மேற்குவங்க அரசியல் சூழலில் இடது முன்னணி அன்றும் இன்றும்!

மேற்குவங்க இடது முன்னணியின் மீது திருணாமுல் காங்கிரஸ் நடத்தும் தாக்குதல்கள் தொடர்கதையாக இருக்கின்றன. 2009 துவங்கி இப்போது வரை 600க்கும் மேற்பட்ட தோழர்கள் கொல்லப்பட்டுள்ளனர்.

பர்துவான் மாவட்டத்தில் மட்டும் 8000 பேர் மீது பொய் வழக்கு பதியப்பட்டுள்ளது. இதை நமது தோழர்களும், ஆதரவாளர்களும் தீரத்துடன் எதிர்கொண்டு வருகின்றனர். இன்று நடக்கும் தேர்தல் மோசடிகளும், தாக்குதல்களும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்குப் புதியதல்ல. இதைவிட மோசமான அரை பாசிஸ தாக்குதல்களை சந்தித்துத்தான் கம்யூனிஸ்டுகள் ஆட்சிக்கு வந்தனர். மேலும் இடது முன்னணி என்ற அணி சேர்க்கை, ஓரிரு நாட்களில் தேர்தலுக்காக மட்டும் உருவாக்கப்பட்டது அல்ல. மாறாக ஜனநாயகத்துக்காக, மக்கள் முன்னேற்றத்துக்காக, வர்க்க நலனுக்காக இடையறாது நடந்த சமரசமற்ற போராட்டங்களின் விளைபொருளே இடது முன்னணி. அது தேர்தல்களிலும் வெற்றியை ஈட்டியது.

ஒற்றுமையும் போராட்டமும்

1947ல் அரசியல் அதிகாரம் பிரிட்டிஷாரிடமிருந்து காங்கிரசுக்கு மாறினாலும், ஜனநாயகத்தின் மீதான தாக்குதல் காங்கிரசிடமிருந்தும் தொடர்ந்தது. ஏழை எளிய மக்கள் மீதான சுமைகளும் தொடர்ந்தன.

1948ல் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தடை செய்யப்பட்டது, மேற்கு வங்கமும் அந்நிலையைச் சந்தித்தது. 1950ல் கல்கத்தா உயர்நீதிமன்ற உத்தரவின் பேரில் தடை விலக்கப்பட்டது. அந்த நேரம் தொட்டு, ஜனநாயக உரிமைகளுக்கான தொடர் போராட்டத்தில் மேற்கு வங்கக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மிகுந்த கவனம் செலுத்தியது.

பல்வேறு முயற்சிகளை எடுத்தது. 1952ல் நடந்த முதல் பொது தேர்தலின் போது, கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கும், 4 கட்சிகளைக் கொண்ட ஐக்கிய சோஷலிச அமைப்புக்கும் (United Socialist Organisation) உடன்பாடு ஏற்பட்டது. ஆனால், இதில் இடம் பெற வேண்டிய சில இடதுசாரி கட்சிகள் வெளியே நின்றன.

நாடாளுமன்ற தேர்தலில் 9ல் போட்டியிட்டு 5ல் கம்யூனிஸ்டுகள் வெற்றி பெற்றனர். சட்டமன்றத் தேர்தலில் 28 தொகுதிகளில் வெற்றி பெற்று கம்யூனிஸ்ட் கட்சி பிரதான எதிர்க்கட்சி என்ற அந்தஸ்தைப் பெற்றது.

தொடர்ந்து பல்வேறு பிரச்னைகளில் இடதுசாரி சக்திகள் மற்றும் ஜனநாயக சக்திகளின் ஒற்றுமையைக் கட்ட முடிந்தது. அரசியல் கைதிகளை விடுதலை செய்ய வேண்டும் என்பதற்கான போராட்டம், வீரம் செறிந்த ஆசிரியர் போராட்டம், உணவுக்கான இயக்கம், கல்கத்தா டிராம்வே நாட்டுடமையாக்கப்பட வேண்டும் என்ற போராட்டம், பெங்கால் பீகார் இணைப்பை எதிர்த்த இயக்கம், கோவா விடுதலை போராட்டத்துக்கு ஆதரவு (போர்ச்சுகீசிய ஆதிக்கத்திலிருந்து) என்று ஒரு பட்டியலே போட முடியும்.

திட்டத்தின் அடிப்படையில் கூட்டணி

இப்பின்னணியில் 1956ல் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மத்திய குழு, அனைத்து சோஷலிச, ஜனநாயக, தேச பக்த, முற்போக்கு சக்திகள் ஓரணியில் திரள வேண்டுமென அறைகூவல் விட்டது. மேற்குவங்கக் கமிட்டி, இடதுசாரிகளின் ஒற்றுமையைக் கட்டுவதிலும், ஒன்றுபட்ட போராட்டங்களை நடத்துவதிலும் கூடுதல் கவனம் செலுத்தியது. அடுத்து 1957ல் சட்டமன்றத் தேர்தல் வந்த போது, கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, 37 அம்ச திட்டத்தை (ஜனநாயக ஒற்றுமைக்கான திட்டம்) உருவாக்கி, அதன் அடிப்படையில் 4 இடதுசாரி கட்சிகளுடன் தேர்தலுக்கான அணியை உருவாக்கியது. 253 தொகுதிகளில் இந்த அணிக்கு 81 கிட்டியது.

