உலகமயமாக்கல்: 25 ஆண்டுகளில் பொருளாதாரம் வளர்ந்ததா? (புள்ளிவிபரங்கள்)

பெருகும் ஏற்றதாழ்வுகளின் 25 ஆண்டுகள் – பகுதி 2

முந்தைய பகுதி: <<<        அடுத்த பகுதி : >>>

பொருளாதார வளர்ச்சி விகிதம்

ஒரு நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சி விகிதத்தை அதன் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி மதிப்பு (ஆங்கிலத்தில் GDP) இந்த ஆண்டு கடந்த ஆண்டைவிட எவ்வளவு சதவிகிதம் வேறுபடுகிறது என்பதன் அடிப்படையில் கணக்கிடுவர். ஜி.டி.பி. என்பது ஒருநாட்டில் ஓர்ஆண்டில் உற்பத்தியாகும் அனைத்துப் பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளின் சந்தைமதிப்பு ஆகும். இது ஒரு நாட்டின் பொருளாதார வலுவை குறிப்பிடுவதாகக் கொள்ளலாம். ஆனால் ஜி.டி.பி.யின் அளவை வைத்து நாட்டு மக்களின் வாழ்நிலை பற்றி ஒரு முடிவுக்கு வர இயலாது. மக்கள் வாழ்நிலை என்பது, என்ன உற்பத்தி செய்யப்பட்டுள்ளது, அது பல்வேறு பகுதி மக்களுக்கு எந்தெந்த அளவில் கிடைத்துள்ளது போன்ற அம்சங்களை உள்ளடக்கியதாகும். இருப்பினும், நவீன உலகில், ஜி.டி.பி.யின் ஆண்டு வளர்ச்சி விகிதம் ஒரு முக்கிய குறீயீடாகக் கருதப்படுகிறது. நம் நாட்டு ஆளும்வர்க்கங்கள் தாராளமய காலத்தைப் புகழும்பொழுது இக்குறியீட்டையே முக்கியமாக முன்வைக்கின்றனர். மார்க்சீயப் பார்வையில், ஜி.டி.பி. வளர்ச்சி என்பது பொருளாதார செயல்பாட்டின் ஒரு அம்சம்தான். இருந்த போதிலும், ஜி.டி.பி. வளர்ச்சியையும் நாம் பரிசீலிக்கலாம். குறிப்பாக, தாராளமய கொள்கைகள் 1991இல் வேகப்படுத்தப்பட்ட பொழுது, அவை ஜி.டி.பி. வளர்ச்சி விகிதத்தைப் பெரிதும் அதிகரிக்கச் செய்யும் என்ற வாதம் ஆளும் வர்க்கங்களால் முன்வைக்கப்பட்டது. இது நிகழ்ந்துள்ளதா? என்று முதலில் பரிசீலிப்போம்.

பொருளாதார வளர்ச்சியின் அளவு, மற்றும் தன்மை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில், தாராளமய காலத்தை மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிக்கலாம். முதல்பகுதி 1991முதல்1997வரை. அடுத்தது 1998முதல்2004வரை. மூன்றாம் பகுதி 2004முதல்2014வரையிலான பத்துஆண்டுகள்.

1991-1997 காலத்தில் பொருளாதார வளர்ச்சி

1991 இல் இருந்து 1997 வரை ஒருபுறம் அரசு உரமற்றும்உணவு மானியங்களை வெட்டி, மக்களின் வாங்கும் சக்தியைப் பறித்த போதிலும், நிதித்துறை தாராள மயமாக்கல், உலக வர்த்தக அமைப்பின் விதிமுறைகளின் தாக்கம் ஆகியவை துவக்க நிலையிலேயே இருந்தன. மேலும் ஐந்தாம் ஊதியக்குழு பரிந்துரைகளும் உலகளவில் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறைகளுக்குக் கிடைத்த ஏற்றுமதி வாய்ப்புகளும் பொருளாதார வளர்ச்சி விகிதம் 1980களின் பிற்பகுதியில் ஏற்பட்ட வளர்ச்சி விகிதத்திற்குக் குறையாமல் இருக்க உதவின. இதன் பொருள் 1990களில் ஏற்பட்ட வளர்ச்சி விகிதம் 1980களில் நிகழ்ந்த வளர்ச்சி விகிதத்தைவிட கூடுதலாக இல்லை என்பதும் முக்கிய செய்தி. எனவே, தாராளமய காலத்தின் முதல் பத்து ஆண்டுகளில் வளர்ச்சி விகிதம் அதிகரிக்கவில்லை என்பது தெளிவாகிறது.

அதேசமயம், 1990களில் வளர்ச்சியின் தன்மையில் மாற்றம் நிகழ்கிறது. 1991இல் தாராளமய கொள்கைகள் தீவிரப்படுத்தப்பட்ட பின், 1986-1990உடன் ஒப்பிடுகையில், அடுத்த பத்து ஆண்டுகளில் வேளாண் மற்றும் வேளாண்சார் துறைகளின் வளர்ச்சி விகிதங்கள் பெரிதும் குறைந்தன. தொழில்துறையைப் பொறுத்தவரையிலும் கூட, 1990களின் இரண்டாம் பகுதியில் வளர்ச்சி விகிதம் குறைந்தது. இதன்பொருள் மிக முக்கியம். நாட்டு மக்களில் பாதிக்கும் அதிகமானோர் தங்கள் வாழ்வுக்கு நம்பியிருக்கும் வேளாண்மைத் தொழில் தேக்கத்தில் இருந்தால் ஒட்டுமொத்த பொருளாதாரவளர்ச்சி கூடக்குறைய இருந்து என்ன பயன்? தாராளமய கொள்கைகள் வேளாண்துறையை பாதித்தது என்பது முக்கியமான செய்தி.

1998-2004 கால பொருளாதார வளர்ச்சி

தாராளமய கொள்கைகள் வேளாண்துறையை மிகக் கடுமையாக பாதித்துள்ளதை ஒரு விவரம் நமக்கு உணர்த்துகிறது. 1984-85முதல் 1994-95வரையிலான காலத்தில் ஆண்டுக்கு 4.1 % வேகத்தில் வளர்ந்து வந்த வேளாண்துறையின் வளர்ச்சி விகிதம் 1994-95 முதல் 2004-05 வரையிலான காலத்தில் ஆண்டுக்கு 0.6% என்று சரிந்தது. உணவுதானிய உற்பத்தி வளர்ச்சி விகிதம் ஆண்டுக்கு 0.7% என்று ஆகியது. அதாவது, மக்கள் தொகை வளர்ச்சிக்கு ஈடுகட்டும் அளவிற்குக்கூட உணவுதானிய உற்பத்தி அதிகரிக்கவில்லை. எனவே, தலா தானிய உற்பத்தி சரிந்தது. விடுதலைக்குப்பின் 1950முதல்1995வரை இப்படி ஒரு நிலைமை ஏற்படவே இல்லை. காலனி ஆதிக்க காலத்தில்தான், 1900முதல்1947வரையிலான காலத்தில்தான், தானியஉற்பத்தி வளர்ச்சிவிகிதம் இதையும் விடக் குறைவாக ஆண்டுக்கு 0.5% என்று இருந்தது. வேறுவகையில் சொன்னால், தாராளமயக் கொள்கைகள் நாட்டின் வேளாண்மைதுறையை கிட்டத்தட்ட காலனிஆதிக்ககால வேதனைக்கே இட்டுச் சென்றுவிட்டது எனலாம். 1998க்குப்பின் உள்நாட்டில் அரசின் கொள்கைகளின் பாதிப்போடு, உலக வர்த்தக அமைப்பின் தாக்கமும் வலுவாக இருந்தது. உள்நாட்டில் தாராளமயமாக்கல் – குறிப்பாக, நிதித் துறையில்– தீவிரப்படுத்தப்பட்டது, அரசின் செலவுகள் வெட்டப்பட்டு பாசனம், வேளாண்ஆராய்ச்சி, வேளாண் விரிவாக்கம், கொள்முதல் உள்ளிட்ட அனைத்து வேளாண் ஆதரவு நடவடிக்கைகளும் பலவீனப்படுத்தப்பட்டது ஆகியவையும் வேளாண்துறை பின்னடைவுக்குக் காரணமாக அமைந்தன. இன்னொரு முக்கிய காரணம் 1990களின் பிற்பகுதியில் உலக வேளாண்பொருட்சந்தைகளில் விலைசரிவு ஏற்பட்டது. மேலும், ஏறத்தாழ அதே சமயத்தில், இந்திய அரசு வேளாண்பொருட்களின்மீதான அளவு கட்டுப்பாடுகளை நீக்கியது. இறக்குமதி வரிகளைக் குறைத்தது. இவை அனைத்தும் 1998இல் இருந்து 2004வரையிலான காலம்தான். இக்காலம் -1998 முதல் 2004 வரை –பொருளாதார வளர்ச்சி பெரிதும் குறைந்த காலம். வேளாண்துறை மட்டுமின்றி தொழில்துறையும் வளர்ச்சி குறைவை சந்தித்தது. 1984-85 முதல் 1994-95 வரை ஆண்டுக்கு 6.2% வேகத்தில் வளர்ந்து வந்த தொழில் துறையின் வளர்ச்சி அடுத்த பத்து ஆண்டுகளில், அதாவது 1994-95 முதல் 2004-05 வரையிலான காலத்தில் ஆண்டுக்கு 5% என குறைந்தது.

