திட்டமிடுதலும் வளர்ச்சியும் – 1

வெங்கடேஷ் ஆத்ரேயா

1917 அக்டோபரில் நிகழ்ந்த மகத்தான ரஷ்ய சோசலிச புரட்சியைத்தொடர்ந்து, திட்டமிட்ட பொருளாதார வளர்ச்சியை நோக்கி சோவியத் ஒன்றியம் பயணித்த பொழுது முதலாளித்வ பொருளாதார அறிஞர்கள் ஒரு நாடு தனது பொருளாதாரத்தையோ வளர்ச்சியையோ திட்டமிடுவது சாத்தியமே இல்லை என்று கூறினர். சந்தை தான் பொருளாதார வளங்களை பல்வேறு பயன்பாடுகளுக்கு தக்க முறையில் ஒதுக்கீடு செய்ய முடியும் என்று வாதிட்டனர். சோவியத் ஒன்றியத்தின் திட்டமிடும் முயற்சிகளை கிண்டல் செய்தனர். ஆனால் இறுதியில் அவர்கள் கருத்துகள் முற்றிலும் தவறு என்று வரலாறு நிரூபித்தது.

முதலாளித்வ சந்தைப்பொருளாதாரத்தின் புகழை இவர்கள் பாடிக்கொண்டிருந்தபொழுதே 1929 இல் துவங்கி அடுத்த பத்து ஆண்டுகளுக்கு உலக முதலாளித்துவம் கடும் சரிவை சந்தித்தது. கிராக்கி முடங்கி சந்தைகள் செயலற்று நின்றன. விவசாயிகள், ஏனைய சுய  உற்பத்தியாளர்கள், பல கோடி தொழிலாளிகள் என்று முதலாளித்வ உலகின் பெரும் பகுதி உழைப்பாளி மக்களின் வாழ்வாதாரம் சிதைக்கப்பட்டு உலக முதலாளித்துவம் அம்பலமாகி நின்றது. மறுபுறம், இதற்கு நேர்மாறாக, சோசலிச சோவியத் ஒன்றியம் உற்பத்திக்கருவிகளை சமூகமயமாக்கி, நாட்டு வளர்ச்சிக்கும் மக்கள் வாழ்வில் பெரும் முன்னேற்றம் காணவும் ஒட்டுமொத்த பொருளாதாரத்திற்கும் துறைவாரியாகவும் விரிவான, திட்டவட்டமான திட்டங்களை தீட்டியது. மேலை நாடுகள் விதித்த பொருளாதார, தொழில்நுட்ப தடைகள், அவர்களது ராணுவ முஸ்தீபுகள், அச்சுறுத்தல்கள், மற்றும் பன்னாட்டு உறவுகளில் சோவியத் ஒன்றியத்தை தனிமைப்படுத்தும் முயற்சிகள் ஆகியவற்றையும் எதிர்கொண்டு வளர்ச்சியை சாதிக்கவும் மக்கள் வாழ்வை வளப்படுத்தவும் திட்டமிட்ட பொருளாதாரம் பெரும் உதவியாக இருந்தது.

1917 அக்டோபரில் சோசலிச புரட்சி ரஷ்யாவில் நிகழ்ந்தது. ஆனால், 1928 இல் தான் சோவியத் ஒன்றியத்தின் ரஷ்ய பகுதியின் பொருளாதாரம் 1913 இல் இருந்த நிலையை எட்டமுடிந்தது. இடைப்பட்ட காலத்தில் சோசலிச புரட்சியை வேரோடு அழிக்க மேலை நாடுகள் எதிர்ப்புரட்சி சக்திகளுக்கு ஆதரவாக ரஷ்யாவிற்குள் நுழைந்து உள்நாட்டுப் போரை மக்கள் மீது திணித்தன. இதில் பெரும் இழப்புகளை சந்தித்தாலும் இறுதியில் செஞ்சேனை வெற்றிபெற்று எதிர்புரட்சிசக்திகளை முறியடித்து விரட்டியது. இதனைத்தொடர்ந்து மூன்று ஆண்டுகாலம் அமலாக்கப்பட்ட புதிய பொருளாதார கொள்கைகளின் மூலம் மீட்சி, பின்னர்   தோழர் லெனின் அவர்களின் மறைவு, அதனைத் தொடர்ந்து அரசியல் குழப்பம்,  உட்கட்சி போராட்டங்கள் ஆகியவற்றை எல்லாம் சந்தித்து வென்ற சோவியத் ஒன்றியம் 1928 இல் திட்டமிட்ட பொருளாதார வளர்ச்சிப்பாதையை துவக்கியது.

காலனி ஆதிக்கச் சுரண்டலின்றி, உழைப்பாளி மக்களின் உரிமைகளையும் நலன்களையும் பாதுகாத்து. ஏகாதிபத்தியத்தின் பன்முக பொருளாதார, அரசியல், தத்துவ, மற்றும் ராணுவ தாக்குதல்கள் அனைத்தையும் எதிர்கொண்டு, பன்னிரண்டே ஆண்டுகளில் – 1940இல் – உலகின் இரண்டாம் பெரும் தொழில்நாடாக உயர்ந்து சாதனை புரிந்தது, மையத்திட்டமிடலின் வழியில் பயணித்த சோவியத் ஒன்றியம். இது திட்டமிட்ட பொருளாதாரம் ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சிக்கும் மக்களின் மேம்பாட்டுக்கும் பெரும் பங்கு ஆற்ற முடியும் என்பதற்கு மிகச் சிறந்த வரலாற்று அனுபவம் ஆகும். இதன்பின் பல சோசலிச நாடுகளின் அனுபவங்கள் இதனை உறுதிப்படுத்தியுள்ளன. இன்றும் மக்கள் சீனம் திட்டமிடுதலை அமலாக்கி வருகிறது. தனது வளர்ச்சி நிலைக்கு ஏற்றவகையிலும் பன்னாட்டு பொருளாதார நிலைமைகளை கணக்கில் கொண்டும் அவப்பொழுது  திட்டமிடல் முறைகளில் உரிய மாற்றங்களையும் மக்கள் சீன சோசலிச அரசு மேற்கொள்கிறது.