கம்யூனிஸ்ட் கட்சி 46 பெற்று, இந்த அணியின் வலுமிக்க பங்குதாரராக உயர்ந்தது. கூட்டு போராட்டங்களும், கம்யூனிஸ்டுகளின் போராட்டங்களும் தொடர்ந்தன. இடைப்பட்ட காலத்தில், அணியிலிருந்து சிலர் விலகி, சிலர் சேர்ந்தனர். 1962-67 காலகட்டம் இடதுசாரிகளுக்கும், ஜனநாயகத்துக்கும் ஒரு சோதனை காலமாக இருந்தது.

காங்கிரசின் பொதுவான அடக்குமுறையும், மத்தியிலும் மாநிலத்திலும் ஆட்சியில் இருந்த சூழலில் இந்திய சீன எல்லை பிரச்னையைப் பயன்படுத்தி கம்யூனிஸ்டுகளை ஓரம் கட்டுதலும் நடந்தேறின. ஏராளமான தோழர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். கட்சிக்குள் இருந்த திருத்தல்வாத கோஷ்டிகளும் தம் பங்குக்குப் பிரச்சனைகளை உருவாக்கியதோடு, ஆளும் கட்சிக்கு ஆதரவு நிலை எடுத்தன. சில இடதுசாரி கட்சிகளும் 2 கம்யூனிஸ்ட் எதிர்ப்பு நிலையை எடுத்தன.

மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உதயம்

1964ல் திருத்தல்வாதத்திலிருந்து விடுபட்டு மார்க்சிஸ்ட் கட்சி உதயமான பிறகு, மேற்குவங்கத்தில் ஜனநாயக சக்திகளை ஒன்றுபடுத்துவதிலும், மக்கள் பிரச்னைகளுக்கான போராட்டங்களை நடத்துவதிலும் வேகம் பிறந்தது. ஆனால் 1967 தேர்தல் வந்தபோது, காங்கிரஸ் எதிர்ப்பு நிலை எடுக்கும் அனைத்துக் கட்சிகளையும் ஓரணியில் கொண்டுவர முடியவில்லை. சிபிஐயின் அணுகுமுறை தொடர்ந்து உதவிகரமாக இருக்கவில்லை என்பதே உண்மை. மார்க்சிஸ்ட் கட்சி உள்ளிட்ட 7 கட்சிகள் கொண்ட ஐக்கிய இடது முன்னணியும், சிபிஐ, பார்வர்டு பிளாக், பங்களா காங்கிரஸ் சேர்ந்த முற்போக்கு ஐக்கிய இடது முன்னணியும் என்று இரண்டு அணிகள் உருவாயின. தேர்தலுக்கு சற்று முன்னதாகக் காங்கிரசிலிருந்து விலகி உருவான பங்களா காங்கிரசை, சிபிஐ சேர்த்துக் கொண்டது. 1967 தேர்தல்தான், 8 மாநிலங்களில் காங்கிரஸ் அல்லாத அரசை உருவாக்கியது. மேற்கு வங்கத்தில் காங்கிரஸ் சிறுபான்மையானது. சிபிஎம் இருந்த அணிக்கு 68 தொகுதிகளும், சிபிஐ இருந்த அணிக்கு 65 தொகுதிகளும் கிடைத்தன. ஆனால் அணிகளில் இருந்த கட்சிகள் என்று பார்க்கும் போது, சிபிஎம்-முக்குத்தான் அதிக தொகுதிகள் கிடைத்தன. மக்கள் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியைத்தான் இடதுசாரிகளை வழி நடத்தும் சக்தியாகப் பார்த்தனர்.

கிடைக்கும் அதிகாரம் மக்கள் நலனுக்கே:

காங்கிரஸ் எதிர்ப்பு உணர்வைத்தான் தேர்தல் முடிவுகள் காட்டின என்பதால், மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் முன்முயற்சியில் இரு அணிகளும் இணைந்து, முதன் முறையாக காங்கிரஸ் அல்லாத அரசை அமைத்தன. 32 அம்ச திட்டத்தின் அடிப்படையில் அந்த ஐக்கிய முன்னணி அரசாங்கம் உருவானது.

மக்கள் நலனுக்காக சிபிஎம் விட்டுக் கொடுத்த அடிப்படையில், பங்களா காங்கிரசின் தலைவர் அஜாய் முகர்ஜி முதல்வரானார். தோழர் ஜோதிபாசு துணை பிரதமர் பொறுப்புடன் நிதி, போக்குவரத்து துறைகள் பொறுப்பை ஏற்றார். மேலும் இரு சிபிஎம் தோழர்கள் நில சீர்திருத்தத் துறையையும், அகதிகள் மறுவாழ்வு துறையையும் பெற்றனர்.