இந்த இரண்டு அம்சங்களையும்–அதாவது, வேளாண்வளர்ச்சியின் பெரும் சரிவு, தொழில் துறையின் மந்தநிலை ஆகிய இரண்டையும் – சேர்த்துப் பார்த்தால், தாராளமய காலத்தின் முதல் பதினைந்து ஆண்டுகளில் பொருள் உற்பத்தித் துறைகளின் வளர்ச்சி என்பது மந்தமாகவே இருந்தது என்பது புலனாகும். 1991முதல் 2004வரையிலான தாராளமய கொள்கைக்கால வளர்ச்சி சேவைத்துறையில் மட்டுமே குறிப்பிடத்தக்கதாக இருந்தது என்பது தெளிவாகிறது.

சேவைத்துறையின் வளர்ச்சியை ஆராயும்பொழுது அதன் இரட்டைத்தன்மையை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். சேவைத்துறை என்றவுடன் பலரும் வங்கி, இன்சூரன்ஸ், தகவல் தொழில்நுட்பம் போன்ற துறைகளையே முதலில் மனதில் கொள்வார்கள்.ஆனால், ஆங்கிலத்தில் சிலசமயம் FIRE (Finance, Information Technology, Real Estate) என்று சுருக்கமாக அழைக்கப்படுகின்ற இத்துறைகள் சேவைத்துறையின் ஒரு பகுதியே. இத்துறைகளில் பணிபுரிவோரில் ஒரு சிறுபகுதியினர் வசதியாக இருக்க இயலும் என்றாலும், இங்கும் கூட கணிசமான பகுதியினர் நிச்சயமற்ற பணிஇடங்களில் குறைந்த ஊதியங்களுக்குப் பணிபுரிகின்றனர்.[1] மறுபுறம் சேவைத்துறை என்பது ஏராளமான உழைப்பாளிகள் -உதாரணம், சிறுவணிகம், வேறு பல குறைந்த வருமானம் தருகின்ற சுயவேலைகள் போன்றவற்றில் உள்ளோர்– குறைந்த ஊதியத்திலும் உற்பத்தி திறனிலும் உழைக்கும் துறையாகும்.

இதன் பொருள் என்னவென்றால், தாராளமயக் கொள்கைகள், அவற்றின் முதல் பதினைந்து ஆண்டுகள் அமலாக்கத்தில் பொருள்உற்பத்தி வளர்ச்சியை பெருமளவிற்கு சாதிக்கவில்லை என்பதுடன், நிகழ்ந்த சேவைத்துறை வளர்ச்சியும், ஒரு சிறியபகுதி – நிதி மற்றும் தகவல்தொழில்நுட்பப்பகுதி – நீங்கலாக, பெருமளவிற்கு உற்பத்தி திறன் உயர்வையோ, உழைப்போர் வருமான உயர்வையோ சாதிக்கவில்லை என்பதுதான்.

2004 2014 கால பொருளாதார வளர்ச்சி

2004இல் மக்களவை தேர்தல் நடைபெற்ற பொழுது பாரதீய ஜனதா கட்சி தலைமையிலான தேசீய ஜனநாயக கூட்டணி முன்வைத்த தேர்தல் முழக்கம் “இந்தியாஒளிர்கிறது” என்பதாகும். இந்த முழக்கம் எந்த அளவிற்கு உண்மைக்குப் புறம்பானது என்பதை 1991 முதல் 2004வரையிலான காலத்தில் ஒட்டுமொத்த பொருளாதார வளர்ச்சியும், பாதிக்கும் மேற்பட்ட இந்திய மக்கள் சார்ந்திருக்கும் வேளாண் மற்றும் வேளாண்சார் துறையின் வளர்ச்சியும் எப்படி இருந்தன என்று நாம் மேலே வர்ணித்ததில் இருந்து ஊகித்துக் கொள்ளலாம். இந்த முழக்கத்திற்கு எதிராக, தாராளமய கொள்கைகளை அறிமுகப்படுத்தி தீவிரமாகப் பின்பற்றி வந்த காங்கிரஸ், “சாதாரணகுடிமகன்” என்ற கவர்ச்சிகரமான முழக்கத்தை முன்வைத்தது. இரு பெரும் முதலாளித்துவ– நிலப்பிரபுத்துவ கட்சிகளும் அவை உருவாக்கிய கூட்டணிகளும் இரண்டுமே மக்களவையில் 2004இல் பெரும்பான்மை பெற இயலவில்லை என்பது நினைவு கூரத்தக்கது. இத்தகைய சூழலில், மதவாத பா.ஜ.க. ஆட்சிக்கு வருவதைத் தடுக்க காங்கிரஸ் கூட்டணிக்கு வெளியில் இருந்து ஆதரவு அளிப்பது என்ற சங்கடமான, ஆனால் தவிர்க்க முடியாத முடிவை இடதுசாரிகள் எடுக்கவேண்டி இருந்தது.

காங்கிரஸ் தலைமையிலான கூட்டணிஅரசு தாராளமய கொள்கைகளைத் தொடர்ந்தது. அதேசமயம், இடதுசாரிகள் அளித்த நிர்பந்தத்தின் காரணமாக, அரசின் முதலீட்டு செலவுகளை, குறிப்பாக, வேளாண் மற்றும் ஊரகவளர்ச்சிக்கான செலவுகளை சற்று அதிகரித்தது. மறுபுறம், பங்குச்சந்தை முதலீடுகளுக்கு பெரும் வரிச்சலுகைகள் அளித்து அன்னிய மூலதனத்தை ஈர்த்தது. உள்நாட்டில் நுகர்பொருள்சந்தைகளை ஊக்குவிக்க கடன்வசதிகளை நடுத்தர, உயர்நடுத்தரபகுதியினருக்கு வழங்க வங்கிகளைத் தூண்டியது அரசு. பன்னாட்டு அரங்கிலும், மேலைநாடுகளில், குறிப்பாக அமெரிக்கநாட்டில், பின்பற்றப்பட்ட கிராக்கியை அதிகப்படுத்தும் நடவடிக்கைகளும் இந்திய ஏற்றுமதி வளர்ச்சிக்கு சாதகமாக அமைந்தன. அன்னிய மூலதனத்தையும் இந்தியாவிற்கு ஈர்த்தன. இவையெல்லாம்சேர்ந்து, 2004முதல் 2008வரை இந்திய ஜி.டி.பி. வளர்ச்சியை முன்பு எப்பொழுதும் இல்லாத அளவிற்கு உயர்த்தின. எடுத்துக்காட்டாக, 2005-06, 2006-07 மற்றும் 2007-08 ஆண்டுகளில் ஜி.டி.பி. வளர்ச்சி விகிதம் ஆண்டுக்கு 9%ஐயும் தாண்டியது.

2008இல் உலக முதலாளித்துவ நெருக்கடி வெடித்தவுடன் இந்த வளர்ச்சி நெருக்கடிக்கு உள்ளாகியது. 2007-08இல் 9.2% ஆக இருந்த ஜி.டி.பி. வளர்ச்சி 2008-09இல் 6.7% ஆகக் குறைந்தது. 2004-08 காலகட்டத்தில் இந்தியாவிற்குள் பங்குச்சந்தையில் சூதாடி பெரும்லாபம் ஈட்ட அதிகஅளவில் வந்த அன்னிய நிதிமூலதனம் 2008பிற்பகுதியில் வேகமாக வெளியேறியது. இது பங்குச்சந்தை வீழ்ச்சிக்கும், ரூபாயின் அன்னியச் செலாவணி மதிப்பின் வீழ்ச்சிக்கும் இட்டுச் சென்றது. ஏற்றுமதியும் சரிந்தது. இதனால் ஏற்பட்ட மந்தத்தை எதிர்கொள்ள பெரும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு, பொருளாதார ஊக்க நடவடிக்கை என்ற பெயரில் பெரிய அளவில் வரிச்சலுகைகள் அளிக்கப்பட்டன. கலால்வரி, சுங்கவரி, கார்ப்பரேட் லாபவரி மற்றும் தனிநபர் வருமானவரி என்று அனைத்து வரிஇனங்களிலும் சலுகைகள் அளிக்கப்பட்டன. இவற்றின் விளைவாக நாட்டு மக்கள் பயன் அடையவில்லை. எனினும், பொருளாதார வளர்ச்சி விகிதத்தில் ஒருமீட்சி ஏற்பட்டது. 2008-09இல் 6.7%ஆக சரிந்திருந்த ஜி..டி..பி. வளர்ச்சி விகிதம் 2009-10, மற்றும் 2010-11 ஆண்டுகளில் 8.4%ஆக உயர்ந்தது. ஆனால், உலகப் பொருளாதார மந்தநிலை தொடர்ந்த பின்னணியில், அரசின் வரவு-செலவு நெருக்கடியும், அன்னியச் செலாவணி நெருக்கடியும் மீண்டும் தீவிரமடைந்த நிலையில், 2012-13இல் துவங்கி தற்சமயம் வரை GDP வளர்ச்சி  இன்னும் மந்தமாகவே உள்ளது.[2]