முதலாளித்துவத்தின் மீதான தாக்கம்

முதலாளித்வ உலகம் கடும் நெருக்கடியில் சிக்கி பெரும் வேலையின்மையைப் பிரச்சினையை 1930களில் எதிர்கொண்ட அதேகாலத்தில் வேலையின்மை என்ற கொடுமையை திட்டமிட்ட சோவியத் பொருளாதாரம் முற்றிலுமாக அழித்தொழித்தது. இது மேலை நாட்டு உழைப்பாளி மக்கள் மத்தியிலும் அறிஞர்கள் மத்தியிலும் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. திட்டமிட்ட பொருளாதாரம் சாத்தியமே இல்லை என்று கொக்கரித்து வந்த பொருளியல் அறிஞர்களின் கருத்துகள் தவறு என்பது பரவலாக உணரப்பட்டது. இரண்டாம் உலகப்போரில் மேலை நாடுகளை கதிகலங்க வைத்த பாசிச படைகளை செஞ்சேனை வீழ்த்தியதில் சோசலிச சோவியத் ஒன்றியத்தின் மையத்திட்டமிடல் சிறந்த பங்கு ஆற்றியது என்பதும் பரவலாக அறியப்பட்டது. இரண்டாம் உலகப்போரின் பிற்பகுதியில் மேலை நாடுகள் அனைத்திலும் அரசுகள் திட்டமிடும் நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டனர். ஆனால், இவை முதலாளித்வ அமைப்பின் லாப வெறிக்கு உட்பட்டே செய்யப்பட்டது. எனினும் பொருளாதாரத்தில் திட்டமிடுதல்  சாத்தியம் என்பதும் அவசியம் என்பதும் அங்கீகாரம் பெற்ற கருத்துகளாக ஆகின.  இரண்டாம் உலகப்போருக்குப்பின் பிரிட்டன், பிரான்ஸ் உள்ளிட்ட பல முன்னணி முதலாளித்வ நாடுகளில் ஆற்றல் துறை, தொலைதொடர்பு துறை, பொதுப்போக்குவரத்து துறை ஆகியவை உள்ளிட்ட பல துறைகளில் நாட்டுடைமை நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. கல்வியிலும் ஆரோக்கியத்திலும் அரசின் மையப் பங்கும் திட்டமிட்ட அணுகுமுறையின் அவசியமும் அங்கீகாரம் பெற்றன. இதன் அடிப்படையில் மையத்திட்ட அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டு செயல்படுத்தப்பட்டது.

தேச விடுதலை இயக்கங்கள் மீதான தாக்கம்

திட்டமிட்ட அடிப்படையில் சோவியத் ஒன்றியம் சாதித்த சில முக்கிய விஷயங்கள்:

எழுத்தறிவின்மையை முற்றாக ஒழித்தது;

அனைத்து நிலைகளிலும் கல்விபெருதலை அனைவருக்கும் சாத்தியமாக்கியது;

மக்களின் ஆரோக்கியத்தை மேம்படுத்திப் பாதுகாத்தது;

அனைவருக்கும் வேலை என்பதை உறுதிப் படுத்தியது.

இந்த சாதனைகள் காலனி ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து தேச விடுதலைக்காக போராடி வந்த பல காலனி நாடுகளின் போராளிகளையும் தலைவர்களையும் பெரிதும் கவர்ந்தது. உலகம் தழுவி ஆதிக்கம் செலுத்திவந்த ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்கொள்ள முடியும் என்பதோடு, மையப்படுத்தப்பட்ட, திட்டமிட்ட பொருளாதார செயல்பாட்டின் மூலம் ஒரு நாடு வேகமாக வளர்ச்சி அடைய முடியும் என்பதையும் சோவியத் அனுபவம் மூலம் அவர்கள் உணர்ந்தனர். இரண்டாம் உலகப்போரில் சோவியத் ஒன்றியம் சாதித்த மகத்தான வெற்றிக்கு திட்டமிட்ட சோசலிச பொருளாதாரம் ஒரு முக்கிய காரணம் என்பதையும் இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகளின் தேச விடுதலை இயக்கத் தலைவர்கள் உள்வாங்கிக்கொண்டனர்.

இந்தியாவில் திட்டமிடல்

மேற்கூறிய வரலாற்று உண்மைகள் இரண்டாம் உலகப்போர் முடிந்திருந்த தருணத்தில் இந்தியா போன்ற நாடுகள் விடுதலை அடைந்த பொழுது  நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு ஒரு முக்கிய கருவியாக திட்டமிடுதலை அமல்படுத்த முனைந்ததில் மிகுந்த செல்வாக்கு வகித்தன. இந்தியாவைப் பொருத்த வரையில், சிறந்த பொறியியல் வல்லுனராக திகழ்ந்த மோட்சகுண்டம் விஸ்வேஸ்வரய்யா 1930களின் துவக்க ஆண்டுகளிலேயே இந்தியாவின் வளர்ச்சிக்கான திட்டத்தை உருவாக்கியிருந்தார். 1935 ஆம் ஆண்டு அமலுக்கு வந்த இந்திய அரசியல் சட்டத்தின் அடிப்படையில் 1937ஆம் ஆண்டு நடந்த அன்றைய மாகாண கவுன்சில்களுக்கான தேர்தல்களில் பலமாகாணங்களில் இந்திய தேசீய காங்கிரஸ் வெற்றி பெற்றிருந்தது.  அக்கட்சி, ஜவஹர்லால் நேரு தலைமையில் 1938 இல் ஒரு தேசீய திட்டக் குழுவை அமைத்தது. இந்தக் குழு அதன் காலத்தில் ஏறத்தாழ பத்து ஆண்டுகளில் 76 முறை கூடியது என்ற செய்தியும் இவற்றில் ஒரு அமர்வு தவிர மற்ற அனைத்து அமர்வுகளிலும் நேரு பங்கேற்றார் என்ற செய்தியும் தேச விடுதலை இயக்கம் திட்டமிட்ட பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு எவ்வளவு முக்கியத்துவம் அளித்தது என்பதைக் காட்டுகின்றன.

இந்தியா விடுதலை அடைந்த பொழுது, தேசீய வாதிகளும் முற்போக்கு சக்திகளும் மட்டுமல்ல, டாடா, பிர்லா போன்ற பெரு முதலாளிகளும் நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு திட்டமிடுதல் அவசியம் என்று கருதினர். குறிப்பிடத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால், இப்பணிக்கென பெருமுதலாளிகளால் பணிக்கப்பட்ட ஆலோசகர் குழு 1946 இல் முன்வைத்த பம்பாய் திட்டம்  பின்னர் இந்திய அரசு 1950-51முதல்  1955-56 வரை  அமலாக்கிய முதலாம் ஐந்தாண்டு திட்டத்தை விட பெரிய அளவில் இருந்தது என்பதாகும். நமது நாடு விடுதலை பெற்ற காலத்தில் அரசியல் வேறுபாடுகளைத்தாண்டி பரவலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒரு பொது கருத்து இருந்தது. அதன்படி, ஐந்தாண்டு திட்டங்கள் போடுவதும் அமலாக்குவதும்  இந்தியாவின் பொருளாதார மற்றும் சமூக வளர்ச்சிக்கு  அவசியம். மேலும், தொழில்துறை, நிதித்துறை, மற்றும் மனிதவளத்துறை ஆகியவற்றில் கணிசமாக முதலீடுகளை மேற்கொள்ளும் பொதுத்துறை அவசியம் என்றும் அங்கீகரிக்கப்பட்டிருந்தது. எனவே தான், 1950 இல் உருவாக்கப்பட்ட திட்டக்குழு மிக முக்கியம் என்று கருதப்பட்டது.