மத்திய அரசின் எவ்வித ஒத்துழைப்பும் இல்லாத பின்னணி உருவானது. நிதி ஒதுக்கீட்டில் பிரச்னை, பஞ்ச நிவாரணத்தில் தடை, வறட்சி மாவட்டங்களுக்கு உணவு தானிய ஒதுக்கீடு மறுப்பு என்று பழிவாங்கல் தொடந்தது. இதற்கிடையே, குறுகிய அதிகாரங்கள் மட்டுமே இருந்த போதிலும் ஜனநாயகத்தை வலுப்படுத்த இந்த அரசு சில சிறப்பான முடிவுகளை எடுத்ததற்கு, மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அந்த அணியில் இருந்ததும், வலுவான சக்தியாக இருந்து பங்களிப்பு செய்ததும்தான் காரணம். உதாரணத்திற்கு ஒன்றாக முதலாளி தொழிலாளி பிரச்சனையில் முதலாளிக்கு ஆதரவாகக் காவல்துறை தலையிடாது என்ற முடிவைக் குறிப்பிடலாம். அதேபோல் முன்னெச்சரிக்கை கைது (Preventive Arrest) தடை செய்யப்பட்டது, பழிவாங்கப்பட்ட தொழிற்சங்க தலைவர்கள் மீண்டும் வேலைக்கு எடுக்கப்பட்டனர், ஒரு லட்சம் தற்காலிக அரசு ஊழியர்கள் நிரந்தரம் செய்யப்பட்டனர். உபரி நிலம், ஆக்கிரமிப்பு நிலம் பிரித்துக் கொடுப்பதற்கான ஏற்பாடு என்று அடுத்தடுத்து மின்னல் வேகத்தில் நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டன. இந்தச் சூழல், உரிமைகளுக்கான ஏராளமான போராட்டங்களை உருவாக்கியது. நிலத்துக்கான போராட்டம் வலுவாக நடந்தது. ஒரு சில மாதங்களில் 2.34 லட்சம் ஏக்கர் நிலம் நிலமற்றவர்களுக்குப் பிரித்துக் கொடுக்கப்பட்டது. இது மேலாதிக்க சக்திகளுக்கு பீதியை ஏற்படுத்தியது. இந்நிலை நீண்ட காலம் நீடிக்காது என்பதைக் கட்சி புரிந்து வைத்திருந்தது. ஒரு புறம் மத்திய காங்கிரஸ் அரசின் ஒத்துழையாமையும், மறுபுறம் இடதுசாரி எதிர்ப்பு சக்திகள் மற்றும் வர்க்க எதிரிகளின் குறுக்கீடுகளும், சதிகளும் ஐக்கிய முன்னணியில் இடம்பெற்ற கட்சிகளுக்கிடையே கருத்து வேற்றுமையை உருவாக்கின. காங்கிரஸை ஆட்சியில் அமர்த்த பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியும் நடந்தது. இச்சூழலில் ஆளுநர் தலையிட்டு சட்ட விரோதமாக 9 மாதங்களில் அரசைக் கலைத்தார்.

மக்களின் கடும் எதிர்ப்புக்கு மத்தியில் காங்கிரசின் ஆட்சிக் கனவு நொறுங்கி, இடைக்கால தேர்தல் (1969) 3 அறிவிக்கும் நிலை ஏற்பட்டது. ஐக்கிய முன்னணியில் மிச்சமிருந்த கட்சிகள் தம் வலுவை உறுதிப்படுத்தி, திருப்திகரமாக தொகுதிப் பங்கீடும் நடத்தி, தேர்தலை சந்தித்தன. 214 தொகுதிகளில் ஐக்கிய முன்னணி வெற்றி பெற்றது. இம்முறை மார்க்சிஸ்ட் கட்சிக்கு போட்டியிட்ட 101 தொகுதிகளில் 83 கிடைத்தன. இருப்பினும், மீண்டும் முதல்வர் பொறுப்பை விட்டுக்கொடுத்து, இரண்டாவது ஐக்கிய முன்னணி அரசு பிப்ரவரி 1969ல் அமைக்கப்பட்டது. அஜாய் முகர்ஜி முதல்வர், தோழர் ஜோதிபாசு, உள்துறை இலாகாவையும் சேர்த்து துணை முதல்வர் என்று முடிவு செய்யப்பட்டது. உரிமைகளுக்கான மக்கள் போராட்டங்களுக்கு அரசு உறுதுணையாக இருந்தது. முதல் ஐக்கிய முன்னணி ஆட்சிக் காலத்தில் துவங்கப்பட்ட நிலத்துக்கான போராட்டங்கள் தீவிரமடைந்தன. ஆக்கிரமிப்பிலும், பினாமி பெயரிலும் இருந்த சுமார் 6 லட்சம் ஏக்கர் நிலங்களை விவசாயிகள் கைப்பற்றினர். விவசாயிகளை வெளியேற்றும் நிலை தடுக்கப்பட்டது. நிலச்சீர்திருத்தச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டது. இரண்டரை லட்சம் மில் தொழிலாளிகள், 2 லட்சத்துக்கு மேற்பட்ட தோட்ட தொழிலாளிகள், 50000 சணல் ஆலை தொழிலாளிகள் கணிசமாக சம்பள உயர்வு பெற்றனர். 8ம் வகுப்பு வரை இலவசக் கல்வி அறிவிக்கப்பட்டது. 6000 ஆரம்பப் பள்ளிகள் துவங்கப்பட்டன. குடிசைப் பகுதிகளில் வீட்டு வாடகை குறைக்கப்பட்டது. ஐக்கிய முன்னணியில் இடம் பெற்றிருந்த சில ஜனநாயகக் கட்சிகளால் இதைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. அவர்கள், முன்னணியை உடைத்தனர். ஒரு போலீஸ்காரரை யாரோ கொலை செய்ய, அது சட்டம் ஒழுங்கு பிரச்னையாக திட்டமிட்டு மாற்றப்பட்டது. சட்டமன்றத்துக்குள்ளேயே ஒரு கூட்டம் புகுந்து, ஜோதிபாசுவைத் தூக்கில் போடு, அரசாங்கத்தை டிஸ்மிஸ் செய் என்று கலவரம் செய்தது.