2004க்குப்பின் நிகழ்ந்துள்ள வளர்ச்சியின் துறைவாரி தன்மையைப் பொருத்தவரையில், வேளாண்துறை உற்பத்தி வளர்ச்சியில் 1998-2004 காலத்தோடு ஒப்பிடும்பொழுது ஓரளவு மீட்சி ஏற்பட்டுள்ளது. 11ஆம் ஐந்தாண்டு திட்ட காலத்தில் (2007-2012) சராசரி ஆண்டு வேளாண்வளர்ச்சி விகிதம் 3.5% ஆனது. இது பெரிய சாதனைஅல்ல என்றாலும், முந்தைய ஐந்தாண்டுகளுடன் ஒப்பிடுகையில் தானிய உற்பத்தி வளர்ச்சி விகிதம் உயர்ந்துள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அதேசமயம், விவசாயிகளின் தற்கொலைகள் தொடர்கின்றன என்பதையும் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும். மிகமோசமான வளர்ச்சி விகிதம் தொழில்துறையில் உள்ளது. 2011 ஜூன் மாதத்திற்குப் பிறகு, கிட்டத்தட்ட ஐந்து ஆண்டுகளாக ஆலை உற்பத்தி வளர்ச்சி என்பது மிகவும் சுமாராகத்தான் உள்ளது. கட்டமைப்பு துறைகளிலும் வளர்ச்சி மந்தமாகவே உள்ளது. ஆகவே தாராளமய காலத்தில் வளர்ச்சி விகிதம் அதிகரிக்கவில்லை என்பது மட்டும் அல்ல; அதன் தன்மை மிகவும் சமனற்றதாகவும், பொருள் உற்பத்தி துறைகளில் குறைவாகவும் உள்ளது.

தாராளமய காலத்தில் பொருளாதாரம்

இந்த கட்டுரையில் இதுவரை தாராளமய காலத்தில் தேச உற்பத்தியின் வளர்ச்சியின் சில முக்கிய அம்சங்களைப் பார்த்தோம். பொதுவாக, 1980இல் இருந்து 2014வரை வளர்ச்சி விகிதம் சராசரியாக ஆண்டுக்கு 6% என்ற அளவில் உள்ளது. அரசுதரப்பிலும் ஆளும்வர்க்க ஊடகங்களிலும் எதிர்பார்க்கப்பட்டதுபோல் தாராளமய காலத்தில் பாய்ச்சல் வேகத்தில் ஒன்றும் பொருளாதாரம் வளரவில்லை. மேலும், வளர்ச்சியின் தன்மை மிகவும் சமனற்றதாக உள்ளது. இதன் துறைவாரி அசமத்துவத்தை நாம் விரிவாகப் பார்த்தோம்.

அடுத்து, தாராளமய கால பொருளாதார வளர்ச்சியின் பிற அம்சங்களைப் பரிசீலிப்போம். குறிப்பாக, வேளாண்மை துறை, வேலைவாய்ப்பு, வறுமை, ஏற்றத்தாழ்வுகள் ஆகியவற்றை பார்ப்போம். அதனை அடுத்து, இன்று நாடு எதிர்நோக்கும் பொருளாதார சவால்கள் பற்றியும் அவற்றை எதிர்கொள்ள எத்தகைய மாற்றுக்கொள்கைகள் தேவை என்பதையும் பார்ப்போம்.

அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் …

 

[1]இது தொடர்பாக,FRONTLINE ஆகஸ்ட் 5 2016 இதழில் குணால் சங்கர் எழுதியுள்ள கட்டுரையை (பக்கம் 39 – 43) காண்க

[2]அரசின் புள்ளிவிவர தகிடுதத்தங்கள் வளர்ச்சி விகிதம் கூடியுள்ளதாக கணக்கு காட்ட முனைந்தாலும்  உண்மையில் மந்தம் நீங்கவில்லை.

உலகமயம், தாராளமயம், தனியார்மயம் என்றால் என்ன?

பெருகும் ஏற்றதாழ்வுகளின் 25 ஆண்டுகள் – பகுதி 1

அடுத்த பகுதி: >>>

அறிமுகம்

1990களின் துவக்கத்திலிருந்து – குறிப்பாக, 1991இல் நரசிம்மராவ் தலைமையிலான காங்கிரஸ் சிறுபான்மை அரசு அமைக்கப்பட்ட பின் – நவீன தாராளமய சீர்திருத்தங்கள் தீவிரப்படுத்தப்பட்டன. இச்சீர்திருத்தங்களுக்கு மூன்று முக்கிய இலக்கணங்கள் உண்டு. அவையாவன: தாராளமயம், தனியார்மயம், உலகமயம். இவற்றை இணைத்து நவீனதாராளமயக் கொள்கைகள் என்றும் அல்லது சுருக்கமாக நவீனதாராளமயம் என்றும் அழைப்பது வழக்கம். நவீன தாராளமயம் என்பது இந்தக் கொள்கைகளின் தத்துவ அடிப்படையையும் குறிக்கும் சொற்றொடர் ஆகும். இதன் பகுதியான, மேலே குறிப்பிடப்பட்டுள்ள மூன்று இலக்கணங்கள் ஒவ்வொன்றைப் பற்றியும் சரியான புரிதல் அவசியம்..

தாராளமயமாக்கல்

முதலாளித்துவம் மேலைநாடுகளில் 17-18ஆம் நூற்றாண்டுகளில் தோன்றி வளர்ந்துவந்த கட்டத்தில் அதற்கு முந்தைய காலத்தில் அரசர்களிடம் சில வணிகர்கள் சிறப்புசலுகைகள் பெற்றுவந்தனர். அரசர்களும் குறுநிலமன்னர்களும் தனியார் தொழில்முனைவோர்மீதும் வணிகத்தின்மீதும் பலநிபந்தனைகளையும் வரிகளையும் விதித்துவந்தனர். இவையெல்லாம் முதலாளித்துவத்தின் தங்குதடையற்ற வளர்ச்சிக்கு இடையூறாக இருந்தன. 18ஆம்நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் 19ஆம் நூற்றாண்டிலும் வளர்ந்துவரும் முதலாளிகள்மீது அரசு கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கக்கூடாது என்ற கோட்பாடு முதலாளி வர்க்கத்தின் சார்பாக ஆதாம்ஸ்மித், ரிக்கார்டோ போன்ற பிரிட்டிஷ் நாட்டு அரசியல்-பொருளாதார அறிஞர்களால் முன்வைக்கப்பட்டது. இந்த ‘அரசுதலையீடாமை’ என்ற தத்துவம்தான் தாராளமயதத்துவம் என்று அழைக்கப்பட்டது. இதன் தத்துவஇயல் பின்புலமாக இருந்தது ‘தனிநபர்சுதந்திரம்’ என்ற கோட்பாடு. இந்த கோட்பாட்டின் உண்மையான உள்ளடக்கம் அரசுதலையீடே பொருளாதாரத்தில் இல்லை என்பது அல்ல. மாறாக, முதலாளிகளின் செயல்பாடுகள்மீது அரசு கட்டுப்பாடு கூடாது என்பதுதான். டாக்டர்அம்பேத்கர் அவர்கள், “அரசு தலையீடு இன்மைதான் ‘சுதந்திரம்’ அளிக்கும்” என்ற வாதத்தைப்பற்றி பின்வருமாறு மிகச் சரியாக குறிப்பிடுகிறார்:

யாருக்கு இந்த சுதந்திரம்? நிலப்பிரபுவிற்கு குத்தகையை உயர்த்த சுதந்திரம். முதலாளிகளுக்கு வேலைநேரத்தை அதிகரிக்க சுதந்திரம்.தொழிலாளியின் கூலியை குறைக்க சுதந்திரம்.”[1]

மேலும் தாராளமயம் என்பது முதலாளிகள்பால் தாராளம் மட்டுமே. 18-19ஆம் நூற்றாண்டுகளில் தாராள மய தத்துவத்தை முன்வைத்தவர்கள் காலனிஆதிக்கத்தை எதிர்க்கவில்லை. தத்தம் நாட்டு முதலாளிகளின் சுரண்டலுக்கு உலகின் பெரும்பகுதியை உட்படுத்துவதற்கு மேலை முதலாளித்துவ அரசுகள் காலனியாதிக்கத்தை மேற்கொண்டனர் என்பது வரலாறு! ஆகவே அரசின் மையப்பங்குடன்தான் முதலாளித்துவம் வளர்ந்தது, உலகம் முழுவதும் பரவியது. அதேபோல்தான் முதலாளித்துவ அரசுகளின் வரிக்கொள்கைகள், உழைப்பாளி மக்களின் உரிமைப் போராட்டங்கள்பால் அவற்றின் அணுகுமுறை என்பவை எல்லாமே, தாராளமய தத்துவம் எந்தவகையிலும் அரசின் பங்கை நிராகரிக்கவில்லை என்பதையும், அதேசமயம் முதலாளிகள்பால் தாராளமான அணுகுமுறை என்பதே இதன் உள்ளடக்கம் என்பதையும் இவை நமக்கு தெளிவாக்குகின்றன. இந்த நாணயத்தின் மறுபக்கம்தான் உழைப்பாளி மக்கள்மீது ‘தாராளமய அரசுகள் ஏவிவிடும் அடக்குமுறைத் தாக்குதல்கள்.[2]

