வாழ்வில், ஓரளவு சீர்திருத்தங்களுக்கான முயற்சி கள் என்பதிலிருந்து சாதிப் படிநிலையின் உச்சத் தில் சமூக வாழ்வைப் புரட்சிகரமாக மறுசீரமைப் பதற்கான போராட்டம் என்கிற நிலைக்கு முன்னேறினேன். இது கேரள சமுதாயத்தின் தாழ்ந்த சாதிகளின்உயர்சாதி எதிர்ப்பு இயக்கத் திற்கு உணர்வுபூர்வமாக என்னைக் கொண்டு சென்றது; குறிப்பாக, ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளில் மிகவும் புரட்சிகரமான சமூக எதிர்ப்பியக்கத்தை வளர்த்திருந்த ஈழவர்களிடம் கொண்டு சென்றது. ஈ.வெ.ராமசாமி நாயக்கரின் தலைமையில் தமிழ் நாட்டில் நடந்த சமூகக் கலாச்சார இயக்கத்துடன் இந்த ஒடுக்கப்பட்ட சாதித் தலைவர்கள் தொடர்பு கொண்டிருந்ததனால், பகுத்தறிவு மற்றும் நாத்திகம் ஆகிய கருத்துக்களை நான் உட்கிரகித் துக் கொள்ளத் துவங்கினேன். காந்தியிசத்திலிருந்து என்னை நான் முறித்துக் கொள்ளவில்லை என்ற போதிலும், அரசியல் ரீதியாக நான் ஜவகர்லால் நேரு மற்றும் சுபாஷ் சந்திரபோஸ் ஆகியோரின் தலைமையிலான காங்கிரசின் இடதுசாரித் தலைவர்களின் தீவிர ஆதரவாளராக ஆனேன்.

உப்பு சத்தியாகிரக வருடங்களும், அதைத் தொடர்ந்த அரசியல் வளர்ச்சிப்போக்குகளும் தீவிரமான சமூகக் கலாச்சார மற்றும் அரசியல் இயக்கங்களில் என்னை மூழ்கச் செய்தன. விடுதலைப் போராட்டத்தை ஆதரிப்பதாக நான் கருதிய அனைத்து அரசியல் நடவடிக்கைகளிலும் கல்லூரி மாணவன் என்கிற முறையில் முழுமை யாக பங்கேற்றேன். அதே வேளையில், தீவிரமான சமூகக் கலாச்சார இயக்கத்தை முன்னெடுத்துச் செல்வதற்காகவும் என்னுடைய நேரத்தை அர்ப்பணித்தேன். 1930-31 ஆண்டுகளில் நான் ஆசிரியராக இருந்து செயல்பட்ட ஒரு வாரப் பத்திரிகையின் பத்திகள் சமூகக் கலாச்சார மற்றும் தேசிய அரசியல் தளங்களில் இடதுசாரிக் கருத்துக் களைப் பரப்புவதற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.

மாணவன் என்கிற முறையிலான என்னுடைய செயல்பாடுகள் அடுத்து என்னை  ஒத்துழையாமை இயக்கத்தின் செயலூக்கமுள்ள தொண்டர் என்கிற வகையில் சிறைக்கு கொண்டு போய்ச் சேர்த்தது. அன்றிலிருந்து ஒரு சாதாரண சமூக சீர்திருத்தவாதி மற்றும் விடுதலைப் போராட்ட வீரன் என்பதிலிருந்து மொத்த சமுதாயத்தையும் புரட்சிகரமாக மறுகட்டமைக்கப் போராடும் இளைஞனாக என்னை மாற்றிக்கொண்டேன். துவக்கத்தில் ஒரு சோசலிசவாதியாகவும், அதை அடுத்து ஒரு கம்யூனிஸ்டாகவும் ஆனேன். ‘நான் எப்படி ஒரு கம்யூனிஸ்டாக ஆனேன்’ என்கிற என்னுடைய நூலில் இது கூறப்பட்டிருக்கிறது.

என்னுடைய அரசியல் ஆளுமையின் இந்த இரு குறிப்பிட்ட வகையான வளர்ச்சி என்னுடைய அரசியல் சிந்தனைக்கு இரண்டு வெவ்வேறு விதமான போக்குகளை அளித்தது. விடுதலைப் போராளி மற்றும் புரட்சிகரமான தேசியவாதி என்கிற வகையிலும் சாதி, மத அரசியலுக்கு எதி ரானவனாக நான் இருந்ததுடன் புரட்சிகரமான சமூக சீர்திருத்தவாதி என்கிற வகையிலும், சாதி, மத அடிப்படையிலான அனைத்து வேறுபாடு களும் முற்றிலும் ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்பதை ஆதரித்து வந்தேன்.

எனினும், நாம் அடைய விரும்பும் இறுதி இலக்கு என்னவாக இருந்தபோதும், யதார்த்தத் தில் நிலவிவரும் சாதி மற்றும் மதச் சமூக அடிப்படையிலான வேறுபாடுகளையும், வித்தி யாசங்களையும் ஒதுக்கித் தள்ளி விட முடியாது. ஆதலால்தான் ஒடுக்கப்பட்ட சாதி மக்களின் நலனுக்காகவும், ஆதிக்கசாதியினரின் சமூக அமைப்பு  மற்றும் குடும்ப அமைப்பிற்கு எதிராகப் போராடு வதற்காகவும் தங்களை அர்ப்பணித்துக் கொண் டுள்ள சமூக அரசியல் இயக்கங்களின் மீது இரக்கம் கொண்டவனாக இருந்தேன். சாதியை அடிப்படையாகக் கொண்ட அமைப்புகளில் சில, ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளின் சமூகநீதிக் கோரிக்கை யையும், அரசியல் ஜனநாயகத்திற்கான இயக்கத் தையும் ஒன்றிணைத்து அரசியல் கோரிக்கை களுக்காகப் போராடத் துவங்கியபோது என்னு டைய ஆதரவு மேலும் கூடுதலானது.

1930ம் ஆண்டுகளின் முதல் பாதியில் ஒரு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வளர்ச்சியான,  ஒடுக்கப் பட்ட ஈழவ சாதித் தலைவர்கள் சிலரால் தொடங்கப்பட்ட தனிச்சிறப்பான தீவிர சமூக அரசியல் இயக்கத்தின் தோற்றம் என் மீது செல்வாக்கு செலுத்தியது. திருவாங்கூரைச் சேர்ந்த காலஞ்சென்ற சி.கேசவன் அவர்களால் தொடங்கப்பட்ட அந்த இயக்கம் பொறுப்புள்ள ஒரு அரசாங்கம் வேண்டுமெனக் கோரும் திருவாங்கூர் மக்களின் ஜனநாயக விருப்பங் களையும், ஒடுக்கப்பட்டசாதிகள் மற்றும் மதச் சமூகங்களின் சமூக நீதிக் கோரிக்கையையும், அந்த சமஸ்தானத்தின் அன்றைய மேல்சாதி ஆதிக்கத்திற்குட்பட்ட எதேச்சதிகார ஆட்சியில் ஒன்றிணைக்க முயற்சித்தது. பெரும்பான்மை யான தேசியவாதிகள் அவரையும் அவரது இயக்கத்தையும் ‘சாதிவாதம்’ என்றும், ‘வகுப்பு வாதம்’ என்றும் கண்டித்ததுடன் ‘தேசவிரோ தம்’ என்றும் குற்றம் சாட்டினர். கேசவனின் தலை மையில் நடைபெற்ற இயக்கத்திற்கு முழு ஆதரவு அளித்த தேசியவாத மலையாள பத்திரிக்கை களில் நான் ஆசிரியராக இருந்த வாரப் பத்திரிகை யும் ஒன்று (மலையாள பத்திரிகை உலகின் மறைந்த பெரியவர் ஏ.பாலகிருஷ்ண பிள்ளை அவர்களை ஆசிரியராகக் கொண்ட பத்திரிகை மற்றொன்று).

அதன் பின்னர் அந்த இயக்கம் கூட்டு அரசியல் காங்கிரஸ் (தடிiவே யீடிடவைiஉயட உடிபேசநளள) என்றழைக்கப் பட்ட, மேல்சாதி ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான சில சாதிகள் மற்றும் சமூகங்களின் அரசியல் கூட்ட ணியாக வளர்ச்சி பெற்றது. இந்த ‘சாதி மற்றும் சமூகக் கூட்டணி’ சமஸ்தானத்தில் இருந்த அனைத்து ஜனநாயக சக்திகளையும் உள்ளடக்கிய ‘திருவாங் கூர் மாநில காங்கிரஸ்’ என தன்னை மேலும் விரிவுபடுத்திக் கொண்டது. ‘வயது வந்தோர் அனைவருக்கும் வாக்குரிமையும், பிற்படுத்தப் பட்ட சமூகங்களுக்கு இடஒதுக்கீடும் கொண்ட பொறுப்புள்ள ஒரு அரசாங்கம்’ என்பதே அந்த இயக்கத்தின் மையமான முழக்கமாக ஆனது.

பக்கத்திலிருந்த கொச்சி சமஸ்தானத்திலும் இதே மாதிரியான வளர்ச்சிப் போக்குகள் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தன. சமஸ்தானத்தில் ஒரு பொறுப் புள்ள அரசாங்கத்திற்காகப் போராடிய முதல் அமைப்பு, திருவாங்கூர் மாநில காங்கிரசைப் போலவே, பிற்படுத்தப்பட்ட சாதிகள் மற்றும் சமூகங்களுக்கு இடஒதுக்கீடு என்பதையும் தன்னு டைய அடிப்படையான அரசியல் கோரிக்கையில் இணைத்துக் கொண்டது. இடதுசாரிகளாகிய நாங்கள் இரண்டு மாநிலங்களிலும் இந்தக் கோரிக்கைக்கு எங்களுடைய முழுமையான ஆதரவை அளித்தோம். மலையாளம் மற்றும் ஆங்கில மொழிகளில் எழுதிய கட்டுரைகளில், கேரளாவிலும் உள்ள உண்மையான நிலைமை களில், ஜனநாயக இயக்கத்தின் வளர்ச்சியென்பது சாதி இந்து ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான ஒழுங்கமைக் கப்பட்ட போராட்டத்துடன் இணைக்கப்படுவ தென்பது எப்படி கட்டாயமாக நிகழும் என்பதை விளக்க  முயற்சித்தேன்.

இதற்கிடையே, சோசலிச மற்றும் கம்யூனிச இயக்கங்களைச் சேர்ந்த நாங்கள் தொழிலாளர்க ளையும், விவசாயிகளையும், மாணவர்களையும், ஆசிரியர்களையும், மற்றவர்களையும் அணிதிரட் டும் பணியில் முழுமையாக இறங்கினோம். இந்த செயல்பாட்டிற்காக நடத்தப்பட்ட இயக்கங் களும்,  உருவாக்கப்பட்ட அமைப்புகளும் அனைத்து சாதிகளையும், அனைத்து மதங்களையும் உள்ளடக்கியதாக இருந்தன என்பதைச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. ‘உலகத்தொழிலாளர்களே, ஒன்று சேருங்கள்’ என்கிற மார்க்சிய அறைகூவல் எங்கள் அனைவருக்கும் உத்வேகமளித்தது. ஆதலால், சாதி, மதம் அல்லது இதர அது போன்ற எண்ணங்கள், முதலாளிகளுக்கு எதிராக தொழிலாளிகளின் ஒற்றுமை, நிலப்பிரபுக் களுக்கு எதிராக விவசாயிகளின் ஒற்றுமை மற்றும் தங்களது கோரிக்கைகளுக்காக மற்ற உழைக்கும் மக்களின் ஒற்றுமை, மற்றும் பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத் தியத்திற்கு எதிராக, சமஸ்தானங்களின் எதேச்சதி காரஆட்சிகளுக்கு எதிராக இவர்கள் அனைவரின் ஒற்றுமை ஆகியவற்றுக்குக் குறுக்கே வருவதற்கு நாங்கள் அனுமதிக்கவில்லை. ஆதலால், ஒடுக்கப் பட்ட சாதிகளின் நலன்களைப் பாதுகாப்பது, சமூகநீதிக்காகக் குரல் கொடுப்பது போன்றவை ஒடுக்கப்பட்ட வர்க்கங்களின் ஒற்றுமை மற்றும் தேச ஒற்றுமை ஆகியவற்றிற்கு உட்பட்டதாக ஆக்கப்பட்டன.

அன்றும் சரி இன்றும் சரி, ஒடுக்கப்பட்ட சாதி மற்றும் மதச் சமூகங்களின் நலன்களுக்காகப் போராடுவதால் ‘தேசியவாதம் மற்றும் சோசலி சம் ஆகிய கொள்கைகளிலிருந்து விலகிச் செல்வ தாக எங்களைக் குற்றம் சாட்டுவோருடன் ஒரு பக்கமும்  ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்த மக்க ளைப் பாதுகாக்கிறோம் என்கிற பெயரில், உண்மையில் அம்மக்களை, சாதி மத வேறுபாடின்றி உழைக்கும் மக்கள் நடத்தும் ஒன்றுபட்ட போராட்ட பொது நீரோட்டத்திலிருந்து தனிமைப் படுத்துவோருடன் மறு பக்கமும் என இரண்டு முனைகளில் நாங்கள் போராட வேண்டியிருந்தது.

சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய வருடங்களில் குறிப்பாக, கேரளாவிலிருந்த இரண்டு சமஸ்தானங் களின் பொறுப்பற்ற திவான்களின் ஆட்சிகள் நீக்கப்பட்டு, அவற்றினிடத்தில் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்ட அரசாங்கங்கள் அமைக்கப்பட்டு, பின்னர் அவை கேரளாவுடன் இணைக்கப்பட்ட பிறகு, இந்த இரு முனைப் போராட்டமானது மேலும் கடுமையானது.

இந்த வளர்ச்சிப் போக்குகள் ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளையும், சமூகங்களையும் சேர்ந்த சாமான்ய மக்களின் வாழ்நிலைமைகளிலும், பணி நிலைமைகளிலும் எந்த உருப்படியான மாற்றத்தையும் கொண்டு வரவில்லை என்ற போதிலும், ஒரு சிறிய மேல் வர்க்கத்தினர் அவர்களிலிருந்து தோன்றி, ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல செல்வாக்கிலும், அதிகாரத்திலும் வளரத் துவங்கினர். வளர்ச்சிப் போக்கின் இறுதியில் மேல்சாதியினர் மற்றும் பெரும்பான்மை சமூகத் தினர் உள்ளிட்ட அனைத்து சாதிகளையும் சமூகங்களையும் சேர்ந்த பெரும்பான்மையான மக்கள் ஏழைகள் மற்றும் அடித்தட்டு மக்கள் என்கிற தரத்திற்குத் தாழ்த்தப்பட்டனர். ஒடுக்கப் பட்ட சாதியினரையும், மதச் சமூகத்தினரையும் பாதுகாக்க உறுதி ஏற்றுக் கொண்ட, அதே வேளையில் அனைத்து சாதி மற்றும் சமூகங் களைச் சேர்ந்த ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவினருடன் எங்களை அடையாளப்படுத்திக் கொண்ட நாங் கள், தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கும், பழங்குடி யினருக்கும், பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகங்களுக்கும் அளிக்கப்படும் இடஒதுக்கீடு என்பது முற்படுத்தப் பட்ட சமூகங்களைச் சேர்ந்த ஏழைகளின் மீது ஏற்படுத்தக் கூடிய தாக்கம் பற்றியும் சிந்திக்க வேண்டியிருந்தது. மேல்சாதிகளையும், பெரும் பான்மை மதத்தையும் சேர்ந்தவர்களிலும் மேலும் மேலும் அதிகமான பிரிவினர் தாங்கள் முன்னர் அனுபவித்து வந்த பழைய அந்தஸ்தையும், செழிப்பையும், சிறப்புரிமைகளையும் இப்போது அனுபவிப்பதில்லை என்கிற யதார்த்தத்திற்கேற்ற வேகமூட்டும் வகையில் தாழ்த்தப்பட்ட சாதி களுக்கும், பழங்குடியினருக்கும், பிற்படுத்தப் பட்ட சமூகங்களுக்கும் நிபந்தனையற்ற இடஒதுக் கீடு என்று இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வடிவமைக்கப்பட்ட தீர்வில் மாற்றங்கள் செய் யப்பட வேண்டும்;  சாதியை அடிப்படையாகக் கொண்டு அல்லாமல், பொருளாதார நிலை மையை அடிப்படையாகக் கொண்ட இடஒதுக் கீடு செய்யப்பட வேண்டும் என்கிற கோரிக்கை வலியுறுத்தப்படலானது.

இந்தக் கோரிக்கையை எழுப்பியவர்களின் மீது நாங்கள் அனுதாபம் கொண்டிருந்த போதிலும் அப்போதும் சரி, இப்போதும் சரி எங்களால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை; ஏனெனில், சாதிய ஒடுக்குமுறை  மற்றும் அந்த ஒடுக்கு முறையின் சமூக கலாச்சார, பொருளாதார மற்றும் அரசியல் விளைவுகள், இன்னமும் அகற்றப்பட வில்லை என்றே நாங்கள் கருதுகிறோம். ஆதலால், என்னுடைய 1977-ம் ஆண்டு கட்டுரையில் நான் விளக்கியதைப் போல, நாங்கள் பின்வரும் முடி வுக்கு வந்தோம். (1) தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கும் பழங்குடியினருக்கும் இடஒதுக்கீடு இப்போது இருப்பது போலவே எந்த மாற்றமுமின்றி தொடர வேண்டும். (2) இதர பிற்படுத்தப்பட்ட சாதிகள் மற்றும் சமூகங்களின் விஷயத்திலும், சம்பந்தப்பட்ட சாதி அல்லது சமூகம் தன்னுடைய பிற்பட்ட நிலையைக் கடக்கின்ற வரையில், சாதி மற்றும் சமூக அடிப்படையிலான இடஒதுக்கீடு தொடர வேண்டும் (3) இந்த பிற்படுத்தப்பட்ட சாதிகள் மற்றும் சமூகங்களில் சிறு பிரிவுகள் இப்போது தாங்கள் அனுபவித்து வரும் சலுகை களால் ஆதாயம் அடைந்திருப்பதால், அவர் களில் நிர்ணயிக்கப்பட்ட உச்ச வரம்பிற்கு மேல் ஆண்டு வருமானம் உள்ளவர்கள் இடஒதுக்கீட்டின் பலன்களிலிருந்து விலக்கி வைக்கப்பட வேண்டும்.

இதை முற்படுத்தப்பட்டவர்கள் பிற்படுத்தப் பட்டவர்கள் ஆகிய இருவருமே கண்டித்தனர். சாதி அடிப்படையிலான இடஒதுக்கீட்டை இது கைவிடுவதாக பிற்படுத்தப்பட்டவர்கள் கண்டித்த னர். முற்படுத்தப்பட்டவர்களோ நேரெதிரான காரணத்திற்காகக் கொந்தளித்தனர். இரு தரப் பினரும் பெரும் போராட்டங்களை நடத்தினர். ஆனால், நாங்கள் எங்கள் நிலையில் உறுதியாக இருந்தோம்.

கேரளாவில் என்னால் பிரதிநிதித்துவப்படுத் தப்படும் கட்சியும், இயக்கமும் சாதி மற்றும் வகுப்புவாத அமைப்புகள் குறித்த பிரச்சனையை அம்மாநில உழைக்கும் மக்களின் அரசியல் மற்றும் மக்கள் இயக்கத்தின் வளர்ச்சியில் அவை என்ன பாத்திரம் வகிக்கின்றன என்கிற கண் ணோட்டத்திலிருந்தே கையாள்கின்றோம் என்பதை மேலே கூறப்பட்டவற்றிலிருந்து காணலாம். நான் சில தத்துவார்த்த ரீதியிலான ஆய்வுகளை மேற் கொண்டு, சில முடிவுகளுக்கு வர வேண்டி யிருந்தது. அது குறித்து இப்போது பார்க்கலாம்.

தொழிற்சங்கமும், விவசாயிகள் இயக்கமும்

காங்கிரஸ் சோசலிசவாதிகளாகத் துவங்கி, பின்னர் கம்யூனிஸ்டுகளாகிய நாங்கள், தொழிற் சங்கம் மற்றும் விவசாயிகள் இயக்கத்தை வளர்க்க இயல்பாகவே கடுமையாக உழைத்தோம். இரண் டிலுமே முன்னேற்றம் மிக விரைவாக இருந்தது. அன்றைய சென்னை ராஜதானியின் மலபார் மாவட்டம் முழுவதிலும் பற்பல தொழிற்சங்கங் களை எங்களால் ஒரு ஐந்தாண்டுகளுக்குள்ளாகவே உருவாக்க முடிந்தது. கொச்சி மற்றும் திருவாங் கூர் பகுதிகளிலும் கூட, ஏற்கனவே இருந்த தொழிற் சங்கங்களுடன் தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக் கொள்ளவும், பல புதிய சங்கங்களை உருவாக்க வும் முடிந்தது. விவசாய இயக்கத்தைப் பொறுத்த வரையில், அதனுடைய வளர்ச்சி பெரும்பாலும் மலபார் பகுதிக்கு உட்பட்டதாக மட்டுமே இருந் தது; ஏனெனில், குத்தகை சீர்திருத்தச் சட்டம் மலபாரைவிட கொச்சி மற்றும் திருவாங்கூரில் பெருமளவிற்கு முன்னேறியிருந்தது. வேறு வார்த் தைகளில் கூறினால், நிலப்பிரபுத்துவ (ஜென்மி) ஆதிக்கம் மலபார் பகுதியில் மிக வலுவாக இருந்தது.

அன்றைய சென்னை ராஜதானியின் முதல் காங்கிரஸ் அரசாங்கம் நானும் உறுப்பினராக அங்கம் வகித்த மலபார் குத்தகை சீர்திருத்தக் குழுவை அமைத்தாக வேண்டிய நிர்பந்தம் கொடுக்கும் அளவு மலபார் பகுதியின் விவசாய இயக்கத்தின் வளர்ச்சி அவ்வளவு வேகமாக இருந்தது; என்னைத் தவிர, நிலச்சீர்திருத்தப் பிரச் சனையில் இடதுசாரிப் பார்வை கொண்டிருந்த மேலும் இருவர் அதில் உறுப்பினர்களாக இருந் தனர். அந்தக் குழுவின் ஒரு டஜனுக்கு மேற்பட்ட எஞ்சிய உறுப்பினர்கள் வலதுசாரி அரசியல் எண்ணம் கொண்டவர்கள். ஆதலால், நாங்கள் மூவரும் எங்களது அதிருப்தியை எழுத்து மூலம் தனியே தெரிவிக்க வேண்டியிருந்தது.

குத்தகைச் சட்டங்களில் உடனடியாக திருத் தங்கள் செய்யப்பட வேண்டும் என்கிற ஆலோ சனைகள் எங்களது தனித்தனி குறிப்புகளில் ஏறத் தாழ ஒரே மாதிரி இருந்தபோதும், என்னுடைய குறிப்பு, நிலப்பிரபுத்துவத்தின் தோற்றம் மற்றும் வளர்ச்சி பற்றியும், அதன் சமூகப் பொருளாதார தாக்கம் பற்றியும் விவாதிப்பதாக மிக விரிவான தாகவும், மிக நீண்டதாகவும் இருந்தது. முந்தைய குழுக்கள் மற்றும் ஆணையங்களின் ஆய்வுகளை அடிப்படையாக வைத்துக் கொண்டும், குத்தகை விவசாயிகளின் வாடகைச் சுமை பற்றிய சில கணக்கீடுகளுடன், ஜென்மி முறையை முற்றிலும் ரத்து செய்ய வேண்டும் என்று வலுவாக நான் வாதாடினேன்; இந்த முறை ரத்து செய்யப்பட்டால் தான் மக்களின் பொருளாதார, சமூகக் கலாச் சார, மற்றும் அரசியல்-நிர்வாக பின்தங்கிய நிலை மையை அகற்ற முடியும் என்றும்  கூறினேன். இது உடனடியாக அடைய முடியாத அடிப்படை யான குறிக்கோள். ஆதலால், தற்போதுள்ள சட்டங்களில் சில குறிப்பிட்ட உடனடி சீர்திருத் தங்கள், அதாவது, சில திருத்தங்கள் செய்யப்பட வேண்டும் என்ற ஆலோசனையை முன்வைத்தேன்.

இது, தங்களது உடனடிக் கோரிக்கைகளை அடைவதற்காக விவசாயிகள் நடத்திய அன்றாடப் போராட்டங்களை, மலபார் பகுதியில் நிலமான்ய -ஜென்மி முறைக்கு முடிவு கட்ட வேண்டுமென்கிற அடிப்படையான பிரச்சனையின் மட்டத்திற்கு உயர்த்துவதற்கு நான் எடுத்த முதல் முயற்சியா கும். இந்த ஆய்வும், அதே நேரத்தில் கேரளாவில் அரசியல் இயக்கத்தில் ஏற்பட்ட வளர்ச்சியும், குறிப்பாக கொச்சி மற்றும் திருவாங்கூர் சமஸ் தானங்களில் ஒரு பொறுப்புள்ள அரசாங்கத்திற் காக நடந்த ஜனநாயக இயக்கம் ஆகியவை நில மான்ய முறையை அதன் சமூகப் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் நிர்வாக வடிவில் ஆராய்வதற்கு என்னை இட்டுச் சென்றது. மலபார் பகுதியின் ஜென்மி முறையும், கொச்சி மற்றும் திருவாங்கூர் சமஸ்தானங்களில் மன்னராட்சியும் ஒரே நாண யத்தின் இரு பக்கங்களாகப் பார்க்கப்பட்டன. மலபார் பகுதியின் குத்தகை விவசாயிகள் இயக் கமும் மற்றும் சமஸ்தானங்களில் பொறுப்புள்ள அரசாங்கத்திற்காக நடந்த ஜனநாயக இயக்கமும் ஒரு பொதுவான நிலப்பிரபுத்துவ எதிர்ப்பு இயக்கத்தில் ஒன்றிணைக்கப்பட வேண்டியிருந்தது.

இது சென்னை ராஜதானியின் மூன்று நிர்வாக மாவட்டங்களிலும், கொச்சி மற்றும் திருவாங் கூர் பகுதிகளிலும் வசிக்கும் மலையாளம் பேசும் மக்கள் மறுபடியும் ஒன்றிணைக்கப்பட வேண்டு மென்கிற அரசியல் கோரிக்கையை எங்கள் கட்சி எழுப்புவதற்கு இட்டுச் சென்றது. மலபாரின் ஜென்மி ஆதிக்க ஒழிப்புடன் ‘ஐக்கிய கேரள’ கோரிக்கையும் சேர்க்கப்பட்டது. யுத்தத்தின் ஆரம்பத்திலும், யுத்தத்தின் போதும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் செயல்பாடுகளை கொச்சி மற்றும் திருவாங்கூர் பகுதிகளுக்கும் நீட்டிப்பதற்கு இது உதவி செய்தது.