திட்டமிடுதல் மட்டுமே சோசலிசம் அல்ல

ஒன்றை அவசியம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். இந்தியாவின் மையப்படுத்தப்பட்ட திட்டமிடல் பற்றிப் பேசுகையில், இந்திய நாட்டின் பொதுத்துறை சோசலிசத்தின் இலக்கணம் அல்ல. அதேபோல், இந்தியாவின் திட்டமிடுதலும் சோசலிசத்தின் இலக்கணம் அல்ல. மாறாக, இந்தியாவில் தனியார் துறை கம்பனிகளின் லாபத்தை உறுதிப்படுத்துவதே அரசின் திட்டமிடல் மற்றும் பொதுத்துறை கொள்கையாக இருந்தது. இதற்கென, ஆற்றல், போக்குவரத்து, தகவல் தொடர்பு, கல்வி, ஆரோக்கியம், கனரக இயந்திரங்கள் போன்ற அனைத்து முதலாளிகளுக்கும் தேவையான கட்டமைப்பு வசதிகளை குறைந்த விலையில் அவர்களுக்கு கிடைக்கச்செய்வதே அரசின் கொள்கையாக இருந்தது. முதலாளிகளின் லாபத்திற்கு அவசியமான பிரம்மாண்டமான கட்டமைப்பு முதலீடுகளை தனியார் துறை மேற்கொள்ள இயலாத/விரும்பாத நிலையில் அரசு இம்முதலீடுகளை மேற்கொண்டது. இதற்கென திட்டமிட்டு பிரதானமாக  மறைமுக வரிகள் மூலம் உழைக்கும் மக்களை சுரண்டியும் கடன்கள் மூலம் அரசின் நிதிப் பற்றாக்குறையை இட்டு நிரப்பியும் அரசு  வளங்களை திரட்டியது. இதனால் ஏற்பட்ட வளர்ச்சி பெரும் பகுதி உழைப்பாளி மக்களின் வாழ்க்கையை கணிசமாக மேம்படுத்தவில்லை.

எனினும், சுதந்திர இந்தியாவின் அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப சுய சார்பை வலுப்படுத்துவதில் பொதுத்துறையும் மையப்படுத்தப்பட்ட திட்டமிடுதலும் முக்கியமான பங்கு ஆற்றின. இந்த வலுவூட்டலில் சோவியத் ஒன்றியம் மற்றும் இதர சோசலிச நாடுகள் அளித்த உதவிகள் சிறப்பான பங்கை ஆற்றின. 1950களிலும் 1960களிலும்  மேலை ஏகாதிபத்திய நாடுகளுக்கும் சோசலிச நாடுகளுக்கும் இடையில் தொடர்ந்து பகை மூட்டி வந்த மேலை நாடுகளின் நடவடிக்கைகள் மீண்டும் ஒரு பெரும் யுத்தத்தில் உலகை ஆழ்த்தவில்லை என்றாலும், ஒரு நிரந்தர “பனிப் போர்” நிலைமையை ஏற்படுத்தின. பனிப்போர் அரசியலில் வளரும் நாடுகளின் ஆளும் வர்க்கங்களை தங்கள் பக்கம் வைத்துக்கொள்ள விரும்பிய ஏகாதிபத்தியம், சோசலிச நாடுகள் இந்தியா போன்ற வளரும் நாடுகளுக்கு செய்துவந்த பொருளாதார மற்றும் அறிவியல் தொழில்நுட்ப உதவிகளால் சோசலிசத்தின் செல்வாக்கு இந்த நாடுகளில் உயரும் என்று அஞ்சியது. இதனை எதிர்கொள்ள மேலை நாடுகளும் இந்தியாவின் தொழில் வளர்ச்சி முயற்சிகளுக்கு உதவிகள் அளிக்க வேண்டியதாயிற்று. எனினும், நமது நாட்டின் தற்சார்பு திறன்களை அழிப்பதிலும், அதன் பகுதியாக பொதுத்துறையை அழிக்கவும் அவர்கள் ஆர்வமாகவே இருந்தனர்.

இந்தியாவின் ஐந்தாண்டு திட்டங்கள்

இந்தியப் பெருமுதலாளிகளும் அரசும் திட்டமிடுதலை ஏற்றுக்கொண்டாலும், இந்திய அரசு முதலாளிகள் மற்றும் நிலப்பிரபுக்களின் நலன்களை பாதுகாக்கும் வர்க்கத்தன்மை கொண்டிருந்ததால் சோவியத் ஒன்றியம் மற்றும் சோசலிச மக்கள் சீனம் போன்ற நாடுகளில் திட்டமிடுதல் எத்தகைய பங்கு ஆற்றியதோ அது இந்தியாவில் நிகழவில்லை. முதல் மூன்று ஐந்தாண்டு திட்டங்களில் தொழில் மற்றும் வேளாண் வளர்ச்சி விகிதம் (காலனி ஆதிக்க காலத்துடன் ஒப்பிடுகையில்) அதிகரித்த போதிலும், 1966 இல் இந்திய பொருளாதாரம் உணவு நெருக்கடி, அன்னியச்செலாவணி நெருக்கடி மற்றும் அரசின் நிதி நெருக்கடி  ஆகிய மும்முனை நெருக்கடியை சந்தித்தது. இந்திரா காந்தியின் தலைமையிலான காங்கிரஸ் அரசாங்கம் ஐந்தாண்டு திட்டங்களை 1966 இல் இருந்து 1969 வரை நிறுத்தி வைத்தது. [1]

இந்தியாவில் திட்டமிடுதல் எதிர்கொண்ட அடிப்படை முரண்பாடு என்ன? ஒரு புறம் பொருளாதார வளர்ச்சியை ஊக்குவிக்க அரசு பொதுத்துறை முதலீடுகளை கணிசமான அளவிலும் திட்டமிட்ட வகையிலும் மேற்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் இதனை சாத்தியமாக்க முதலாளிகளிடம் இருந்தும் நிலப்பிரபுக்களிடம் இருந்தும் இதற்குத்தேவையான வளங்களை அவர்களின் வருமானம் மற்றும் சொத்துகளின் மீது வரிவிதித்து திரட்ட அதனால் இயலவில்லை. காரணம் இந்த அரசானது,  முதலாளிகளின், நிலப்பிரபுக்களின் அரசு. பெருமுதலாளிகள் தலைமையில் இயங்கும் அரசு. அவர்களுக்கு எதிராக செயல் படாது. மறுபுறம், மக்கள் மீது பலவகையான சரக்குவரிகளை – மறைமுக வரிகளை – சுமத்தி வளங்களை திரட்டிட அரசு முயன்றபோதிலும், இதனை ஒரு வரம்பிற்குமீறி செய்யவும் முடியாது. ஏனெனில், பொருளாதாரம் கிராக்கியின்றி ஸ்தம்பித்துவிடும், மேலும் வலுவான அரசியல் எதிர்ப்பும் கிளர்ச்சியும் கிளம்பும். இந்திய திட்டமிடுதலின் இத்தகைய அடிப்படை வர்க்க முரண்பாட்டின் காரணமாக திட்டமிடல் என்ற கட்டிடமே 1966 இல் சரிந்து விழும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டது.