முதல்வர் அஜாய் முகர்ஜி பகிரங்கமாக உண்ணாவிரதம் அமர்ந்து, இந்த அரசு (தனது தலைமையிலான அரசையே!) காட்டுமிராண்டித்தனமானது என்று அறிவித்தார். சிபிஎம் இல்லாமல் அரசு அமைக்க பங்களா காங்கிரஸ், சிபிஐ, பார்வர்டு பிளாக் முயற்சி எடுத்து, அதன் ஒரு பகுதியாக அஜாய் கோஷ் முதல்வர் பதவியிலிருந்து ராஜினாமா செய்தார். அரசுக்கு நெருக்கடி ஏற்பட்டது. தன் கட்சிக்கு ஒரு வாய்ப்பு வேண்டும் என்று தோழர் ஜோதிபாசு, ஆளுநரை சந்தித்துப் பேசினார். ஆனால் பங்களா காங்கிரஸ், சிபிஐ உள்ளிட்ட கட்சிகள் மார்க்சிஸ்டுகளுக்கு வாய்ப்பு கொடுக்கக் கூடாது என்ற நிலை எடுத்தனர். இச்சூழலில் 13 மாதங்களில் இரண்டாவது ஐக்கிய முன்னணி அரசு கலைக்கப்பட்டு, மார்ச் 1970ல் குடியரசு தலைவர் ஆட்சி அமலுக்கு வந்தது. உண்மையில் அது கடுமையான போலீஸ் ராஜ்யமாக செயல்பட்டது.

காங்கிரசின் காட்டு தர்பார்:

குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி பிறப்பிக்கப்பட்ட இரண்டாவது தினம், ஜோதிபாசுவைக் கொல்ல ஒரு முயற்சி நடந்தது. குண்டு தவறி, அருகிலிருந்த ஒரு தோழர் மீது பாய்ந்து அவர் இறந்து போனார். அன்று மாலையே, அதைக் கண்டித்து 20,000 பேர் கலந்து கொண்ட கண்டன ஊர்வலம் நடைபெற்றது. ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் கல்வி நிலயங்களைப் புறக்கணித்துத் தெருவுக்கு வந்தனர். ஆலைகள் மூடப்பட்டன. பொது வேலை நிறுத்தம் நடந்தது.

மக்கள் போராடிப் பெற்ற உரிமைகளைப் பறிக்க மத்திய காங்கிரஸ் ஆட்சியால் அடக்குமுறைகள் கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்டன. ராணுவமும், சிஆர்பிஎஃப்-ம் பயன்படுத்தப்பட்டன. கண்மூடித்தனமான தாக்குதல், வரைமுறையற்ற கைது, ஒழித்துக்கட்டுவது, உரிமைகளை நசுக்குவது போன்ற நடவடிக்கைகள் ஜனநாயக சக்திகள் மீது, குறிப்பாக மார்க்சிஸ்ட் கட்சி ஊழியர்கள் மீது ஏவப்பட்டன. சமூகவிரோதிகள், நக்சலைட்டுகள், சில இடங்களில் சிபிஐயும் சேர்ந்து இக்கொடுஞ்செயல்களில் ஈடுபட்டன. இந்தக் கொலை வெறித் தாண்டவத்தை எதிர்த்து, மக்களைத் திரட்டி மார்க்சிஸ்ட் கட்சி போராடியது. 20,000 பேருக்கு மேல் கைது செய்யப்பட்டனர். ஒரு லட்சம் பேர் மீது பொய் வழக்கு போடப்பட்டது. 250 பேர் கொல்லப்பட்டனர். இதற்கிடையே பார்வர்டு பிளாக் தலைவர் ஹேமந்த பாசு பட்டப்பகலில் படுகொலையானார். அந்தக் கொலை பழி சிபிஎம் மீது சுமத்தப்பட்டு, அந்த அவதூறையும் கட்சி சந்திக்க வேண்டியிருந்தது. இதற்கு நடுவே 5வது பொதுத் தேர்தலும், மேற்கு வங்க சட்டமன்றத் தேர்தலும் 1971ல் நடந்தன.

சிபிஎம் தலைமையில் 6 கட்சிகள் சேர்ந்து இடதுசாரி ஐக்கிய முன்னணியை உருவாக்கித் தேர்தலை சந்தித்தன. பல இடங்களில் பொதுக்கூட்டம் நடத்த கெடுபிடி, மீண்டும் ஜோதிபாசுவைக் கொல்ல முயற்சி, அவரது தொகுதியான பாராநகருக்குள் அவர் செல்ல தடை என்று பல்வேறு முட்டுக்கட்டைகள் போடப்பட்டன. இருப்பினும். சட்டமன்றத் தேர்தலில் இடதுசாரி ஐக்கிய முன்னணிக்கு 123 தொகுதிகள், இதில் மார்க்சிஸ்ட் கட்சிக்கு மட்டும் 111 கிடைத்தன. ஆனால், ஜனநாயக மரபுகளைக் காலில் போட்டு மிதித்து, மத்திய காங்கிரஸ் ஆட்சியின் தூண்டுதலில், ஆளுநர், தனிப் பெரும் கட்சியான சிபிஎம்-ஐ ஆட்சி அமைக்க அழைக்காமல், காங்கிரஸ், பங்களா காங்கிரஸ், முஸ்லீம் லீக், கோர்க்கா லீக், பிரஜா சோஷலிஸ்ட் கட்சி போன்ற உதிரிகள் ஒன்று சேர்ந்து ஆட்சி அமைக்க வழி கோலினார். சிபிஐ மற்றும் ஃபார்வர்டு பிளாக் கட்சிகள், இந்த அவியலுக்கு ஆதரவு கொடுத்தன. மார்க்சிஸ்ட் கட்சியைத் தனிமைப்படுத்த வேண்டும் என்பதே நோக்கமாக இருந்தது.