இது என்னை மற்றொரு போராட்ட -தத்து வார்த்தப் பணியை மேற்கொள்ளச் செய்தது. ‘ஒண்ணே கால் கோடி மலையாளிகள்’ (ஹ ஊசடிசந யனே ய ணுரயசவநச ஆயடயலயடநநள) என்கிற தலைப்பில் ஒரு பிரசுரம் 1945-ல்வெளியிடப்பட்டது; அது ஐக்கிய கேரளக் கோரிக்கைக்காக வாதாடியது. அதில் இனங்காணப்பட்ட புதிய மாநிலம் ஜனநாயகத் தன்மையும், மதச்சார்பற்ற தன்மையும், நவீன தன்மையும் கொண்டதாக இருக்கும். மலபார் குத்தகை சீர்திருத்தக் குழுவின் அறிக்கையில் உள்ள என்னுடைய அதிருப்தி குறிப்பின் மைய ஆலோசனையாக முன்வைக்கப்பட்ட ‘உழுபவனுக் கே நிலம் சொந்தம்’ என்கிற முழக்கம் இப்போது அடையப்பட்டுள்ள ஐக்கிய கேரளத்தின் ஒரு முக்கியமான அம்சமாகும். அத்துடன், மொத்த தேசத்திற்கும் என கம்யூனிஸ்ட் கட்சி வகுத்துள்ள திட்டப்படி, உழைக்கும் மக்களின் நலனுக்காகச் செயல்படும் நவீன ஜனநாயக, மதச்சார்பற்ற அரசு என்கிற மற்ற அம்சங்களும் இதனுடன் சேர்க்கப்பட்டது.

கிட்டத்தட்ட அதே சமயத்தில் சுந்தரய்யா வின்’ விசாலாந்திரா’ மற்றும் பவானி சென்னின் ‘நதூன் பங்களா’ ஆகிய இதே போன்ற பிரசுரங் கள் ஆந்திராவிலும், வங்கத்திலும் வெளியிடப் பட்டன; கேரளா, ஆந்திரா, வங்கம் ஆகிய மாநிலங் களில் வெகுஜன அரசியல் தளம் கொண்டதாக, கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அன்று வலுவாக இருந்தது. ஆதலால், சுதந்திர, ஜனநாயக, மதச்சார்பற்ற இந்தியா என்று கட்சி கருதியிருந்த இந்தியாவின் ஒரு பகுதியாக தொழிலாளி வர்க்கம், விவசாயி கள் மற்றும் இதர உழைக்கும் மக்கள் பிரிவினரின் நலன்கள் பாதுகாக்கப்படுவது உத்திரவாதப்படுத் தப்படும். தங்களது சொந்த மொழி வழி மாநிலம் என்கிற கோரிக்கையை இம்மாநிலங்களில் உள்ள கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் எழுப்பியதும் இயற்கையானதே.

எதிர்கால சுதந்திர இந்தியாவின் ஒரு பகுதி யாக புதிய ஜனநாயக, மதச்சார்பற்ற கேரள மாநிலத்தின் பொதுவான வடிவமைப்பை இவ்வி தம் வகுத்த பின்னர், கேரளாவின் மற்றும் கேரள மக்களின் கடந்த கால வரலாற்றை ஆராய்வதற்கு எனக்குக் கிடைத்த முதல் வாய்ப்பைப் பயன்படுத் திக் கொண்டேன். அதன் பலனாக மலையாள மொழியில் கேரளாவின் சுருக்கமான வரலாறு 1947-ல்எழுதப்பட்டு, அதற்கடுத்த வருடத்தில் அது வெளியிடப்பட்டது.

கேரளாவின் மத்தியகால சமுதாயத்தை வர்ணிக்க அந்தப் பிரசுரத்தில் பயன்படுத்தப் பட்ட சொல் நிலப்புரபுத்துவம்என்பதல்ல என்பதும், மேல்சாதிகள், ஜென்மிக்கள் உள்ளூர் குலபதிகள்’ என்கிற பொருள்படும்’சாதி-ஜென்மி-நடுவழி மேதாவித்வம்’ என்பது. ‘பிராமணர்களை சமூகரீதியாக உயர்த்துவதும், ஜென்மிக்களை பொருளாதார ரீதியாக உயர்த்துவதும், சமந்தா-நாயர் சாதிகளை நிர்வாக ரீதியாக உயர்த்துவ தும்’, மிகப் பெரும்பான்மையான மக்களின் நிலையை சமூக ரீதியாகவும், பொருளாதார ரீதி யாகவும், அரசியல் ரீதியாகவும்தாழ்த்துகின்றது எனவும் மேற்குறிப்பிட்ட உயர் பிரிவினரிலிருந்து விரல் விட்டு எண்ணத்தக்க மாபெரும் அறிஞர் கள், மற்றும் கவிஞர்கள், கலைஞர்கள் தோன்று வதற்கு வழிவகுத்ததானது மிகப் பெரும்பான் மையான மக்களின் கலாச்சார ரீதியாகப் பின் தங்கிய நிலைமைக்கு இட்டுச் சென்றது இப்படித் தான் எனவும் நான் அதை விவரித்திருந்தேன்.

அப்போது வெளிக் கொணரப்பட்ட அந்தப் பிரசுரம் கேரள வரலாற்றிற்கு மார்க்சிய வர்க்கப் போராட்ட கோட்பாட்டைப் பொருத்திப் பார்க்கும் என்னுடைய முதல் முயற்சியாகும். முதல் முயற்சி என்பதால், இயல்பாகவே அதில் குறைகளும் இருந்தன. பெரும் எண்ணிக்கையிலான விமர்சனங்கள் வரப்பெற்று அவற்றிலிருந்து பலனும் பெற்றேன். அந்த நூல் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை திருத்தி எழுதப்பட்டது. அதன் பலனாக ‘கேரளாவில் தேசியப் பிரச்சனை’ (1952) என்கிற தலைப்பில் என்னுடைய முதல் ஆங்கில நூல் வெளிவந்தது; அதன் மேம்படுத்தப்பட்ட வடிவம் ‘கேரளா-நேற்று, இன்று, நாளை’ (1967) என்கிற தலைப்பில் வெளிவந்தது. இந்த இரண்டு நூல் களிலிருந்து விரிவாக மேற்கோள் காட்டாமல், பிந்தைய நூலில் ‘நிலப்பிரபுத்துவ முறையின் தோற்றம்’ என்கிற தலைப்பில் ஒரு அத்தியாயம் இருக்கிறது என்பதை சுட்டிக்காட்டுகின்றேன். அதில் பின்வருமாறு கூறியிருந்தேன்:

‘சேரப்பேரரசின் காலத்திலோ அல்லது அதற்கும் முன்பாகவோ…வர்க்கப் பிரிவினைகள் தோன்றிக் கொண்டிருந்தன….என்றாலும், வர்க்கப் பிரிவினைகள் சாதிப்பிரிவினைகளின் வடிவத்தை எடுத்தன. பெருமளவில் செல்வம் குவிக்கும் நிலையில் இருந்தவர்கள் உயர்சாதியினராகக் கருதப்பட்டனர்; செல்வக் குவிப்பில் அடுத்த நிலையில் இருந்தவர்கள் அடுத்த நிலை உயர் சாதியினராகக் கருதப்பட்டனர்; அப்படியே படிப்படியாக இறங்கி, செல்வம் எதுவும் குவிக்கவே முடியாத நிலையில் இருக்கும் வர்க்கத்தவர் தாழ்ந்த சாதியினராயினர்’.4

அடுத்து, ‘ஒவ்வொரு சாதிக்கூட்டத்திற்கும் சொந்தமான கோவில் இருந்தது; மொத்த சாதி யின் கூட்டு அமைப்பின் பிரதிநிதியாகயும், அதன் பிரதிபலிப்பாகவும் அக்கோவிலின் தெய்வம் இருந்தது. அந்தக் கோவிலின் பெயரிலும், அதன் தெய்வத்தின் பெயரிலும் தலைமுறை தலைமுறை யாகச் சேர்க்கப்பட்ட செல்வம் வைக்கப்பட் டிருந்தது. இருப்பினும் படிப்படியாகக் கோவிலின் கட்டுப்பாடும், ஆதலால் அதன் சொத்தும், முதலில் மொத்த சாதிக் கூட்டத்திடமிருந்து கூட்டு அமைப்பிற்கும் (உதாரணமாக, பஞ்சாயத்துக்கு-), பின்னர் குடும்பங்களின் தலைவர்களுக்கும், அதற்குப் பின்னர் ஒரு குடும்பத்தின் தலைவருக் கும் உரியதாகச் சுருங்கியது. அது அந்தக் கட்டத்தை அடைந்தவுடன், கோவிலின் தர்மகர்த்தா என்கிற முறையில் கோவிலின் சொத்துரிமை கொண்டிருந்த குடும்பத் தலைவரிடமிருந்து, அதன் மூலமாக மொத்த சாதியினுடையதாக இருந்த சொத் துரிமை, அந்தக் குடும்பத் தலைவருக்கு உரியதாக உரிமையுடன் மாற்றப்படுவதற்காக மட்டுமே இருந்தது.’

ஆதலால், ஜென்மி ஆதிக்கத்தின் தோற்று வாயும், வளர்ச்சியும் பிரிக்க முடியாத வகையில் சாதிப் படிநிலையின் இருப்பு மற்றும் வளர்ச்சி யுடன் தொடர்புடையதாக இருக்கின்றது. உண்மையில், மலையாளத்தில் நான் எழுதிய கேரள வரலாறு குறித்த நூலில் நான் புள்ளிவி வரங்களுடன் பின்வருவதை நிரூபித்திருக்கின்றேன்:

1) சொத்துடமை விஷயத்தில் புலையர்களும், பறையர்களும், கணக்கர்களும் மற்ற ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளும் மிகவும் கீழானவர்கள். மறுபுறமோ, மிக உயர்ந்த சாதியினரான நம்பூதிரிகள், சொத்துடமை விசயத்தில் மிக உயர்ந்த நிலையில் இருக்கின்றார்கள். நான் வந்தடைந்த முடிவு களுக்கு அடிப்படையாக உள்ள கொச்சியைச் சேர்ந்த நான்கு கிராமங்களில் எந்த ஒரு சாதியும்  நம்பூதிரிகளைவிட அதிகமான சொத்துள்ளவர் களாகவோ அல்லது ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளை விட குறைவான சொத்துள்ளவர்களாகவோ இருக்கவில்லை.

2) நம்பூதிரிகளுக்கு அடுத்தபடியாக மற்ற சாதி இந்துக்கள் வருகின்றனர். அவர்களில் சொத்துட மை விசயத்திலும், சாதிப் படிநிலையிலும் மிகக் கீழானவர்களாக இருப்பவர்கள் நாயர்கள்.

3) மிக மிக ஏழைகளான ஒடுக்கப்பட்ட சாதி களுக்கு அடுத்த படியாக ஈழவர்களும் முஸ்லிம் களும் வருகின்றனர்; அதே வேளையில், கிறித்து வர்கள் நாயர்களை விட தாழ்வானவர்களாகவும், ஆனால் ஈழவர்கள் மற்றும் முஸ்லிம்களைவிட மேலானவர்களாகவும் இருக்கின்றனர்.

ஆதலால், இந்த ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்ட காலகட்டத்தில் (1930) சாதியப் படிநிலையின் அந்தஸ்திற்கும் சொத்துடமைக்குமிடையில் தெளி வான ஒன்றுடன் ஒன்று உறவு இருக்கின்றது என்பது என் முடிவுகளுக்கு அடிப்படையாக அமைந்தது.

மேலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள உண்மைத் தரவு கள் மத்தியகால கேரளா தொடர்பானவை. எந்த வகையிலும் முக்கியத்துவமற்றதாகக் கருதப்படும் மாற்றங்கள் கடந்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளில் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன; குறிப்பாக முதலாம் உலகப்போருக்குப் பின்னரும் இன்னும் கூடுதலாக நாடு விடுதலை அடைந்த பின்னர். தலைமுறைகள் கடந்து மேல்சாதிகளைச் சேர்ந்த குடும்பங்கள் தரித்திரமாக்கப்பட்டு, மென்மேலும் பெரிய அளவில் பாட்டாளிகளின் கூட்டத்திற்கு தூக்கி வீசப்படுகின்றன. கீழ்சாதிகளைப் பொறுத்த வரையில், மொத்த தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினர் உள்பட, முன்பு போலவே அதே சமூகப் பொருளா தார குறைபாடுகளால் தொடர்ந்து பாதிக்கப் பட்டு வருகின்றனர். தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் அல்லாத, ஆனால் பிற்படுத்தப்பட்ட சாதிகளைச் சேர்ந்த சிறு குழுக்கள் பிரிட்டிஷ் ஆட்சி காலத்திலிருந்து ஏற்பட்டு வரும் முதலாளித்துவ வளர்ச்சியைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தங்களை முன்னேற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன. தரித்திரமாக்கப்பட்ட மேல்சாதி மற்றும் பிற்படுத் தப்பட்ட சாதிகளில் பெரும்பான்மையானோர் மற்றும் ஒட்டுமொத்த தாழ்த்தப்பட்ட சாதியினர் ஆகியோருக்கிடையில் ஓரளவிற்கான இணைப்பு இவ்விதமாக ஏற்படுகின்றது.

வேறு வார்த்தைகளில்கூறினால், இந்தியாவின் எஞ்சியுள்ள பகுதிகளைப் போலவே, கேரளா வின் அரசியல் வாழ்வில் இன்னமும் சாதி ஒரு முக்கிய காரணியாக இருப்பதால், செயல்படுவ தால், சாதி மற்றும் சமூகங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு, வர்க்கங்களின் ஒற்றுமையை அடிப்படையாகக் கொண்டு செயல்படும் அரசியல் கட்சிகள் மற்றும் வெகுஜன அமைப்புகள், மென்மேலும் முக்கியத்துவம் பெற்று வருகின்றன. ஆதலால், பொது வாழ்வில் உள்ள முற்போக்கு சக்திகள் சாதிய ஒடுக்குமுறைகள் நிலவுவதை கவனிக்கும் அதே நேரத்தில் வளர்ந்து வரும் வர்க்கங்களைத் தங்களது அடிப்படையாகக் கொள்ள வேண்டும்; ஆதலால், வர்க்கச் சுரண்டலுக்கும், ஒடுக்கு முறைக்கும் எதிரான போராட்டத்தில் அனைத்து சாதிகளையும் சமூகங்களையும் சேர்ந்த மக்களை ஒன்றிணைப்பது இன்னும் முடிக்கப்படாத பணியான ‘சாதி-ஜென்மி-நடுவழி மேதாவித்வத்தை’ முடிவிற்கு கொண்டு வருவதற்கு அதிஅவசிய மான முன்நிபந்தனையாகும். மேல்சாதிகளைச் சேர்ந்த முற்போக்கு சக்திகள் தங்கள் பங்கிற்கு கீழ்சாதிகளின் விருப்பத் தேர்வுகளின் விஷயத்தில் எதிர்மறையான அணுகுமுறையை மேற்கொள்ள முடியாது.

இவ்வாறாக, எங்களது கட்சியும் அதன் தொண்டனாகிய நானும் வர்க்கப் போராட்டம் எனும் மார்க்சியக் கோட்பாட்டை எங்களது அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கின்றோம்; சுரண்டும் வர்க்கங்களுக்கு எதிராக சாதி மத வேறுபாடின்றி  சுரண்டப்படுபவர்களை ஒற்று மைப்படுத்த வேண்டிய தேவைகளுக்காக சாதி ஒடுக்குமுறைப் பிரச்சனையை அதற்கு உட்பட்ட தாகக் கொண்டிருக் கின்றோம்.

அகில இந்திய அளவில்

மேலே விவரிக்கப்பட்டபடி ஆரம்பத்தில் கேரளாவிற்கு மட்டுமே உட்பட்டதாக இருந்த என்னுடைய செயல்பாடுகள் படிப்படியாக அகில இந்திய அரசியலுக்கு விரிவடைந்தன. அதனால் நான் 1940 மற்றும் 1950களில் அன்றாடப் போராட்டங்களிலும், பிரச்சாரத்திலும், தத்து வார்த்த அடிப்படையிலும் அகில இந்திய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பல்வேறு பிரச்சனை களைக் கையாள வேண்டியிருந்தது. கேரளாவில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஒரு நிர்வாகியாகவும், கட்சியின் அகில இந்திய மையத்தில் சில பொறுப்பு களை எடுத்துக் கொண்டவனாகவும் நான் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த நாட்கள் அவை.

1950களின் இறுதியிலும், 1960களின் துவக்கத் திலும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி கடுமையான உட்கட்சிக் கருத்து வேறுபாடுகள் நிலவிய காலகட்டத் திற்குள் நுழைந்ததென்பது அனைவருக்கும் தெரி யும். இந்திய சமுதாயத்தின் தன்மை,  இந்தியப் புரட்சியின் சமூகப் பொருளாதார உள்ளடக்கம், மற்றும் கொள்கை, உத்தி, மூலஉத்தி தொடர் பான எண்ணற்ற பிரச்சனைகள் இயல்பாகவே எழுந்தன. என்னுடைய பங்கிற்கு, இந்திய சமுதா யம் மற்றும் புரட்சியின் பொருளாதார, சமூக, கலாச்சார மற்றும் அரசியல் பிரச்சனைகள் குறித்து தீவிரமான ஆய்வு மேற்கொள்வது என்று நான் தீர்மானித்தேன்.  அதன் பலனாக’இந்திய வடிவ சோசலிசத்தின் பொருளாதாரம் மற்றும் அரசியல்’ என்கிற தலைப்புடைய நூல் 1963-64ல் எழுதப்பட்டு அது ஆகஸ்ட் 1966ல் பதிப்பிக்கப் பட்டது. உண்மையில், அது இந்தியப் புரட்சியின் அடிப்படைத் திட்டத்தின் பரிணாம வளர்ச்சிக்கு என்னுடைய பங்களிப்பாகும்; அதன் அடிப்படை யில் கம்யூனிசஇயக்கத்திற்குள் இருந்த வேறு பாடுகளைத் தீர்ப்பதற்கு முயற்சிக்கப்பட்டது.

1964ல் வகுக்கப்பட்ட இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட்)-யின் திட்டம் இந்த வேறு பாடுகளைத் தீர்த்ததென்பது தெரிந்ததென்கிற போதிலும்; ஒன்றுபட்ட கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஒரு பிரிவு அதை ஏற்கவில்லை. மற்ற பல பிரச் சனைகளுடன், தற்போதைய இந்திய சமுதாயத் தில் முதலாளித்துவத்திற்கு முந்தைய சமுதாயத் தின் செல்வாக்குகள் எந்த அளவிற்கு இருக்கின்றது என்பது பற்றியும் அந்த திட்டம் பரிசீலிக்க வேண்டியிருந்தது. பிரச்சனையும், அதன் தீர்வும் கட்சித் திட்டத்தில் பின்வரும் வார்த்தைகளில் விளக்கப்பட்டிருக்கின்றன: 

‘மேற்கு ஐரோப்பாவிலும், இதர முன்னேறிய முதலாளித்துவ நாடுகளிலும் நிகழ்ந்தது மாதிரி யான முதலாளித்துவ வளர்ச்சி இந்தியாவில் நிகழவில்லை. இந்திய சமுதாயம் முதலாளித் துவப் பாதையில் வளர்ந்து கொண்டிருந்த போதி லும், அது முதலாளித்துவத்திற்கு முந்தைய சமுதாயத் தின் பலமான கூறுகளை இன்னமும் தன்னுள் கொண்டுள்ளது. முதலாளிகளால் அழிக்கப்பட்ட, முதலாளித்துவத்திற்கு முந்தைய சமுதாயங்களின் சாம்பலின் மீது வளர்ந்த முன்னேறிய முதலாளித் துவ நாடுகள் போலல்லாது, இந்தியாவில் முதலாளித் துவம் அதற்கு முந்தைய சமுதாயத்தின் மேலே அப்படியே பொருத்தப்பட்டது. ஒரு நூற்றாண்டுக் கும் மேலாக ஆட்சி புரிந்த பிரிட்டிஷ் ஆட்சி யாளர்களோ அல்லது 1947ல் அதிகாரத்தைப் பெற்ற இந்திய முதலாளிகளோ, முதலாளித்துவ சமுதாயத்தின் தடையற்ற வளர்ச்சிக்கும், பின்னர் அது சோசலிச சமுதாயத்தால் நீக்கப்படுவதற்கும் இன்றியமையாத செயலான முதலாளித்துவத் திற்கு முந்தைய சமுதாயங்களுக்கு மரண அடி கொடுக்கும் வேலையைச் செய்யவில்லை.

ஆதலால், இன்றைய இந்திய சமுதாயமானது, ஏகபோக முதலாளித்துவம் சாதி, மத, இனக்குழு நிறுவனங்களுடன் இணைந்திருக்கும் ஒரு விசித் திரமான கலவையாகும். இவ்வாறாக, முதலாளித் துவத்திற்கு முந்தைய சமுதாயத்தின் அழிவில் நாட்டம் கொண்ட முற்போக்கு சக்திகளை ஒன்று படுத்தும் கடமையும், ஜனநாயகப் புரட்சியை மிக விரைவாக பூர்த்தி செய்வதற்காக அதற்குள்ளேயே இருக்கின்ற புரட்சிகர சக்திகளை உறுதிப்படுத் தும் கடமையும், சோசலிசத்திற்கு மாறிச் செல்வ தற்காக தளத்தைத் தயார்படுத்தும் கடமையும் தொழிலாளி வர்க்கத்தின்மீதும், அதன் கட்சியின் மீதும் விழுந்துள்ளது.’

கட்சியின் இந்தப்புரிதலின் அடிப்படையில், நான் மேலே குறிப்பிட்ட நூலில் சாதிப் பிரச் சனையை விவாதித்திருக்கின்றேன். அதிலிருந்து சில பொருத்தமான பகுதிகளை இங்கு கொடுப் பது பயனுள்ளதாக இருக்கும்:

‘மக்களின் சமூக வாழ்வின் மீது சாதியம் மற்றும் வகுப்புவாதம் ஆகியவற்றின் பிடி பலவீனமடைந்து கொண்டிருக்கும்போது, அவை அரசியல் ரீதி யாக மேலும் மேலும் வலுவடைந்து வருகின்றன என்பதென்னவோ முரண்பாடாகத் தோன்றலாம். ஆனால், அதுதான் உண்மை. தங்களது சாதியால் மற்றும் மதத்தால் விதிக்கப்பட்ட பாரம்பரிய சடங்குகள் மற்றும் பழக்க வழக்கங்களை மீறுகிற அனைத்து சாதிகளையும், மதக் குழுக்களையும் சேர்ந்த மக்களின் எண்ணிக்கை இடைவிடாமல் அதிகரித்துக் கொண்டிருக்கும் நாட்கள் இவை. பழைய புனிதத் தடைகள் முந்தைய தலைமுறை யினரை விட இன்று குறைவாகவே கடைப் பிடிக்கப்படுகின்றது. முந்தைய தலைமுறையே தன்னுடைய முன்னோர்களைவிடக் குறைவான அளவே கடைப்பிடித்தது. சாதி மற்றும் மதத்தால் விதிக்கப்பட்ட புனிதத் தடைகளைக் கடைப்பிடிக் காத ஒரு போக்கு குறைந்தபட்சம் ஒன்றரை நூற்றாண்டுகளாக நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின் றது. தீட்டு மற்றும் தீண்டாமை, சமபந்தி போஜனம் மற்றும் சாதிகளுக்கு இடையிலான திருமணம் போன்றவை சம்பந்தமான விதிகள் மக்கள் மீதான தங்களுடைய பிடிமானத்தை மென்மேலும் இழந்து வருகின்றன.

அதே சமயம் சாதி, மதச் சமூகம், இனம் ஆகியவை நாட்டின் அரசியல் வாழ்வில் மென்மேலும் சக்தி மிக்கவையாக ஆகி வருகின்றன. ஒரு சமூக அமைப்பு என்கிற முறையில் சாதியின் விதிகளையும், தடை களையும் கடைப்பிடிக்க மறுக்கும் அதே நபர்கள் தேர்தல் நேரத்தில் வாக்காளர்களை வசீகரிப்பதற் காகவும், வேலைகளைப் பெறுவதற்காக அல்லது ஒப்பந்தங்களைப் பெறுவதற்காக சரியான இடத் தில் இருக்கும் சரியான நபர்களின் மீது செல் வாக்கு செலுத்துவதற்காகவும் சாதி இறுக்கத் தைப் பயன்படுத்துகின்றனர்.’

இந்த முரண்பட்ட நிகழ்வை முறையாகப் புரிந்து கொள்வதற்கு இரண்டு உண்மைகளைக் கவனிப்பது அவசியம்.

முதலாவதாக, நவீன முதலாளித்துவம், ‘முதலில் பிரிட்டிஷ் மேலாதிக்கவாதிகளின் மூலமாகவும், பின்னர் தேசிய முதலாளி வர்க்கத்தின் மூலமாக வும் இந்தியாவின் சமூகப் பொருளாதார, கலாச் சார, அரசியல் வாழ்வின் பல்வேறு பக்கங்களில் புரட்சிகரமான மாறுதல்களை நிகழ்த்தியது…. ஆதலால், தங்களது குறுகிய சுயநலன்களுக்காகச் செயல்பட்ட போதும், பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர் கள்’ இந்தியாவின் ஆன்மா’ என்றழைக்கப்படு வதின் வேர்களை வெட்டினர்; நூற்றாண்டு கால பழமையான இந்திய சமுதாயத்தில் புரட்சிகர மான மாறுதல்களை அவர்கள் கொண்டு வந்தனர்.’