நெருக்கடி சற்று சமாளிக்கப்பட்டபின், மூன்று ஆண்டுகளுக்குப்பிறகு, அதாவது 1969-70 இல் துவங்கி 1973-74 வரைக்குமான ஐந்தாண்டுகளுக்கான நான்காம் ஐந்தாண்டு திட்டம் அறிவிக்கப்பட்டது.  பின்னர் ஐந்தாவது, ஆறாவது, ஏழாவது என்று மூன்று அடுத்தடுத்த ஐந்தாண்டு திட்டங்கள் – இடையில் 1977-1979 ஜனதா கட்சி ஆட்சியில் ஒரு சிறுபின்னடைவுக்குப்பின் –  போடப்பட்டாலும், முதல் மூன்று ஐந்தாண்டு திட்டகாலத்தில் இருந்த முனைப்புடன் இவை செயல்படுத்தப்படவில்லை. 1972இல் நடத்தப்பட்ட நான்காம் ஐந்தாண்டு திட்டத்தின் இடைக்காலப் பரிசீலனையில், திட்டத்தின் துவக்கத்தில் முன்வைக்கப்பட்ட இலக்குகள் பாதியாக குறைக்கப்பட்டன. பின்னர், திட்டத்தின் இறுதியில் இவற்றைக்கூட எட்ட முடியாமல் போனது.  ஐந்தாவது ஐந்தாண்டு திட்டம்1974-75 இல் துவங்கி 1978-79 இல் நிறைவு பெறுவதாக அறிவிக்கப்பட்டிருந்த போதிலும் 1975இல் இந்திரா காந்தி தலைமையிலான காங்கிரஸ் அரசாங்கத்தால் “உள்நாட்டுக்காரணங்களுக்காக” நாட்டில் நெருக்கடி நிலை அறிவிக்கப்பட்டது. இது ஐந்தாவது ஐந்தாண்டு திட்டத்தை செயலிழக்கச்செய்தது. திட்டம் கிட்டத்தட்ட கைவிடப்பட்டு, நெருக்கடி நிலை காலத்தில் பிரதமரின் இருபது அம்ச திட்டமும் பின்னர் சஞ்சய் காந்தி முன்வைத்த ஐந்து அம்ச திட்டமும் முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்டு, திட்டமிடுதல் கேலிக் கூத்தாக ஆக்கப்பட்டது.

எனினும் 1950 முதல் 1980 வரையிலான முப்பது ஆண்டுகளில், காலனி ஆதிக்க காலத்துடன் ஒப்பிடுகையில், இந்தியாவின் பொருளாதாரம் வேகமாகவே வளர்ந்தது. இதற்கு ஒரு முக்கிய காரணமாக இருந்தது திட்டமிடுதல். திட்டமிடுதல், அரசின் அனைத்துப் பொருளாதார நடவடிக்கைகளிலும் முக்கியத்துவம் பெற்றது. இதன் அடிப்படையில் தான் ஏற்றுமதி – இறக்குமதி கொள்கைகள் நிர்ணயிக்கப்பட்டு, இறக்குமதிக்கு மாற்றாக உள்நாட்டில் உற்பத்தி செய்வது என்ற கொள்கை அமலாக்கப்பட்டது. பெரும் அளவில் பொதுத்துறை முதலீடுகள் கேந்திரமான துறைகளில் மேற்கொள்ளப்பட்டன. பெரும் முதலீடுகள் தேவைப்படுகின்ற, அனைத்து உற்பத்தித்துறைகளுக்கும் அவசியமான தொழில்துறை கட்டமைப்பு வசதிகள் தகவல் தொடர்பு, எரிசக்தி, போக்குவரத்து போன்ற துறைகளில் உருவாக்கப்பட்டன. நவீன நிதி துறை கட்டமைப்பும், கல்வி மற்றும் ஆரோக்கியத்திற்கான கட்டமைப்புகளும் உருவாக்கப்பட்டன. திட்டமிட்ட பெரும் பொதுத்துறை  முதலீடுகள், இறக்குமதிக்கு மாற்றாக உள்நாட்டில் உற்பத்தி, ஒரு வரம்பிற்கு உட்பட்ட நில உறவு மாற்றங்கள் ஆகியவற்றால் தான் 1950 முதல் 1980 வரையிலான காலத்தில் இந்தியப்பொருளாதாரத்தின் ஒட்டுமொத்த உற்பத்தி மதிப்பு – ஜிடிபி – ஆண்டு ஒன்றுக்கு கிட்டத்தட்ட நான்கு சதமானம் என்ற  வேகத்தில் அதிகரித்தது. எரிசக்தி, உருக்கு போன்ற துறைகளில் அதிவேக வளர்ச்சி ஏற்பட்டது. இந்தியாவின் பெட்ரோலியம், பெட்ரோ-கெமிகல் மற்றும் வேதியல் துறைகள் இந்தக் காலகட்டத்தில் உருவாக்கப்பட்டு  பெருமளவிற்கு விரிவடைந்தன. பசுமை புரட்சியின் சாதனைகள் அரசின் மையப்பங்கையும் திட்டமிடுதலையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு பெறப்பட்டவை. இதில் வங்கிகள் நாட்டுடைமையாக்கப்பட்டது குறிப்பிடத்தக்கது. தொழில் துறை உற்பத்தியின் வேகமான வளர்ச்சியும் பன்மைத்தன்மையும்  திட்டமிடுதலால் சாத்தியமானது.  இவை அனைத்திலும் திட்டக்குழு மூலமாக மையத்திட்டமிடுதல் என்பது மிகவும் முக்கியமான பங்கு ஆற்றியது. பொதுத்துறைக்கான மொத்த முதலீட்டு தொகை எவ்வாறு பல்வேறு துறைகளுக்குப் பகிர்ந்தளிக்கப்பட வேண்டும், எந்தத்துறைகளுக்கு எத்தகைய முன்னுரிமை, இறக்குமதிக்கு மாற்று உற்பத்தியை சாதிப்பதற்கான யுக்திகள் நில உறவுகளில் வர வேண்டிய மாற்றங்கள் என அனைத்து முக்கிய பொருளாதார கொள்கைகளை தீர்மானிப்பதிலும் அவற்றை நடைமுறைப்படுத்துவதிலும் திட்டக்குழு முக்கிய பங்கு ஆற்றியது.