இந்த உதிரிகளின் ஆட்சி அமைந்தவுடன், மீண்டும் கொலை வெறித் தாக்குதல் துவங்கியது. ராணுவம், சிஆர்பிஎஃப், உள்ளூர் போலீஸ் இவர்களுடன் சமூக விரோதிகள், முதலாளிகள், நில உடமையாளர்கள் இணைந்து தாக்குதல் தொடுத்தனர். நிலங்களிலிருந்து விவசாயிகள் வெளியேற்றப்பட்டனர்.

தொழிற்சாலைகள் மூடப்பட்டு, தொழிலாளிகள் வேலை நீக்கம் செய்யப்பட்டனர். இடது ஜனநாயக சக்திகளின் சார்பில் இருந்த அரசு சாத்தியமாக்கிய அனைத்தும் தலைகீழாகப் புரட்டிப் போடப்பட்டது. தொடர்ச்சியான 144 தடை உத்தரவு அமலாக்கத்தில் கூட்டங்கள் கூடப் போட முடியவில்லை. 3 மாதங்களில் அரசு பெரும்பான்மையை இழந்தது. அப்போதும் ஆளுநர் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியை ஆட்சி அமைக்க அழைக்கவில்லை. ஜனநாயக மாண்புகள் தூக்கி வீசப்பட்டன. மத்திய காங்கிரஸ் அரசு அடாவடியாக, அரசைக் கலைத்துவிட்டு, குடியரசு தலைவர் ஆட்சியைப் பிரகடனப்படுத்தியது.

ஆளுநருக்கும் மேலாக, மத்திய அமைச்சர் சித்தார்த்த சங்கர் ரே என்பவரைப் பொறுப்பாக்கியது. சுதந்திர இந்தியாவில் இந்நிலை வேறு எந்த மாநிலத்துக்கும் ஏற்படவில்லை. மேற்கு வங்கத்தை இப்படியே விட்டால், இடதுசாரி ஜனநாயக சக்திகள் வலுப்பெற்று, இந்தியாவின் இதர பகுதிகளையும் உசுப்பேற்றும், இது முதலாளித்துவ நிலப்பிரபுத்துவ ஆட்சிக்கு வேட்டு வைக்கும் என்ற ஆளும் வர்க்கத்தின் பீதி, இவ்வளவு கடுமையான நடவடிக்கைகளை எடுக்க வைத்தது. 1969-71 காலகட்டத்தில் 543 தோழர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். 1967-71 காலத்தில் 3 முறை குடியரசு தலைவர் ஆட்சி அமலுக்கு வந்தது.

பாராளுமன்ற ஜனநாயகத்துக்குக் கம்யூனிஸ்டுகளால் பாதிப்பு வராது. இருப்பதைப் பாதுகாத்து, மேம்படுத்தி மக்கள் ஜனநாயக மாண்புகளை உருவாக்குவதுதான் அவர்கள் நோக்கம். ஆபத்து, ஆளும் வர்க்கத்தால்தான் வரும் என்று மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் திட்டம் சுட்டிக்காட்டுவது மீண்டும் மீண்டும் நிரூபிக்கப்பட்டது.

மோசடி தேர்தல்:

தேர்தல் நடத்த சிபிஎம் தொடர்ந்து வலியுறுத்திக் கொண்டிருந்தது. அப்போது பிரதமராக இருந்த இந்திரா காந்தி மறுத்து வந்தார். இறுதியில் 1972ல் நடந்த வேண்டி வந்தது. அந்த சட்டமன்றத் தேர்தலை, சிபிஐ தவிர மற்ற அனைத்து இடதுசாரி கட்சிகளும் ஓரணியில் நின்று சந்திக்க முடிவெடுத்தன. இந்த விரிவான ஒற்றுமை மார்க்சிஸ்ட் கட்சி தொடர்ச்சியாக எடுத்த முயற்சிகளின் பலன், மக்களின் நிர்ப்பந்தம் என்று பார்க்க வேண்டும்.