இரண்டாவதாக, ‘தாங்கள் அன்னிய ஆட்சி யாளர்கள் என்கிற உண்மை நிலையே பிரிட்டி ஷார்களை அன்னிய ஆட்சியாளர் தங்களுடைய நலன்களை பாதுகாக்கவே உள்ளார்கள் என்று கருதிய இந்திய சமுதாயத்தின் சில வர்க்கங்களை யும், பிரிவினைரையும் சார்ந்திருக்கச் செய்தது; உழைக்கும் மக்கள் திரளையோ அல்லது எழுந்து கொண்டிருந்த முதலாளித்துவ வர்க்கத்தையோ தங்களது அன்னிய ஆட்சியை ஆதரிப்பதற்காகச் சார்ந்திருக்க முடியாது என்பதால், பிரிட்டி ஷாருக்கு முந்தைய பழைய ஆட்சியின் பிரதிநிதி களான- மன்னர்கள் மற்றும் நிலப்பிரபுக்கள், காலாவதியாகிப் போன சாதிப்பிரிவினைகள் நிறைந்த பழைய சமுதாயத்தின் பூசாரிகள் மற்றும் அவர்களைப் போன்றவர்கள், மத அதிகார பீடத்தின் பிரதிநிதிகள், கிராம சமுதாயங்கள் மற்றும் இனக்குழுத் தலைவர்கள், இதரர்கள் ஆகியோரின் ஆதரவைத் திரட்ட வேண்டியிருந்தது. ஆதலால், பழைய சமுதாயத்தின் பிரதிநிதிகளான இந்தப் பிரிவைச் சேர்ந்த ஒவ்வொருவரிடமும் அவர்கள் சமரசம் செய்து கொள்ள வேண்டி யிருந்தது. அவர்கள் மக்கள் திரளின் பிற்படுத்தப் பட்ட (சாதி, மதம், இனம் இத்தியாதி) உணர்வை யும் பயன்படுத்த வேண்டியிருந்தது.

அன்னிய ஆட்சியாளர்களுக்கும், சாதி உள்ளிட்ட காலாவதியாகிப் போன சமூக நிறுவனங்களின் பிரதிநிதிகளுக்குமிடையிலான இந்த சமரசம் சுதந்திரப் போராட்டத் தலைமையிலும் பிரதி பலித்தது. அரசியல் ரீதியான முற்போக்குத் தன்மையுடன், சமூகக் கலாச்சார பிற்போக்குத் தன்மையும் இணைந்திருந்ததென்பது எழுந்து கொண்டிருந்த முதலாளித்துவ ஜனநாயக இயக் கத்தின் ஒரு முகமாகும். சமூகக் கலாச்சார முற் போக்குத் தன்மை அன்னிய ஆட்சியாளர்களுக்கு அரசியல் ஆதரவளித்ததென்பது அதே நாணயத் தின் மறுபக்கமாகும்.

வர்ண தர்மம் அல்லது இஸ்லாமியச் சட்டம் ஆகியவற்றை பாதுகாப்போம் என்கிற உறுதி யேற்றுக் கொண்ட, இந்து அல்லது முஸ்லிம் மறுமலர்ச்சியை ஆதரிக்கும் சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள்; சுதந்திரப் போராட்டத்தை எதிர்த்து பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களுடன் கைகோர்த்துக் கொண்ட முற்போக்குவாதிகள் மட்டுமின்றி ‘சோசலிஸ்டுகளும்’ – ஆகிய இரண்டு மாற்றுக் களை எழுந்து கொண்டிருந்த முதலாளி வர்க்கத் தின் அரசியல் தலைமை முன் வைத்தது.

இந்த இரண்டு போக்குகளும் இறுதியில் ‘ஒரே, பிரிக்க முடியாத இந்தியா (அகண்ட பாரதம்)’ மற்றும் ‘இந்து மற்றும் முஸ்லிம் ஆகிய இரண்டு தேசங்களைக் கொண்ட இந்தியா’ ஆகிய இரு கோட்பாடுகளில் தங்களை பலப்படுத்திக் கொண் டன. விடுதலை இயக்கத்தின் முதலாளித்துவ தலைமையின் போற்றப்பட்ட லட்சியம் நிறை வேறியபோது அது பழைய, ஒன்றுபட்ட, பிரிட் டிஷ் ஆளுகைக்குட்பட்ட இந்தியா இரண்டு சுதந்திர தேசங்களாகப் பிரிக்கப்படும்வடிவத்தை எடுத்ததென்பது அந்தத் தலைமையின் தோல்வியே ஆகும்.

அந்த நிலைமையை உண்டாக்கிய முதலாளித் துவ தலைமையின் பிரிவுகளுக்கெதிராகப் போராட்டப் பதாகையை உயர்த்திப் பிடித்தது நாங்கள்தான் என்று கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தைச் சேர்ந்த எங்களால் பெருமையுடன் கூறிக் கொள்ள முடியும். எங்களது முயற்சியில் நாங்கள் தோல்வி அடைந்தோம் என்பதென்னவோ உண்மைதான்; அத்துடன் அந்த முயற்சி எடுக்கும் போதும் சில பெரும் பிழைகளைச் செய்தோம் என்பதும் உண்மைதான் என்றபோதும், விடுதலை இயக்கத்தில் பங்கேற்ற மற்ற ஒவ்வொரு அரசியல் கட்சியும், அமைப்பும், குழுவும் முதலாளித்துத் தலைமையின் இந்த அல்லது அந்தப் பிரிவின் பின்னால் அணிதிரண்டபோது, கம்யூனிஸ்டு களாகிய நாங்கள் இரு பிரிவுகளையும் எதிர்த்துப் போராடினோம் என்பதும் உண்மை. நாட்டி லிருந்த அரசியல் கட்சிகள், குழுக்கள், அமைப்பு கள் ஆகியவற்றில், இந்தியாவில் வாழும் பல்வேறு தேசிய இனங்களை ஒன்றுபடுத்துவதற்காகவும், ஒரு தன்னார்வக் கூட்டமைப்பை அமைப்பதன் மூலம் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் போராட்டங் களின் பலன்களை உறுதிப்படுத்தவும், மக்களின் புதிய இந்தியாவை நிர்மாணிக்கவும் போராடியது நாங்கள் மட்டுமே. மொத்த அரசியல் நிலைமை யில் உடனடியாகத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடி யாத அளவு நாங்கள் மிகச் சிறிய சக்தியாக இருந் தோம் என்பதும், ஆதலால் நாடு பிரிக்கப்பட்ட தும், அது துயரம் மிக்க வகுப்புக் கலவரங்களுக்கு இட்டுச் சென்றது என்பதும் உண்மை. ஆனால் நாங்கள் முயற்சித்தோம் என்பதே திருப்திக்கும் பெருமிதத்திற்கும் உரிய விசயமாகும்.

1930களின்  பின்பாதியில் இந்தியாவில் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் தன்னை ஒன்றுபடுத்திக் கொண்டு, நாட்டின் அரசியல் நிலைமையில் நேரடியாகத் தலையிட ஆரம்பித்த நாளிலிருந்து, அதன் தலை மையும், தொண்டர்களும், அதைப் பின்பற்றும் மக்களும் காங்கிரஸ், முஸ்லிம்லீக் ,மற்றிதர அரசியல் கட்சிகளில் தங்களைப் பலப்படுத்திக் கொண்ட முதலாளித்துவ –நிலப்பிரபுத்துவ              வர்க்கங்களின்  தத்துவத்திற்கு எதிராக இடைய றாத போராட்டத்தை நடத்த வேண்டியிருந்தது. 1940களில், வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத் திலிருந்து ஒதுங்கியிருந்த அதே வேளையில், விடுதலை இயக்கத்தின் மீது அடக்குமுறையை ஏவும் பிரிட்டிஷ் கொள்கையை எதிர்த்தும். சோவியத் யூனியன் மற்றும் இதர உலகப் புரட்சி கர சக்திகளின் பின்னாலும் அதே வேளையில் அத்தருணத்தில் பாசிஸ எதிர்ப்பு முகாமில் இருந்த பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிராக வும் போராடினோம்; காங்கிரஸ் வகை அகண்ட பாரதத்திற்கும், முஸ்லிம்லீகின் இரு தேசக்கொள் கைக்கும் எதிராக ஏககாலத்தில் நாங்கள் நடத்திய போராட்டம், சுதந்திரம், ஜனநாயகம் மற்றும் நவீனமயமாக்கல் ஆகியவற்றிக்கான இந்தியா வின் போராட்டத்தை வெற்றிகரமான முடிவை நோக்கி எடுத்துச் செல்லும் முயற்சியிலிருந்து பிரிக்க முடியாததாகும்.

இந்தப் போராட்டம் எங்களைப் பெரும்பா லும் விடுதலைப் போராட்டத்தின் பொது நீரோட்டத்திலிருந்து தனிமைப்படுத்தியது என்கிற போதிலும், இந்தியாவிலும், அயல்நாடுகளிலும் முதலாளி வர்க்கத்தையும் அதன் கூட்டாளிகளை யும் எதிர்த்துப் போராடுவதற்காக பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சி எனும் பதாகையின் கீழ் மென்மே லும் பெரிய எண்ணிக்கையில் உழைக்கும் மக்களை, எங்களது மனஉறுதியை அது பதப்படுத்தியது. அதனால்தான், நாட்டிலுள்ள இடதுசாரி சக்தி களில் தனியொருசக்தியாக, வங்கத்தின் தெபாகா இயக்கம், ஆந்திராவின் தெலுங்கானா இயக்கம், மலபார், மராட்டியத்தின் வொர்லி பகுதி மற்றும் இதர பிரம்மாண்டமான போர்க்குணமிக்க  இயக் கங்களை, யுத்தத்திற்குப் பிந்தைய வருடங்களி லும், விடுதலைக்குப் பிந்தைய வருடங்களிலும் எங்களால் நடத்த முடிந்தது. அந்தப் போக்கில் சில பெரும் பிழைகளை நாங்கள் செய்தோம் என்கிற உண்மை இன்னும் பெருமளவிலான மக்களின் ஆதரவைப் பெறுவதிலிருந்து எங்களைத் தடுத்துவிடவில்லை.

விடுதலைக்குப் பின் இயற்றப்பட்ட புதிய அரசியல் சட்டத்தின் கீழ் நடந்த முதல் பொதுத் தேர்தலில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி நாடாளுமன்றத்தி லும், நான்கு மாநிலங்களிலும் முக்கிய எதிர்க்கட் சியாக ஆனதிலிருந்து இது தெளிவானது. அந்த நான்கில் இரண்டு மாநிலங்களில் கட்சி, தன் தோழமைக் கட்சிகளுடன் சேர்ந்து சட்டமன்றத் தில் கிட்டத்தட்ட பெரும்பான்மை பெற்று, கூட்டணி அரசாங்கம் அமைக்கும் நிலை வரை வந்தது. ஐந்து வருடங்களுக்கு பின்னர் கட்சி உள்ளபடியே பெரும்பான்மை பெற்றது; அதைத் தொடர்ந்து அது தானே தன்னுடைய சொந்த மாநில அரசாங்கத்தை அமைத்தது.

இது கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு மட்டுமே உரித் தான பெருமை. பின்வந்த ஆண்டுகளில் கட்சியில் பிளவு ஏற்பட்டபோது பிளவுபட்ட இரண்டில் வலுவானதாக இருந்த கட்சி இடதுசாரி மற்றும் இதர எதிர்க்கட்சிகளைக் கொண்ட ஆட்சிகள் அமைக்கப்பட்டபோது அந்த கூட்டணியின் முக்கிய அங்கமாக ஆனது. இன்றும் கூட, இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட்) மூன்று மாநிலங் களில் கூட்டணிக்கும், அரசாங்கத்திற்கும் தலைமை தாங்குகின்றது. வேறு எந்தக்கட்சியோ, குழுவோ அல்லது அமைப்போ இத்தகைய ஒரு நிலையை வகித்ததில்லை.

1980ம்ஆண்டின் அரசியல் நிகழ்வுகள் மேலே கூறப்பட்டது எவ்வளவு உண்மை என்பதை மீண்டுமொரு முறை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டின. முதலாளித்துவ-நிலப்பிரபுத்துவ ஆளும் வர்க்கங் களின் கட்சிகள் அனைத்தும் உடைந்து சிதறி யதை அந்த வருடம் கண்டதுடன் அவற்றில் மிக வும் வலுமிக்க கட்சி, மத்தியிலும், பெரும்பாலான மாநிலங்களிலும் அதிகாரத்தில் இருந்தபோதும், அது உள்கட்சி மோதல்களால் பிளவுண்டு கிடந்த துடன் மக்களின் மீதான தனது பிடிமானத்தை அது மிக வேகமாக இழந்து கொண்டிருந்தது. ஜனநாயகத்திற்காகப் போராடுவது, உழைக்கும் மக்களின் நலன்களைப் பாதுகாப்பது என்கிற கொள்கை வழிப்பட்ட நிலை எடுக்கவும், அதற் காக இடதுசாரிகளுடன் ஒத்துழைக்கவும் மறுத்த அனைத்து எதிர்க்கட்சிகளுக்கும் அதே கதிதான் ஏற்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. ஆதலால், மக்களுக் குச் சேவை செய்யும், ஆளும் வர்க்கங்களை எதிர்த்துப் போராடும் ஒரு எளிய திட்டத்தின் அடிப்படையில் இடதுசாரிக் கட்சிகள் மற்றும் இதர எதிர்க்கட்சிகளை ஒன்றிணைக்கும் ஒரு இயக்கம் நடந்து கொண்டிருக்கின்றது.

ஆளும் வர்க்கங்களை எதிர்த்து நிற்கும் ஆற்றல் உள்ள ஒரே தத்துவம், இந்தியாவின் பிரச்சனை களுக்கு நியாயமான,  நீடித்திருக்கும் தீர்வுகளைக் கண்டுபிடிக்கக் கூடிய தத்துவம், மார்க்சியம்-லெனினியம்தான். கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தைச் சேர்ந்த நாங்கள் இந்த தத்துவத்தை இந்தியாவின் பிரத்தியேக நிலைமைகளுக்குப் பிரயோகிக்க முயற்சிப்பதால் தான் 1964 வரை ஒன்றுபட்ட கம்யூனிஸ்ட் இயக்க மும், அதற்குப் பின்னர் சிபிஐ(எம்)-மும் அரசியல் தளத்தில் மிதமான வெற்றிகளைப் பெற்று வந்துள்ளோம்.

கல்வித்துறை நவீனப்படுத்தும், கேரள இடதுசாரி அரசாங்கம் : பிணராயி விஜயன்

சிந்தா, மலையாள இதழிலிருந்து தமிழில்: நந்தகுமாரன்

(கேரள கல்வித்துறையை மேம்படுத்துவதற்கு திட்டமிட்ட அணுகுமுறையை கேரள அரசாங்கம் கடைப்பிடிக்கிறது. கேரள முதல்வர் தோழர் பிணராயி விஜயன் விளக்குகிறார்)

கல்வி  உட்பட எல்லாவகை உரிமைகளுக்குமான சொந்தக்காரர்கள் என தங்களுக்குத் தாங்களே சுயமாக அறிவித்துக் கொண்ட சிறு பிரிவினர் ஒரு காலத்தில் இருந்தனர். அவர்கள், தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் என முத்திரை குத்தப்பட்ட  ஒரு பெரும் பிரிவினரை சமூகத்தின் அனைத்து துறைகளிலிருந்தும் விலக்கி வைத்திருந்தனர். இத்தகைய சமத்துவமின்மை தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் அறிவு தேடும் உரிமையை மிகக் கடுமையாக பாதித்தது. ஆசிரியரிடம் நேரடியாக சென்று கல்வி கற்கும் உரிமையை மறுத்தது மட்டுமல்லாமல், மறைமுகமாக அறிவைத் தேடும் முயற்சிகளுக்கு தண்டனைகளும் வழங்கப்பட்டது. கல்வி கற்க முடியாமல், பொது வழியில் நடக்க முடியாமல், விருப்பப்பட்ட உணவை உண்ண இயலாமல், ஆலயங்களில் நுழைய இயலாமல் இருந்த அத்தகைய நிலைமைகளைத் தான் ஸ்ரீ நாராயண குரு, அய்யங்காளி, அய்யா வைகுண்டர், சட்டம்பி சுவாமிகள் போன்ற சீர்த்திருத்த வாதிகள் கேள்வி எழுப்பினர்.

இருண்ட காலத்தை திரும்ப விடோம்!

சாதிப் பாகுபாடுகளாலும், மூட நம்பிக்கைகளாலும், பழக்கவழக்கங்களாலும் நிறைந்து காணப்பட்ட அன்றைய சூழல்களை முன்னிறுத்தி தான் சுவாமி விவேகானந்தர் கேரளத்தை “பைத்தியக்காரர்களின் நாடு “ எனக் குறிப்பிட்டார். அத்தகைய நிலைமைகளை மாற்றவே, ஸ்ரீ நாராயண குரு கல்வி அறிவின் தேவையைப் பற்றி எழுதியதுடன், சிவிகிரியில் பள்ளிக்கூடம் ஒன்றையும் துவக்கினார். கல்விக்கான வாய்ப்புகள் மறுக்கப்பட்டு பரிதாபகரமான நிலையில் வாழ்ந்து வந்த குழந்தைகளை பள்ளிக் கூடங்களை நோக்கி அய்யாங்காளி அழைத்து சென்றதென்பது நமது மண்ணில் பீடித்திருந்த கறையை துடைத்த அகற்ற வேண்டும் என்ற நோக்கத்திற்காகவே. கல்வி வளர்ச்சிக்காக மிஷனிரிகளும், சமூக அக்கறை கொண்ட இயக்கங்களும் அளித்த பங்களிப்புகள் விலைமதிப்பற்றவை. மறுமலர்ச்சி இயக்க நாயகர்கள் அன்று பற்றவைத்த நெருப்பினை அணையவிடாமல்  கேரளத்தில்  பாதுகாத்தது  நாம் இடதுசாரிகளே என பெருமையுடன் கூறிக் கொள்ள முடியும்.

கல்வி வாய்ப்பை மறுத்த அந்த இருண்ட காலத்திற்கு கேரளா இனி ஒருபோதும் திரும்பி போகக் கூடாது என்பதில் இந்த அரசு உறுதியுடன் இருந்து வருகிறது. அதன் காரணமாகவே பொதுக் கல்வி பாதுகாப்பு  இயக்கம் என்ற பெயரில் ஒரு திட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்தி வருகிறோம். ஒருவரின் தனிப்பட்ட வளர்ச்சிக்கும், சமூக உயர்வுக்கும் அடிப்படையாக இருப்பது கல்வியே.  அதோடு, தனிப்பட்ட வளர்ச்சிக்கு தேவையான அறிவு, ஊக்கம் மற்றும் மதிப்பினை வழங்கவும் கல்வியால் மட்டுமே முடியும். அதனால் கல்வி அனைவருக்கும் கிடைத்தாக வேண்டும். இது மாணவர்களுக்கு வழங்கும் தானமல்ல. மாறாக, அவர்களின் உரிமையாகும். இதனை உறுதிப்படுத்த வேண்டியது ஆட்சியாளர்களின் கடமையும் பொறுப்பும் ஆகும். அத்தகைய உணர்வின் அடிப்படையில் தான், பொதுக் கல்வி பாதுகாப்பு இயக்கத்தை அரசு முன்னெடுத்து வருகிறது.

அறியாமை தொடர விரும்பும் ஆளும் வர்க்கம்

குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் அனைவருக்கும் இலவச கல்வி என்பது நமது அரசியலமைப்பு சட்ட சிற்பிகள் கண்ட கனவாக இருந்தது. ஆனால் அவர்கள் நிச்சயித்த காலஅளவைத் தாண்டி எத்தனையோ ஆண்டுகள் கடந்து போய்விட்டன. இன்றும் எழுத்துகளின் ஓசைகளைக் கேட்டேனும் கற்கவியலாத நிலையில் லட்சக்கணக்கான குழந்தைகள்  பள்ளிக்கூடங்களைவிட்டு  ஒதுங்கி இருக்கின்றனர். அவர்கள் கல்வி கற்க வேண்டிய வயதில் மிகக் கடுமையான வேலைகளை செய்து வருகின்றனர். இந்தநிலை மாற வேண்டுமெனில் வருடந்தோறும் மத்திய அரசு கல்விக்காக ஒதுக்கும் நிதியின் விழுக்காடு அதிகரிக்கப்பட வேண்டும்.

எண்ணற்ற கல்விக் குழுக்கள் இது தொடர்பாக ஆலோசனைகள் வழங்கியுள்ளன.  இருப்பினும், கல்விக்கான ஒதுக்கீட்டில்  சொல்லும்படியான அதிகரிப்பு ஒன்றும் செய்யப்படவில்லை. இதற்கு காரணம், குழந்தைகளுக்கு கல்வி வழங்காமல் இருப்பது தங்களுக்கு அரசியல் ரீதியாக பயனளிக்கும் என கடந்த காலங்களில் அதிகாரத்தில் இருந்தவர்கள் நினைத்திருக்கக் கூடும். எழுத்தும் அறிவும் இல்லையெனில் சிந்திக்கமாட்டார்கள் அல்லவா ? அவ்வாறு சிந்திக்கும் சக்தி இல்லையெனில் தாங்கள் செய்யும் தவறுகளை எதிர்க்காமல் இருந்துவிடுவார்கள். எங்கேயிருந்தும் ஒரு எதிர்ப்பும் எழும்பாதவிதத்தில் புதிய தலைமுறையை மயக்க நிலைக்குட்படுத்தி ஆட்சியை தொடர வேண்டுமெனில் கல்வியறிவற்ற இருண்ட சமூகத்தை நிலைநிறுத்தி கொண்டால் மட்டுமே சாத்தியமாகும் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்திருக்கக் கூடும்.

பழம்பெருமை பிதற்றுவதால் பலனில்லை

பாரம்பரியத்தைப் பற்றி வறட்டுப் பெருமைகளைக் கொண்டிருப்பதால் எந்த பயனும் இல்லை. முற்காலத்தில் நாளந்தா பல்கலைகழகம் இருந்தது ; தக்ஷசீலம் உண்டாயிருந்தது; என்றெல்லாம் கூறிக் கொண்டிருப்பதால் எந்தவித பயனும் இல்லை. இன்றைக்கு என்ன இருக்கிறது என்பது தான் பிரச்சினையே. நாளந்தா பல்கலைக்கழகத்தை மீண்டும் புனரமைத்திட பிரபல பொருளாதார வல்லுநரும், நோபல் பரிசு பெற்ற அறிஞருமான டாக்டர் அமர்த்தியா செனை பொறுப்பாக மத்திய அரசு பணியமர்த்தியிருந்தது. ஆனால், மத்திய அரசால் திணிக்கப்பட்ட வகுப்புவாத பிடிவாதங்களையும், கட்டுப்பாடுகளையும் சகிக்க முடியாமல் அவர் அந்த பொறுப்பிலிருந்து விலக வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.

தேசிய அளவில் கல்வியானது அனைவருக்கும் உரியதாகவும், கட்டாயமானதாகவும்  உருவாக்கப்பட புதிய காலத்தில் பெரிய அளவிலான போராட்டத்திற்கான தேவை எழுந்துள்ளது. நமது நாட்டில் போராட்ட வழிகளின் மூலமல்லாது யாரும் பெரிய அளவில் ஒன்றும் சாதித்துவிடவில்லை. கேரளத்தில் கூட ஏழை மாணவர்கள் பெரிய அளவிலான கட்டண சுமை இல்லாமல் கல்வி கற்க வழி ஏற்பட்டதற்கான காரணம், மாணவர் இயக்கத்தினரின் கடுமையான போராட்டங்களும், முற்போக்கு அரசுகளின் தலையீடுமே ஆகும்.
இவ்வாறு கேரளா முழுவதும் அனைவருக்கும் கல்வி என்பது சாத்தியப்பட்ட கல்வியை தகர்க்கும் வகையில் அத்துறையில் உலகமயமாக்கலின் வரவு அமைந்துள்ளது. இத்தகைய நிலையை தடுத்து, ஏற்கனவே உருவாக்கிய கல்வி உரிமைக்கான நலன்களை பாதுகாப்பதுடன் அவற்றை மேலும் வலுப்படுத்த வேண்டிய தேவை அதிகரித்து வருகிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக சர்வதேச தரத்திற்கு இணையாக நமது கல்வித் தரத்தை மேம்படுத்துவதற்கான முயற்சிகளை முன்னெடுப்பதில் இடது ஜனநாயக முன்னணி அரசு முனைப்பு காட்டி வருகிறது.

திட்டமிட்ட அணுகுமுறை

இனி வருங்காலங்களில் உலகம் முழுவதும் ஒரே சந்தையாக மாற்றப்படும். அந்த பொது சந்தையில் வளர்ந்த நாடுகளிலிருந்து வரும் மாணவர்களுடன் போட்டியிட்டு தனது திறமையை நிரூபித்து வாழ வேண்டிய சூழலே நமது குழந்தைகளுக்கு ஏற்படும். அதற்கு அவர்களை தகுதியுடையவர்களாக மாற்றும் விதத்தில் அவர்களுக்கு வழங்கப்படும் கல்வி உள்ளதா என்பதனை ஆய்வுசெய்தோம். அதற்கு இல்லை என்ற பதிலே எங்களுக்கு கிடைத்தது. அதனைத் தொடர்ந்து,  நம்முடைய அரசுப் பள்ளிகளை உலகத் தரத்திற்கு இணையாக மேம்படுத்தவும், நமது குழந்தைகளை உலகின் எந்த பகுதியில் உள்ள மாணவர்களுடனும் போட்டியிடும் அளவிற்கான தரத்திற்கு உயர்த்தவும் தேவையான திட்டங்களை வகுக்க தீர்மானிக்கப்பட்டது. அதன் அடிப்படையிலேயே தற்போது பொது கல்வி பாதுகாப்பு இயக்கத்தை முன்னெடுத்து செல்கிறோம். ஏற்கனவே, நிரந்தரமாக மூடும் நிலையில் இருந்த பள்ளிக் கூடங்களை மீண்டும் திறந்து அவற்றை பாதுகாத்த நிகழ்வுகளை நீங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள்.

நவீன காலத்திற்கேற்ப தொழில் நுட்ப அறிவியல் துறையில் நாம் முன்னோக்கி செல்ல வேண்டிய தேவையுள்ளது. அதற்கு தேவையான திட்டங்களையும், செயல்முறை நிகழ்ச்சிகளையும் இந்த இயக்கத்தின் ஒரு பகுதியாக கேரளம் நடைமுறைப்படுத்தி வருகிறது.

கேரளம் ஒரு முன் மாதிரி

நமது மாநிலத்தில் பெரும்பாலான குழந்தைகள் அரசுப் பள்ளிகளில் தான் இன்றும் கல்வி கற்று வருகின்றனர். சாதி, மத, பொருளாதார வேறுபாடுகள் இல்லாமல் எல்லா மாணவர்களுக்கும் கல்வி கற்பதற்கான வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டு வருகிறது என்பது தான் கேரளத்தை மற்ற மாநிலங்களிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது. உலகம் முழுவதும் கவனிக்கப்பட்டு, பேசப்பட்டு வந்த கேரள மாதிரி வளர்ச்சியில் கூட நமது பொதுக் கல்வியும், அரசுப் பள்ளிகளும் பெரிய அளவிலான பங்கு வகித்திருந்தது என்பது அனைவருக்கும் தெரியும்.