தாராளமயத்தின் தாக்குதல்

1980களில் பன்னாட்டு நிதிமூலதனத்தின் கை உலக முதலாளித்வ பொருளாதாரத்தில் ஓங்கியது. இந்திய முதலாளித்வ வளர்ச்சியின் தன்மையும் இதன் தாக்கத்திற்கு உள்ளாகியது. இந்திய அரசின் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் மாறின. தாராளமய கொள்கைகள்   களத்திற்கு வந்தன. எனினும், 1980களில் பொதுத்துறை முதலீடுகள் தொடர்ந்து மேற்கொள்ளப்பட்டன. திட்டமிடுதலும், பழைய மிடுக்குடன் இல்லாவிட்டாலும், வலுவிழந்து கொண்டிருந்தாலும், தொடர்ந்தது. ஆனால் 1991 ஆம் ஆண்டில் ஆட்சிக்கு வந்த காங்கிரஸ் அரசாங்கம் தீவிர தாராளமய கொள்கைகளை அமலாக்கியது. பன்னாட்டு அரங்கில் சோவியத் ஒன்றியம் மற்றும் கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகளில் சோசலிசம் சந்தித்த பின்னடைவும் வீழ்ச்சியும் பொருளாதாரத்தில் திட்டமிடுதலின் பங்கையும் அரசின் பங்கையும் விவாதப் பொருளாக்கின. தாராளமய கொள்கைகள் ஆதிக்கத்திற்கு வந்ததன் விளைவாக ஒட்டு மொத்த வளர்ச்சி திசைவழியை நிர்ணயிப்பதிலும் முதலீடுகளின் துறைவாரி, மற்றும் நாட்டின் பகுதிவாரி ஒதுக்கீடுகளை நிர்ணயிப்பதிலும் திட்டமிடுதலின் பங்கு பலவீனப்படுத்தப்பட்டது. 1990 – 1992 காலத்தில் ஐந்தாண்டு திட்டங்கள் கைவிடப்பட்டு, மீண்டும் 1992 – 93 இல் தான் எட்டாவது ஐந்தாண்டு திட்டம் அமலுக்கு வந்தது. ஆனால் திட்டமிடுதல் நிகழ்ந்தாலும் நடைமுறையில் ஒட்டு மொத்த கொள்கைகள் தாராளமய, தனியார்மய, உலகமய பாதையில் பயணித்ததால் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சியின் தன்மையையும் திசைவழியையும் நிர்ணயிக்கும் நடவடிக்கையாக அது அமையவில்லை.

தாராளமய காலத்திலும் கூட மாநிலங்களுக்கு இடையேயான நிதி ஒதுக்கீடுகளை இறுதிப்படுத்துவது, நலத்திட்டங்களை கண்காணிப்பது, பொருளாதாரத்தில் ஏற்பட்டு வரும் பல்வேறு முக்கிய மாற்றங்கள் பற்றிய விவரங்களை கண்டறிந்து உரிய புள்ளிவிவரங்களை சேகரித்து ஆய்வுக்கு உட்படுத்துவது போன்ற பணிகளை திட்டக்குழு செய்து வந்தது. இடதுசாரி கட்சிகளின் ஆதரவால் முதலாவது ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி ஆட்சியில் இருந்த காலத்தில் திட்டக்குழுவின் பதினொன்றாம் ஐந்தாண்டு திட்டத்திற்கான பல உப மற்றும் பணிக்குழுக்களில் முற்போக்காளர்களும் பங்கேற்று சில பயனுள்ள ஆலோசனைகளை பரிசீலனைக்குக் கொண்டுவர முடிந்தது.     ஆனால், தாராளமய கொள்கைகளுக்கு முழுமையான, தீவிரமான தத்துவார்த்த ஆதரவு, அறிவுத்தளத்தில் அதனை ஆதரிக்கும் வாதங்களை வலுவாக முன்வைப்பது, நடைமுறையில் தீவிர தாராளமயகொள்கைகளை ஆதரிப்பது என்று திட்டக்குழுவின் தன்மை முற்றிலும் மாறியது. இதனால் முன்பிருந்த சுய சார்பிற்கான தன்மையிலிருந்து திட்டக்குழுவின் தன்மை  முழுமையாக மாறிவிட்டது.

தாராளமய சூழலில் முதலாவது ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசாங்க ஆட்சிக்காலத்தில் குறைந்த பட்ச பொது திட்டத்தில் இருந்த அனைத்து முற்போக்கு நடவடிக்கைகளையும் திட்டக்குழு எதிர்த்தது. உண்மையில், தேசீய ஆலோசனைக் குழு தான் சில சேமநல திட்டங்களை பரிந்துரைக்கும் அமைப்பாக திகழ்ந்தது.  திட்டக்குழுவும் நிதி அமைச்சகமும் இணைந்து  இவற்றை எதிர்த்தன. ஊரகவேலை உறுதி சட்டம் இதற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு.  அதேபோல் இரண்டாம் ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசில் கொண்டுவரப்பட்ட தேசீய உணவு பாதுகாப்பு சட்டத்தையும் திட்டக்குழு நிதி அமைச்சகத்துடன் இணைந்து எதிர்த்தது. நாம் அதன் சட்ட வரைவை விமர்சித்தோம், ஆனால் அது வலுப்படுத்தப்படவேண்டும் என்ற கோணத்தில் இருந்து!

இதில் எழுகின்ற கேள்வி என்னவென்றால் திட்டக்குழு ஏன் இவ்வாறு ஆனது என்பதாகும். இதனை கீழ்க்கண்ட வாறு பார்க்கலாம். நரசிம்ம ராவ் அவர்களின் தலைமையிலான அரசாங்கம் 1991இல் துவங்கிய தாராளமயப் பாதையில் அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகள் பயணித்தது. அடுத்து  இரு தேசீய ஜனநாயக  அரசாங்கங்கள் 1998-2004 காலத்தில் இதன் அமலாக்கத்தை தீவிரப்படுத்தின. இந்தப்பயணத்தின் விளைவாக எந்த நோக்கங்களுக்காக திட்டக் குழு  துவக்கப்பட்டதோ அவை புறக்கணிக்கப்பட்டு படிப்படியாக திட்டக்குழு தாராளமய பேரிரைச்சலில் கலக்கும் நிலைக்கு இட்டுச்சென்றது.  இது இந்தியாவில் மட்டும் நடக்கவில்லை.