இந்தத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் கடுமையான, அப்பட்டமான மோசடிகளை நடத்தியது. காவல்துறை, சமூக விரோதிகள், நக்சலைட்டுகளின் உதவியுடன் வாக்குச்சாவடிகளைக் கத்தி முனையில் கைப்பற்றுதல், வன்முறை, மார்க்சிஸ்ட் ஊழியர்களைக் கொலை செய்வது, கள்ள ஓட்டு போடுவது போன்றவை நாம் நினைக்க முடியாத அளவு நடந்தது. 20000 தோழர்களும், ஆதரவாளர்களும் குடியிருப்பு பகுதியிலிருந்து வெளியேற்றப் பட்டனர். தோழர் ஜோதிபாசு கூட, தேர்தலிலிருந்து விலகுவதாக அறிவிக்க நேர்ந்தது. அவரால் தொகுதிக்குள் நுழையவே முடியவில்லை. மோசடி செய்ய முடியாத இடங்களில் இடது முன்னணி வேட்பாளர்கள் அபார வாக்குகளை அள்ளினர். அந்த வாக்கு சீட்டுகள் காங்கிரசுக்கு விழுந்த வாக்குகளுடன்

இணைக்கப்பட்டு, காங்கிஸ் வேட்பாளர் வெற்றி பெற்றார் என்று பல இடங்களில் அறிவிக்கப்பட்டது. 51 தொகுதிகளில் தேர்தலே நடக்கவில்லை. சுமார் 200ல் மேற்கூறிய ரவுடித்தனம் நடந்தது. இப்படியாக காங்கிரஸ் ஆட்சியை அமைத்து, சித்தார்த்த சங்கர் ரே முதல்வரானார்.

‘சட்ட ரீதியாகவே’ அரை பாசிஸ அடக்குமுறையைக் காங்கிரஸ் அரசு தொடர்ந்தது. படுகொலைகள் தொடர்ந்தன. தேர்தல் முடிவுகள் அறிவிக்கப்பட்ட அன்றே, நமது தோழர்கள் கடும் தாக்குதலை சந்தித்தனர். நமது தோழர்களும், அவர்களின் குடும்பங்களும் சேர்ந்து சுமார் 50,000 பேர் கட்சியின் மாநில அலுவலகத்திற்கு வந்து அடைக்கலம் கேட்டனர். மாநில மையம் விரைந்து செயல்பட்டு, சத்திரங்கள் பிடித்து அவர்களைத் தங்க வைத்து, உணவுக்கான ஏற்பாட்டை செய்தது. பாதுகாப்புக்காக இரவு பகலாக செந்தொண்டர்கள் அங்கே நிறுத்தப்பட்டனர். இந்த ஏற்பாடு பல மாதங்களுக்குத் தொடர்ந்தது. சுமார் 5,000 தோழர்கள் பொய் வழக்கில் சிறையில் தள்ளப்பட்டனர். நீதிமன்றம் ஜாமீன் வழங்குவது போலத் தெரிந்தால், உடனே அவர்கள் மிஸா சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யப்பட்டனர். சிஐடியு அலுவலகங்கள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு, நிதி களவாடப்பட்டது. கல்லூரி தேர்தல்களில் இந்திய மாணவர் சங்கம் உள்ளிட்ட அமைப்புகள் வேட்பாளர்களை நிறுத்துவது தடுக்கப்பட்டது. கட்சியும், இடதுசாரிகளும் வலுவாக இருந்த இடங்களில் கூட அரசியல் பணி செய்ய முடியவில்லை. திரிணாமுல், அடாவடித்தனத்தையும், அக்கிரமங்களையும் எங்கிருந்து கற்றுக் கொண்டது என்பது புரிகிறதா? அன்றைக்கும் நாம்தான் குறி, இன்றைக்கும் நம்மைத்தான் ரவுண்டு கட்டுகின்றனர். இன்னும் சொல்லப்போனால், 1970ல் தான் மம்தா பானர்ஜி காங்கிரசில் சேர்ந்து அவரது அரசியல் பிரவேசம் துவங்குகிறது. 1976ல் மாநில மகிளா காங்கிரசின் பொது செயலாளராக நியமிக்கப்படுகிறார். 1970களில் நடந்த இந்த அடக்குமுறையில் அவர் வகித்த பங்கும் இதற்கு ஒரு காரணம்.

ஒரு தொழிற்சாலையில் 20% உறுப்பினர் இருந்தால்தான் தொழிற்சங்க அங்கீகாரம் என்பது அவசர சட்டமாகக் கொண்டுவரப்பட்டது. 5 ஆண்டுகளுக்குக் கீழ் பணி செய்த தொழிலாளிகளை எந்த அனுமதியும் இல்லாம வெளியேற்றலாம் என்பதும் அவசரச் சட்டத்தின் ஒரு பகுதி. ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு வேலை நிறுத்தமே கூடாது என்று தடுக்கும் யோசனை மத்திய அரசுக்கு தோன்றிக் கொண்டிருந்த காலம் இது.

பல்வேறு தொழிற்சங்கங்கள் இதையெல்லாம் கடுமையாக எதிர்த்தன. செய்தித்தாள்கள் இந்த அராஜகங்களை மூடி மறைத்தன. இந்தியாவின் இதர பகுதிகளில் உள்ள மக்களுக்கு இந்த உண்மைகளே தெரியவில்லை. ருசி கண்ட பூனையைப் போல, ஒரு மாநிலத்தில் ருசி கண்டுவிட்டால், சர்வாதிகாரப் போக்கை, காங்கிரஸ் இதர இடங்களுக்கும் விஸ்தரிக்கும் என்று கட்சி எச்சரிக்கை செய்ததோடு, இதை எதிர்த்து அனைத்து ஜனநாயக சக்திகளும் ஒன்றுசேர வேண்டும் என்று அறைகூவல் விட்டது. 1972ன் மத்தியில் கட்சி கொடுத்த எச்சரிக்கை, அடுத்த 3 ஆண்டுகளில் நடந்தேவிட்டது. ஆம், இந்திரா காந்தியால் அவசர நிலை பிறப்பிக்கப்பட்டது.