பலதரப்பட்ட சாதி,மதப் பிரிவு மக்கள் தங்களுக்கிடையே கலந்து ஒருவருக்கொருவர் சகிப்புத் தன்மையுடனும், நட்புறவுடனும் வாழும் நிலையை உருவாக்கியெடுத்ததில் பொதுக் கல்விக்கு பெரிய அளவிலான பங்கு உண்டு. சாதி மற்றும் பொருளாதார வேறுபாடுகளையும் கடந்து நம்முடைய புதிய தலைமுறையை சமத்துவ கலாச்சாரத்தில் வளர்த்தெடுப்பதில் அரசுப் பள்ளிகளும் அவற்றில் நிலவும் சூழல்களும் குறிப்பிடத்தக்க பங்கு வகித்தன. அவற்றிலிருந்து நாம் தொடர்ந்து முன்னோக்கி பயணிக்க வேண்டிய தேவையுள்ளது. அதோடு, முன்னோக்கித் தான் செல்கிறோம் என்பதை உறுதிப்படுத்த ஆசிரியர்கள் மற்றும் பெற்றோர்களின் கூட்டு செயல்பாடுகளில் அதிக கவனம் செலுத்தப்பட வேண்டும்.

நமது மாநிலத்தில் அரசு பள்ளிகள் அடிப்படை வசதிகள் இல்லாமலிருக்கின்றன என்ற விமர்சனம் சமீபகாலம் வரை முன்வைக்கப்பட்டது. அதிக ஆசிரியர்களும், மேசைகளும், பெஞ்சுகளும் மட்டும் இருந்தால் போதாது. கூடவே நவீன வசதிகளும் அரசுப் பள்ளிகளில் உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்பது தான் அத்தகைய விமர்சனத்தின் அடிப்படை. ஆனால், இந்த இயக்கம் துவக்கப்பட்ட முதல் வருடத்திலேயே அத்தகைய விமர்சனங்களுக்கு அடிப்படையாக இருந்த பிரச்சினைகளுக்கு குறிப்பிடத்தக்க அளவில் தீர்வு காணப்பட்டுள்ளது.

நவீன வசதிகள் உருவாக்கம்

பெரிய கட்டிடங்கள் மட்டுமல்ல, சகலவித வசதிகளுடன் கூடிய ஹைடெக் ஸ்மார்ட் கிளாஸ் அறைகள் பொதுக் கல்வி இயக்கம் மூலம் செயல்படுத்த அரசு கலந்தாராய்ந்து வருகிறது. நூலகங்கள், கணினி சோதனைக் கூடங்கள், பல்லுயிர் பூங்காக்கள் முதலிய வசதிகளை எல்லாம் இதன் ஒரு பகுதியாக நமது அரசுப் பள்ளிகளில் உருவாக்கப்பட்டு வருகின்றன.

ஒரு சட்டமன்ற தொகுதிக்கு ஒன்று என்ற கணக்கில் அரசுப் பள்ளிகளில் சர்வதேச தரத்துக்கு இணையாக உள்ள அடிப்படை வசதிகளை உருவாக்கும் நடவடிக்கைகள் தற்போது வேகமாக எடுக்கப்பட்டு வருகின்றன. அடிப்படை வசதிகள் குறைவாக உள்ள மற்ற பள்ளிக் கூடங்களிலும் அவற்றை மேம்படுத்தும் நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டு வருகின்றன. இதன் அடுத்தக்கட்டமாக, கீழ்நிலை மற்றும் மேல்நிலை தொடக்கப்பள்ளிகளிலும் இந்த திட்டம் விரிவுபடுத்தப்பட உள்ளது. இதன் மூலம் நாற்பதாயிரம் வகுப்பறைகளை ஹைடெக் ஆக்குவதன் மூலம் இந்தியாவில் பூரணமாக டிஜிட்டல்மயமாக்கப்பட்ட கல்வித் துறை என்ற கனவுத் திட்டத்தினை நோக்கி கேரளம் நடைபோடுகிறது. அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளில் அடிப்படை வசதியற்ற ஒரு பள்ளியும் கேரளத்தில் இருக்கக் கூடாது என்பதுடன், அனைவரும் ஸ்மார்ட் வகுப்பறைகள் மூலமே கல்வி கற்கின்றனர் என்பதனையும் உறுதி செய்யப்பட வேண்டும். அதற்கு தேவையான நடவடிக்கைகள் தற்போது திட்டமிட்டு மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன.

இப்படிப்பட்ட வசதிகள் உண்டாக்கப்படுவதன் எதிரொலியாக அதற்கான நற்பலன்கள் தற்போதே பள்ளிகளில் கிடைக்க துவங்கியுள்ளன. இக்கல்வியாண்டின் துவக்கத்தில் அரசுப் பள்ளிகளில் சேர்ந்த மாணவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்ததே அதற்கு சான்று. இரண்டாம் வகுப்பு முதல் ஒன்பதாம் வகுப்பு வரை ஏறத்தாழ ஒன்றரை லட்சத்திற்கும் அதிகமான மாணவர்கள் கடந்த ஆண்டை விட கூடுதலாக அரசு பள்ளிகளில் சேர்ந்தனர். இப்படிப்பட்ட கூடுதலான மாணவர் சேர்க்கை கடந்த பத்தாண்டுகளில் இதுவே முதல் முறை என புள்ளி விபரங்கள் கூறுகையில் பொதுக் கல்வி குறித்த நமது உணர்வுகள் குறித்து நான் கூடுதலாக ஒன்றும் விளக்க வேண்டியதில்லை என்றே கருதுகிறேன்.

உலகின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் உள்ள மாணவர்களிடமும், ஆசிரியர்களிடமும் நமது குழந்தைகள் கல்வி தொடர்பாக தொடர்பு கொள்ளுகின்றனர். ஆங்கிலத்தில் உள்ள நூல்களை வாசித்து புரிந்து கொள்கின்றனர். கூகுள் போன்ற இணைய தேடு பொறிகளை தங்களது அறிவுத் தேடலுக்காக போதிய அளவில் பயன்படுத்துகின்றனர். விக்கிபீடியா போன்றவற்றில் கேரளாவைப் பற்றிய விலைமதிப்பற்ற விபரங்களை எழுதுகின்றனர். மலையாளத்திலும் ஆங்கிலத்திலும் ஒரே போன்று தொடர்பு கொள்ள அவர்களால் முடிகிறது. இவைகள் மூலம் நமது கல்வித் துறையில் புதியதொரு உணர்வு எதிரொலிக்கிறது.

மக்கள் மேம்பாட்டிற்கான கொள்கைவழியில் கேரளா…

பி. ராஜீவ்

[அகில இந்திய இன்சூரன்ஸ் ஊழியர் சங்கத்தின் 24வது பொது மாநாடு எர்ணாகுளம் நகரில் நடைபெற்றது. அவ்வமயம், மாநிலங்கள் அவை முன்னாள் உறுப்பினர் தோழர் ராஜீவ் “மேம்பாட்டின் மாதிரியாக கேரளம்” என்ற தலைப்பில் ஆற்றிய கருத்துரை  – தொகுப்பு : என். சுரேஷ்குமார், மதுரை]

வரலாறு படைத்த கேரளம்

1957ம் ஆண்டு, உலகிலேயே முதன் முதலாக, தேர்தல்கள் மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முதல் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அரசாங்கம் என்ற வரலாற்றுப் பெருமையை கேரளா பெற்றது. ஆனால், 2 ஆண்டுகள் மட்டுமே அந்த ஆட்சி நீடிக்க முடிந்தது. பின்னர் பத்தாண்டுகள் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. 1967ல் மீண்டும் கம்யூனிச அரசு கேரளாவில் ஆட்சி அமைத்தது. அப்போதும் 2 ஆண்டுகள் மட்டுமே பொறுப்பிலிருக்க அனுமதிக்கப்பட்டது. அடுத்த பத்தாண்டுகள் கழித்து மீண்டும் 1980ல் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இடதுசாரி அரசும் 2 ஆண்டுகள் மட்டுமே ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருக்க முடிந்தது. பொதுவாக கேரளாவில் 5 ஆண்டுகள் இடதுசாரி அரசு எனில் அடுத்த 5 ஆண்டுகள் காங்கிரஸ் அரசு என மாறி மாறி ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருப்பார்கள் என்பது போல அப்போது இல்லை. சரியாகச் சொல்வதானால், 1957 முதல் 1982 வரையிலான 25 ஆண்டு காலத்தில் மூன்று முறை மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டாலும் 6 ஆண்டுகள் மட்டுமே இடதுசாரி அரசு ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருந்துள்ளது. எனினும் அந்த 6 ஆண்டு காலத்தில் மக்களுக்கான மாற்றுகளை அமலாக்குவதற்கான குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பை அந்த இடதுசாரி அரசுகளால் செய்ய முடிந்தது. கேரள அரசியல், சமூக, பொருளாதார வரலாற்றில் பல புதிய மைல் கற்கள் இடதுசாரி அரசின் காலத்தில்தான் எட்டப்பட்டன.

வளர்ச்சியும், மேம்பாடும் ஒன்றல்ல

உள்நாட்டு உற்பத்தி வளர்ச்சி மக்கள் வாழ்நிலையில் பிரதிபலிப்பதில்லை என இந்த மாநாட்டில், தலைவர் அமானுல்லா கான் மிகச் சரியாகவே குறிப்பிட்டார். வளர்ச்சி (Growth) என்பதும், மேம்பாடு (Development) என்பதும் ஒரே பொருள் கொண்ட சொற்கள் அல்ல. ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும் பிரத்யேக அரசியல் மற்றும் தத்துவார்த்த அடிப்படையிலான பொருள் உண்டு. ஒன்றை மற்றொன்றிற்கு மாற்றாக பயன்படுத்துவது சரியல்ல. எடுத்துக்காட்டாக, போரும் (War), ஆக்கிரமிப்பு அல்லது அத்துமீறல் (Aggression or Invasion) ஆகியன ஒரே பொருளில் பயன்படுத்தத்தக்க சொற்கள் அல்ல. ஈராக் மீது அமெரிக்கா  தாக்குதல் தொடுத்த போது, பல ஊடகங்கள் அமெரிக்கா ஈராக் மீது போர் தொடுத்தது என எழுதின. போர் என்று சொல்லி விட்டால், அமெரிக்காவிற்கும், ஈராக்கிற்கும் அத்தாக்குதல்களில் சம பொறுப்பு உண்டு என்பதாகும். ஆனால், ஆக்கிரமிப்பு என்று சொல்லும் அடுத்த கணமே, யார் குற்றவாளி? ¨தாக்குதலுக்கு யார் பொறுப்பு? என்கிற கேள்வி நம் மனதில் எழுந்து விடுமல்லவா? ஆகவே இரண்டும் வெவ்வேறு பொருள் கொண்ட சொற்களாகும். ஆனாலும் பல பத்திரிக்கைகளும் போர் என்றே எழுதின. அதற்குக் காரணம் அமெரிக்காவும், ஈராக்கிற்கும் சம பொறுப்பு இருக்கிறது என்ற கருத்தை உருவாக்குவதே அவ்ர்களின் நோக்கம். இதுதான் ஒவ்வொரு சொல்லுக்குள்ளும் பொதிந்துள்ள உண்மையான பொருள். பல பத்திரிக்கைகள் ஈராக் அமெரிக்கா போர் என எழுதிய போது, பிரிட்டனின்  இடதுசாரி ஏடான “கார்டியன்” மட்டும் அதை ஆக்கிரமிப்பு என்றே குறிப்பிட்டு எழுதியது.

அதே போலத் தான் வளர்ச்சி மற்றும் மேம்பாடு என்பதும். ‘வளர்ச்சி’என்பது நம்மால் உருவாக்கப்படுவது அல்லது உற்பத்தி செய்யப்படுவது. அதே நேரத்தில் ‘மேம்பாடு’ என்பது வளர்ச்சி உள்ளிட்டவற்றின் பலன்களை பல தரப்பினருக்கும் பங்கீடு செய்வது, அது எப்படி செய்யப்படுகிறது என்பதைப் பொருத்துத்தான், மேம்பாடு தீர்மானிக்கப்படுகிறது. Mis-measuring our lives என்ற புத்தகத்தைப் படித்தேன், அது அது அமர்த்தியா சென் தலைமையில், ஸ்டிக்லிட்ஸ் உள்ளிட்டவர்களைக் கொண்டு அமைத்த ஒரு கமிட்டி தந்த அறிக்கையாகும். மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி மட்டுமே ஒரு நாட்டின் பொருளாதார நிலைமையை பிரதிபலிக்கப் போதுமானதா? என்பதை ஆராய்கிறது அந்தப் புத்தகம்.

கேரளாமேம்பாட்டின் முன்மாதிரியாக

இதனைச் சொல்லி நாம் பேசவுள்ள பொருளுக்குள் நுழைவது பொருத்தமாக இருக்கும் எனக் கருதுகிறேன். கேரளா மேம்பாட்டின் ஒரு முன்மாதிரி என்கிற பொருளில் கருத்துக்களைப் பரிமாற உள்ளதே எனக்கு இடப்பட்ட பணி. சில பொருளாதார நிபுணர்கள் கேரள மாதிரி மேம்பாடு என்று இதனைக் குறிப்பிடுகிறார்கள். பேராசிரியர் சென் அவர்கள் இதனை கேரள “அனுபவம்” என்று குறிப்பிடுகிறார்.

முக்கிய இலக்கான கல்வியில், இன்றளவில், கேரளா 100 சத கல்வியறிவை எட்டிய முதல் மாநிலம், வாழ்நாள் சராசரி அதிகம் உள்ள மாநிலம் என்ற முன்னேற்றங்களை எட்டியுள்ளது. இத்தகைய மனித வளக் குறியீடுகளின் அடிப்படையில் உலக சராசரி, சீனா மற்றும் இதர வளர்ச்சி பெற்ற நாடுகளுடன் ஒப்பிடுகிற அளவிலான மேம்பாடுகளை கேரளா எட்டியிருந்தது. வாழ்நாள் சராசரியில், மகளிர் படிப்பறிவுக் குறியீட்டில் வளர்ந்த நாடுகளுக்கு இணையான முன்னேற்றத்தை கேரளா கொண்டிருந்தது. சமூகப் பொருளாதாரத் தலையீடுகளின் குவிதல் எனச் சரியாகவே இதனைக் குறிப்பிடுகிறார். இத்தகைய ஒப்பீடுகளைக் கொண்ட ஒரு சிறு பிரசுரமாக Mismeasuring our lives வெளிவந்துள்ளது. இத்தகைய முன்னேற்றங்களுக்கான அடிக்கற்கள் இடதுசாரி அரசின் காலங்களில்தான் பதிக்கப்பட்டன.

இடதுசாரி அரசு அமைந்த அந்த ஆறு ஆண்டுகள்தான் பல புதிய குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றங்களை எட்ட முடிந்த காலமாக இருந்தது. உதாரணத்திற்கு, 1957ல் நாட்டில் நிலவிநியோகத்தை அமல்படுத்தியது, எழுத்தறிவிற்கான பல முன்முயற்சிகளைத் துவக்கியது, திட்டமிடல் என்றாலே மேல்மட்டத்தின் வழிகாட்டுதல்படி என்பதை மாற்றி, அடிமட்டத்திலிருந்து வளர்ச்சிக்கான திட்டமிடல் என்பதை அமல்படுத்தியது உள்ளிட்டவற்றைக் குறிப்பிடலாம். இத்திட்டத்தில் மக்கள் தங்களது கருத்துக்களை, ஆலோசனைகளைத் தெரிவிக்கலாம் என்பது சிறப்பு.

இத்தகைய பெருமைகள் இருந்தாலும், சுயபரிசோதனை அடிப்படையில் தோழர் இ.எம்.எஸ் அவர்கள் சில விமர்சனப்பூர்வமான உண்மைகளையும் பட்டியலிட்டார். கேரளா தனது முதன்மைத் துறையான விவசாயம், இரண்டாம் துறையான தொழிற்துறை ஆகியவற்றில் போதிய இலக்குகளை எட்டமுடியவில்லை. ஏனைய சேவைத்துறை, வர்த்தகத்துறை உள்ளிட்டவற்றின் வளர்ச்சியை எட்டவும், விவசாயம் மற்றும் தொழிற்துறை வளர்ச்சியின்றி அவற்றை தக்கவைத்துக் கொள்ளவும் எப்படி முடியும் என்று கேள்வி எழுப்பினார். கேரளாவிற்கென சில பிரத்யேக நெருக்கடி சூழல்களும் உண்டு. எனினும், அதனையடுத்து மேற்கொள்ளப் பட்ட ஆய்வுகளைத் தொடர்ந்து விவசாயம் மற்றும் தொழிற்துறையில் வளர்ச்சி காண்பதற்கான முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

இரண்டாம் தலைமுறை நெருக்கடி

தற்போது கேரளா, கல்வி மற்றும் சுகாதாரத்தில் இரண்டாம் தலைமுறை நெருக்கடிகளைச் சந்தித்து வருகின்றது என்று சொல்லலாம்.

கல்வியைப் பொறுத்தவரை அனைத்து மக்களுக்கும் கல்வியறிவு என்ற எண்ணிக்கை அடைப்படையிலான இலக்கினை நிறைவு செய்து விட்டோம். ஆனால் கல்வியின் தரத்தில் இலக்கினை எட்டி விட்டோம் என்று சொல்வதற்கில்லை. உயர்கல்விக்கான தரத்தை மேம்படுத்துவது அவசியம் என்பதை உணர்ந்துள்ளோம். அதே போல, சுகாதாரத் துறையில் கூடுதல் வாழ்நாள் சராசரி கொண்ட மாநிலம் என்ற இலக்கினை எட்டிய காரணத்தினால், தற்போது அதிக எண்ணிக்கையிலான முதியோரைக் கொண்ட மாநிலமாக கேரளா உள்ளது. வயதான மக்களை பாதுகாத்து, பராமரிக்கப் போதுமான தேவையான முன்முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. இத்தகைய சவால்கள் உபி, மகாராஷ்டிரா உள்ளிட்ட பிற மாநிலங்களுக்கு இல்லை. தற்போதைய கேரள இடது ஜனநாயக அரசு இதற்கான தீர்வுகள் மற்றும் இதர முன்முயற்சிகளை கவனத்துடன் மேற்கொண்டு வருகிறது.

குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டுமெனில், மத்திய ஆட்சியாளர்களின் கொள்கைகளுக்கு மாற்றுக் கொள்கைகளை கேரள அரசு பின்பற்றி அமலாக்கி வருகிறது. அதில் எங்களுக்கென்று பிரத்யேகமான சிரமங்கள் உண்டு. கேரளா  தனி நாடு அல்ல. மாநில அரசின் பொறுப்பில் இருந்து கொண்டு மக்களுக்கான மாற்றுக் கொள்கைகளை அமலாக்குவதே இந்த அரசின் குறிக்கோள் ஆகும். உண்மையில் கம்யூனிஸ்ட் மற்றும் இடதுசாரிக் கட்சிகள் முதலாளித்துவக் கட்டமைப்பை தூக்கியெறிவதை லட்சியமாகக் கொண்டவர்கள். ஆனால் கம்யூனிஸ்ட் அரசே தலைமைப் பொறுப்பேற்று நடத்த வேண்டிய சூழல். உலகில் வேறு எங்கும் இத்தகைய முன்மாதிரி இதற்கு முன் இருந்ததில்லை. 1957ல்  முதல் கம்யூனிச அரசு காங்கிரஸ் என்ற ஒற்றை கட்சியினைத் தகர்த்து உருவான போது எப்படி ஆட்சி செய்வது என்பதற்கான வழிகாட்டுதலோ, குறிப்புகளோ, முன் அனுபவமோ இருக்கவில்லை.

தற்போதைய அரசுகள் யாவும் முதலாளித்துவக் கட்டமைப்பின் கீழ் செயல்படுபவையே. முதலாளிகள் மற்றும் நிலபிரபுக்களின் ஆதிக்கத்தின் கீழ் கட்டமைக்கப்படுகிற அரசுகளே இவை. மாநில அதிகாரம் என்பது முதலாளித்துவக் கட்டமைப்பின் கருவியே. அரசாங்கம் அதனொரு பகுதியே. முதலாளித்துவ கட்டமைப்பைத் துhக்கியெறிகிற லட்சியத்திற்கிடையே, அக்கட்டமைப்பின் பகுதியான அரசு அதிகாரத்தை திறம்பட நடத்துவது என்கிற மிக வித்தியாசமான அனுபவத்தை கம்யூனிச இயக்கம் சந்திக்க வேண்டியிருந்தது. இருப்பினும் முதலாளித்துவ அமைப்பிற்குள்ளேயே செயல்பட்டுக் கொண்டு, நடைமுறை எதார்த்தத்தைக் கணக்கிற் கொண்டு அவற்றிற்கான உண்மையான மாற்றுகளையும் நோக்கி முன்னேறுகிற பெரும் கடமையை கவனமாக இன்றைய அரசு செய்து வருகிறது. இஎம்எஸ் தலைமையிலான முதல் அரசானது, ஆட்சி அதிகாரத்தை மக்களுக்கு தற்காலிகத் தீர்வுகளைத் தருகிற கருவியாக, வாய்ப்பாக எப்படிப் பயன்படுத்த முடியும் என்பதற்கான சிறந்த பயிற்றுவிப்பைத் தந்தது. அதுவே முதல் அனுபவமாக அமைந்தது.

1987-91; 1996-2001 ஆகிய ஆட்சிக் காலங்களில் மக்கள் பிரச்சினைகளுக்கு சில குறிப்பிடத்தக்க தீர்வுகளைத் தர முடிந்தது. 1996-2001 தோழர் ஈ.கே.நாயனார் தலைமையிலான அரசே முதன்முதலாக அதன் முழு ஆட்சிக் காலத்தையும் நிறைவு செய்த இடதுசாரி அரசாகும். அதற்கு முன்னதாக முழு காலஅளவை நிறைவு செய்த இடது சாரி அரசு இல்லை. அக்கால கட்டத்தில்தான் மக்கள் ஜனநாயக திட்ட முறை அமலாக்கப்பட்டது.

இத்தகைய அனுபவங்களுக்குப் பிறகு, தற்காலிகத் தீர்வுகளைத் தருவது மட்டுமே அரசின் கடமையாக இருக்க முடியாது, மாற்றுகளுக்கான முன்முயற்சிகள் துவக்கப்பட வேண்டும் என்பதை உணர முடிந்தது. 1990களுக்கு முந்தைய காலப் புரிதல் போல, மாநில அரசு ஆளும் வர்க்கத்திற்கு எதிரான கருவி என்பதை புரியச் செய்யும் வகையிலும், மக்கள் சந்திக்கும் நெருக்கடிகளுக்கு வெறும் வலி நிவாரணிகளை மட்டுமே தந்து கொண்டிருக்க முடியாது. அதோடு, பிரச்சினைகளுக்கான நிரந்தரத் தீர்வுகள் தரப்பட வேண்டிதன் அவசியத்தை ஆட்சி அனுபவத்திலிருந்து உணர்ந்தோம். இரண்டாண்டுகள், பின்னர் ஐந்தாண்டுகள், கால ஆட்சிகளில் தற்காலிகத் தீர்வுகள் தரப்படலாம். ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் எனில் அது சரியானதல்ல. தற்காலிக வலி நிவாரணிகளைத் தொடர்ந்து உடம்பே ஏற்காமல் தனக்கான உகந்த மாற்றினைத் தேடிக் கொள்ளும் என்பது ஆட்சிக்கும் பொருந்துவதாகும்.

முதலாளித்துவ ஆட்சி முறையில், நவீன தாராளமய சூழலில் அத்தகைய நிரந்தரத் தீர்வுகளுக்கான வாய்ப்புகள் இல்லாத நிலையில், இடது ஜனநாயக அரசு மக்கள் பிரச்சினைகளுக்கு பொருத்தமான மாற்றுகளை நடைமுறைப்படுத்த அனைத்து முயற்சிகளையும் எடுக்க வேண்டியிருந்தது. அரசு அனுபவத்திலிருந்து மத்திய அரசின் கொள்கைகள் மற்றும் தாராளமயக் கொள்கைகள் என்ற நெருக்கடிகளுக்கு இடையில் மக்களுக்கான மாற்றுகளை அமலாக்குவதற்கான வாய்ப்பாக ஆட்சி அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துவது எவ்வாறு என்பதை செயல்படுத்த முடிந்தது.

தற்போது பினராயி அவர்கள் தலைமையிலான இடது ஜனநாயக அரசு நிர்பந்தங்களுக்கு உட்பட்டு பல முன்முயற்சிகளை மேற்கொண்டு வருகிறது. குறிப்பாக சமூக மேம்பாடு சார்ந்த துறைகளுக்கு முதன்மைக் கவனம் அளிக்கப்பட்டு வருகிறது.

கல்வி, சுகாதாரம் ஆகியன தற்போது தொழிற்துறையாக மாறியுள்ளன. உச்சநீதிமன்றம் கூட ‘பாய் பவுண்டேஷன்’ வழக்கில் கல்வி ஒரு தொழிலே என தீர்ப்பளித்துள்ளது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். விதி 19(1ஜி)யின் படி கல்வியும் ஒரு வியாபாரமே என்று அதில் தெரிவிக்கப்பட்டது. சுகாதாரத் துறையும் வியாபாரமே என்கிறது. இப்பின்னணியில் இடது ஜனநாயக அரசோ பொதுக் கல்வி முறை வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும் என முடிவெடுத்தது. அதற்குத் தேவையான கூடுதல் நிதி ஒதுக்கீடு செய்வது அவசியம் என்பதை உணர்ந்தது. நிதி நெருக்கடி இருந்த போதிலும் கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை அறிந்து தரத்தை உயர்த்திட முடிவெடுத்தது உள்ளிட்ட பணிகளைத் துவக்கியுள்ளது. அதன் ஒரு பகுதியாக அரசு பள்ளிகளின் பாடத்திட்டத்தை, நடைமுறையை உயர்த்துவதன் வாயிலாக கல்வித்தரத்தை உயர்த்துவது எனத் திட்டமிட்டுள்ளது. குறிப்பாக அரசு பள்ளிகளின் தரத்தை ‘சர்வதேசப் பள்ளிகளின்’ தரத்திற்கு உயர்த்துவது என்பதே இலக்காகும். அதன் முதற்கட்டமாக 140 சட்டமன்றத் தொகுதிகளிலும் தலா ஒரு அரசு பள்ளியைத் தேர்வு செய்து, ஜன. 26 அன்று இத்திட்டத்தை அமலாக்க உள்ளது.