ஆனால் தாராளமயம் பற்றி ஆளும் வர்க்கங்களும் அவர்கள் ஊடகங்களும் எப்படி வாதாடுகின்றன? சிறு தொழில்முனைவோருக்கு ஆதரவாக தாங்கள் இருப்பதுபோல் வேடம் தரிக்கின்றன. அரசு கட்டுப்பாடுகள் அதிகார வர்க்கத்தின் பிடியில் சிறுதொழில் முனைவோரை சிறைப்படுத்துகின்றன என்றும் இதிலிருந்துஅவர்கள் மொழியில், “இன்ஸ்பெக்டர் ராஜ்ஜியத்தில்” இருந்துஅவர்களை விடுவிக்கவே தாராளமயம் அவசியம் என்றும் பிரச்சாரம் செய்கின்றனர்.[3] உண்மையில் தாராளமயம் என்பது இந்திய மற்றும் அந்நிய முதலாளிகள்மீது எந்த கட்டுப்பாடும் விதிக்காமல், அவர்கள் தங்குதடையின்றி லாபவேட்டையில் ஈடுபடுவதை ஊக்குவிக்கும் கொள்கையாகும். இதன் மறுபக்கம், பெருமுதலாளிகளின் சுரண்டலையும் அதற்கு ஆதரவான அரசின் கொள்கைகளையும் நடவடிக்கைகளையும் எதிர்த்துப் போராடும் மக்கள்மீது கடும் அடக்குமுறையை கட்டவிழ்த்து விடுவதாகும்.

தனியார் மயமாக்கல்

தனியார்மயம் என்பதன் ஒரு முக்கிய அம்சம் பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் பங்குகளை தனியாருக்கு விற்பது என்பதாகும். இதை எதிர்ப்பது அவசியம். தனியார்கள் அரசு விற்கும் பங்கை வாங்குகின்றனர் என்பதன் பொருள் என்ன? அதன்மூலம் அவர்கள் லாபம் அடைய முடியும் என்ற எதிர்பார்ப்புதானே?  அது சரி என்றால், ஏன் அரசே அப்பங்குகளை கைவசம் வைத்துக் கொண்டு லாபம் ஈட்டி, வளர்ச்சிப் பணிகளுக்குப் பயன்படுத்தக் கூடாது? ஆகவே, பொதுத்துறை பங்குகளை தனியாருக்கு விற்பது என்பது எந்த வகையிலும் பொருத்தமில்லை. குறிப்பாக, லாபம் ஈட்டும் நிறுவனங்களின் பங்குகளை விற்பதை நியாயப்படுத்த முடியாது. உண்மையில் நிகழ்வது என்னவெனில் லாபம் ஈட்டித்தரும் நிறுவனப் பங்குகளை அடிமாட்டு விலைக்கு அரசு விற்று வருகிறது. இதன் மூலம் கிடைக்கும் வருமானத்தை வைத்து அரசின் வரவு-செலவு பற்றாக்குறையை குறைத்துக் காட்டி, பன்னாட்டு மூலதனத்தை திருப்திப்படுத்த முற்படுகிறது. பொதுத்துறை பங்குகளை விற்கக் கூடாது. மாறாக, அவற்றை சமூக நோக்கங்களை நிறைவேற்றுவதற்கு உட்பட்டு லாபகரமாக இயக்க வேண்டும் என்பதே நமது நிலைபாடு.

ஆனால் தனியார்மயம் என்பது பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் அரசின் பங்குகளை தனியாருக்கு விற்பது மட்டும் அல்ல. அரசின் பொறுப்பு என்று கருதப்பட்டு வந்த பல துறைகளை – பொதுநன்மை நோக்கில் செயல்பட வேண்டிய துறைகளை – தனியாரிடம் ஒப்படைத்து, லாப அடிப்படையில் அவை செயல்படலாம் என்று அனுமதிப்பது தனியார்மயக் கொள்கைகளின் இன்னொரு மிக முக்கிய அம்சம். கல்வி, ஆரோக்கியம், மற்றும் கட்டமைப்பு துறைகள் இதற்கு மிகச்சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகள். நமது நாட்டில் கல்வியிலும் ஆரோக்கியத்திலும் நீண்டகாலமாக தனியார் அமைப்புகள் பங்காற்றி வந்துள்ளன என்பது உண்மைதான். ஆனால் இவ்வமைப்புகள் லாபநோக்கத்துடன் கடந்த காலங்களில் செயல்பட்டதில்லை. பெரும்பாலும் சமூகமேம்பாடு என்ற நோக்கில் செயல்பட்டவை. இவற்றில் பல விடுதலைப் போராட்ட காலத்தில் சமூகத்தொண்டு என்ற நோக்குடன் நிறுவப்பட்டவை. பல சமயங்களில் சாதி, சமய சமூக அடிப்படையிலும்கூட உருவாக்கப்பட்டு, அதேசமயம் அனைத்து சமய, சமூக மாணவ மாணவியரையும் சேர்த்துக் கொள்ளும் நிறுவனங்களாக இயங்கின. ஆனால் 1991க்குப்பின், தனியார் மயம் என்பது கல்வித்துறையிலும் ஆரோக்கியத் துறையிலும் முழுக்க முழுக்க வணிகமயமாகவே அமலாகியுள்ளது. ஒரு துறையை தனியாருக்கு திறந்துவிடுவது என்பது வெறும் நிர்வாக ஏற்பாடு அல்ல. திறன் குறைந்த பொதுமேலாண்மைக்குப் பதிலாக திறன்மிக்க தனியார் மேலாண்மை என்ற தவறான படப்பிடிப்பை முன்வைத்து, இதை நியாயப்படுத்த ஆளும் வர்க்கங்கள் முயல்கின்றன. மறுபுறம், அரசிடம் காசு இல்லை, ஆகவே தனியாரிடம் கல்வியையும் ஆரோக்கியத்தையும் ஒப்படைப்பதைத் தவிர வேறுவழியில்லை என்றும் வாதிடப்படுகிறது. இந்த வாதங்கள் தவறானவை. பிரச்சினை மேலாண்மைத் திறன் அல்ல. தனியார் துறை மேலாண்மை பொதுத்துறை மேலாண்மையை விட அதிகத்திறன் கொண்டது என்று கருத எந்த ஆதாரமும் கிடையாது. சொல்லப் போனால், ஏராளமான தனியார் நிறுவனங்கள் நட்டத்தில் சிக்கி காணாமல் போகின்றன. மறுபக்கம், சமூக நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றிக் கொண்டே பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் லாபகரமாக இயங்கி வருகின்றன. அதேபோல், அரசிடம் காசு இல்லை என்று சொல்வது, செல்வந்தர்கள் மீதும் இந்நாட்டு, பன்னாட்டு பெரும் கம்பனிகள் மீதும் உரிய வகையில் வரிகள் விதித்து வளங்களை திரட்ட அரசு தயாராக இல்லை என்பதையே காட்டுகிறது.

உண்மையில், தனியார்மயம் என்பதன் பொருள், பொதுநோக்கு அடிப்படையில் செயல்படுத்தப்பட்டு வந்த துறைகளை தனியார் லாப நோக்கில் செயல்படுத்துவது என்பதாகும். இதன் மிக முக்கிய விளைவு ஏழை மக்களுக்கு கல்வியும் ஆரோக்கிய வசதிகளும் எட்டாக்கனியாக மாறுவது என்பதாகும். பணம் உள்ளவர்களுக்கு மட்டுமே கல்வியும் ஆரோக்கியமும் கிடைக்கும் என்ற நிலைக்குத்தான் இத்துறைகளில் அரசு தனது பொறுப்பை புறக்கணித்து தனியாரிடம் இவற்றை ஒப்படைப்பதன் விளைவுகள் இட்டுச் செல்லும். அதேபோல்தான் கட்டமைப்பு வசதிகள் விசயமும். சாலைகள், இதர போக்குவரத்து வசதிகள், வேளாண் விரிவாக்கப் பணிகள், பாசனம் உள்ளிட்டு அனைத்து துறைகளையும் நடவடிக்கைகளையும் தனியார் துறையின் கையில் ஒப்படைத்து லாபநோக்கில் அவை இவற்றை செயல்படுத்தலாம் என்ற பாதையை நாம் தனியார்மயத்தின் முக்கிய அம்சமாக பார்க்க வேண்டும். தாராளமயம், தனியார்மயம் இரண்டும் இணைந்து அமலாக்கப்படும் நிலையில், இத்துறைகளில் லாபநோக்கில் செயல்படும் தனியார் அமைப்புகளை ஒழுங்குபடுத்துவதும் அவற்றின்மீது சமூக நெறிமுறைகளை விதித்து செயல்படுத்துவதும் மிகவும் சிக்கலான விசயங்களாக ஆகியுள்ளன.