அவசர கால நிலை பிரச்னைகளை இங்குக் குறிப்பிடவில்லை. சிபிஐ காங்கிரசுக்கான தன் ஆதரவைத் தொடர்ந்தது. திரும்பத் திரும்ப மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் சார்பில், சிபிஐக்கு வேண்டுகோள் விடுக்கப்பட்டது.

இடதுசாரிகள் ஒற்றுமை வேண்டும், ஆனால் அது சர்வாதிகார எதிர்ப்புடன் இணைந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்பது வலியுறுத்தப்பட்டது.

1976ல் பொது தேர்தல் நடைபெற வேண்டும் என்றாலும், இந்திரா காந்தி ஒரு வருடம் வரை தள்ளிப்போட்டார். 1977 தேர்தலில் மக்கள், தீர்மானகரமாக வாக்களித்தனர். 30 ஆண்டு கால காங்கிரஸ் ஆட்சி முடிவுக்கு வந்தது. மேற்கு வங்கத்தில் காங்கிரசும், சிபிஐயும் சேர்ந்து தேர்தலில் நின்றனர். 42 தொகுதிகளில் 3ல் தான் காங்கிரஸ் வெற்றி பெற முடிந்தது. சிபிஐக்கு ஒன்று கூட கிடைக்கவில்லை. ஜனதா கட்சியுடன் இணைந்து தேர்தலை சந்தித்த மார்க்சிஸ்ட் கட்சி, தான் போட்டியிட்ட 20ல் 17ஐக் கைப்பற்றியது.

அந்த நேரத்தில் தோழர் ஜோதிபாசுவும், பிரமோத் தாஸ் குப்தாவும் வெளியிட்ட செய்தியில், அமைதி காக்க வேண்டும், நமது தோழர்கள் மீது கொலை வெறித்தாக்குதல்கள் நடத்தியவர்களாக இருந்தாலும் அவர்கள் மீது கை வைக்கக் கூடாது என்று அறைகூவல் விடுக்கப்பட்டது. 1972 துவங்கி குடியிருப்புகளிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட தோழர்களும், ஆதரவாளர்களும் வீடு திரும்பினர். 1972-76 காலகட்டத்தில் சுமார் 1200 தோழர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர்.

ஜனநாயக சக்திகளின் ஒற்றுமையே முக்கியம்:

மத்தியில் ஆட்சிக்கு வந்த ஜனதா அரசு, ஜனநாயக உரிமைகள் பலவற்றை மீட்டது. மேற்கு வங்கம் உட்பட 9 மாநிலங்களுக்கு சட்டமன்றத் தேர்தல்கள் அறிவிக்கப்பட்டன. நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் ஜனதாவுடன் ஏற்பட்ட உடன்பாடு, தேச நலனின் அடிப்படையில் சட்டமன்றத் தேர்தலிலும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்று கட்சி முடிவு செய்தது. ஒரு குறைந்தபட்ச பொதுத் திட்டத்தின் கீழ் தேர்தலை சந்திக்கலாம், தொகுதி பங்கீட்டை செய்யலாம் என்ற ஆலோசனையை மார்க்சிஸ்ட் கட்சி முன்வைத்தது. மொத்தமுள்ள 294 தொகுதிகளில் 52 தொகுதிகளை அதாவது 153 தொகுதிகளை ஜனதாவுக்கு விட்டுக் கொடுக்கவும் தயாராக இருந்தது. இத்தனைக்கும் இடதுசாரிகள் வலுவாக இருந்த சூழல் அது; ஜனதாவுக்குப் பெரிதாக தளம் எதுவும் இல்லை. ஆனால், மாநில ஜனதா கட்சி, கூட்டணி ஆட்சிக்கும் தயாராக இல்லை, நேர்மையான தொகுதிப் பங்கீட்டுக்கும் தயாராக இல்லை. 204 தொகுதிகள் வேண்டும் என்று கேட்டுப் பிரச்னை செய்தது. தேர்தல் தேதியும் நெருங்கவே வேறு வழியில்லாமல், இடது முன்னணி சார்பில் 294 தொகுதிகளுக்கும் வேட்பாளர் பட்டியல் வெளியிடப்பட்டது. தேர்தலில் காங்கிரஸ் வன்முறை, மோசடிகளை முயற்சித்தது. அவை எதிர்கொள்ளப்பட்டன.

தேர்தல் முடிவுகள் வெளிவந்தன. இடது முன்னணி மகத்தான வெற்றி பெற்று 230 தொகுதிகளைக் கைப்பற்றியது. அதாவது மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மை! காங்கிரசுக்கு 20 இடங்களும், ஜனதாவுக்கு 29 இடங்களும் கிடைத்தன. முன்னணியில் இடம் பெற மறுத்த சிபிஐ 2 இடங்களிலும், எஸ்.யு.சி. 4 இடங்களிலும் வெற்றி பெற்றன. கடந்த 2 முறை ஐக்கிய முன்னணி ஆட்சி அமைந்தாலும், அணியில் உள்ள கட்சிகள் ஒற்றுமையை சீர்குலைத்ததால் என்ன நடந்தது என்று மக்கள் பார்த்தார்கள்.