தொடரும் …

அடுத்த பகுதி

கல்வித்துறை நவீனப்படுத்தும், கேரள இடதுசாரி அரசாங்கம் : பிணராயி விஜயன்

சிந்தா, மலையாள இதழிலிருந்து தமிழில்: நந்தகுமாரன்

(கேரள கல்வித்துறையை மேம்படுத்துவதற்கு திட்டமிட்ட அணுகுமுறையை கேரள அரசாங்கம் கடைப்பிடிக்கிறது. கேரள முதல்வர் தோழர் பிணராயி விஜயன் விளக்குகிறார்)

கல்வி  உட்பட எல்லாவகை உரிமைகளுக்குமான சொந்தக்காரர்கள் என தங்களுக்குத் தாங்களே சுயமாக அறிவித்துக் கொண்ட சிறு பிரிவினர் ஒரு காலத்தில் இருந்தனர். அவர்கள், தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் என முத்திரை குத்தப்பட்ட  ஒரு பெரும் பிரிவினரை சமூகத்தின் அனைத்து துறைகளிலிருந்தும் விலக்கி வைத்திருந்தனர். இத்தகைய சமத்துவமின்மை தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் அறிவு தேடும் உரிமையை மிகக் கடுமையாக பாதித்தது. ஆசிரியரிடம் நேரடியாக சென்று கல்வி கற்கும் உரிமையை மறுத்தது மட்டுமல்லாமல், மறைமுகமாக அறிவைத் தேடும் முயற்சிகளுக்கு தண்டனைகளும் வழங்கப்பட்டது. கல்வி கற்க முடியாமல், பொது வழியில் நடக்க முடியாமல், விருப்பப்பட்ட உணவை உண்ண இயலாமல், ஆலயங்களில் நுழைய இயலாமல் இருந்த அத்தகைய நிலைமைகளைத் தான் ஸ்ரீ நாராயண குரு, அய்யங்காளி, அய்யா வைகுண்டர், சட்டம்பி சுவாமிகள் போன்ற சீர்த்திருத்த வாதிகள் கேள்வி எழுப்பினர்.

இருண்ட காலத்தை திரும்ப விடோம்!

சாதிப் பாகுபாடுகளாலும், மூட நம்பிக்கைகளாலும், பழக்கவழக்கங்களாலும் நிறைந்து காணப்பட்ட அன்றைய சூழல்களை முன்னிறுத்தி தான் சுவாமி விவேகானந்தர் கேரளத்தை “பைத்தியக்காரர்களின் நாடு “ எனக் குறிப்பிட்டார். அத்தகைய நிலைமைகளை மாற்றவே, ஸ்ரீ நாராயண குரு கல்வி அறிவின் தேவையைப் பற்றி எழுதியதுடன், சிவிகிரியில் பள்ளிக்கூடம் ஒன்றையும் துவக்கினார். கல்விக்கான வாய்ப்புகள் மறுக்கப்பட்டு பரிதாபகரமான நிலையில் வாழ்ந்து வந்த குழந்தைகளை பள்ளிக் கூடங்களை நோக்கி அய்யாங்காளி அழைத்து சென்றதென்பது நமது மண்ணில் பீடித்திருந்த கறையை துடைத்த அகற்ற வேண்டும் என்ற நோக்கத்திற்காகவே. கல்வி வளர்ச்சிக்காக மிஷனிரிகளும், சமூக அக்கறை கொண்ட இயக்கங்களும் அளித்த பங்களிப்புகள் விலைமதிப்பற்றவை. மறுமலர்ச்சி இயக்க நாயகர்கள் அன்று பற்றவைத்த நெருப்பினை அணையவிடாமல்  கேரளத்தில்  பாதுகாத்தது  நாம் இடதுசாரிகளே என பெருமையுடன் கூறிக் கொள்ள முடியும்.

கல்வி வாய்ப்பை மறுத்த அந்த இருண்ட காலத்திற்கு கேரளா இனி ஒருபோதும் திரும்பி போகக் கூடாது என்பதில் இந்த அரசு உறுதியுடன் இருந்து வருகிறது. அதன் காரணமாகவே பொதுக் கல்வி பாதுகாப்பு  இயக்கம் என்ற பெயரில் ஒரு திட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்தி வருகிறோம். ஒருவரின் தனிப்பட்ட வளர்ச்சிக்கும், சமூக உயர்வுக்கும் அடிப்படையாக இருப்பது கல்வியே.  அதோடு, தனிப்பட்ட வளர்ச்சிக்கு தேவையான அறிவு, ஊக்கம் மற்றும் மதிப்பினை வழங்கவும் கல்வியால் மட்டுமே முடியும். அதனால் கல்வி அனைவருக்கும் கிடைத்தாக வேண்டும். இது மாணவர்களுக்கு வழங்கும் தானமல்ல. மாறாக, அவர்களின் உரிமையாகும். இதனை உறுதிப்படுத்த வேண்டியது ஆட்சியாளர்களின் கடமையும் பொறுப்பும் ஆகும். அத்தகைய உணர்வின் அடிப்படையில் தான், பொதுக் கல்வி பாதுகாப்பு இயக்கத்தை அரசு முன்னெடுத்து வருகிறது.

அறியாமை தொடர விரும்பும் ஆளும் வர்க்கம்

குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் அனைவருக்கும் இலவச கல்வி என்பது நமது அரசியலமைப்பு சட்ட சிற்பிகள் கண்ட கனவாக இருந்தது. ஆனால் அவர்கள் நிச்சயித்த காலஅளவைத் தாண்டி எத்தனையோ ஆண்டுகள் கடந்து போய்விட்டன. இன்றும் எழுத்துகளின் ஓசைகளைக் கேட்டேனும் கற்கவியலாத நிலையில் லட்சக்கணக்கான குழந்தைகள்  பள்ளிக்கூடங்களைவிட்டு  ஒதுங்கி இருக்கின்றனர். அவர்கள் கல்வி கற்க வேண்டிய வயதில் மிகக் கடுமையான வேலைகளை செய்து வருகின்றனர். இந்தநிலை மாற வேண்டுமெனில் வருடந்தோறும் மத்திய அரசு கல்விக்காக ஒதுக்கும் நிதியின் விழுக்காடு அதிகரிக்கப்பட வேண்டும்.