உலகமயமாக்கல்

உலகமயம் என்ற கோட்பாட்டிற்கு ஏராளமான அம்சங்கள் உண்டு. ஆனால் இங்கு, பொருளாதாரக் கொள்கைகள் சார்ந்த அம்சங்களை மட்டுமே நாம் பரீசீலிக்க உள்ளோம். பொருளாதார ரீதியில் உலகமயம் என்பதற்கு கீழ்க்கண்ட இரண்டு முக்கிய அம்சங்கள் உண்டு:

  • சரக்கு இறக்குமதி மற்றும் ஏற்றுமதி சார்ந்த கட்டுப்பாடுகளை நீக்கி, “சுதந்திர” பன்னாட்டு வர்த்தகத்தை ஊக்குவிப்பது. நாட்டின் பொருளாதாரத்தை இந்த வகையில் பன்னாட்டு வணிகத்திற்கு முழுமையாக திறந்து விடுவது. இது பொருட்களுக்கும் சேவைகளுக்கும் பொருந்தும்.
  • நிதிவடிவில் மூலதனத்தை நாட்டுக்குள்ளே வரவும் அதன் விருப்ப்ப்படி நாட்டை விட்டு வெளியே செல்லவும் தங்குதடையின்றி அனுமதிப்பது.

முதல்அம்சம் வளரும் நாடுகளின் தொழில்வளர்ச்சிக்குப் பெரும் சவாலாக அமையும். சமத்துவம் அற்ற பன்னாட்டுச் சந்தைகளில் சுதந்திர வர்த்தகம் என்பது வளரும் நாடுகளுக்கு சமஆடுகளமாக இருக்காது. இறக்குமதி மீதான கட்டுப்பாடுகளை நீக்குவதும் அல்லது நீர்த்துப் போகச் செய்வதும் இறக்குமதி வரிகளைக் குறைப்பதும் வளரும் நாடுகளின் சந்தைகளை கைப்பற்ற பன்னாட்டு பெரும் கம்பனிகளுக்கு வாய்ப்பாகவே அமையும். சுதந்திர வர்த்தகம் பேசும் வளர்ந்த முதலாளித்துவ நாடுகள் பலகாரணங்களை முன்வைத்து வளரும் நாடுகளிலிருந்து பொருட்களை இறக்குமதி செய்வதை தவிர்ப்பார்கள் என்று அனுபவம் பாடம் புகட்டுகிறது.

உலா வரும் நிதிமூலதனம்

உலகமயம் என்பதன் இரண்டாவது பொருளாதாரஅம்சம் நிதிமூலதனம் தங்குதடையின்றி நாடுகளின் எல்லைகளைத் தாண்டி தன்விருப்பப்படி பயணிப்பது என்பதாகும். ஒரு நாட்டின் பொருளாதார கொள்கைகளைப் பொறுத்தவரையில், இதுதான் உலகமயத்தின் மிக முக்கிய அம்சம். ஏனென்றால், வெளிநாடுகளில் இருந்து நிதியாக மூலதனம் ஒரு நாட்டுக்குள்ளே தன் விருப்பப்படி நுழையலாம். அதேபோல் வெளியேறலாம் என்ற நிலை ஏற்படும் பொழுது அந்த நாடு தனது பொருளாதார கொள்கைகளை தன் தேவைக்கு ஏற்றவாறு அமைத்துக் கொள்ளும் அதிகாரத்தை கணிசமான அளவிற்கு இழக்கிறது. அரசு ஒரு பொருளாதார நடவடிக்கையை மேற்கொண்டால் நிதிமூலதனம் அதை எப்படி பார்க்கும் என்பதைப் பற்றி அரசுகள் கவலைப்படும் நிலை உருவாகிறது. அரசின் நடவடிக்கை ஏற்புடையது அல்ல என்று நிதிமூலதனம் கருதினால் அது நாட்டைவிட்டு தனது பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு வேறு நாடுகளின் நிதிச்சந்தைகளுக்குச் சென்றுவிடும் என்ற அச்சத்திலேயே அரசுகள் செயல்படும் நிலை உருவாகிறது. இதனால் அரசின் வரவு-செலவு கொள்கைகள் நிதிமூலதனத்தை திருப்திப்படுத்தும் நோக்கிலேயே அமைகின்றன. இதில் ஒரு மிகப் பெரிய ஜனநாயக மறுப்பு அம்சம் உள்ளது. நிதிமூலதனத்திற்கு உலகை உலாவரும் உரிமையைக் கொடுத்துவிட்டதன் விளைவாக, தேர்தல் நேரங்களில் மக்கள் நலன்காக்கும் வகையில் அரசு வரவுசெலவு அமையும் என்று வாக்குறுதி கொடுத்து விட்டு, ஆட்சிக்கு வந்தவுடன் கஜானா காலி, வரவுசெலவு இடைவெளி கூடினால் நிதிமூலதனம் நாட்டைவிட்டு வெளியேபோய்விடும் என்று வாதிடுவது மாமூலாகி விட்டது.

நிதிமூலதனம், குறிப்பாக அந்நிய மூலதனம், வரவேற்கப்பட வேண்டும் என்பதும், அதன்மீது கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கக்கூடாது என்பதும் உலகமயம் என்பதன் முக்கிய அம்சம். ஆனால் ஒரு நாட்டுக்குள் அந்நிய மூலதனத்தை ஈர்ப்பதற்கு இது மட்டும் போதாது. ஏனென்றால், பன்னாட்டு மூலதனம் உலகில் எங்கு வேண்டுமானாலும் செல்லலாமே! எனவே, அதனை ஒரு நாட்டுக்குள் ஈர்க்க வரிச்சலுகைகள் உள்ளிட்ட பல சலுகைகளைக் கொடுக்கவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்படுகிறது. இவ்வாறு அந்நிய மூலதனத்திற்கு சலுகைகள் அளித்தால் உள்நாட்டு முதலாளிகளுக்கும் அதே சலுகைகளை அளிக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தமும் ஏற்படுகிறது. இதனால் அரசுக்கு ஏற்படும் வரிவருமான இழப்பை ஈடுகட்டி, வரவுசெலவு பற்றாக்குறையை வரம்புக்குள் நிறுத்த, உழைக்கும் மக்களுக்குச் சேரவேண்டிய மானியங்களை வெட்டுவதே ஆயுதமாகிறது. இதுதான் உலகமயம் படுத்தும் பாடு.

அரசு முன்வைத்த வாதம்

1991இல் இருந்து தாராள மயம், தனியார் மயம், உலகமயம் என்ற மூன்று அம்சங்கள் கொண்ட புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையை மத்தியில் ஆட்சி செய்த அனைத்து ஆளும் வர்க்க கட்சிகளும், கூட்டணிகளும் பின்பற்றி வந்துள்ளன. இக்கொள்கைகள் அவசியம் என்று வாதிட்ட ஆளும் வர்க்கங்களின் அறிவுஜீவிகள் சொன்னது என்ன? அவர்கள் புனைந்த கதை இதுதான்:

இக்கொள்கைகளால் அந்நிய, இந்திய கம்பனிகள் ஏராளமாக முதலீடுகளை மேற்கொள்ளும். இதனால் வேலைவாய்ப்பு பெருகும். ன்னாட்டு மூலதனம் இங்கு வந்து குவியும். பெரும் தனியார் முதலீடுகள் மூலம் நிறுவப்படும் பெரிய ஆலைகளின் உற்பத்தி உலகச் சந்தைகளில் விற்கப்பட்டு நமது ஏற்றுமதி பாய்ச்சல் வேகத்தில் அதிகரிக்கும். இதனால் நாம் தேவைப்பட்டதை எல்லாம் தங்குதடையின்றி இறக்குமதி செய்து கொள்ளலாம். உற்பத்தி பெருகும். வேலைவாய்ப்பு வளரும். அந்நியச் செலாவணி குவியும். வளர்ச்சி விகிதம் உயரும். வறுமை மறையும்.

தாராளமய காலத்தில் நடந்தது என்ன?

மூன்று முக்கிய விசயங்களை நாம் பரிசீலிக்கவுள்ளோம். ஒன்று, பொருளாதார வளர்ச்சி விகிதம். இதில் பல்வேறு முக்கிய துறைகளில் வளர்ச்சி எவ்வாறு இருந்துள்ளது என்பதையும் பரிசீலிக்க உள்ளோம். இரண்டு, இவ்வளர்ச்சியின் வர்க்க அம்சங்களை பரிசீலிக்க உள்ளோம். குறிப்பாக, விவசாயிகள், தொழிலாளிகள், இதர உழைக்கும் மக்கள்மீது எத்தகைய தாக்கம் ஏற்பட்டுள்ளது என்பதையும், மறுபுறம்இந்திய, அந்நிய பெருமூலதனங்களும் கிராமப்புற ஆதிக்க சக்திகளும் எவ்வாறு பயன் அடைந்துள்ளன என்பதையும் சுருக்கமாக காண்போம். மூன்று, ஆளும் வர்க்க கொள்கைகளை எதிர்த்த நமது மாற்றுக்கொள்கை பற்றியும் பார்ப்போம்.

அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் …

25 ஆண்டுகளின் பொருளாதார வளர்ச்சி எப்படி இருந்தது?

உலகமய காலகட்டத்தின் படிப்பினைகள் என்னென்ன?

————————————

[1]Government of Maharashtra(1979), Collected works of Babasaheb Ambedkar, (தமிழ் மார்க்ஸிஸ்ட்இதழில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் டாக்டர் அம்பபேத்கர் பற்றி நான் எழுதிய கட்டுரையில் இதை மேற்கோள் காட்டியிருந்தேன்)

[2]இதை நாம் மாருதி-சுசுகி ஆலை தொழிலாளர் பிரச்சினையில் இன்று கண்கூடாகப் பார்க்கிறோம்.

[3]அண்மையில், கூச்சநாச்சமின்றி தாராளமயத்தை தீவிரப்படுத்த இன்னொருவாதமும் தாராளமயவாதிகளால் முன்வைக்கப்படுகிறது. அது என்னவென்றால், அரசு கட்டுப்பாடுகள் விதித்தால் (எடுத்துக்காட்டாக, சுற்றுசூழல் நெறிமுறைகளை அமல்படுத்தினால்) முதலாளிமார்களின் ஊக்கம் குறைந்துவிடும், அதனால் முதலீடு குறையும், எனவே பொருளாதார வளர்ச்சி பாதிக்கப்படும் என்ற வாதம்.

நெருக்கடியை தீவிரப்படுத்தும் மத்திய பட்ஜட் 2013-14

தாராளமயக் கொள்கைகளின் அறுவடை

இருபத்திரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு 1991ல் நிகழ்ந்த பொதுத் தேர்தலை சந்திக்கும் பொழுது தனது தேர்தல் அறிக்கையில் பொருளாதார சீர்திருத்தங்கள் பற்றி காங்கிரஸ் கட்சி குறிப்பிடவில்லை. ஆனால், தேர்தலுக்குப் பின், நரசிம்ம ராவ் பிரதமராகவும் மன்மோஹன் சிங் நிதியமைச்சராகவும் இருந்த சிறுபான்மை காங்கிரஸ் அரசு ஆட்சிப் பொறுப்பு ஏற்றவுடன் மிக வேகமாக தாராளமயம், தனியார்மயம், உலகமயம் ஆகிய கோட்பாடுகளை மையமாகக் கொண்ட நவீன தாராளமயக் கொள்கையை அமலாக்கியது. இதனை நியாயப்படுத்த அரசு இரண்டு நெருக்கடிகளை முன்வைத்தது. ஒன்று, நாட்டின் இறக்குமதிக்கும் ஏற்றுமதிக்கும் இடைவெளி பெரிதும் அதிகரித்துவிட்டதால் ஏற்பட்ட அன்னியச் செலாவணி நெருக்கடி. இரண்டு, அரசின் வரவுக்கும் செலவுக்கும் இடைவெளி அதிகரித்துவிட்டதால் ஏற்பட்டுள்ள அரசு நிதி நெருக்கடி.

இந்த இரு நெருக்கடிகளும் தொடர்புடையவை என்றும் இவற்றை தீர்க்க இரண்டு விஷயங்கள் மிக அவசியம் என்றும் அரசு வாதிட்டது. ஒன்று, எப்படியாவது அன்னிய மூலதனத்தை இந்தியாவிற்கு கொண்டு வரவேண்டும் என்றும் அதன் மூலம் மட்டுமே அன்னியச் செலாவணி நெருக்கடியை எதிர்கொள்ள முடியும் என்றும் கூறப்பட்டது. இரண்டாவதாக, அரசு நிதி நெருக்கடியை சரிசெய்ய செலவுகளை குறைக்க வேண்டும் என்றும், முக்கியமாக மானியங்களை வெட்ட வேண்டும் என்றும் அரசு கூறியது. மேலும் இவற்றை செய்வதற்கு உலகமய, தாராளமய தனியார்மய கொள்கைகளை அமலாக்க வேண்டும் என்றும் கூறப்பட்டது.

இருபத்தி இரண்டு ஆண்டுகள் இக்கொள்கைகள் அமலாக்கத்திற்குப் பிறகு இன்று இந்தியப் பொருளாதாரம் எதிர்கொள்ளும் நிலமை என்ன? 1991 இல் ஆட்சியாளர்கள் நெருக்கடி என்று எதை சொன்னார்களோ, அது இன்று மேலும் வீரியமாக இந்தியாவை எதிர்கொள்ளுகிறது. நமது சரக்கு ஏற்றுமதிக்கும் இறக்குமதிக்கும் உள்ள இடைவெளி நாட்டு மொத்த உற்பத்தியில் 10.8 சதவீதமாக  வரலாறு காணாத அளவுக்கு உயர்ந்துள்ளது. வெளிநாடுகளில் இருந்து இந்திய உழைப்பாளி மக்கள் அவர்கள் குடும்பங்களுக்கு அனுப்பி வரும் அன்னியச் செலாவணி பணம் இந்த பள்ளத்தை ஓரளவு சமாளிக்க உதவுகிறது. அவ்வாறே, மென்பொருள் ஏற்றுமதி மூலம் பெரும் அன்னியச் செலாவணி சற்று உதவுகிறது. இருப்பினும் இவை போகவும் நமது அன்னியச் செலாவணி பள்ளம் நாட்டு உற்பத்தியில் 4.6 சதவீதமாக உள்ளது. கடுமையான அன்னியச் செலாவணி நெருக்கடியை நாடு எதிர்நோக்குகிறது. ஒரு அமெரிக்க டாலருக்கு 2007-08 இல் சராசரியாக 40 ரூபாய் என்றிருந்த நிலை மாறி 2011-12 இல் 55 ரூபாய் என்று ஆகியுள்ளது. இதன் பொருள் என்ன? நாம் கடுமையாக உழைத்து, கூடுதலாக ஏற்றுமதி செய்து குறைந்த அன்னியக் காசு பெறு‍கிறோம் என்பதே. அது மட்டும் அல்ல. நமது இறக்குமதி செலவு ரூபாய் கணக்கில் கூடுகிறது, நாட்டில் பணவீக்கத்திற்கு இதுவும் முக்கிய காரணம். இதுதான் அரசின் தாராளமயக் கொள்கைகள் நாட்டிற்கு செய்துள்ள நன்மை!

பிரச்சினை இதோடு முடியவில்லை. அரசின் வரவு-செலவு நெருக்கடியும் தீவிரமாகியுள்ளதாக 2012-13க்கான எகனாமிக் சர்வே (நிதி அமைச்சகம் நாடாளுமன்றத்தில் அண்மையில் தாக்கல் செய்த இந்தியப் பொருளாதாரம் பற்றிய ஆண்டு அறிக்கை) புலம்புகிறது. இதற்குத் தீர்வாக மானியங்களை வெட்ட வேண்டும் என்ற பல்லவியை மறுபடியும் பாடுகிறது. இந்திய பொருளாதாரத்தின் ஆண்டு வளர்ச்சி விகிதம் 201-11 இல் 9.3 சதவீதத்திலிருந்து 2012-13 இல் 5 சதவீதமாக குறைந்துள்ளது என்றும் புலம்புகிறது. பணவீக்கம் 10 சதவீதம் உள்ளது என்ற உண்மையையும் சர்வேயால் முழுமையாக மறுக்க முடியவில்லை.

ஆக, இருபதாண்டு தாராளமய கொள்கைகள்  நிதிநெருக்கடியிலும் அன்னியச் செலாவணி நெருக்கடியிலும் கடும் பணவீக்கத்திலும் இருந்து நாட்டை விடுவிக்கவில்லை என்பது மட்டும் அல்ல. அவற்றை மேலும் தீவிரப்படுத்தியுள்ளன என்ற உண்மையின் பின்புலத்தில் பட்ஜட் 2013-14 பற்றி பரிசீலிப்போம். பட்ஜட் 2013-14

சில விஷயங்களை முதலில் தெளிவுபடுத்தி விடுவோம்.