சுகாதாரம் மற்றும் மருத்துவ சேவை மையமாக

கொச்சி நகரம், நாட்டின் மருத்துவ மற்றும் சுகாதார சேவை மையமாக உருவெடுத்து வருகிறது. பல நான்கு வழி சாலைகளும் கொச்சியை நோக்கியே வருகின்றன. கொச்சியில் பெரிய மருத்துவமனைகள் உள்ளன. அனைத்து நவீன தரமான மருத்துவ வசதிகள் அங்கு அமையப்பெற்றுள்ளன. இருப்பினும் அதற்கு கூடுதல் செலவு பிடிக்கும் என்பதால், அனைவராலும் தேவையான சிகிச்சை பெற முடியாத நிலை உள்ளது. எனவே அனைவருக்கும் தேவைப்படுகிற சிகிச்சை கிடைக்கச் செய்யும் வகையில் பொது சுகாதாரத் திட்டத்தை வலுப்படுத்தத் தீர்மானித்துள்ளது.

சுகாதாரத்துறையில் என்ன மாதிரியான முன்னேற்றங்கள் அமலாக்கப்பட்டு வருகின்றன என தெரிந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள் இங்குள்ள கொச்சி அரசு மருத்துவ மனையைச் சென்று பார்க்கலாம். மாவட்ட அளவிலான அந்த பொது மருத்துவமனையில் கேத் லேப் (இருதய சிகிச்சைக்கானது), ஆஞ்சியோ கிராம் மற்றும் ஆஞ்சியோ பிளாஸ்டி சிகிச்சை முறைகள் செய்யப்படும் வசதி ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அங்குள்ள மருத்துவர்களை நான் சந்தித்த போது கடந்த சில மாதங்களில் 600க்கும் அதிகமான ஆஞ்சியோ பரிசோதனைகள் செய்யப்பட்டன எனத் தெரிவித்தனர். ஆஞ்சியோகிராம் செய்ய ரூ1500, எம்ஆர்ஐ ஸ்கேன் கட்டணம் ரூ1500 முதல் ரூ3500வரை, ஆஞ்சியோ பிளாஸ்டிக்கு ரூ.1500வுடன் ஸ்டேன்ட் கட்டணம் என்ற அளவில் கட்டணம் வசூலிக்கப்படுகிறது. டயாலிசிஸ் சிகிச்சை மேற்கொள்ள மாநிலத்தின் 12 மாவட்ட மற்றும் தாலுகா அளவிலான குறிப்பிட்ட மருத்துவமனைகளில் ரூ100 கட்டணத்தில் வசதிகள் செய்யப்பட்டுள்ளன. அடுத்த கட்டமாக லீனியர் ஆச்சிலரேட்டர் எனப்படும் வசதிகள் செய்யதற்கான பணிகள் நடைபெற்று வருகின்றன. இது எனது நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் நிதியிலிருந்து மேற்கொள்ளப்பட உள்ள திட்டமாகும். அதோடு, ஏழை மக்களுக்கு முழு இலவசச் சிகிச்சையும், தேவையான மருத்துவ நிதி உதவியும் செய்யும் இன்னும் பிற திட்டங்களும் நடைமுறையில் உள்ளன. இருதய நோய் மற்றும் புற்றுநோயால் பாதிக்கப் படும் 18 வயதிற்குட் பட்டவர்கள் சிகிசிச்சைக்கும் நிதி உதவி செய்யப் பட்டுள்ளது. நாட்டிலேயே எங்கும் இல்லாத வகையில் இருதயம் மற்றும் புற்றுநோய் சிகிச்சை பெறுபவர்களுக்கு குளிரூட்டப்பட்ட பிரத்யேக வார்டுகள் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

உள்நோயாளிகள் அனைவருக்கும் நான்கு வேளைகளும் கட்டணமின்றி உணவு வழங்குகிற ஒரே மருத்துவமனையாக இது திகழ்கிறது. இதற்கு நிதி நெருக்கடி ஏற்படுவது உண்மையே. அதனைச் சமாளிக்க பொது அமைப்புகளிடமிருந்தும், இத்தகைய மாநாடுகள் நடைபெறுகிற போதும் நோயாளிகளின் உணவுக்கான நிதி உதவியைச் செய்திட வேண்டுகோளும் விடப்பட்டுள்ளது. தற்போது அனைத்து தாலுகா அளவிலான மருத்துவமனைகளிலும் இருதய சிகிச்சைக்கான ஆஞ்சியோ வசதிகளை ஏற்படுத்த முடிவெடுக்கப்பட்டுள்ளது. இப்படி நோயாளிகளுக்குத் தேவையான மருத்துவத்தின் தரத்தை அனைத்து விதத்திலும் உயர்த்துவதே இன்றைய அரசின் குறிக்கோளாகும்.

மூன்றாம் தலைமுறை மனித உரிமைகளில்முன்மாதிரி மாநிலமாக!

அரசின் முதற்பெரும் கடமையாக அனைவருக்கும் குடியிருப்பு என்ற திட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்தி வருகிறோம். LIFE (Livelihood, Inclusion, Financial Empowerment) என்ற திட்டத்தின் படி வீடற்றவர்களுக்கு வீடு வழங்கப்பட உள்ளது. வீடு என்றாலே சிறிய குடிசை, குடில் என்ற அரசுகளின் எண்ணத்திலிருந்து மாறுபட்டதான முயற்சியை மேற்கொண்டு வருகிறோம். இது முற்றிலும் மாறுபட்டதொரு முயற்சியாகும். பிரத்யேகமாக ஒரு பொது நகரமைப்பினை உருவாக்கி, வீடுகளில் போதுமான வசதிகளோடு  வீடற்றவர்களை குடியமர்த்துவதோடு, அதில் அவர்களுக்கான பொது குழந்தை பராமரிப்புக் கூடம், விழாக் கூடங்கள் உள்ளிட்ட வசதிகளும் ஏற்படுத்தப்படும். அதோடு கௌரவமான வாழ்க்கைக்கு குடியிருப்போடு, போதிய வசதிகளுடன் கௌரவமான வீடு மற்றும் வேலைவாய்ப்பு என்ற அடிப்படையில் அக்குடும்பங்களில் குறைந்தபட்சம் ஒருவருக்கேனும் ஒரு வேலைவாய்ப்பினையும் தருவது என்பதே திட்டமாகும். இந்தத் திட்டம் துவக்கப்பட்டு விட்டது.

அதே போல கேரள அரசு மகத்தான திட்டம் ஒன்றைத் துவக்கியுள்ளது. இயற்கை விவசாயத்தை மேம்படுத்துவதற்கான “ஹரித கேரளம்” திட்டமாகும் அது. ஒரு சில அனுபவங்களை என்னால் விவரிக்க முடியும், உதாரணத்திற்கு சொல்ல வேண்டுமானால், இன்னும் சில நாட்களில் கேரளாவில் நடைபெற உள்ள இந்திய ஜனநாயக வாலிபர் சங்கத்தின் அகில இந்திய மாநாட்டிற்குத் தேவையான அரிசி, மீன் மற்றும் காய்கறிகளை இயற்கை முறையில் கேரளாவின் இளைஞர்கள் விளைவித்தும், உற்பத்தி செய்தும் வருகிறார்கள் என்பதே. அரசின் இந்தத் திட்டம் மாநிலத்தின் அரிசி மற்றும் காய்கறி தேவைகளை பூர்த்தி செய்வதற்கான ஒரு பகுதியாக அமையும். இயற்கை விவசாயமே குறிக்கோள் என்ற அடிப்படையில் அதனை ஊக்குவித்து வருகிறோம். அரிசிக்கு தமிழகம் உள்ளிட்ட சில மாநிலங்களைச் சார்ந்திருக்கிற நாங்கள் சுய சார்ப்படைவதற்கான வழிமுறைகளை கண்டறிந்து வருகிறோம்.

கழிவு மேலாண்மைக்கும் உரிய முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டு வருகிறது. இவையாவும் கேரள அரசின் சமூகப் பொறுப்புகளாகும்.

லாப நோக்கோடு செயல்படும் எந்தவொரு அரசாலும் இத்தகைய திட்டங்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்க முடியாது. தற்போதைய கேரள அரசைப் பொறுத்தவரை பெரும்பாலான கேரள மக்களின் வாழ்க்கைத் தரத்தை முன்னேற்ற வேண்டும் என்பதே முன்னுரிமையாகும்.

ஆக மொத்தத்தில், வளர்ச்சியின்றி மேம்பாடு இருக்க முடியாது. மேம்பாட்டிற்கு வளர்ச்சி அவசியமான ஒன்று. ஆனால் வெறும் வளர்ச்சி மட்டுமே மேம்பாட்டினைத் தந்து விடுவதில்லை. மேம்பாடு என்றால் மக்கள் உணவு பெறுகிறார்களா, தரமான கல்வி பெற முடிகிறதா, குடியிருக்க வீடு உள்ளதா, தரமான சுகாதாரம் உள்ளதா என்பதும் இணைந்தது. இத்தகைய அடிப்படை வசதிகளை ஏற்படுத்தித் தருவதோடு, சுகாதாரமான காற்று, சுத்தமான குடிநீர் உள்ளிட்ட அனைத்திற்கும் முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டு வருகிறது. இவை உள்ளிட்ட மேம்பாடு மூன்றாம் தலைமுறை மனித உரிமை, இதனைப் பெற ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் உரிமை உண்டு என ஐ.நா அறிவித்துள்ளது. இவையே இந்த அரசின் குறிக்கோளாக உள்ளது.

உலகமயச் சூழலில் உரிய மாற்று மாதிரிகளாய்

மேலும், மாநிலத்தின் உள்கட்டமைப்பினை மேம்படுத்துகிற திட்டங்களும் தீவிரமாகப் பின்பற்றப்பட்டு வருகின்றன. உதாரணத்திற்கு, மாநிலத்தின் மெட்ரோ திட்டமான கொச்சி மெட்ரோ ரயில் திட்டத்தைக் குறிப்பிடலாம். அதன் முதற் கட்டம் குறிப்பிட்ட காலவரையறைக்கு இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னதாகவே முடிக்கப்பட்டு, வரும் ஏப்ரல் மாதத்திற்குள்ளாக நடைமுறைக்கு வர உள்ளது. இதற்கு கடுமையான நிதி நெருக்கடியை அரசு சந்திக்க வேண்டியிருந்தது.

மற்றுமொரு தகவலையும் உங்களிடம் சொல்ல வேண்டும். அது உங்களுடைய மாநாட்டினைத் துவக்கி வைப்பதற்காக வந்த கேரள முதல்வர் தோழர் பினராயி விஜயன் அவர்கள், அதற்கு முன்னதாக திருச்சூரில் ஒரு நிகழ்ச்சியில் பங்கு பெற்ற பின் வந்தார். அது மாநிலத்தின் திட்ட நடவடிக்கை ஒன்றினைத் துவக்கி வைக்கிற நிகழ்வாகும். தற்போதைய மத்திய அரசு திட்டக்குழுவினைக் கலைத்து விட்டது. நிதியின்றி நிதிஆயோக் அமைப்பு செயல்படத் துவங்கியுள்ளது. எங்களது அரசைப் பொருத்த வரை மையப்படுத்தப்பட்ட மாநில அளவிலான திட்டங்களை அமலாக்க முடிவெடுத்துள்ளது. அதற்கென முதல்வரைத் தலைவராகவும், சிறந்த விவசாயப் பொருளாதார நிபுணரான திரு வி.கே. ராமச்சந்திரன் அவர்களைத் துணைத்தலைவராவும் கொண்ட குழு ஒன்று அமைக்கப்பட்டுள்ளது. மத்திய அரசின் திட்டமுறைக்கு முற்றிலும் மாறானதொரு திட்டக் குழுவாகும் இது. இடதுசாரி அரசின் முந்தைய மக்கள் திட்ட நடைமுறையின் அடுத்த கட்டம் என்று இதனைக் குறிப்பிடலாம். கூடுதல் சமூகக் வளக் குறியீடு கொண்ட புதிய கேரளா என்பதே இதன் நோக்கமாகும்.

மாநிலத்தின் உள்கட்டமைப்புத் திட்டங்களுக்குத் தேவையான நிதி முதலீட்டைத் திரட்ட வேண்டியுள்ளது. ஆனால், மத்திய அரசின் நிபந்தனைகளும், உச்சவரம்பு உள்ளிட்ட நிர்பந்தங்களும் அதற்குத் தடையாக உள்ளன. அதனை சமாளிக்கிற வகையில் கேரளா இன்ப்ராஸ்டிரக்சர் இன்வெஸ்ட்மெண்ட பண்ட் போர்ட் (KIIFB) என்கிற சுயேச்சையான அமைப்பினை உருவாக்கியுள்ளோம். திட்டங்களுக்கான நிதியினைத் தருவதோடு, வெளிநாட்டு வாழ் கேரள மக்கள் உள்ளிட்ட வாய்ப்புள்ள வகைகளில் முதலீட்டிற்கான நிதியினை இந்த அமைப்பு திரட்டும். இந்த அமைப்பிற்கு எவ்விதமான உச்சவரம்புகள் விதிக்கப்பட வில்லை. அதாவது, முதலீட்டிற்குப் பணமில்லை என்பதை ஏற்க முடியாது. வாய்ப்புள்ள இடங்களில் கடன் வாங்கியாவது முதலீடுகளைச் செய்ய வேண்டியது கடமை. நிதிப் பற்றாக்குறை (Fiscal Deficit) என்று சொல்லி இப்பொறுப்பைத் தட்டிக் கழிக்க முடியாது. நிர்பந்தங்களை உருவாக்கிட, நிதி பற்றாக்குறை, வருவாய் பற்றாக்குறை என்ற மத்திய அரசின் கொள்கைகளிலிருந்து நாங்கள் மாறுபடுகிறோம். வேலைவாய்ப்பினை உருவாக்கும் முதலீடுகள் கடன்கள் மூலம் பெறப்பட்டாலும், அதற்காக நிதிப் பற்றாக்குறை என்பதும் ஏற்றுக் கொள்ளத் தக்கதே, அதனைச் சமாளிப்பதே முக்கியமானது. வருவாய் பற்றாக்குறை பொருளாதாரத்திற்கு நல்லதல்ல. அதே நேரத்தில் வருமானத்தைப் பெருக்காமல் வருவாய்ப் பற்றாக்குறை (Revenue Deficit) என்று சொல்வதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது. மக்கள் வாங்கும் சக்தியை அதிகரிக்கும் வகையிலான முதலீடுகளுக்கு முன்னுரிமை வழங்கப் படவேண்டும்.

அபாயத்தை தடுக்கும் மலையாய்

நாட்டில் அதிகமான ஆர்.எஸ்.எஸ் சாகாக்களைக் கொண்ட மாநிலமும் கேரளாவே. இதுநாள் வரை சட்டமன்றத்தில் தனது கணக்கினைத் துவக்க முடியாமல் இருந்த. பிஜேபி இம்முறை ஒரு சட்டமன்ற உறுப்பினர் என தனது கணக்கினைத் துவக்கியிருக்கிறது. இது அபாயகரமான வெளிப்பாடாகும். காங்கிரசின் வலிமையான அத் தொகுதியில் அதற்குகந்த வேட்பாளர் நிறுத்தப்படாததைப் பயன்படுத்தி பிஜேபி வெற்றி பெற்றது.

பல சமூகச் சீர்திருத்த இயக்கங்களைப் படைத்த வரலாறு கேரளாவிற்கு உண்டு. மகாராஷ்டிரா, தமிழ்நாடு, கேரளா உள்ளிட்ட மாநிலங்களில் சமூகச் சீர்திருத்தத்திற்கான இயக்கங்கள் நடைபெற்றன என்றாலும், கேரளா அவற்றிலிருந்து மாறுபட்ட ஒன்றாகும். கேரளத்தைப் பொறுத்தவரை சமூக சீர்த்திருத்த இயக்கங்கள் கம்யூனிஸ்டுகளின் தலைமையின் கீழ் முன்னெடுக்கப் பட்டன என்பதே அது. ஸ்ரீ நாராயணகுரு, அய்யங்காளி உள்ளிட்ட தலைவர்கள் குறிப்பிடத்தக்க இயக்கங்களை நடத்தியுள்ளனர். 1907ஆம் ஆண்டு கேரளாவின் முதல் விவசாயத் தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தத்தின் கோரிக்கை தங்களது குழந்தைகளுக்கு கல்வி வசதி செய்து தரப்பட வேண்டும் என்பதிலிருந்து இந்த வித்தியாசத்தினைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். உலகில் எங்கும் நடைபெறாத புதுமை இது. சமூக சீர்திருத்த இயக்கத்தில் விடுதலைக்கான கல்வி என்பது முக்கிய முழக்கமாக இருந்தது.

தோழர் ஏ.கே.கோபாலன், கிருஷ்ணபிள்ளை போன்ற தலைவர்கள் குருவாயூரில் ஆலய நுழைவுப் போராட்டத்தை முன்னின்று நடத்தினார்கள்.

மதச்சார்பின்மை மற்றும் மதநல்லிணக்கத்தில் முதன்மை மாநிலம் கேரளாவே. ஆனால், தற்போது மதவெறி அபாயம் தீவிரமாக தலைதூக்கி வருகிறது.கேரளத்தின் பாரம்பரியத்தை காத்திட அரசு தன்னாலான அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் மேற்கொண்டு வருகிறது. மதவெறி அபாயம் தலைதூக்கும் போதெல்லாம், இடதுசாரி சக்திகள் ஒன்றிணைந்து மலை போல் எழுந்து தடுத்து வந்துள்ளன என்பதே அனுபவம்.

தோழர் இ.எம்.எஸ் அவர்கள் பயிற்றுவித்த வழியில் மக்கள் பிரச்சினைகளுக்கான நிரந்தர மாற்றுக் கொள்கைகளை அமலாக்கிடும் முன் மாதிரி மாநிலமாக கேரளா பீடு நடை போட்டு வருகிறது. நிச்சயம் இது தொடரும்.

மலபார் முஸ்லீம்களும் இடதுசாரிகளும்

பினராயி விஜயன்

தமிழில்: வீ.பா. கணேசன்

நீண்ட நெடுங்காலம் நடத்தி வந்த காலனி ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து போராட்டம், பாரம்பரிய மான மறுமலர்ச்சி ஆகியவற்றின் பின்னணியில் மலபார் பகுதியில் உள்ள முஸ்லீம் மக்களை முன்னுக்கு எடுத்துச் செல்வதில் இடதுசாரி களின் பங்களிப்பு மற்றும் அவர்கள் மேற்கொண்ட நிலைபாடு ஆகியவற்றை விளக்குவதற்கான ஒரு முயற்சியே இந்தக் கட்டுரை. முஸ்லீம் மக்கள் சந்தித்து வரும் பிரச்சனைகளை தீர்த்து வைப் பதில் இடதுசாரிகள் எப்போதுமே தலையிடு வதில்லை என்றதொரு பிரச்சாரத்தை திட்டமிட்டதொரு முயற்சி சில பிரிவினரால் மேற்கொள்ளப்படுகிறது. இந்த பின்னணியில்தான் முஸ்லீம் மக்களின் வளர்ச்சியிலும், முன்னேற்றத் திலும் இடதுசாரிகள் மேற்கொண்ட நடவடிக் கைகள் பற்றிய ஒரு விசாரணை பொருத்தமான தாகிறது. அதன் துவக்க காலத்திலிருந்தே இஸ்லாம் மதத்தின் பிரத்யேகமான அம்சங்கள், வரலாற்றில் அது செலுத்திய பங்கு ஆகிய அனைத்தையும் முறையானதொரு கண்ணோட்டத்தில் காண கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தயாராகவே உள்ளது. அரேபிய மக்கள் உலக முழுவதற்கும் வழங்கிய பங்களிப்பை எடுத்துக் கூறுவதில் கம்யூனிஸ்ட் கடசியின் நிறுவனங்கள் எப்போதும் தயங்கியதே இல்லை. கேரளாவிலும், கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் அது தோன்றிய காலத்திலிருந்தே அதே பாரம்பரியத்தை பின்பற்றி வருகிறது. வர விருக்கும் நாட்களிலும் கூட அதே நிலை பாட்டையே அது தொடர்ந்து கடைப்பிடிக்கும்.

அரேபியர்களின் பங்களிப்பு

அதற்கேயுரிய பிரத்யேகமான பூகோள நிலைமைகளின் விளைவாக அரேபியாவில் விவசாயம் செய்வது இயலாத ஒன்று என்ற நிலையில் இதர பகுதிகளிலிருந்து உணவுப் பொருட்களை கொண்டு வர அரேபியர்கள் முயற்சித்தது மட்டுமன்றி வணிகத்தின் மூலம் பொருளீட்டவும் அவர்கள் முயற்சி செய்தனர். உலகத்தின் பல பகுதிகளுக்கும் சென்று வரும் போது கிடைத்த அறிவை உலக முழுவதிலும் பரவச் செயவ்திலும் உலகின் பல்வேறு இடங்களிலும் உள்ள அறிவோடு இந்த அறிவை இணைப்பதிலும் அரேபியர்கள் வகித்த பங்கை மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ் ஆகிய இருவருமே விரிவாக எடுத்துக் காட்டியுள்ளனர்.

“இயற்கையின் இயங்கியல்” என்ற அவரது நூலுக்கு எழுதிய முன்னுரையில் எங்கெல்ஸ் உலகத்தில் ஏற்பட்ட மறுமலர்ச்சி குறித்து விரிவாக விளக்குகிறார். ஐரோப்பாவில் புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட பொருட்கள், புதிய கண்டு பிடிப்புகள் ஆகிய அனைத்திற்கும் பின்னால் உலகின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் தாங்கள் பெற்ற அறிவுச்செல்வத்தை அரேபியர்கள் பகிர்ந்து கொண்டதுதான் அடிப்படையாக அமைந் திருந்தது என்ற உண்மையை தனது முன்னுரையில் அவர் ஒப்புக்கொள்கிறார். கேரளாவிலிருந்து கூட அவர்கள் பெற்ற இத்தகைய அறிவை உலகத்தின் இதர பகுதிகளில் உள்ளவர்களோடு பகிர்ந்து கொண்டார்கள் என்பதும் சமீபத்திய ஆய்வுகளிலிருந்து தெரிய வந்துள்ளது. அரேபிய மக்களின் இத்தகைய பங்களிப்புகளுக்கு கம்யூ னிஸ்டுகள் எப்போதுமே மரியாதை செய் வார்கள்.

இஸ்லாம் உருவாக்கமும் மார்க்சிய அணுகுமுறையும்

மார்க்சும் எங்கெல்சும் உலகத்தில் தோற்றுவிக்கப்பட்ட மதங்களைப் பற்றியும், அந்தக் காலத்தில் அவைகளின் பொதுவான செயல்பாடுகள் பற்றியும் மிகவும் விரிவான ஆய்வை மேற்கொண் டனர். இஸ்லாம் தோன்றியது பற்றியும் சமூகத்தில் அது ஏற்படுத்திய மாற்றங்கள் பற்றியும் அவர்கள் ஆராய்ந்தனர். அவர்களது கருத்துப்படி இஸ்லாம் மதம் என்பது ஒருபுறத்தில் வர்த்தகம்- தொழில் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்ட நகர்ப்புற மக்களுக்கும், மறுபுறத்தில் ஓரிடத்தில் நிலைத்து நிற்காது இடம் மாறிக் கொண்டேயிருக்கும் பெடோயின் எனப்படும் நாடோடி இனத் தவருக்கும் மிகவும் பொருத்தமான விதத்தில் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு மதமாகும். செல்வச் செழிப்புமிக்க நகர்ப்புற மக்களுக்கும், பரம ஏழைகளான பெடோயின்களுக்கும் இடையே நிலவும் முரண்பாட்டில் இருந்துதான் இஸ்லாம் மதம் உருவாக்கப்பட்டது என்ற கருத்தை எங்கெல்ஸ் முன்வைக்கிறார். அரேபிய தேசிய உணர்வு என்ற தேவைகளுக்கும் அங்கிருந்த அடிப்படை வர்த்தகத்தைச் சேர்ந்த மக்களுக்கும் இடையேயான தலையீடுகளின் அடிப்படையிலேயே இஸ்லாம் மதம் உருவாக்கப்பட்டது என்றும் அவர் மேலும் கூறினார். அபிசீனியாவின் ஆதிக்கத்திலிருந்து அரேபிய வளைகுடாவை விடுவிக்கவும், வணிகத்திற்கான கடல் வழிகளை மீண்டும் மீட்டெடுக்கவும் இந்த அரேபிய தேசிய உணர்வு என்ற விழிப்பு உணர்ச்சி உதவியது என்பதும் கூட சுட்டிக்காட்டப்பட்டது.

கேரளாவிற்குள் இஸ்லாம் வந்த வழி

அரேபியப் பெருங்கடலின் கடற்கரையோரப் பகுதியாக கேரள மாநிலம் இருப்பதானது ஆரம்ப காலத்திலேயே அரேபியாவுடன் அது உறவுகளை உருவாக்கிக் கொள்ள வழி வகுத்தது. இஸ்லாம் மதம் தோன்றுவதற்கு முன்பாகவே கேரளா அரேபியர்களுடன் வர்த்தக உறவுகளை கொண்டிருந்தது. எனவே, அரேபியாவில் இஸ்லாம் மதம் உருவான போது அரேபிய வர்த்தகர்கள் மூலமாக இச்செய்தி நம் நாட்டை வந்தடைந்தது.

கேரளாவில் நிலவிய குறிப்பிட்டதொரு சமூகப்பின்னணியில் குறிப்பாக துறைமுகங்க ளோடு நேரடியாகத் தொடர்புடைய பகுதிகளில் இத்தத்துவம் இங்கே பரப்பப்பட்டது. இன்று கொடுங்காளூர் என்று அழைக்கப்படும் அந்நாளைய முசிறிதான் கேரளாவில் முக்கியமான வர்த்தக மையமாக விளங்கியது. இங்கேதான் முதல் மசூதி நிறுவப்பட்டது.