எண்ணற்ற கல்விக் குழுக்கள் இது தொடர்பாக ஆலோசனைகள் வழங்கியுள்ளன.  இருப்பினும், கல்விக்கான ஒதுக்கீட்டில்  சொல்லும்படியான அதிகரிப்பு ஒன்றும் செய்யப்படவில்லை. இதற்கு காரணம், குழந்தைகளுக்கு கல்வி வழங்காமல் இருப்பது தங்களுக்கு அரசியல் ரீதியாக பயனளிக்கும் என கடந்த காலங்களில் அதிகாரத்தில் இருந்தவர்கள் நினைத்திருக்கக் கூடும். எழுத்தும் அறிவும் இல்லையெனில் சிந்திக்கமாட்டார்கள் அல்லவா ? அவ்வாறு சிந்திக்கும் சக்தி இல்லையெனில் தாங்கள் செய்யும் தவறுகளை எதிர்க்காமல் இருந்துவிடுவார்கள். எங்கேயிருந்தும் ஒரு எதிர்ப்பும் எழும்பாதவிதத்தில் புதிய தலைமுறையை மயக்க நிலைக்குட்படுத்தி ஆட்சியை தொடர வேண்டுமெனில் கல்வியறிவற்ற இருண்ட சமூகத்தை நிலைநிறுத்தி கொண்டால் மட்டுமே சாத்தியமாகும் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்திருக்கக் கூடும்.

பழம்பெருமை பிதற்றுவதால் பலனில்லை

பாரம்பரியத்தைப் பற்றி வறட்டுப் பெருமைகளைக் கொண்டிருப்பதால் எந்த பயனும் இல்லை. முற்காலத்தில் நாளந்தா பல்கலைகழகம் இருந்தது ; தக்ஷசீலம் உண்டாயிருந்தது; என்றெல்லாம் கூறிக் கொண்டிருப்பதால் எந்தவித பயனும் இல்லை. இன்றைக்கு என்ன இருக்கிறது என்பது தான் பிரச்சினையே. நாளந்தா பல்கலைக்கழகத்தை மீண்டும் புனரமைத்திட பிரபல பொருளாதார வல்லுநரும், நோபல் பரிசு பெற்ற அறிஞருமான டாக்டர் அமர்த்தியா செனை பொறுப்பாக மத்திய அரசு பணியமர்த்தியிருந்தது. ஆனால், மத்திய அரசால் திணிக்கப்பட்ட வகுப்புவாத பிடிவாதங்களையும், கட்டுப்பாடுகளையும் சகிக்க முடியாமல் அவர் அந்த பொறுப்பிலிருந்து விலக வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.

தேசிய அளவில் கல்வியானது அனைவருக்கும் உரியதாகவும், கட்டாயமானதாகவும்  உருவாக்கப்பட புதிய காலத்தில் பெரிய அளவிலான போராட்டத்திற்கான தேவை எழுந்துள்ளது. நமது நாட்டில் போராட்ட வழிகளின் மூலமல்லாது யாரும் பெரிய அளவில் ஒன்றும் சாதித்துவிடவில்லை. கேரளத்தில் கூட ஏழை மாணவர்கள் பெரிய அளவிலான கட்டண சுமை இல்லாமல் கல்வி கற்க வழி ஏற்பட்டதற்கான காரணம், மாணவர் இயக்கத்தினரின் கடுமையான போராட்டங்களும், முற்போக்கு அரசுகளின் தலையீடுமே ஆகும்.
இவ்வாறு கேரளா முழுவதும் அனைவருக்கும் கல்வி என்பது சாத்தியப்பட்ட கல்வியை தகர்க்கும் வகையில் அத்துறையில் உலகமயமாக்கலின் வரவு அமைந்துள்ளது. இத்தகைய நிலையை தடுத்து, ஏற்கனவே உருவாக்கிய கல்வி உரிமைக்கான நலன்களை பாதுகாப்பதுடன் அவற்றை மேலும் வலுப்படுத்த வேண்டிய தேவை அதிகரித்து வருகிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக சர்வதேச தரத்திற்கு இணையாக நமது கல்வித் தரத்தை மேம்படுத்துவதற்கான முயற்சிகளை முன்னெடுப்பதில் இடது ஜனநாயக முன்னணி அரசு முனைப்பு காட்டி வருகிறது.

திட்டமிட்ட அணுகுமுறை

இனி வருங்காலங்களில் உலகம் முழுவதும் ஒரே சந்தையாக மாற்றப்படும். அந்த பொது சந்தையில் வளர்ந்த நாடுகளிலிருந்து வரும் மாணவர்களுடன் போட்டியிட்டு தனது திறமையை நிரூபித்து வாழ வேண்டிய சூழலே நமது குழந்தைகளுக்கு ஏற்படும். அதற்கு அவர்களை தகுதியுடையவர்களாக மாற்றும் விதத்தில் அவர்களுக்கு வழங்கப்படும் கல்வி உள்ளதா என்பதனை ஆய்வுசெய்தோம். அதற்கு இல்லை என்ற பதிலே எங்களுக்கு கிடைத்தது. அதனைத் தொடர்ந்து,  நம்முடைய அரசுப் பள்ளிகளை உலகத் தரத்திற்கு இணையாக மேம்படுத்தவும், நமது குழந்தைகளை உலகின் எந்த பகுதியில் உள்ள மாணவர்களுடனும் போட்டியிடும் அளவிற்கான தரத்திற்கு உயர்த்தவும் தேவையான திட்டங்களை வகுக்க தீர்மானிக்கப்பட்டது. அதன் அடிப்படையிலேயே தற்போது பொது கல்வி பாதுகாப்பு இயக்கத்தை முன்னெடுத்து செல்கிறோம். ஏற்கனவே, நிரந்தரமாக மூடும் நிலையில் இருந்த பள்ளிக் கூடங்களை மீண்டும் திறந்து அவற்றை பாதுகாத்த நிகழ்வுகளை நீங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள்.

நவீன காலத்திற்கேற்ப தொழில் நுட்ப அறிவியல் துறையில் நாம் முன்னோக்கி செல்ல வேண்டிய தேவையுள்ளது. அதற்கு தேவையான திட்டங்களையும், செயல்முறை நிகழ்ச்சிகளையும் இந்த இயக்கத்தின் ஒரு பகுதியாக கேரளம் நடைமுறைப்படுத்தி வருகிறது.

கேரளம் ஒரு முன் மாதிரி

நமது மாநிலத்தில் பெரும்பாலான குழந்தைகள் அரசுப் பள்ளிகளில் தான் இன்றும் கல்வி கற்று வருகின்றனர். சாதி, மத, பொருளாதார வேறுபாடுகள் இல்லாமல் எல்லா மாணவர்களுக்கும் கல்வி கற்பதற்கான வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டு வருகிறது என்பது தான் கேரளத்தை மற்ற மாநிலங்களிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது. உலகம் முழுவதும் கவனிக்கப்பட்டு, பேசப்பட்டு வந்த கேரள மாதிரி வளர்ச்சியில் கூட நமது பொதுக் கல்வியும், அரசுப் பள்ளிகளும் பெரிய அளவிலான பங்கு வகித்திருந்தது என்பது அனைவருக்கும் தெரியும்.