அரசுக்கு உள்ள பல பொருளாதாரக் கருவிகளில் ஒன்றுதான் பட்ஜட். அரசின் தாராளமயக் கொள்கைகளின் வெளிப்பாடாகவே அது இருக்கும். மத்திய அரசின் பட்ஜட்டில் செலவு செய்யப்படும் தொகை நாட்டு வருமானத்தில் சுமார் 14 சதம், அதாவது ஏழில் ஒரு பங்கு. எனவே, அதை பரிசீலிப்பது அவசியம். பட்ஜட்டில் சொல்லப்படும் வரவு செலவு கணக்குகள் அனைத்தும் மதிப்பீடுகள் (பட்ஜட் எஸ்டிமேட்ஸ்). சென்ற ஆண்டு தரப்பட்ட பட்ஜட் மதிப்பீடுகள் அமலாகியதா என்பதை இந்த பட்ஜட்டில் முன்வைக்கப்படும் கடந்த ஆண்டுக்கான திருத்தப்பட்ட மதிப்பீடுகள் (ரிவைஸ்டு மதிப்பீடுகள்) நமக்கு காட்டும்

பட்ஜட் ஒரு ஆண்டிற்கான அரசின் வருமானம் மற்றும் செலவுகள் பற்றிய ஆலோசனைகளை முன்வைக்கும். இதில் இரண்டு முக்கிய அம்சங்கள், எவ்வாறு நாட்டு வளர்ச்சிக்கான வளங்கள் திரட்டப்படுகின்றன என்பதும், அரசு திரட்டும் வளங்கள் எவ்வாறு செலவிடப்படுகின்றன என்பதும் ஆகும்.

2013-14க்கான மத்திய பட்ஜட் தாராளமயக் கொள்கைகளை முழுமையாக பின்பற்றுகிறது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், செல்வந்தர்கள் மற்றும் பெருங்கம்பனிகளிடமிருந்து வளர்ச்சிக்கான பணத்தை திரட்டுவதற்குப் பதிலாக, ஒதுக்கீடுகளை குறிப்பாக ஏழை மக்களுக்கும் விவசாயிகளுக்குமான மானியங்களை – வெட்டிச் சாய்த்து அரசின் நிதிப் பற்றாக்குறையை கட்டுக்குள் கொண்டுவர முயற்சிக்கிறது. அதேபோல், அந்நியச் செலாவணி நெருக்கடியை சந்திக்க, இறக்குமதியைக் கட்டுப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, அந்நிய மூலதனத்தை எப்படியாவது கொண்டு வரவேண்டும் என்று முயல்கிறது. பணவீக்கத்தை கட்டுப்படுத்த மக்களின் வாங்கும் சக்தியையும் நுகர்வையும் குறைப்பதே வழி என்ற பாதையில் பயணிக்கிறது.

செலவுகள்

2013க்கான பட்ஜட் கடந்த ஆண்டு பிரணாப் முகர்ஜி முன்வைத்த பட்ஜட் மதிப்பீடுகள் அமலாகவில்லை என்பதை தெளிவுபடுத்துகின்றன. குறிப்பாக திட்ட ஒதுக்கீடு இலக்குகள் அமலாகவில்லை. மத்திய திட்ட ஒதுக்கீடு பட்ஜட் மதிப்பீட்டின் படி 2012-13 இல் ரூ 6,51,509 கோடி. திருத்தப்பட்ட மதிப்பீட்டின்படி ரூ 5,56,176 கோடி. அதாவது, ரூ. 95,333 குறைவு. சதவிகிதக் கணக்கில் கிட்டத்தட்ட 15 சதவிகிதம் வெட்டு. ஊரக வளர்ச் சிக்கு பட்ஜட் மதிப்பீட்டின்படி ரூ.  50729 கோடி. ஆனால்,  திருத்தப்பட்ட  மதிப்பீடு ரூ. 43704 கோடி. அதாவது, 7025 கோடி அல்லது 14  சதவிகிதம் வெட்டு. தொழில் மற்றும் கனிம வளத்திற்கான ஒதுக்கீடு பட்ஜட் மதிப்பீட்டின் படி ரூ. 57227 கோடி.திருத்தப்பட்ட மதிப்பீடு ரூ. 39228 கோடி, கிட்டத்தட்ட 33 சதம் வெட்டு. இதே போல், போக்குவரத்து துறையின் ஒதுக்கீடு பட்ஜட் மதிப்பீட்டின்படி ரூ. 1,25,357 கோடி. திருத்தப்பட்ட மதிப்பீடு ரூ. 1,03,023 கோடி. இப்படி அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். இப்படி திட்ட ஒதுக்கீடுகளையும் மத்திய அரசின் திட்டச் செலவுகளையும் கணிசமாக குறைப்பதன் மூலமாகவே ஃபிஸ்கல் பற்றாக்குறையை குறைத்துக் காட்டியுள்ளார் நிதி அமைச்சர். இவ்வாறு பெரிதும் குறைக்கப்பட்ட 2012-13 திருத்தப்பட்ட மதிப்பீடுகளுடன் 2013-14 பட்ஜட் ஒதுக்கீடுகளை ஒப்பிட்டுக் காட்டி, அவற்றை பெரிதும் கூட்டியுள்ளது போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்த நிதி அமைச்சர் தனது பட்ஜட் உரையில் முயன்றுள்ளார். ஆனால் உண்மையில் ஒதுக்கீடுகள் சொற்பமாகவே கூட்டப்பட்டுள்ளன. விவரங்களை கீழே காணலாம்:

மத்திய திட்ட ஒதுக்கீடு

பட்ஜட்     திருத்தப்பட்ட   பட்ஜட் (அனைத்தும் ரூபாய் கோடிகளில்)

துறை

மதிப்பீடு 2012-13

மதிப்பீடு 2012-13

மதிப்பீடு 2013-14
வேளாண் மற்றும்
சார்துறைகள்
17,692 15,971 18,781
ஊரக வளர்ச்சி 50,729 43,704 56,438
பாசனம் மற்றும் வெள்ளக் கட்டுப்பாடு 1,275 428 1,200
ஆற்றல் 1,54,842 1,48,230 1,58,287
தொழில் மற்றும்
கனிம வளங்கள்
57,227 39,228 48,010
சமூக துறைகள் 1,78,906 1,58,339 1,93,043
மொத்தம் 6,51,509 5,56,176 6,80,123

இதன் பொருள் நடப்பு ஆண்டில் மக்கள் நலதிட்டங்களுக்கும் அரசு முதலீடுகளுக்குமான ஒதுக்கீடுகள் கடுமையாக வெட்டப்பட்டுள்ளன என்பதாகும்.மேலும் நடப்பு ஆண்டு பட்ஜட் மதிப்பீடுகளுக்கும் திருத்தப்பட்ட மதிப்பீடு களுக்கும் உள்ள உறவுதான் வரும் ஆண்டிலும் எதிர்பார்க்கலாம். ஆகவே, பட்ஜட்டில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள குறைந்தபட்ச ஒதுக்கீடு உயர்வுகள் கூட அமலாகப் போவதில்லை. இது ஏழை எளிய மக்களின் துன்பங்களை அதிகரிக்கும் என்பது ஒருபுறம் இருக்க, நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சி விகிதத்தில் ஏற்பட்டுள்ள சரிவை சரிகட்டவும் உதவாது.

மானியங்கள் குறைக்கப்பட்டுள்ளன. 2012-13 இல் திருத்தப்பட்ட மதிப்பீட்டின்படி மானியங்களின் மொத்த அளவு ரூ 2,57,654 கோடி. இது வரும் ஆண்டு பட்ஜட் மதிப்பீட்டில் ரூ 2,31,084 கோடியாக வெட்டப்பட்டுள்ளது. இது போதாது என்று, பட்ஜட்டிற்குப் பிறகு அளித்த பேட்டி ஒன்றில் நிதி அமைச்சரின் ஆலோசகர் ரகுராம் ராஜன் (இவர் அமெரிக்காவிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்டவர்) டீசல் மானியத்தை முழுமையாக நிறுத்துவதன் மூலம்தான் ஃபிஸ்கல் பற்றாக்குறை இலக்கை சந்திக்க முடியும் என்று திருவாய் மலர்ந்துள்ளது மக்கள் எதிர்நோக்கும் பேரபாயத்தை நினைவுபடுத்துகிறது. மத்திய அரசின் மொத்த செலவு நடப்பு ஆண்டில் ரூ. 14,90,925 கோடி என்ற பட்ஜட் மதிப்பீட்டிலிருந்து ரூ. 14,30,825 கோடி என்று திருத்தப்பட்ட மதிப்பீடின்படி குறைந்துள்ளது. அதாவது, 60,000 கோடி ரூபாய் வெட்டு. இதில் மிக அதிகபட்சமாக  மத்திய அரசின் 91,838 கோடி ரூபாய் வெட்டப்பட்டுள்ளது என்பதை நாம் ஏற்கெனவே பார்த்தோம். வரும் ஆண்டிற்கு, மத்திய அரசின் மொத்த செலவு பட்ஜட் மதிப்பீடின்படி ரூ. 16,65,297 கோடி. இது 10.5 உயர்வு. அதாவது, விலைவாசி உயர்வை கணக்கில் கொண்டால், உண்மை உயர்வு 2 கூட இருக்காது. இதுவும் இந்த ஆண்டு போலவே மேலும் வெட்டப்படும் வாய்ப்பும் உள்ளது. திட்ட செலவில் பண அளவில் கூட உயர்வு மிகக்குறைவு என்பதை முன்பே பார்த் தோம். உண்மை அளவில் திட்டச் செலவு சரியும். இது வளர்ச்சிக்கு உதவாது.