வர்த்தகத்துறையைப் பொறுத்தவரையிலும் குறிப்பாக மலபாரில், அரேபியர்கள் தான் மேலாதிக்கம் பெற்றவர்களாக இருந்தனர். இந்தப் போர்வையில் வர்த்தகத்தை மேலும் விரிவாக் கவோ அல்லது நாட்டில் தங்களது அதிகாரத்தை நிலை நாட்டவோ அரேபியர்கள் முயற்சிக்க வில்லை. அதேநேரத்தில் கேரளாவிற்கு வருகை தந்தவர்களின் எழுத்துக்களிலிருந்து இந்த உண்மை தெளிவாகிறது.

1498-ம் ஆண்டில் போர்த்துக்கீசியர்கள் கேரளாவில் வந்திறங்கிய பிறகே வெளிநாட்டு வர்த்தகத்துறையில் மேலாதிக்கம், குறித்த போட்டி அவர்களிடையே துவங்கியது. வர்த்தக ஏகபோகத்திலிருந்து அரேபியர்களை கழற்றி விட வேண்டும் என்ற போர்த்துக்கீசியர்களின் கோரிக்கையை அப்போதைய ஜாமோரின் ஒப்புக் கொள்ளவில்லை. அப்போது இங்கிருந்த இளவரசர்களுக்கு இடையே நிலவிய மோதல் களை பயன்படுத்தி தங்கள் அதிகாரத்தை நிறுவ போர்த்துக்கீசியர்கள் முயற்சிகளை மேற்கொண் டார்கள். இது கேரளாவின் கடற்கரை பகுதி களில் மோதல்களை உருவாக்கியது. இது போர்த்துக்கீசியர்களுக்கும், அரேபியர்களுக்கும் இடையேயான மோதல்கள் தீவிரமடையவும், முஸ்லீம் மக்களின் நலன்களுக்கு எதிராக அவர் கள் தலையிடவும் வழிவகுத்தது. போர்த்துக் கீசியர்களின் பலம் கப்பல்களை இயக்கும் நட வடிக்கைகளில்தான் இருந்தது. அந்த நாட்களில் கடலில் போர் புரிவதென்பது நாயர் இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு ஒவ்வாத ஒரு செயல் என்ற கருத்து இருந்த நிலையில், சமூகத்தின் இதர பிரிவினரையே ஜாமோரின் நம்பியிருக்க வேண்டியிருந்தது. கடல் மற்றும் வணிகம் ஆகிய இரண்டிலும் போர்த்துக்கீசியர்களுக்கு எதிராக இருந்த முஸ்லீம் பிரிவினரை அவர் அணி திரட்டினார்.அந்நிய சக்திகளுக்கு எதிரான போராடடத்தின் ஒரு பகுதியாக இஸ்லாமிய மதத்தை ஊக்குவிப்பது என்றதொரு சூழ்நிலை மலபார் பகுதியில் உருவானது.

நாயர் பிரிவைச் சேர்ந்த வீரர்கள் நிலப்பகுதி யில் போர் புரிவதற்கான பொறுப்பை ஏற்ற அதே நேரத்தில் குஞ்ஞாலி மரைக்காயர் தலைமையில் கடலில் போரிடும் கடமையை முஸ்லீம்கள் மேற் கொண்டனர். இந்த இரு பிரிவினரையும் இணைப்பதின் மூலம் தான் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரான இயக்கம் மலபார் பகுதியில் வடிவம் பெற்றது. இந்த அம்சங்களின் விளைவாகவே அரக்கல் பரம்பரையினரால் வலுவானதொரு கடற்படை உருவாகியது.

கடற்கரை பகுதிகளில் வசித்து வந்த மக்களை மதம் மாற்றுவதற்கு போர்த்துக்கீசியர்கள் முயற் சித்த போது, முஸ்லீம்கள் அதற்கு எதிராகப் போராடினார்கள். இத்தகைய எதிர்ப்புதான் கேரளாவில் போர்த்துக்கீசியர்கள் தங்களது மேலாதிக்கத்தை நிலை நாட்டாமல் தடுத்தது. அப்போது மேலாதிக்கத்தின் முக்கிய மையமாக விளங்கிய கண்ணூரில் இருந்த உள்ளூர் மக்கள் போர்த்துக்கீசியர்களின் தவறான கொள்கை களை எதிர்த்துப் போராடினர். கண்ணூரில் இந்த போர்த்துக்கீசியர்களின் கோட்டையைச் சுற்றி லும் முஸ்லீம்களே பெரும்பகுதியயாக வசித்து வந்த நிலையில் கண்ணூரில் அவர்களுக்கிடையே தொடர்ந்து மோதல்கள் நடந்தே வந்தது. போர்த்துக்கீசியர்களுக்குப் பிறகு இப்பகுதியில் தங்களது மேலாதிக்கத்தை நிலை நாட்டிய பிரிட்டிஷார் அப்போது நிலவி வந்த நிலப் பிரபுத்துவ முறையை வலுப்படுத்தவே செய் தார்கள். சாதிய அடுக்குமுறை என்பதிலிருந்து விடுபட்டதாக இஸ்லாம் இருந்த நிலையில் தீண்டத்தகாதவர்கள் என்று ஒதுக்கப்பட்ட பிரிவு களைச் சேர்ந்தவர்கள் இஸ்லாமிய மதத்தைத் தழுவினார்கள்.

முஸ்லீம் மக்களும் விவசாயப் போராட்டங்களும்

அந்த நாட்களில் இஸ்லாமிய சமூகமானது சமூகத்தின் கீழ்த்தட்டுப் பிரிவுகளைச் சேர்ந்த மக்களைக் கொண்டதாக அமைந்திருந்தது. அப்போது நிலவிய நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்பின் காலடியில்தான் அவர்கள் வசித்து வந்தார்கள். நிலப்பிரபுத்துவ அடக்குமுறைக்கு எதிரான எதிர்ப்புக்குரல் என்பது இந்தப்பிரிவினரிட மிருந்துதான் எழுந்தது. இந்தப் போராட்டங் களையே பிரிட்டிஷார் மாப்ளா கலகங்கள் என்று வர்ணித்தனர்.

1921ம் ஆண்டில் நடந்த மலபார் விவசாயி களின் கலகத்திற்கு முன்பாகவே வேறு பல போராட்டங்களும் இங்கே நடந்தன. இது போன்ற எழுச்சிகளுக்குத் தலைமை தாங்கியதற்காக மாம்பரம்ஃபாலஸ் ஙுபூக்கோயா தங்கல் அவர்கள் பிரிட்டிஷாரால் நாட்டைவிட்டே வெளியேற்றப்பட்டார் என்ற வரலாறும் மலபார் பகுதிக்கு உண்டு. மலபார் பகுதியில் நிலவும் பிரச்சனைகளை ஆராய்வதற்காக பிரிட்டிஷாரால் அனுப்பப்பட்ட வில்லியம் லோஹன் என்பவர் இந்தப் போராட்டங்கள் அனைத் திற்கும் பின்னால் நிலவிய பிரச்சனைகள் அனைத்துமே அடிப்படையில் விவசாயத்தின் மீதானவையே என்று தெளிவாகக்குறிப்பிட்டி ருக்கிறார்.

முகமது அப்துர் ரஹ்மானும் கம்யூனிஸ்டுகளும்

மாப்பிளா கலகம் என்று பெயரிட்டு பிரிட்டிஷார் அவதூறு செய்த கலகம் என்பது அதற்கு முன்பு நடைபெற்ற கலகங்களின் தொடர்ச்சியே ஆகும். இந்தக் கலகத்தை பிரிட்டிஷார் மிகக் கொடூரமான முறையில் அடக்கி ஒடுக்கினர். அலி முசலியார் போன்ற தலைவர்கள் தூக்கிலிடப் பட்டு கொல்லப்பட்டனர். வரியம்குன்னத் குன்னகமது ஹாஜி, செம்பசேரி தங்கல் ஆகியோர் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். இந்தக் கலகத்தில் ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்டோர் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். சுமார் 14000 பேர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். இந்தத் தொடர் சம்பவத்தில் மிகவும் தீவிரமான சம்பவமாக இருந்தது. 1921 நவம்பர் 17ம் தேதியன்று நிகழ்ந்த சரக்கு ரயில் பெட்டி வண்டி துயர சம்பவமாகும். வகுப்புவாத அடிப்படையில் மாப்பிளாக்களின் வெறியாட்டத்தை நசுக்குவது என்ற பெயரில் பிரிட்டிஷார் மேற்கொண்ட முயற்சிக்கு எதிரான உறுதியான நிலைபாட்டை மேற்கொண்டவர் முகமது அப்துர்ரஹ்மான் ஆவார். இக்கலகத்தின் தன்மையில் அடங்கியிருந்த தேசியவாதப் போக்கை உணர்ந்து கொண்ட நிலையில் இப்போராட்டத்திற்கு ‘’மலபார் கலகம் என்று பெயர் சூட்டியவர் அவரே ஆவார். அந்த நேரத்தில் முஸ்லிம் லீகும் பின்னர் காங்கிரஸ் கட்சியும் இந்தக்கலகத்தை அவதூறு செய்தன. அதன் பிறகே முகமது அப்துர்ரஹ்மான் களத்தில் இறங்கி கலகம் செய்து கொண்டிருந்தோருக்கு ஆதரவு தெரிவித்தார். முஸ்லிம்களின் பணக் காரர்கள் இந்தக் கலகத்திற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்த அதேநேரத்தில், ஏழைகளே இந்தக் கலகத்தின் பின்னே அணி திரண்டனர். பணக்காரர்களின் நலனை மட்டுமே பாதுகாத்துக் கொண்டிருந்த லீக், அவர்களுக்கு ஆதரவாக நின்று கலகத்தின் மீத அவதூறு பொழிந்தது. முகமது அப்துர் ரஹ்மான் மேற்கொண்ட நிலைபாட்டை ஆதரிப்பது என்ற போக்கை இடதுசாரிகள் கடைப் பிடித்தனர். இந்தப் பின்னணியில்தான் காங்கிரசில் இந்த வலதுசாரி சக்திகளுக்கு எதிராகப் போராடும் நோக்கத்துடன் கேரள மாநில காங்கிரஸ் கமிட்டி ஒன்று முகமது அப்துர் ரஹ்மானை தலைவராகவும், இஎம்எஸ்-ஐ செயலாளராகவும் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டது.

மலபார் கலகம்

மலபார் கலகத்தின் 25வது ஆண்டு வெள்ளி விழாவை முன்னிட்டு 1946 ஆகஸ்ட் 18,19 தேதிகளில் கோழிக்கோட்டில் நடைபெற்ற கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் திருவாங்கூர், கொச்சி, மலபார் கமிட்டிகளின் கூட்டுக் கூட்டமானது “1921 : அறைகூவலும் எச்சரிக்கையும்” என்ற தலைப்பில் ஒரு தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியது. இந்த விஷயத்தை மேலும் விளக்கும் வகையில் தோழர் இஎம்எஸ் அதே தலைப்பில் ஒரு பிரசுரத்தையும் எழுதினார். இந்தப் பிரசுரத்தை தேசாபிமானியில் வெளியிட்டதற்காக அதை தடை செய்வதென பிரிட்டிஷ் அரசு முடிவு செய்தது. மலபார் கலகத்தை அதன் உண்மை யான பொருளில் ஆய்வு செய்ததற்காக தேசாபி மானி தடை செய்யப்பட்டது. முஸ்லிம் லீகும் காங்கிரஸ் கட்சியும் மலபார் கலகத்தை அவதூறு செய்த அதேநேரத்தில் அதன் உண்மையான தன்மை கம்யூனிஸ்டுகளால் முன்வைக்கப்பட்டது. பிரிட்டிஷார் செய்ததைப் போன்றே சில வகுப்புவாத சக்திகளும் இந்தக் கலகத்தை மாப்பிளாக்களின் வெறித்தனம் என சித்தரித்தன. எனினும் இந்தச் சம்பவம் நிகழ்ந்த போது அது ஒரு வகுப்புவாதத்தன்மை கொண்டதாக மாறக் கூடாது என்பதற்காகவே கலகத்தின் தலைவர்களின் அணுகுமுறையானது அமைந்திருந்தது. வரியம் குன்னம் குன்னகமது ஹாஜி அவர்களின் அணுகுமுறை இதையே வெளிப்படுத்துகிறது. இது ஒரு முஸ்லிம்களின் கலகம் என்ற கருத்தை குன்னகமது ஹாஜி நிராகரித்தார். 1946 ஆகஸ்ட் 25 அன்று தேசாபிமானியில் சர்தார் சந்த்ரோத் எழுதிய கட்டுரையில் குன்னகமது ஹாஜியின் உரை கீழ்க்கண்ட வகையில் மேற்கோள் காட்டப் பட்டிருந்தது. ————“நேற்று எனக்கு ஒரு தகவல் கிடைத்தது. தற்போது நடைபெற்று வரும் கிளர்ச்சி இந்துக்களுக்கும், முஸ்லிம்களுக்கும் இடையேயான ஒரு போர் என்பதாக மற்ற நாடுகளில் கூறப்படுவதாகத் தெரியவந்தது.” இந்துக்களின் மீது எங்களுக்கு எவ்வித வெறுப் பும் கிடையாது. ஆனால் அரசாங்கத்திற்கு உதவி செய்பவர்களும் எங்களை அரசாங்கத்திடம் காட்டிக் கொடுப்பவர்களும், எவ்வித கருணையு மின்றி தண்டிக்கப்படுவார்கள். தேவையில்லாமல் இந்துக்களுக்கு யாராவது ஊறு செய்கிறார்கள் என்று தெரிய வந்தால், நானே அவர்களை தண்டிப்பேன். இந்துக்கள் நம்மோடு ஒரே நாட்டில் சகோதரர்களாக வாழ்பவர்கள். இந்த நாட்டை ஒரு முஸ்லிம் நாடாக மாற்ற வேண்டும் என்ற ஆசை எதுவும் எங்களுக்கு இல்லை.

மலபார் கலகத்தின் சாரம் என்பது மதரீதியான மோதல் என்ற கருத்தோட்டம் முற்றிலும் தவறானது என்பதையே இவை அனைத்தும் தெளிவாக்குகின்றன. கலகத்தை (அரசிற்கு) காட்டிக் கொடுத்து துரோகமிழைக்க முயன்றவர்கள் மட்டுமே கொல்லப்படவில்லை, போலீஸ் உடனும் ராணுவத்துடனும் சேர்ந்து கொண்டு இந்தக் கலகத்தை ஒடுக்க முயற்சி செய்த முஸ்லீம் அதிகாரிகளும் கூட படுகொலை செய்யப்பட்டனர். ஆமு சாஹிப், மொய்தீன் இன்ஸ்பெக்டர் போன்ற போலீஸ் அதிகாரிகளை கிளர்ச்சியாளர்கள் கொன்றனர். கிளர்ச்சியாளர்களை பிரிட்டி ஷாருக்கு காட்டிக் கொடுத்ததற்காக அனக்காயம் சேக்குட்டி அதிகாரி என்பவரும் அவர்களால் கொல்லப்பட்டார். கலகத்தின் பொதுவான நடைமுறை என்பது மதரீதியானதாக அமைந் திருக்கவில்லை என்பதையே இவை நிரூபிக் கின்றன. ஒரு சில இடங்களில் இந்தக் கலகத்தை வகுப்புவாத வழியில் திசை திருப்பி விடுவதற் கான முயற்சிகளும் நடைபெற்றன என்பதை சுட்டிக்காட்டவும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தவற வில்லை.

இந்தப் பின்னணியில் தான் இந்த அறை கூவலையும் அதே நேரத்தில் ‘எச்சரிக்கை’யையும் கட்சி கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டது. இது போன்ற சில அம்சங்களும் நிலவி வந்தது என்ற உண்மையை சுட்டிக் காட்டிய கட்சி இது ஒரு அறைகூவல் மட்டுமல்ல; ஓர் எச்சரிக்கையும் கூட என்ற முடிவுக்கு வந்தது.

சர்வதேச அளவிலும் கூட மலபார் கலகத்தை ஆய்வு செய்து, அதனடிப்படையில் கொள்கை களை உருவாக்குவதிலும் கம்யூனிஸ்டுகள் தலையீடு செய்தனர். இந்தக் கலகமானது லெனினின் கவனத்தையும் ஈர்த்தது. இந்த கால கட்டத்தில் உருவான இந்து – முஸ்லீம் ஒற்றுமையின் முக்கியத்துவத்தையும் லெனின் தனது எழுத்துக் களில் பதிவு செய்திருந்தார். மலபார் கலகத்தின் பின்னணியில் இந்தியாவில் விவசாயப் பிரச்சனை, விவசாயிகளின் போராட்டங்கள் ஆகியவை பற்றி கிடைக்கின்ற உண்மைகள் அனைத் தையும் ஒன்று திரட்டி, ஒரு பிரசுரம் ஒன்றை உருவாக்குமாறு அன்றைய இந்திய கம்யூனிஸ்டு களில் ஒருவரான அபானி முகர்ஜிக்கு லெனின் ஆலோசனை வழங்கினார். ஒரு பொருளாதார நிபுணருமான அபானி முகர்ஜி அவ்வாறே ஒரு பிரசுரத்தை எழுதி ருஷ்ய மொழியிலும், ஆங்கில மொழியிலும் மாஸ்கோவிலிருந்து வெளியிட் டார். குடோவ்ஸ்கி என்ற ருஷ்ய நாட்டவர்தான் மலபார் கலகம் பற்றி முதன்முதலாக ஆய்வு செய்து டாக்டர் பட்டம் bப்றறவர். அதே போன்று பிரிட்டனைச் சேர்ந்த கம்யூனிஸ்ட் ஆன கான்ராட் வுட்ஸ் என்பவரும் மலபார் கலகம் பற்றி ஆய்வு செய்தார். சுருக்கமாக கூறுவதெனில் காங்கிரஸ் கட்சியும், முஸ்லீம் லீக்கும் மலபார் கலகத்தை தூற்றிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில், சர்வதேச அளவில் அதன் முக்கியத்துவத்தை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தவர்கள் கம்யூ னிஸ்டுகள் தான்.

1800களின் துவக்க காலத்தில் நிகழ்ந்த பழஸி கலகம், (திருவாங்கூரைச் சேர்ந்த) வேலுத்தம் பிய்ன தலைமையிலான போராட்டங்கள் ஆகிய அனைத்துமே பிரிட்டிஷ் எதிர்ப்புத் தன்மை கொண்டவையாகவே இருந்தன. இந்தப் போராட்டங்களில் உள்ளடங்கி இருந்த தேசபக்தி உணர்வுதான் அனைத்துக் காலங்களிலும் நமது போராட்டங்களுக்கு வலிமை ஊட்டுகிறது. இங்கு அடுத்த கட்டமாக நிகழ்ந்த போராட்டங்கள் நிலப்பிரபுக்களுக்கு எதிரான தன்மை கொண்டதாக இருந்ததையும் நம்மால் காண முடிந்தது. அத்தகைய போராட்டங்களில் மலபார் கலகம் மிக முக்கியமானதொரு இடத்தை வகிக்கிறது.

19ஆம் நற்றாண்டின் துவக்கத்தில் இதுபோன்ற கலகங்கள் நடைபெற்ற போது இயக்கவியல் பொருள்வாதக் கருத்துக்களோ அல்லது இடது சாரி அரசியல் இயக்கங்களோ கேரளாவில் இருக்கவில்லை. எனவே அவற்றில் சில பல வீனங்கள் தோன்றுவதென்பது இயற்கையான ஒன்று தான். சீனாவில் நடைபெற்ற விவசாயப் போராட்டங்கள் குறித்து ஆழ்ந்த அறிவு கொண்ட செஸ்னூ அரசியல் கருத்துக்களும் இயக்கமும் தெளிவான இலக்கும் தலைமையும் கொண்டதாக இல்லாத போது மத ரீதியான கருத்துக்களும் சிந்தனையும் விவசாயப் போராட் டங்களுக்கான உந்து சக்தியை வழங்கும் என்று தெளிவாக எடுத்துக் கூறியுள்ளார். இதுபோன்ற ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு, நிலப்பிரபுத்துவ எதிர்ப்பு கலகங்களின் பாரம்பரியத்தை அதையடுத்து வந்த நாட்களில் கம்யூனிஸ்டுகள் மேற்கொண்டு முன்னெடுத்துச் சென்றார்கள் என்பதே உண்மை யாகும். தூக்கு மேடையை நோக்கிச் சென்ற கையூர் போராளிகள் ஏகாதிபத்தியற்கு எதிராக வும் நிலப்பிரபுத்துவத்திற்கு எதிராகவும் கோஷங் களை எழுப்பிய படியே தான் உயிர் நீத்தனர் என்பதும் அனைவரும் அறிந்த ஒன்று தான். கம்யூனிஸ்டுகள் செய்ததெல்லாம் மலபார் விவசாயிகளின் கலகத்தில் வெளிப்பட்ட சில பலவீனங்களை சரி செய்து, அதன் சாதகமாமன அம்சங்களை முன்னெடுத்துச் சென்றதன் மூலம் நிலப்பிரபுத்துவத்திற்கு எதிரான போராட் டத்தை மேலும் முன்னேற்றி இருக்கிறார்கள் என்பதேயாகும்.

மலபார் கலகமும் நினைவிடங்களும்

இடது ஜனநாயக முன்னணியின் ஆட்சிக் காலத்தில்தான் மலபார் கலகத்தின் போற்று தலுக்குரிய தலைவர்களான அலி முசலியார், மாதவன் நாயர் ஆகியோருக்கு நினைவிடங்கள் எழுப்பப்பட்டன. அலி முசலியார் நினைவிடத் திற்கு டி. சிவதாசமேனன் அடிக்கல் நாட்ட, மாதவன் நாயர் நினைவிடத்திற்கு பலோலி முகமது குட்டி அடிக்கல் நாட்டினார். திரூர் நகராட்சியில் இடது ஜனநாயக முன்னணி ஆட்சி பொறுப்புக்கு வந்த பிறகே ரயில் பெட்டி துயர சம்பவத்திற்கான நினைவிடம் உருவாக்கப்பட்டது. வல்லம்புரத்தில் ஹிட்ச்காக்கின் நினைவாக எழுப்பப்பட்டிருந்த நினைவிடத்தை அகற்றியதும் இடதுசாரி ஜனநாயக முன்னணி அரசுதான். மலபார் கலகத்தின தொடர் விளைவாக மலபார் சிறப்பு போலீஸ் படையில் முஸ்லீம்களுக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. 1957 இல் ஆட்சிக்கு வந்த (இ.எம்.எஸ். தலைமையிலான) இடதுசாரி அரசு தான் அந்த உத்தரவை மாறியமைத்து தடையையும் நீக்கியது. இதர பகுதி மக்கள் கோயில்களை கட்டிக் கொள்வதில் எவ்விதக் கட்டுப்பாடும் கிடையாது, தடையெல்லாம் முஸ்லீம்களுக்கு மட்டும் தான். இத்தகைய தடைகளையும் அரசு அகற்றியது.

சமூக சீர்திருத்த இயக்கங்கள்

சமூகத்தில் நவீன கருத்துக்கள் வலுப்பெற்று வரும் நிலையில் சமூகத்தின் இதர பிரிவினரைப் போன்றே முஸ்லீம்கள் மத்தியிலும் பாரம்பரியமான வழிமுறைகளில் மாற்றம் வேண்டுமென்ற சிந்தனை அதிகரித்தது. முஸ்லீம் பிரிவில் மறுமலர்ச்சி இயக்கங்கள் எழுந்தன. சையத் சானுல்லா மக்தி தங்கள் இத்தகைய மறுமலர்ச்சி போக்கு முன்னேறிச் செல்வதற்காகப் பாடுபட்ட தலைவர்களில் தலைசிறந்தவர் ஆவார். மலையாளம், அரபி, ஆங்கிலம், உருது, பாரசீக மொழிகளை அவர் நன்கறிந்தவர் ஆவார். பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் அவருக்கு வேலை கிடைத்த போதிலும், இந்த மத மறுலர்ச்சிக்கான இயக்கங் களில் பங்கேற்க வேண்டுமென்று அவர் வேலையை ராஜினாமா செய்தார். மூட நம்பிக்கை, தீய நோக்கங் கொண்ட சடங்குகள் ஆகியவற்றுக்கு எதிராக அவர் போரிட்டார். நவீன கல்வியைப் பெற்ற, சீர்திருத்தப் பாதையை மேற்கொள்ளுமாறு அவர் முஸ்லீம்களை கேட்டுக் கொண்டார். கல்வி நிறுவனங்களையும் அவர் நடத்தினார். அரபி, மலையாளம் ஆகிய மொழிகளில் அவர் நூல்களையும், பிரசுரங்களையும் வெளியிட்டார். பழமைகளின் எதிர்ப் பிறகு அவர் இரையாகவில்லை. சாலியத் குன்னேஹமத் ஹாஜி அவர்களின் பெயர் இங்கே குறிப்பாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட வேண்டும். ஓர் ஆசிரியர் என்ற முறையில் இஸ்லாமிய மதக் கல்வி, பொதுக் கல்வி ஆகியவற்றை பாரம்பரிய மான முறையிலிருந்து அவர் விடுவித்தார். நவீன காலத்திற்கு அவர்களை அழைத்துச் செல்ல அவர் முயற்சித்தார். பெண்களின் கல்வியிலும் அவர் சிறப்பான ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். ஷேக் முகமத் ஹமதானி தங்கள் கல்வித்துறையில் சிறப்பாகச் செயல்பட்ட மற்றொரு முக்கிய நபர் ஆவார். இஸ்லாமிய மறுமலர்ச்சி இயக்கத்தில் முக்கிய பங்கு வகித்த வைக்கம் மௌலவி உலகின் புதிய வளர்ச்சிப் போக்குகளை முஸ்லீம் இனத் தவரிடையே கொண்டு செல்லும் நோக்கத் துடன் ஐக்கிய முஸ்லீம் சங்கத்தை உருவாக்கி னார். அவரது நவீனப்படுத்தும் முயற்சிகளில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்த அதே நேரத்தில் அரசியல் நடவடிக்கைகளில் தலையிடவும் அவர் முயற்சித்தார். வைக்கம் மௌலவிக்கு சொந்த மான நாளிதழில் ஸ்வதேசாபிமானி ராம கிருஷ்ண பிள்ளையின் கட்டுரைகள் வெளிவந்தன.