பலதரப்பட்ட சாதி,மதப் பிரிவு மக்கள் தங்களுக்கிடையே கலந்து ஒருவருக்கொருவர் சகிப்புத் தன்மையுடனும், நட்புறவுடனும் வாழும் நிலையை உருவாக்கியெடுத்ததில் பொதுக் கல்விக்கு பெரிய அளவிலான பங்கு உண்டு. சாதி மற்றும் பொருளாதார வேறுபாடுகளையும் கடந்து நம்முடைய புதிய தலைமுறையை சமத்துவ கலாச்சாரத்தில் வளர்த்தெடுப்பதில் அரசுப் பள்ளிகளும் அவற்றில் நிலவும் சூழல்களும் குறிப்பிடத்தக்க பங்கு வகித்தன. அவற்றிலிருந்து நாம் தொடர்ந்து முன்னோக்கி பயணிக்க வேண்டிய தேவையுள்ளது. அதோடு, முன்னோக்கித் தான் செல்கிறோம் என்பதை உறுதிப்படுத்த ஆசிரியர்கள் மற்றும் பெற்றோர்களின் கூட்டு செயல்பாடுகளில் அதிக கவனம் செலுத்தப்பட வேண்டும்.

நமது மாநிலத்தில் அரசு பள்ளிகள் அடிப்படை வசதிகள் இல்லாமலிருக்கின்றன என்ற விமர்சனம் சமீபகாலம் வரை முன்வைக்கப்பட்டது. அதிக ஆசிரியர்களும், மேசைகளும், பெஞ்சுகளும் மட்டும் இருந்தால் போதாது. கூடவே நவீன வசதிகளும் அரசுப் பள்ளிகளில் உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்பது தான் அத்தகைய விமர்சனத்தின் அடிப்படை. ஆனால், இந்த இயக்கம் துவக்கப்பட்ட முதல் வருடத்திலேயே அத்தகைய விமர்சனங்களுக்கு அடிப்படையாக இருந்த பிரச்சினைகளுக்கு குறிப்பிடத்தக்க அளவில் தீர்வு காணப்பட்டுள்ளது.

நவீன வசதிகள் உருவாக்கம்

பெரிய கட்டிடங்கள் மட்டுமல்ல, சகலவித வசதிகளுடன் கூடிய ஹைடெக் ஸ்மார்ட் கிளாஸ் அறைகள் பொதுக் கல்வி இயக்கம் மூலம் செயல்படுத்த அரசு கலந்தாராய்ந்து வருகிறது. நூலகங்கள், கணினி சோதனைக் கூடங்கள், பல்லுயிர் பூங்காக்கள் முதலிய வசதிகளை எல்லாம் இதன் ஒரு பகுதியாக நமது அரசுப் பள்ளிகளில் உருவாக்கப்பட்டு வருகின்றன.

ஒரு சட்டமன்ற தொகுதிக்கு ஒன்று என்ற கணக்கில் அரசுப் பள்ளிகளில் சர்வதேச தரத்துக்கு இணையாக உள்ள அடிப்படை வசதிகளை உருவாக்கும் நடவடிக்கைகள் தற்போது வேகமாக எடுக்கப்பட்டு வருகின்றன. அடிப்படை வசதிகள் குறைவாக உள்ள மற்ற பள்ளிக் கூடங்களிலும் அவற்றை மேம்படுத்தும் நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டு வருகின்றன. இதன் அடுத்தக்கட்டமாக, கீழ்நிலை மற்றும் மேல்நிலை தொடக்கப்பள்ளிகளிலும் இந்த திட்டம் விரிவுபடுத்தப்பட உள்ளது. இதன் மூலம் நாற்பதாயிரம் வகுப்பறைகளை ஹைடெக் ஆக்குவதன் மூலம் இந்தியாவில் பூரணமாக டிஜிட்டல்மயமாக்கப்பட்ட கல்வித் துறை என்ற கனவுத் திட்டத்தினை நோக்கி கேரளம் நடைபோடுகிறது. அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளில் அடிப்படை வசதியற்ற ஒரு பள்ளியும் கேரளத்தில் இருக்கக் கூடாது என்பதுடன், அனைவரும் ஸ்மார்ட் வகுப்பறைகள் மூலமே கல்வி கற்கின்றனர் என்பதனையும் உறுதி செய்யப்பட வேண்டும். அதற்கு தேவையான நடவடிக்கைகள் தற்போது திட்டமிட்டு மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன.

இப்படிப்பட்ட வசதிகள் உண்டாக்கப்படுவதன் எதிரொலியாக அதற்கான நற்பலன்கள் தற்போதே பள்ளிகளில் கிடைக்க துவங்கியுள்ளன. இக்கல்வியாண்டின் துவக்கத்தில் அரசுப் பள்ளிகளில் சேர்ந்த மாணவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்ததே அதற்கு சான்று. இரண்டாம் வகுப்பு முதல் ஒன்பதாம் வகுப்பு வரை ஏறத்தாழ ஒன்றரை லட்சத்திற்கும் அதிகமான மாணவர்கள் கடந்த ஆண்டை விட கூடுதலாக அரசு பள்ளிகளில் சேர்ந்தனர். இப்படிப்பட்ட கூடுதலான மாணவர் சேர்க்கை கடந்த பத்தாண்டுகளில் இதுவே முதல் முறை என புள்ளி விபரங்கள் கூறுகையில் பொதுக் கல்வி குறித்த நமது உணர்வுகள் குறித்து நான் கூடுதலாக ஒன்றும் விளக்க வேண்டியதில்லை என்றே கருதுகிறேன்.

உலகின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் உள்ள மாணவர்களிடமும், ஆசிரியர்களிடமும் நமது குழந்தைகள் கல்வி தொடர்பாக தொடர்பு கொள்ளுகின்றனர். ஆங்கிலத்தில் உள்ள நூல்களை வாசித்து புரிந்து கொள்கின்றனர். கூகுள் போன்ற இணைய தேடு பொறிகளை தங்களது அறிவுத் தேடலுக்காக போதிய அளவில் பயன்படுத்துகின்றனர். விக்கிபீடியா போன்றவற்றில் கேரளாவைப் பற்றிய விலைமதிப்பற்ற விபரங்களை எழுதுகின்றனர். மலையாளத்திலும் ஆங்கிலத்திலும் ஒரே போன்று தொடர்பு கொள்ள அவர்களால் முடிகிறது. இவைகள் மூலம் நமது கல்வித் துறையில் புதியதொரு உணர்வு எதிரொலிக்கிறது.