வரவுகள்

செல்வந்தர்கள் மீதும் கொள்ளை லாபம் பெரும் பகாசுர கம்பனிகள் மீதும் வரி போட அமைச்சர் முயலவில்லை. பெயரளவிற்கு, ஆண்டு வருமானம் 1 கோடி ரூபாய்க்கு அதிகம் என்று ஒத்துக்கொண்டுள்ள 42,900 பேர் மேல் மட்டும் வரியின் அளவில் 10 சதவிகம் சர்சார்ஜ் போட்டுள்ளார். இந்த எண் ஒரு கேலிக்கூத்து. எந்த அளவிற்கு நாட்டின் பெரும் செல்வந்தர்கள் தங்கள் வருமானத்தை மறைக்கிறார்கள் என்பதற்கு சான்றாகவே இந்த எண் அமைகிறது. இதனால் செல்வந்தர்களுக்கு பாதிப்பு இருக்காது, சொற்ப வரியே வரும்.

நேர்முக மற்றும் மறைமுக வரிகள் மூலமாக ரூ. 18,000 கோடி கூடுதல் வரி வருமானம் அரசுக்குக் கிடைக்கும் என்று அமைச்சர் அனுமானித்துள்ளார். அரசின் மொத்த வரி வருமானம் வரும் ஆண்டில் ரூ. 12,35,870 கோடி என்று மதிப்பிடப்பட்டுள்ள நிலையில், இது மிகவும் சொற்பமே.

நடப்பு ஆண்டில் அரசின் வரி வரவுகள் பட்ஜட்டில் மதிப்பிட்டதை விட ரூ. 39,500 கோடிக்கும் அதிகமாக குறைந்துள்ளன. ஆனாலும், வரும் ஆண்டில் இந்த ஆண்டின் திருத்தப்பட்ட மதிப்பீட்டை விட கிட்டத்தட்ட ரூ. 2 லட்சம் கோடி கிட்டத்தட்ட 20  சதவிகிதம் அதிகரிக்கும் என்று பட்ஜட்டில் அமைச்சர் கணக்கு எழுதி வைத்துள்ளார். இதுவும் நம்பகத்தன்மை அற்ற கணக்கு.

மொத்தத்தில், ஒழுங்காக வரி செலுத்திவரும் கூலி, சம்பள பகுதியினருக்கு எந்த சலுகையையும் அளிக்காத பட்ஜட், செல்வந்தர்கள் மற்றும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் மீது உரிய வரியைப் போடவும் போட்ட வரியை வசூலிக்கவும் தயாராக இல்லை என்பதையே பட்ஜட் காட்டுகிறது. அண்மையில், நாடாளுமன்றத்தில் ஒரு கேள்விக்கு பதில் அளித்த அமைச்சர் 2,74,000 கோடி ரூபாய் கொடு படா வரி என்றும் ஆனால் அதில் சுமார் 66,000 கோடியை மட்டுமே வசூலிக்க இயலும் என்று கூறியுள்ளது நினைவு கூறத்தக்கது.

வரி ஏய்ப்பு எதிர்ப்பு விதிகள் (General Anti Avoidance Rules)

சென்ற ஆண்டு பிரணாப் முகர்ஜி தனது பட்ஜட் உரையில் வரி ஏய்ப்பு எதிர்ப்பு விதிகள் அமலுக்கு வரும் என்று கூறியிருந்தார். இதற்கு பெரும் முதலாளிகளிடம் இருந்து கடுமையான எதிர்ப்பு கிளம்பியது. பிரதமர் அலுவலகமே நேரில் தலையிட்டு, இது பற்றி பரிந்துரைக்க ஒரு நபர் குழு ஒன்றை அமைத்தது. இந்த சௌகர்யமான ஏற்பாட்டை  பயன்படுத்தி,  இந்த பட்ஜட் உரையில் கார் (GAAR) 2016-17 நிதியாண்டில்தான் கொண்டு வரப்படும் எனவும், அது முதலாளிகள் எதிர்க்காத வகையில் அமைக்கப்படும் என்று பொருள்படும் வகையிலும் கூறப்பட்டுள்ளது. அதேபோல், வோடஃபோன் கம்பனி வரி செலுத்தாத பிரச்சனையில், வரிபாக்கியை வசூல் செய்ய ஏதுவாக 1961 வருமான வரி சட்டத்தில் உரிய மாற்றம் செய்யும் ஷரத்து சென்ற ஆண்டு பட்ஜட் மசோதாவில் சேர்க்கப்பட்டது. இந்த ஆண்டு அதைப் பற்றி மௌனம் சாதிப்பது என்பது மட்டுமல்ல, சம்பந்தப்பட்டவர்களுடன் பேசி, பிரச்சனை தீர்க்கப்படும் என்பதே அரசின், நிதி அமைச்சகத்தின் நிலையாக உள்ளது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. அன்னிய மூலதனத்தை மண்டியிட்டு வரவேற்பது, இந்திய அன்னிய பெரும் கம்பனிகளின் நலன்சார்ந்தே செயல் படுவது என்ற நிலைபாட்டையே இவை காட்டுகின்றன.

இதன் இன்னொரு வெளிப்பாடுதான் செல்வந்தர்களுக்கும் பெரும் கம்பனிகளுக்கும் அளிக்கப்பட்டுள்ள வரி சலுகைகளின் காரணமாக நடப்பு ஆண்டில் 5, 73,000 கோடி ரூபாய்க்கும் அதிகமாக வரி இழப்பை அரசு சந்திக்க வேண்டியுள்ளது. 1,45,000 கோடி ரூபாய் செலவில் அனைவருக்குமான உணவு தானிய வழங்கலை உறுதி செய்ய மறுக்கின்ற மத்திய அரசு மறுபுறம் வரிச் சலுகைகளை வாரி வழங்குகிறது. இதுதான் அரசின் வர்க்கத்தன்மை.

பட்ஜட்டும் இந்தியா எதிர்நோக்கும் பிரச்சனைகளும்

பொருளாதார ஆய்வறிக்கை முன்வைத்த அன்னியச் செலாவணியில் கடும் பற்றாக்குறை, அரசின் நிதி நெருக்கடி, கடும் பணவீக்கம் ஆகிய மூன்று பிரச்சனைகளுக்கு பட்ஜட்டில் விடை காணும் முயற்சி உள்ளதா?

முதல் பிரச்சனைக்கு, அன்னிய மூலதனத்தை பார்த்து ஆதிமூலமே, காப்பாற்று என்று வேண்டுகின்ற சரணாகதி ஓலம்தான் உள்ளது. அப்படி எல்லாம் அன்னிய மூலதனம் ஓடி வந்து காப்பாற்றி விடாது. மேலும் மேலும் சலுகைகளைக் கோரும். பிரச்சனை தீவிரம் அடையும்.

அரசின் நிதி நெருக்கடியை பொருத்த வரையில், மானியங்களையும் மக்கள் நல திட்டங்களுக்கான ஒதுக்கீடுகளையும் வெட்டுவதன் மூலம் செலவை குறைப்பதும், பொதுத்துறை பங்குகளை விற்று வரவை கூட்டுவது என்ற வகையில்தான் பட்ஜட் அமைந்துள்ளது. மானியங்களை வெட்டுவது, மக்களை கடுமையாக பாதிக்கும் என்பது மட்டும் அல்ல, கடும் பணவீக்கத்தையும் எற்படுத்தும். அரசின் செலவுகள் வெட்டப்பட்டிருப்பது வளர்ச்சி விகித சரிவை தீவிரப்படுத்தும். இதனால் அரசுக்கான வரி வரவும் குறையும். இதன் விளைவாக, அரசின் பற்றாக்குறை சரிவதற்குப் பதிலாக கூடும். ஆக இவ்விரு பிரச்சனைகளுமே தீவிரம் அடையும். மொத்தத்தில், 2013-14க்கான மத்திய பட்ஜட் பணவீக்கம், அரசின் வரவு-செலவு பற்றாக்குறை, அன்னியச் செலாவணி நெருக்கடி ஆகிய மூன்று பிரச்சனைகளையும் தீர்க்க உதவாது. மாறாக, தீவிரமாக்கும். மறுபுறம், வறுமையை போக்கவோ, வேலையின்மையைக் குறைக்கவோ, ஓரளவு நிவாரணம் அளிக்கவோ பட்ஜட் உதவாது.  உற்பத்தியில் தொடரும் வேளாண் நெருக்கடி, விவசாயிகளின் தற்கொலைகள், உணவுப்பொருள் பணவீக்கம், சரிந்து வரும் தலா தானிய உற்பத்தி, மந்தமான தொழில்துறை வளர்ச்சி உள்ளிட்ட பல எரியும் பிரச்சனைகள் மீது எண்ணெய் ஊற்றுவது போலவே மத்திய நிதி நிலை அறிக்கை அமைந்துள்ளது. தொடரும் தனியார்மய, தாராளமய, உலகமய கொள்கைகளின் முத்திரைதான் மத்திய பட்ஜட்டில் பளிச்சென்று தெரிகிறது. இதை எதிர்த்து வலுவான போராட்டங்கள் அவசியம்.