எரநாட்டிலும், வள்ளுவ நாட்டிலும் குத்தகை விவசாயிகளை அணிதிரட்டுவதில் கட்டிளசேரி முகமத் முசலியார் முக்கிய பங்கு வகித்தார். நவீன கால வாழ்க்கை, நவீன முறையிலான கல்வி ஆகியவற்றை இஸ்லாமிய நம்பிக்கையாளர் களிடம்b காண்டு சேர்க்க இதுபோன்ற பல தனி நபர்களும் முயற்சிகளை மேற்கொண்டிருக்கி றார்கள். அரக்கல் அரச குடும்பத்தினருக்கு கல்வி பயிற்றுவித்து வந்த ஆசிரியரான கோயாக்குஞ்சு சாஹிப் இத்தகையோரில் ஒருவராவார். குரானை மலையாளத்தில் மொழி பெயர்த்த சி.ஐ.அஹமத் மௌலவி குறிப்பிடத்தக்க ஒருவராவார். குரானை மலையாளத்தில் மொழி பெயர்ப்பது தவறானது என்ற கருத்தும் அப்போது எழுந்தது. இந்தக் கருத்தை மறுதலித்தே அவர் இந்தப் பணியை முடித்தார். குரானை மொழி பெயர்க்க அஹமத் மௌலவிக்கு ஊக்கமளித்தவர் முகமத் அப்துர்ரஹ்மான் ஆவார். அரசியலில் தீவிரமாக அவர் இறங்கியிருந்த போதிலும் மறுமலர்ச்சி தொடர்பான நபர்களோடு தொடர்ந்து உறவை நீடித்து வருவதிலும் கவனம் செலுத்தினார். செக்கணூர் மௌலவியின் சிந்தனைகளும் இந்தப் பிரிவினரை ஒத்ததே ஆகும்.

முஸ்லீம்களிடையே இயக்கங்கள்

உலகில் முஸ்லீம் இனத்தவரிடையே நிலவும் வலுவான பிரிவினை என்பது ஷியா, சன்னி ஆகிய இரு பிரிவகளாக உள்ளன. இதில் கேரளாவில் ஷியா பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள் கிட்டத்தட்ட இல்லை என்றே கூறிவிடலாம். இங்கே சன்னி பிரிவு மிகவும் முக்கியமான பிரிவாகும். மதச்சார் பற்ற ஓர் அரசின் கீழ் செயல்படுவது இஸ்லாமியக் கொள்கைக்குத் தடையான ஒன்றல்ல; ஏனெனில் மதநம்பிக்கை களையும் சடங்குகளையும் பின்பற்ற அது அனுமதிக்கிறது என்ற வகையில் மதச்சார் பற்ற நிலைபாட்டை பொதுவாக ஏற்றுக் கொள் ளும் போக்கே சன்னி பிரிவினரிடம் நிலவுகிறது. மத சீர்திருத்தம் என்ற பெயரில் முஜாஹித் இயக்கமும் உருவானது. மசூதிக்குள் பெண்களை அனுமதிப்பது போன்ற சாதகமான கண்ணோட் டங்கள் சிலவற்றை அவர்கள் முன்வைத்தனர். இஸ்லாமிய மதத்திற்குள் முற்போக்கான கண் ணோட்டங்களையும் அவர்கள் எழுப்பினார்கள். புதிய காலத்தில் இதுபோன்ற கண்ணோட் டங்களை முன்வைக்க முடியுமா? என்பதும் பரிசீலனைக்கு உரிய ஒன்று தான். ஜமாத் ஏ இஸ்லாமி அமைப்பானது மதத்திற்கும் அரசிற் கும் இடையே எவ்வித வேறுபாட்டையும் காணாது, ஓர் இஸ்லாமிய அரசை நிறுவ வேண்டும் என்று விழைகின்ற, மதச்சார்பின்மை கருத்தை எதிர்க்கின்ற, இத்தகைய நோக்கங்களுக்காகப் பாடுபடுகின்ற ஓர் அமைப்பாகும். ஓர் இஸ்லாமிய அரசிற்குள் மட்டுமே இஸ்லாமிய நம்பிக்கைகளை முன்னெடுத்துச் செல்ல முடியும் என்ற நிலைபாட்டையே அவர்கள் மேற்கொண் டிருக்கிறார்கள். ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பின் இந்து நாடு என்பதைப் போலவே இஸ்லாமிய நாடு என்ற கருத்தோட்டத்தை முன்வைக்கின்ற ஜமாத் ஏ இஸ்லாமி அமைப்பின் வகுப்புவாதத் திட்டம் கடுமையாக எதிர்க்கப்பட வேண்டிய ஒன்றாகும். நலக்கட்சி என்ற முக மூடியை அணிந்தபடி தங்களது திட்டத்தை அமல்படுத்த அவர்கள் இப்போது முயற்சித்து வருகிறார்கள். தேசிய ஜனநாயக முன்னணியானது இப்போது இந்திய சமூக ஜனநாயகக் கட்சி என்ற பெயரில் செயல் பட்டு வருகிறது. தீவிரவாதக் கருத்துக்களை கடுமையாகப் பிரச்சாரம் செய்வது; முஸ்லீம் சமூகத்திற்கு வகுப்புவாத வெறியூட்டுவது என் பதே அவர்களின் வழியாக இருந்து வருகிறது. முஸ்லீம் வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் இதர மத நம்பிக்கையை கொண்டவர்களுடன் எவ்வகையிலும் தொடர்பு வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது என்றும் குறிப்பிட்டதொரு வகையில் தான் அவர்கள் வாழ வேண்டுமென்றும் குறிப்பிட்ட வகையில் தான் உடை அணிய வேண்டுமென்றும் அவர்கள் வற்புறுத்துகிறார்கள். இவ்வகை யானது முஸ்லீம் சிறுபான்மை மக்களை பொதுச் சமூகத்திலிருந்து விலக்கி வைப்பதற்கான ஒரு முறையே ஆகும்.

இன்றைய உலக அரசியலும் முஸ்லீம் மக்களும்

உலக அரசியலில் மேலாதிக்க முறைகளை கையாண்டு வரும் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின் செயல்கள் மற்ற இடங்களைப் போலவே கேரளாவிலும் ஆழ்ந்த கவலையை முஸ்லீம் பிரிவினரிடையே ஏற்படுத்தியுள்ளது. குறிப்பாக வளைகுடா பகுதியில் கேரள மாநிலத்தைச் சேர்ந்த லட்சக்கணக்கானோர் வேலை செய்து வரும் நிலையில் இது கவலைக்குரிய ஒன்றேயாகும். உண்மை என்னவெனில் கேரள மாநிலத்தில் வீடுகளில் அடுப்பெரிய வேண்டுமெனில் வளை குடா பகுதியில் வேலை செய்வேர் அனுப்பும் பணம் தேவைப்படுகிறது. அங்குள்ள எண்ணெய் சுரங்கங்களை கைப்பற்ற வேண்டும் என்ற நோக் கத்துடன் வளைகுடா பகுதியில் தன் அதி காரத்தை நிலைநிறத்திக் கொள்ள அமெரிக்கா முயற்சித்து வருகிறது. ஈராக்கிலும் ஆப்கானிஸ் தானிலும் தனது மேலாதிக்கத்தை நிலைநாட்டிய பிறகு ஈரானிலும் சிரியாவிலும் பிளவுகளை ஏற்படுத்த அது முயற்சித்து வருகிறது. அரேபிய பகுதியில் இப்போது மீதம் இருக்கும் ஒரேயொரு மதச்சார்பற்ற நாடான சிரியாவை சீர்குலைக்க பயங்கரவாதிகளுக்கு ஊக்கமளிக்கப்படுகிறது. அமெரிக்காவின் இத்தகைய தலையீடுகள் முஸ்லீம் மக்களிடையே கடுமையான எதிர்ப்பை எற்படுத்தியுள்ளது. அமெரிக்காவின் இத்தகைய ஜனநாயகமற்ற செயல்களை எதிர்ப்பதற்கு இந்தியாவைப் போன்ற நாடுகள் தயாராக இல்லை என்பது மிகவும் மோசமானதொரு விஷயம் ஆகும். அரேபியப் பகுதிகளில் இருக்கும் நாடுகளின் மிக நெருங்கிய நண்பனாக சோவியத் யூனியன் திகழ்ந்து வந்தது. இப்போது போலவே அப்போது கூட அமெரிக்கா இப்பகுதிகளில் தலையிட முயற்சி செய்தது. சோவியத் யூனியன் தான் அதைத் தடுத்து வந்தது. எகிப்தில் நேரடி யாகத் தலையிட அமெரிக்கர் முயற்சித்த நேரத்தில், அதற்கு எதிராக சோவியத் யூனியன் நேரடியாகக் களத்தில் இறங்கியவுடன் அமெரிக் காவினால் எதையும் செய்ய முடியவில்லை. அந்த நாட்களில் ஈராக் உள்ளிட்ட பல்வேறு அரேபிய நாடுகளும் சோவியத் யூனியனுடன் நல்ல உறவு களை வைத்திருந்தன. சோவியத் யூனியன் சரிவு தான் அமெரிக்காதனது நலன்களை மற்றவர் களின் மீது திணிப்பதற்கான ஒரு சூழ்நிலையை உருவாக்கியது.

தேசிய அரசும் முஸ்லீம் மக்களும்

சங் பரிவார் படைகள் இந்தியாவில் இந்துத்துவா வகைப்பட்ட செயல்திட்டத்தை அமல் படுத்த முயற்சி செய்து வருகின்றன. பாப்ரி மஸ்ஜித் தரைமட்டாக்கியதன் மூலம் மதச்சார்பின்மை, ஜனநாயகம் ஆகியவற்றை அவர்கள் வேரோடு வெட்டிச் சாய்த்தார்கள். மதச்சார்பற்ற தொரு கட்சி என்று கூறிக் கொள்கின்ற காங் கிரஸால் சங்பரிவாரின் இத்தகைய நடவடிக்கைகளை தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை. எந்தவிதமான நடவடிகையையும் எடுக்க தங்களது ஆதுரவு உண்டு என்று இடதுசாரிகள் அறிவித்திருந்த போதிலும் சங்பரிவாரை தடுத்து நிறுத்த காங்கிரஸ் தயாராக இல்லை. வகுப்புவாதத் தாக்குதல்களுக்கு தலைமை தாங்குவோரை சட்டத்தின் முன்னால் கொண்டு வந்து நிறுத்துவதிலும் அரசு பெரும்பாலும் தவறுகிறது. இத் தகைய போக்குகளும் கூட சிறுபான்மையினரில் சிறியதொரு பகுதியினர் பயங்கரவாதத்தை நோக்கி நடைபோட்டுச் செல்வதற்கானதொரு பின்னணியை உருவாக்குகிறது. பயங்கரவாதம் என்பது குறிப்பிட்டதொரு மதத்திலிருந்து மட்டுமே வெளிப்படுகின்ற ஓர் அம்சம் அல்ல. சங்பரிவாரின் தலைமையின் கீழ் மலேகான், கோவா, மெக்கா மஸ்ஜித் போன்ற இடங்களில் நிகழ்ந்த வெடிகுண்டுச் சம்பவங்கள் இந்த யதார்த்தத்தை சுட்டிக் காட்டுகின்றன. தற்போதைய தேசிய சூழ்நிலையில் காங்கிரசிற்கும் பாஜகவிற்கும் மாற்றான ஓர் அரசியல் சக்தியை முன்னுக்குக் கொண்டு வருவது மிகவும் முக்கிய மானது என்பதை இதிலிருந்தே உணர்ந்து கொள்ள இயலும். வெளிநாட்டு உறவுக் கொள்கை பொருளாதாரக் கொளகைகள் உள்ளிட்டு அவர்கள் முன்னிறுத்தும் கொள்கைகளில் அமெரிக்க ஆதரவுப் போக்கையே காங் கிரசும், பாஜகவும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

இன்றைய சூழ்நிலை

கேரளாவில் வசிக்கும் முஸ்லீம்கள் நாட்டின் இதர பகுதிகளில் வசிக்கும் முஸ்லீம்களை விட நெடுந்தூரத்தில் முன்னேற்றமாக இருக்க முடிந்துள்ளது. கேரளாவில் உள்ள சிறுபான்மை இனத்தவரின் மொத்த எண்ணிக்கையானது மாநில மக்கள் தொகையில் கிட்டத்தட்ட பாதியளவிற்கு உள்ளது. மதரீதியான பாரபட்சம் அல்லது ஒடுக்குமுறை என்பது மற்ற மாநிலங்களைப் போல் இங்கு உணரப்படுவதில்லை. முஸ்லீம் இனத்தவரில் கணிசமான பகுதியினர் பணம் படைத்தவர்களாக மாறியுள்ளனர். இந்த இனத்தின் தலைமைப் பொறுப்பும் அவர்களிடமே உள்ளது. சிறுபான்மையினரின் உரிமைகள் என்ற பெயரால் காப்பாற்றப்படுவதெல்லாம் இந்த இனத்தின் மேல்தட்டு மக்களின் நலன்கள்தான். அரசியல் அதிகாரத்தில் தலையிட இனத்தவரின் ஆதரவை அவர்கள் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்வதற்கான பாஜகவுடன் கூட சேர்ந்து கொள்வதில் இந்த இனத்தின் மேல்தட்டு மக்களுக்கு எவ்விதத் தயக்கமும் இருப்பதில்லை. முஸ்லீம்களின் உரிமைகளுக்காகவே நிற்கிறோம் என்று கூறிக் கொள்கின்ற முஸ்லீம் லீக் மேற்கொள்ளும் அணுகுமுறையானது இத்தகைய பணம் படைத்த பிரிவினரின் நலன்களே முக்கியம் என்பதையே எடுத்துக் காட்டுவதாக உள்ளது. வசதிபடைத்த இந்தப் பிரிவினரை சுட்டிக் காட்டியும் அவர்களின் நலன்களையே லீக் பாதுகாக்கிறது என்று கூறியும் வகுப்புவாத செயல்திட்டம் ஒன்றிற்கு பிரச்சாரம் மேற் கொள்ள ஆர்.எஸ்.எஸ். முயற்சித்து வருகிறது. இவ்வாறு முஸ்லீம் மக்களுக்கு எதிரான உணர்வு களைத் தூண்டிவிட அவர்கள் முயற்சிக்கி றார்கள்.

வகுப்புவாதங்களுடன் சமரசம்

வலதுசாரிகளின் அரசியல் கொள்கைகள் என்பது வகுப்புவாத அடிப்படையில் மக்கள் பிளவுபடுவதை நோக்கி அழைத்துச் செல் வதையே நோக்கமாகக் கொண்டவையாகும். கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தை எதிர்கொள்வதற்காக சாதிய, மதரீதியான சக்திகளுடன் இணைந்து நிற்கவும் அவர்கள் தயாராக இருக்கிறார்கள். வலதுசாரிகளின் ஆதரவு நிழலில்தான் இத் தகைய சக்திகள் வளரத் துவங்குகின்றன. பாஜகவுடன் கூட அவர்களால் உறவு கொள்ள முடியும் என்பதை இதற்கு முந்தைய தேர்தல்களில் பேபூர் வடகரா கூட்டணிகள் நிரூபணம் செய்தன. கடந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் ஐக்கிய ஜனநாயக முன்னணி தேசிய ஜனநாயக முன்னணியுடன் ஏற்படுத்திக் கொண்ட உறவு இத்தகைய போக்கைச் சேர்ந்த ஒன்றுதான். இடதுசாரிகள் மாநிலத்தில் ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருக்கும் போது வகுப்புவாதக் கலவரங்கள் எதுவும் தலைதூக்குவதில்லை. ஆனால் ஐக்கிய ஜனநாயக முன்னணி ஆட்சி செய்யும் போது நிலைமை அப்படி இருப்பதில்லை. அரசியல் நோக்கங்களுக்காக மதத்தைப் பயன்படுத்திக் கொள்வதன் விளைவே இது. இத்தகைய போக்கில் மாற்றம் அவசியமாகிறது.

அரசியல் அதிகாரத்தை நிலைநாட்டுவது என்ற செயல்திட்டம் எதையும் மலபாரில் உள்ள முஸ்லீம்களின் வரலாற்றிலிருந்து எவராலும் காண முடியாது. அனைத்துப் பகுதி மக்களுடன் இணைந்து வாழ்வது என்ற பாதையையே அவர்கள் பொதுவாக மேற்கொண்டு வருகின்றனர். முஸ்லீம் மக்களுக்கு இடையே செயல்பட்டு வரும் வகுப்புவாத சக்திகள் இதை உடைத்து நொறுக்குவது என்ற அரசியல் நிகழ்ச்சி நிரலுடன் முன்னேறி வருகின்றன. இத்தகைய செயல்கள் பொதுவான வாழ்க்கைப் போக்கிலிருந்து முஸ்லீம்களை தனிமைப்படுத்துவது மட்டுமின்றி பெரும்பான்மை வகுப்பைச் சேர்ந்த வகுப்புவாத சக்திகள் வளர்வதற்கான அடித்தளத்தை உருவாக்குவதாகவும் அமைகிறது. வகுப்புவாத சக்திகள் அனைத்துமே தொழிலாளி வர்க்க இயக்கங்களை குறிவைத்துத் தாக்குவதிலிருந்து இதை உணர முடியும். மக்களின் அடிப்படைப் பிரிவுகளின் நலன்களை உடைத்து நொறுக்கு வதாகவே பெரும்பான்மை, சிறுபான்மை பிரிவு வகுப்புவாதங்களின் செயல்கள் அமைகின்றன.

சமூக வாழ்விற்கு மேலும் ஒத்திசைவு தேவை

மக்களை ஒருவரை ஒருவர் எதிர்த்துப் போராடச் செய்வது என்ற வகுப்புவாத சக்தி களின் செயல்திட்டத்தைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டுமெனில், பொதுவெளியை மேலும் வலுப்படுத்துவதில் நமது தலையீடு அவசிய மாகிறது. இந்தப் பின்னணியில் தான் பொதுக் கல்வியை வலுப்படுத்துவது என்பது முக்கியமான ஒன்றாக ஆகிறது. மத நம்பிக்கை உள்ள, மத நம்பிக்கை இல்லாதவர்களின் குழந்தைகள் ஒன்றாகக் கலந்து செயல்படும் இது போன்ற நிறுவனங்களே மதச்சார்பின்மையின் வலுவான அடித்தளங்களாகக் செயல்படும். சாதிய அடிப்படையிலான, மத அடிப்படையிலான சக்திகளால் நடத்தப்படும் அரசு உதவிபெறாத கல்வி நிறுவனங்கள பலவற்றிலும் குறிப்பிட்ட வகையான கல்வியை மட்டுமே பிள்ளைகள் பெறுகினறனர். இத்தகைய நிறுவனங்கள் மாண வர்களின் மனதில் மதச்சார்பற்ற அடித்தளத்தை வளர்த்தெடுப்பதற்கு தடைக்கற்களாக மாறி யுள்ளன என்பதற்கு ஏராளமான உதாரணங்கள் உள்ளன.

மதச்சார்பின்மையும் ஜனநாயகமும் நிலவு கின்ற ஒரு சமூகத்தில் தான் நவீன காலத்திற்குப் பொருத்தமான, அவற்றோடு ஒத்திசைவாக உள்ள கண்ணோட்டம் ஒன்றை வளர்த்தெடுக்க இயலும். அதிகமான அளவில் பிற்போக்குத்தன மான நிலைபாடுகளை மேற்கொள்ளும் இனத் தலைவர்களுக்கு எதிராகக் குரல் கொடுக்கவும் முடியும். திருமணம் செய்து கொள்வதற்கான வயது பற்றிய விஷயத்தில் மேற்கொள்ளப்பட் டுள்ள பிற்போக்குத் தனமான கொள்கை அணுகுமுறைகள் பெண்களின் வாழ்க்கையை மேலும் பின்னுக்குத் தள்ளவே வழிவகுக்கும். இதுபோன்ற முயற்சிகளுக்கு எதிராக நிற்கவும் முடியும்.

விழாக் காலங்களின்போது பல்வேறுபட்ட மதங்களைச் சேர்ந்த மக்கள் ஒன்றாகக் கூடுவது என்ற முறையை விரிவுபடுத்துவது அவசியம் என்பதோடு அவற்றை வாழ்க்கையின் முக்கிய தருணங்களாக மாற்றுவதும் அவசியமாகும். திருமணம், இறப்பு போன்ற தருணங்களுக்கு குறிப்பான முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட வேண்டும்.

ஒவ்வொரு மதத்திலும் வகுப்புவாதத்தையும் தீவிரவாதத்தையும் பிரச்சாரம் செய்கின்றவர் களை தனிப்படுத்த மதநம்பிக்கை கொண்ட அனைவரும் முன்முயற்சி எடுக்க வேண்டும். காந்திஜி, மௌலான அபுல்கலாம் ஆசாத் உள்ளிட்ட விடுதலைப் போராட்டத் தியாகி களின் முன்மாதிரியை முன்வைத்துப் பிரச்சாரம் செய்ய வேண்டும். மதத்திற்குள் மறுமலர்ச்சியின் முன்னேற்றத்தை வலுப்படுத்துவதில் முற்போக்கு எண்ணங்கொண்டவர்களின் தலையீடு அவசியமாகும்.

ஒருவர் எந்தவொரு மதத்தை நம்புபவராக இருந்தாலும் சரி, வாழ்க்கையின் பிரச்சனைகள் என்பது அனைவருக்கும் பொதுவானதே. அவற் றைக் கையிலெடுத்து, முன்னே அடிவைத்துச் செல்லும் போது தான் பொதுப் பிரச்சனைகளில் ஒற்றுமையை உறுதிப்படுத்த முடியும். இத்தகைய ஒன்றுபட்ட நிலைபாடு மதச்சார்பற்றதொரு சமூகத்திற்கு இன்றியமையாத ஒன்றாகும். மார்க்சிஸ்ட் கட்சியானது மக்களின் வாழ்க்கைப் பிரச்சனைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு அவர்களை அணிதிரட்டும் பணியில் ஈடுபட் டுள்ள ஒரு கட்சியாகும். சமூக பிற்போக்கு நிலையை போக்கத் தலையிடும் அதே நேரத்தில் வர்க்க ஒற்றுமையின் அடிப்படையில் மக்களை முன்னெடுத்துச் செல்லவே கம்யூனிஸ்டுகள் பாடுபட்டு வருகிறார்கள். இவ்வழியில் தோழர் இ.எம்.எஸ். முன்வைத்த பாதையையே கட்சி பின்பற்றி வருகிறது. துயரத்தில் ஆழ்ந்துள்ள மக்கள் பிரிவினரின் பிரச்சனைகளில் சிறப்பான கவனம் செலுத்துவதில் கட்சி உறுதியாக உள்ளது. கேரளாவில் தாழ்த்தப்பட்ட – பழங்குடி மக்கள், பெண்கள், சிறுபான்மையினர், மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட பிரிவினர் முன்னேறிய இனத் தவரில் பொருளாதார ரீதியில் பிற்படுத்தப்பட்ட பிரினிர் போன்ற அனைவருமே பல்வேறு வகையான பிரச்சனைகளை எதிர்கொண்டே வருகின்றனர். அவற்றை சிறப்பான முறையில் காணவும் இயலும். இவ்வகையில் முஸ்லீம் பிரிவினரின் பிரச்சனைகளை கையாள கட்சி எப்போதுமே போதிய கவனம் செலுத்தி வந் துள்ளது.

சிறுபான்மையினரின் நலனுக்கான தலையீடுகள்

சிறுபான்மை பிரிவைச் சேர்ந்த மக்கள் எதிர் கொள்ளும் இடையூறுகளை கையிலெடுத்து தொடர்ந்து தலையிட்டு வந்த ஒரே இயக்கம் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் மட்டுமே ஆகும். இந்தி யாவிலேயே முதன் முறையாக, 1957இல் முஸ்லீம் களுக்கு ஒதுக்கீட்டை அறிமுகப்படுத்தியது கம்யூனிஸ்டுகளின் தலைமையில் கேரளத்தில் அமைந்த அரசு தான். அது அறிமுகப்படுத்திய நிலச்சீர்திருத்தங்களின் விளைவாக முஸ்லீம் குத்தகைதாரர்களுக்கு நிலத்திற்கான உரிமை கிடைத்தது. இடதுசாரி அரசின் தலையீட்டின் விளைவாகவே அவர்கள் நிதி நிலைமை பெரு மளவிற்கு முன்னேற்றம் கண்டது. 1967இல் அமைந்த இடதுசாரி அரசு தான் முஸ்லீம் சிறுபான்மையினர் தங்களது பிற்பட்ட நிலை யிலிருந்து மீள உதவும் வகையில் மலப்புரம் மாவட்டத்தை உருவாக்கியது. மலப்புரத்திலேயே ஒரு பல்கலைக்கழகத்தை உருவாக்குவதிலும் தலைமை தாங்கியது. முஸ்லீம் மக்களைப் பொறுத்த வரையில் இடதுசாரி அரசுகளின் தலையீடுகளின் விளைவாக பொதுக் கல்வி, பொது சுகாதாரம் போன்றவற்றில் சாதகமான விளைவுகள் ஏற்பட்டன. இந்தியாவில் உள்ள சிறுபான்மையினரிடையே நிலவும் பொதுவான பிற்பட்ட தன்மையை பற்றியும், சிறுபான்மை யினரின் பிரச்சனைகள் குறித்தும் ஆய்வு செய்ய சச்சார் கமிட்டி நியமிக்கப்பட்டது. அதனடிப் படையில் மாநிலத்திலுள்ள பிரச்சனைகளை ஆராய்ந்து, அவற்றை தீர்ப்பதற்கான நடவடிக் கைகளை மேற்கொண்டது இடது ஜனநாயக முன்னணி அரசு தான்.

அவர்கள் எந்த சாதியை, மதத்தை சேர்ந்தவர்க ளாக இருந்தாலும் அல்லது எந்தப் பிரிவிலும் சேராதவர்களாக இருந்தாலும் மக்களின் பிரச் சனைகளை கையிலெடுத்துச் செயல்பட்டு வரும் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி, சாதி அல்லது மதத்தின் பெய ரால் மோதல்களைத் தூண்டி விட முயற்சிக்கும் பிற்போக்குவாதிகளின் தலையீடுகளை அகற்ற முனைகிறது. கட்சியின் செயல்பாடு என்பதே மதச்சார்பின்மையின் முக்கிய தூணாக மாறி யுள்ளது. மதச்சார்பற்றதொரு சமூகத்தை உறுதிப் படுத்த வேண்டுமெனில் இடதுசாரி இயக்கம் வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும். சிறுபான்மை பிரிவுகளை பாதுகாக்க இடதுசாரிகளின் வளர்ச்சி அத்தியாவசியமான ஒன்று என்பதும் உணரப்பட வேண்டும்.

சிறுபான்மை மக்களைப் பொறுத்தவரையில் மதச்சார்பற்றதொரு சமூகம் என்பது மிக முக்கியமான ஒன்றாகும். இதுபோன்ற ஒரு சமூகத்தை வலுப்படுத்துவதற்கு பதிலாக முஸ்லீம் மக்களை பொது நடவடிக்கைகளிலிருந்து அகற்றவே வகுப்பவாத, தீவிரவாத அமைப்புகள் முயற்சித்து வருகின்றன. அவர்களின் இத்தகைய செயல்திட்டத்தை எதிர்த்துப் போராட முடியும். முஸ்லீம் லீக்கின் நிலைபாடு என்பது இத்தகைய சக்திகளுடன் சமரசம் செய்து கொள்வதாகவே அமைந்துள்ளது. இந்த பிரிவினரில் வசதிபடைத்தோரின் நலன்களை பாதுகாக்க அவர்கள் மேற்கொள்ளும் தலையீடுகளை இதே பிரிவைச் சேர்ந்த ஏழைகளின் நலன்களுக்கு எதிரானது என்ற உண்மையை வேறுபடுத்திப் பார்ப்பதும் அவசியமாகும்.

ஆங்கில மார்க்சிஸ்ட் இதழ் 30 (ஜனவரி – மார்ச் 2014)ல் வெளியானது.

இடதுசாரி இயக்கமும், சுற்றுச் சூழல் பிரச்சனைகளும்!

வனங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டியது தான். ஆனால் அது யாருக்காக? மனிதனுக்காகத் தானே? அவனை அழித்தொழித்த பிறகு வனத்தைப் பாதுகாப்பதன் பொருள் என்ன?… அரசாங்க அதிகாரத்தையும், ஏராளமான நிலங்களையும் வைத்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு மட்டும் தான் வாழ்க்கையா?

– ஏ.கே.கோபாலன்

ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசு பதவியேற்றதும், குறைந்த பட்ச திட்டத்தில் எஸ்.சி., எஸ்.டி என்ற பகுதியில் பழங்குடி மக்களையும், வனம் சார்ந்து வாழும் சமூகங்களையும், வனங்களிலிருந்து வெளியேற்றுவது நிறுத்தப்படும் என உறுதி அளிக்கப்பட்டது. 2006 ஜூலை மாதம் 22 ம் தேதி ஐ.மு., இடதுசாரி ஒருங்கிணைப்புக் கூட்டத்திலும் சி.பி.எம். பழங்குடி மக்கள் மசோதா தொடர்பான தனது கருத்துக்களை வலியுறுத்தியுள்ளது. பழங்குடி அல்லாத வனம்சார் மக்களையும் மசோதாவின் வரம்புக்குள் கொண்டு வருவது, கட் ஆஃப் ஆண்டை 1980 லிருந்து 2005 என விஸ்தரிப்பது, 2.5 ஹெக்டேர் என்ற உச்ச வரம்பை நீக்குவது மற்றும் பயனாளிகளை கிராம சபைகளையே தேர்ந்தெடுக்கச் சொல்வது என 4 முக்கியமான விஷயங்களை வலியுறுத்தி பிரதமருக்கு கடிதம் கூட எழுதப்பட்டுள்ளது. (Peoples Democracy, September 3, 2006. பக்கம் 7) வனங்களையும், இயற்கை வளங்களையும் தனியார் வசமாக்குவதால் சுற்றுச்சூழல் பாதிக்கப்படுவதுடன் அங்கே வசிக்கும் மக்களின் வாழ்வாதாரங்களும் பறிக்கப்படும் என்பதும், இடதுசாரிக் கட்சிகள் சார்பில் வனங்கள், சுற்றுச்சூழல் அமைச்சரகத்திற்கு தெளிவு படுத்தப்பட்டுள்ளது (Peoples Democracy, Sep. 24, 2006, பக்கம் 5)

நாடு முழுவதும் பழங்குடி மக்களும், வனம் சார்ந்த சமூகங்களும் எதிர் கொண்டுள்ள பிரச்சனைகள் ஏராளம். சுற்றுச்சூழல் பிரச்சனைகளில் இடதுசாரிகளின் நிலைபாடு என்ன? பழங்குடி மக்களின் வாழ்வாதாரங்களை பாதுகாக்க சி.பி.எம். போன்ற இடதுசாரிக் கட்சிகள் / அரசுகளின் நிலைபாடு என்ன? என்னென்ன திட்டங்களை இடதுசாரி அரசுகள் குறிப்பாக திரிபுரா, மேற்குவங்க அரசுகள் மேற்கொண்டுள்ளன? இப்படி பல கேள்விகளுக்கு விடைகாண படிக்க வேண்டியதொரு நூல் சுற்றுச் சூழலும் வாழ்வுரிமையும் பழங்குடி மக்கள் : சமகால விவாதமும் எதிர் காலத் திட்டமும் ஆகும். அர்ச்சனா பிரசாத் அவர்களால் ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்ட “Environmentalism and the Left Contemporary Debates and Future Agendas in Tribal Areas”  என்ற நூலை லெஃப்ட் வேர்டு புக்ஸ் வெளியிட்டது. தமிழில் சஹஸ், முரளி, சாமி ஆகிய மூவரால் மொழி பெயர்க்கப்பட்டு, பாரதி புத்தகாலயம் வெளியிட் டுள்ளது. இன்று பழங்குடி மக்கள் இனச் சான்றிதழ் பெறுவதி லிருந்து, பட்டா இன்றி, வாழ வழியின்றி வெளியேற்றப்படுவது என்று அன்றாடம் நிறைய பிரச்சனைகளை சந்தித்து வருகின்றனர். பொதுச் சொத்துக்கள் மறைந்து விட்டன. வருவாய் காடுகள் ரிசர்வ் காடுகளாக இஷ்டம் போல் மாற்றப்படுகின்றன. இந்த நூலில் வட இந்திய பகுதிகளில், குறிப்பாக இயற்கை வளங்கள் கொழிக்கும் ஜார்கண்ட், உத்தராஞ்சல், சத்தீஸ்கர் மற்றும் பழங்குடி மக்கள் அதிகம் உள்ள ஒரிசா, மத்தியப்பிரதேச நிலைமைகள் விளக்கப்பட் டுள்ளன. தவிர, சுற்றுச்சூழல் தொடர்பாக இடதுசாரிகள் பார்வை எப்படி உள்ளது என்பதும் நூலில் விவாதத்திற்குட்படுத்தப் பட்டுள்ளது.

பொதுவாக, சுற்றுச் சூழல் என்று பேசுகையில் காற்று, நீர், ஒலி மாசு, அதிகரிக்கும் வெப்பம் பற்றித்தான் பேசப்படுகிறது. ஆனால், காலங்காலமாக இயற்கையை குறிப்பாக, வனம் சார்ந்த வாழ்க்கை முறையை பின்பற்றும் பழங்குடி மக்களின் வாழ்வு அரசு கொள்கை களால் எந்த அளவுக்கு பாதிக்கப்படுகின்றது என்பதைப் பற்றி இடதுசாரிகளைத் தவிர, வெறும் சிலரே அக்கறை கொண்டுள்ளனர். 1973 ல் நடந்த சிப்கோ இயக்கம் வரலாற்றில் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு இயக்கங்களில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகும். சுற்றுச்சூழல் இயக்கமென்பது வளர்ச்சி பற்றிய விவாதத்தில் வாழ்வு ரிமை மற்றும் சுற்றுச் சூழலை பாதுகாப்பதற்காக ஆங்காங்கே நடைபெறும் தொடர் போராட்டங்கள் மற்றும் மோதல்களைக் குறிக்கும் ஒரு பொதுவான பதமாகும் என ஆசிரியர் முன்னுரையிலே குறிப்பிட்டுள்ளார்.

பழங்குடியினரும், நிலப்பிரச்சனையும் என்ற அத்தியாயத்தில், நிலச்சீர்திருத்தம், நில ஆக்கிரமிப்பு ஆகியவற்றில் இடதுசாரி களின் நிலை விளக்கப்படுகிறது. காந்திய சுற்றுச்சூழல் வாதிகளும், இடதுசாரிகளும், நவீன வளர்ச்சித் திட்டங்களும், வணிகமயமாகும் விவசாயமும் பழங்குடி மக்களின் வாழ்வாதாரங்களைப் பாதிக்கின் றன என்பதை ஏற்கின்றனர். தங்கள் நிலங்களிலிருந்து அந்நியப்படு கின்றனர் அம்மக்கள் என்பதில் கருத்து வேறுபாடு இல்லை என்று கூறும் நூலாசிரியர், பிரிட்டிஷார் ஆட்சியில் நிலவருவாய் சட்டங் களின் விளைவுகளை விளக்குகிறார். இடதுசாரிகளைப் பொருத்த வரை, மேற்குவங்கம், திரிபுரா, கேரளா ஆகிய மாநிலங்களில், நிலச்சீர்திருத்தம் நன்கு அமலாக்கப்பட்டுள்ளது. 1940 களிலேயே திரிபுராவிலும், ஆந்திராவிலும் நடத்தப்பட்ட விவசாயிகள் போராட் டத்தை நூலாசிரியர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். உழுபவனுக்கே நிலம் என்ற கோஷத்தை வைத்து இடதுசாரிகள் போராடினர். திரிபுராவில் ஜீமியா மக்கள் நில உரிமைகளுக்காகப் போராடியது குறிப்பிடத் தக்கது. 1990 களில் அகில இந்திய விவசாய சங்கம் பழங்குடி மக்களின் நில உரிமைகளுக்கான போராட்டத்தை நடத்துகையில், பல்வேறு முக்கியக் கோரிக்கைகளை வைத்தது. இந்தக் கோரிக்கைகள் பழங்குடி மக்களின் பிரத்யேகப் பிரச்சனைகளைக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டன. நூலாசிரியர் மேற்கு வங்கத்தில் 1977 முதல் 2001 ம் ஆண்டு வரை கையகப்படுத்திய 1.4 மில்லியன் ஹெக்டேர் நிலத்தில் 56 சதம் தலித்துகளுக்கும், பழங்குடியினருக்கும் வழங்கப்பட் டுள்ளது. பயனாளிகளில் 18 சதம் பழங்குடியினர் என்றும், 37 சதம் தலித்துகள் என்ற புள்ளி விபரம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், அதே நேரம், பயனாளிகள் மாநிலத்தில் உள்ள பழங்குடியினரில் 10 சதம் மட்டுமே என்றும், பழங்குடியின மக்களின் தேவைகள் பூர்த்தி செய்ய விவசாயம் அல்லாத மற்ற வாய்ப்புகளைப் பரிசீலிப்பது அவசியம் என்றும் குறிப்பிடுகிறார். கூடவே, நிலச் சீர்திருத்தம் மூலமாக பழங்குடிகள் நீடித்த, வளமான விவசாயச் சமூகமாக நிலைபெற இடதுசாரி இயக்கத்தின் பார்வையில் மேலே கூறப்பட்டது தொடர்பாக மாற்றம் தேவையென சுட்டிக் காட்டுகிறார்.

பழங்குடியினர் ஆக்கிரமிப்பாளர்களாக எவ்வாறு சித்த ரிக்கப்படுகின்றனர் என்பதை விவரித்துள்ள ஆசிரியர், மாநில வாரியாக, ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ள நிலங்கள் எவ்வளவு என்ற பட்டியலையும் தந்துள்ளார். 1980 ல் இயற்றப்பட்ட வன (பாதுகாப்பு) சட்டத்தின் முக்கியத்துவமும் தரப்பட்டுள்ளது. பழங்குடி மக்களின் வாழ்க்கை வனம் சார்ந்ததாக இருப்பதால், அவர்களை ஆக்கிரமிப்பாளர் எனச் சித்தரிப்பது தவறு என்று இடதுசாரிகள் கூறுகின்றனர். 2002 ல் சி.பி.ஐ(எம்) ராஞ்சியில் நடத்திய மாநாடு, வன வளங்கள் மீதும், நிலங்கள் மீதும் பழங்குடிகளுக்கு உள்ள உரிமைகளை யாரும் பறிக்க முடியாது என்ற கருத்தை வலியுறுத்தியுள்ளது.  இடதுசாரிகள் முன் வைத்த மற்ற சில முக்கிய கோரிக்கைகளும் பழங்குடி மக்களிடையே வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளது. நூலாசிரியர் காந்தியவாத சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளின் நிலைபாட்டையும் விளக்கியுள்ளார். இதனால் இருவேறு புரிதல்கள் தெளிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளன. இடதுசாரிகள் நீடித்த விவசாய உற்பத்தி, விவசாயம் சாரா வேலை வாய்ப்புகளில் கவனம் செலுத்தி, தீர்வு காண முயல வேண்டும் என்றும் கூறியுள்ளார்.

பழங்குடியினரின் வாழ்க்கை முறையும், வேளாண்மை நெருக்கடியும் என்ற அத்தியாயத்தில் தற்போதைய சூழல் படம் பிடித்துக் காட்டப்பட்டுள்ளது. விவசாயிகளின் தற்கொலை, இடு பொருள் விலை உயர்வு, தாராளமயம் ஏற்படுத்தியுள்ள மோசமான விளைவுகளை நன்றாக விளக்கியுள்ளார். நிலப்பயன்பாடு பற்றி விளக்கும் போது, சுழற்சி முறை பயன்பாட்டை இடதுசாரிகள் ஏற்கவில்லை என்கிறார். பழங்குடியினர் விவசாயத்தில் உள்ள பிரச்சனைகளைத் தீர்க்க புதிய வழிமுறைகளைக் கடைபிடிக்க வேண்டுமென்றும, திரிபுரா அனுபவம் எடுத்துக்காட்டாக உள்ள தென்று எழுதியுள்ளார். வந்தனா சிவா போன்றவர்களின் வாதங்களும் முன் வைக்கப்பட்டுள்ளன. இடதுசாரிகள் பசுமைப் புரட்சியைக் கண்மூடித்தனமாக ஆதரிக்கவில்லை. உணவு உற்பத்தி அதிகரிக்கக் காரணமாக இருந்த பசுமைப் புரட்சி, ஏற்றத்தாழ்வு களை அதிகரிக்கச் செய்தது என்பது தான் உண்மை. வந்தனா சிவா போன்றோர், பசுமைப் புரட்சியை கடுமையாகச் சாடுகின்றனர். இடதுசாரிகளின் நிலைபாட்டிற்கும் மற்ற சுற்றுச் சூழல் இயக்கத்தி னரின் நிலைபாட்டிற்கும் உள்ள வேறுபாட்டை நூலாசிரியர் நன்கு தெளிவுபடுத்தியுள்ளார்.

இந்த அத்தியாயத்தில் புனல் காடு விவசாயம் மற்றும் ரப்பர் விவசாயம் பற்றி விரிவாக எழுதப்பட்டுள்ளது. திரிபுரா, கேரளா மாநில அனுபவங்கள் தரப்பட்டுள்ளன. புனல்காடு விவசாயம் தாக்குப்பிடிக்கக் கூடிய முறை என்பதை இடதுசாரிகள் ஏற்க வேண்டும் என ஆசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளார். (புனல் காடு விவசாயம் என்பது சுழற்சி முறையில் மாறி மாறிப் பயிரிடும் முறை) சுழற்சி முறை விவசாயம் பழங்குடியினருக்கு பொருளாதார ரீதியில் உதவும் என்பது அவர் கருத்து.

பல வட மாநிலங்களில் விவசாயிகளின் பட்டினிச்சாவுகள், காரணங்கள், தீர்வுகளை விளக்கி, பெரிய கம்பெனிகள் விவசாயத் துறையில் நுழைவது எந்த அளவு பிரச்சனைகளை உண்டாக்கும் என்பதையும் எடுத்துரைக்கிறார் நூலாசிரியர். குறிப்பாக, பணப் பயிர்களுக்கு மாறியதால், வெளியிலுள்ள பெரு விவசாயிகள் பழங்குடியினரின் நிலங்களை குறைந்த விலைக்கு வாங்கிய சம்பவம் நிறைய இடங்களில் நடந்துள்ளது. குடிபெயர்தல் பிரச்சனையை ஆழமாக விவாதித்துள்ளார். (பக்கம் 57) இதில் வடமாநிலங்களின் அனுபவம் விளக்கப்பட்ட போதிலும், அதை தமிழகச் சூழலுக்கு அப்படியே பொருத்திப்பார்க்க இயலும். பருவகால குடிபெயர்தல் என்பது காலம் காலமாக உள்ளது தான். ஆனால், நெருக்கடி காரணமாகக் குடிபெயர்வது என்பது கடந்த பத்தாண்டுகளில் அதிகரித்துள்ளதென்பது நாம் இந்தியா முழுமையிலும் காண முடியும். நூலாசிரியரும் இதையே தெளிவுபடுத்தியுள்ளார்.

பழங்குடியினர், காடுகள், உலகமயம் என்ற அத்தியாயம் பழங்குடியினரின் உரிமைகள், அத்து மீறல்கள், போராட்டங்களை விளக்குகிறது. காடுகளைப்பற்றி அரசின் பார்வை எப்படியுள்ளது? பழங்குடி மக்களின் நன்மைகளைப் பாதுகாக்கும் விதத்தில் காடுகள் மீதான அரசின் கட்டுப்பாடு என்பது இருக்க வேண்டுமென இடதுசாரிகள் கருதுகின்றனர். இதையொட்டி இரண்டு கருத்தோட்டங்கள் தொடர்பாக எழுந்துள்ள சர்ச்சைகளை ஆசிரியர் விளக்குகிறார். 1). மேற்கத்திய நவீன கருத்தோட்டம் 2). பழங்குடிகளின் பழமையான கருத்தோட்டம் என விளக்கும் போது, வனவிளைபொருட்கள் எப்படி சிறியவை, பெரியவை எனப் பிரிக்கப்பட்டு, அரசாங்கம் சிறியவை மீதான தனது கட்டுப்பாட்டை அதிகரித்தது என்று தெளிவுபடுத்தியுள்ளது பயனுள்ளதாகும். மத்தியப்பிரதேசம், பீகார் மாநிலங்களில் இயற்றப்பட்ட சட்டங்கள் வனப் பொருட்களைச் சுரண்டவே உதவியது என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. ஏராளமான எடுத்துக்காட்டுகள் தரப்பட்டுள்ளன. காடுகளை யார் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக்கொள்வது? என்ற கேள்விக்குப் பதிலாக, மேற்கு வங்க அரபாரி பரிசோதனை விளக்கப்பட்டுள்ளது. கூட்டு வன மேலாண்மைத் திட்டம் மூலம் மேற்கு வங்கத்தில் முதல் 15 ஆண்டுகள் வனத்துறைக்கும், மக்களுக்குமிடையே நம்பிக்கையை வளர்த்து, முறைப்படி பலன்களை இருதரப்பினரும் பங்கிட்டுக்கொள்ள உதவியது. இந்தப் பரிசோதனை தனித்தன்மை வாய்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது என்று குறிப்பிடும் ஆசிரியர், அதன் பிரச்சனைகளையும் கோடிட்டு காண்பித்துள்ளார்.

வளர்ச்சியும், புலம் பெயர்க்கும் அரசியலும் என்ற அத்தியாயத்தில் நவீன வளர்ச்சியின் பலன்கள், பிரச்சனைகள், அதன் பின்விளைவுகள், அதில் அடங்கியுள்ள அரசியல் போக்குகளை விளக்குகிறது. நர்மதை அணைப்பிரச்சனையிலிருந்து துவங்கி, தொழிற்சாலைகள் போன்றவை  பழங்குடி மக்களை எப்படிப் பாதிக்கிறது என்றும், இதை இடதுசாரிகள் எப்படிப் பார்க்கின் றனர் என்பதையும் விளக்குகிறது. குறிப்பாக, புலப் பெயர்ச்சி – மறுவாழ்வுப் பிரச்சனையில் இடதுசாரிகளும், சுற்றுச் சூழல் வாதிகளும் ஒரே நிலையை எடுக்கின்றனர். கேரளத்தில் அமைதிப் பள்ளத்தாக்கு  விஷயத்தில், கே.எஸ்.எஸ்.பி. யின் போராட்ட நடவடிக்கை இடதுசாரிகள் மத்தியில் நவீன வளர்ச்சித் தன்மை பற்றிய சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியுள்ளது என்கிறார். ஆனால், நர்மதா திட்டத்திற்கெதிரான போராட்டங்களுக்கு இடதுசாரிகள் அளிக்கும் ஆதரவு, பாதிக்கப்பட்ட மக்களைப் பற்றி அக்கறை காட்டுகின்றனர் என்பதைத் தெளிவாக்குகிறது. நர்மதை அணைப் பிரச்சனையை விளக்கி, இதில் இடதுசாரிகளின் நிலைபாட்டையும் நூலாசிரியர் விளக்கியுள்ளார். சி.பி.ஐ.(எம்) கட்சி 1992 ல் எடுத்த நிலை என்ன என்பதுடன், 2002 ல் கட்சி உறுப்பினர்கள் பாதிக்கப்பட்ட மக்களைச் சந்தித்த பின் முன்வைத்த கோரிக்கைகள் (பக்கம் 87) விரிவாகத் தரப்பட்டுள்ளன. இந்த விளக்கங்கள் கட்சியின் நிலைபாட்டைப் புரிந்து கொள்ள உதவுகிறது.

இந்திய ஜனநாயகத்தில் பழங்குடியினர் என்ற அத்தியாயம் சுதந்திரத்திற்கு முன்பும், அதற்குப் பின்பும் இந்திய அரசின் அணுகுமுறை எப்படி இருந்தது என்பதை விளக்குகிறது. குறிப்பாக, நேருவின் பார்வை பற்றி எழுதப்பட்டுள்ளது. தவிர, ஆதிவாசிகளுக்கு திட்டங்களில் எவ்வளவு ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டுள்ளது என்பதும் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது. ஒதுக்கீட்டில் பெரும் பகுதி கல்விக்கும், சமூகப் பணிகளுக்குமான மானியங்களாகும் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.

பழங்குடி மக்களுக்கான முதல் அமைப்பை 1948 ல் பிளவுபடாத இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தான் துவக்கியது. அவர்களுக்கான கூட்டுறவு அமைப்பு ஏற்படுத்தப்பட்டது. மாவட்ட சுயாட்சி கவுன்சில்களினால், பழங்குடி மக்களின் விழிப்புணர்வு அதிகரிக்கும் என்றும், அவர்கள் முன்னேற வழி வகுக்கும் என்றும் இடதுசாரிகள் கருதினர். அதை வலியுறுத்திப், போராடி 1982ல் அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தின் 7வது அட்டவணையின் கீழ் மாவட்ட சுயாட்சிக் கவுன்சில் அமைக்கப்பட்டது. இந்த கவுன்சிலர் கள் சிறப்பாகச் செயல்பட முடியுமென்பதற்கு திரிபுரா சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும்.

பின்னுரையில் நூலாசிரியர் மூன்று முக்கிய சவால்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

  1. புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை – உலகமயம், தனியார்மயம், தாராளமயம் ஆகியவற்றின் விளைவாக, அசமத்துவ வளர்ச்சி ஏற்பட்டுள்ளதை இடதுசாரிகள் வலியுறுத்துகின்றனர்.
  2. பிளவுவாதம், வகுப்புவாதம் – இதற்கெதிரான போராட்டங் களை இடதுசாரிகள் தொடர்ந்து நடத்தி வருகின்றனர். இதில் சுற்றுச்சூழல் இயக்கத்தினர் சிலர் இணைந்த போதிலும், பகுகுணா போன்றோர் தங்கள் நிலைபாட்டிற்கு ஆதரவைத் தேட மத அடிப்படைவாத சக்திகளுடனான உறவைப் பயன்படுத்துகின்றனர். சந்தர்ப்பவாதப் போக்கைக் கடைபிடிக்கின்றனர்.
  3. நீர், நிலம், வனங்கள் சீர்கெட்டு வருவது மிகப்பெரிய சவால். உண்மையான சவாலாக ஆசிரியர் எதைக் கருதுகிறார்? நிலம், நீர், வனம் என்ற இந்த வளங்களின் மீது பிற பகுதியினருக்கும் இருக்கக் கூடிய உரிமைகளுக்கு முரணின்றி இப்பழங்குடி மக்களுக்குள்ள அத்தகைய உரிமைகளை எவ்வாறு உறுதிப்படுத்துவது என்பதில் தான் உண்மையான சவால் அடங்கியுள்ளது.

இந்த நூல்  இரண்டு அம்சங்களில் மிகவும் முக்கியமானது. ஒன்று, கட்சி உறுப்பினர்கள் மத்தியிலேயே, சுற்றுச் சூழல் பிரச்சனைகளில் நம்  கட்சியின் நிலைபாடு பற்றிய தெளிவான புரிதல் குறைவாகவே உள்ளது. மற்ற பிரச்சனைகள் மீது கொடுக்கும் அளவு அழுத்தம் – நமது கூட்டங்கள் எழுத்துகளில் – சுற்றுச்சூழல் பிரச்சனைகளில் இல்லை எனலாம். பெரிய அணைகள், வன வளங்கள் மீதான கட்டுப்பாடு, பழங்குடி மக்கள் உரிமைகளுடன் மற்றவர்களுக்கு ஏற்படும் மோதல் போன்றவற்றில் கட்சியின் நிலைபாட்டை புரிந்து கொள்ள இந்நூல் உதவுகிறது. இரண்டாவதாக, தமிழகச் சூழலுக்குப் பொருத்திப் பார்த்து, ஆய்வுகளை மேற்கொள்ளவும் தூண்டும் வண்ணம் உள்ளது. இந்நூல் பெரும்பாலும் வட இந்திய மாநிலப் பிரச்சனைகளை மையமான எடுத்துக்காட்டுகளாக ஓரிரு இடங்களில் சுட்டிக் காட்டப்பட்டுள்ளது.

தமிழகத்தில் மலைவாழ் மக்கள் சங்கம் பழங்குடி மக்கள் பிரச்சனைகள் மீது இயக்கங்கள் நடத்தியுள்ளது. பளியர் என்ற பழங்குடி மக்கள் திண்டுக்கல், தேனி, விருதுநகர் மாவட்டங்களில் வசிக்கின்றனர். விருதுநகர் மாவட்டம் சதுரகிரி மலையில் அணில் களைப் பாதுகாக்கிறோம் என பழங்குடி மக்கள் வெளியேற்றப்படுகின்றனர். இதுபோல், குறும்பர், இருளர் என பழங்குடியினர் வாழ்வாதாரங்களை இழந்து அல்லலுறுகின்றனர். பழங்குடியினர் பற்றி தெரிந்து கொள்வதற்கு மட்டுமின்றி, அவர்களைத் திரட்டும் பணியை மேற்கொள்ளும் தோழர்களுக்கும் இந்நூல் மிகவும் பயனளிக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.