எனவே, இம்முறை மார்க்சிஸ்ட் கட்சிக்கு மட்டும் தனிப்பெரும்பான்மையை, 190 தொகுதிகளை மக்கள் அளித்தார்கள். தனித்து ஆட்சி அமைக்க வாய்ப்பிருந்தாலும், இடதுசாரி ஒற்றுமையைக் காக்க, கட்சி, கூட்டணி ஆட்சியையே அமைத்தது. அமைச்சரவையிலும் தாராளமாக இதர கட்சிகளுக்கு இடம் அளிக்கப்பட்டது. முதலமைச்சர் தோழர் ஜோதிபாசு, ஆரவாரத்துக்கிடையே அறிவித்தார் இடது முன்னணி ரைட்டர்ஸ் பில்டிங்கிலிருந்து ஆட்சி நடத்தாது. மக்களுடன் நின்று அவர்களது ஒத்துழைப்புடன் ஆட்சி நடத்தும்!

ஆட்சிக்கு வந்தவுடன் எடுக்கப்பட்ட முதல் முடிவு….

விசாரணையின்றி சிறையில் இருக்கும் அரசியல் கைதிகளை, நக்சலைட்டுகள் உட்பட, விடுதலை செய்வது என்பதுதான். மூன்றடுக்கு பஞ்சாயத்து முறை கொண்டுவரப்பட்டது. முதன்முறையாக பஞ்சாயத்து தேர்தல் நடந்தது. நிலச்சீர்திருத்தம் முன்னுரிமை பெற்றது. காங்கிரஸ் காலத்தில் சீரழிக்கப்பட்ட கல்வித்துறை சீரமைக்கப்பட்டது. வேலைக்கு உணவுத்திட்டம் வெற்றிகரமாக செயல்படுத்தப்பட்டது. நூற்றுக்கணக்கான சிறு, குறு தொழில்கள் துவங்க ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன. பக்ரேஷ்வர் மின் திட்டம், ஹால்டியா பெட்ரோ கெமிக்கல் தொழிற்சாலைகள் போன்றவை, தோழர் ஜோதிபாசு முதல்வர் பொறுப்பில் இருந்தபோது உருவாக்கப்பட்டவை. மத்திய மாநில அரசு உறவுகளை சீரமைக்க தொடர்ந்து குரல் எழுப்பப்பட்டது. ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பில் முன்னணியில் மேற்கு வங்கம் நின்றது.

செங்கொடி குடும்பங்கள்

34 ஆண்டு ஆட்சியில் மகத்தான முன்னேற்றங்கள், சாதனைகள். நிலச்சீர்திருத்தம் உட்பட இந்தியாவுக்கே எடுத்துக்காட்டாக பல நடவடிக்கைகள். இங்கு ஒரு சம்பவத்தைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். 2014 தேர்தலில் மிரட்டலுக்கு அஞ்சாமல் இடது முன்னணிக்கு வாக்களித்ததற்காக திருணாமுல் குண்டர்களால் வெட்டப்பட்ட சந்தனா மண்டல், கட்சி உறுப்பினர் கூடக் கிடையாது. நிலச்சீர்திருத்தம் காரணமாக நிலம் கிடைத்து தலைநிமிர்ந்த தலித் குடும்பங்களில் சந்தனாவின் குடும்பமும் ஒன்று. இந்தக் குடும்பங்கள் தம்மை செங்கொடி குடும்பம் என்று அழைத்துக் கொள்கின்றன. அந்த விசுவாசத்தில் உயிரைப் பணயம் வைத்து செங்கொடி தாழாமல் காக்க வேண்டும் என்று செயல்பட்டிருக்கிறார்கள். தேர்தலின் போது கொல்லப்பட்ட 10 பேரும் அடிப்படை வர்க்கங்களைச் சேர்ந்தவர்கள். பலர் கட்சி உறுப்பினர் கிடையாது. ஆனாலும், செங்கொடி காக்க, வாக்குரிமை என்ற ஜனநாயக உரிமையைப் பாதுகாக்க உயிரைப் பறிகொடுத்திருக்கிறார்கள்.

காலச் சக்கரம் ஒரு முறை முழுதாகச் சுற்றி மீண்டும் புறப்பட்ட இடத்துக்கே வந்து விட்டதோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. 34 ஆண்டு கால ஆட்சி முடிவுக்கு வந்ததற்கான அரசியல், ஸ்தாபன, நிர்வாகக் காரணங்களைக் கட்சி பரிசீலித்து, சரி செய்யும் முயற்சியில் இறங்கியிருக்கிறது. நிலைமை சரியாகி, கட்சியிடமிருந்து அந்நியப் பட்ட மக்கள் பகுதியினர் மீண்டும் திரும்ப வர சற்று காலம் பிடிக்கலாம். 2014 தேர்தலில் இவ்வளவு வன்முறைக்கு மத்தியில் 30 வாக்குகள் கிடைத்திருக்கிறது. கணிசமான பகுதி மக்கள் இப்போதும் இடது முன்னணி மீது நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறார்கள் என்பது எவ்வளவு முக்கியமான விஷயம்! தொகுதிகள் கிடைக்கவில்லை என்பது உண்மை, ஆனாலும் எல்லாம் போய் விட்டது என்று எண்ணத் தேவையில்லை.

1947 முதல் 1977 வரை 30 ஆண்டுகள் கம்யூனிஸ்டுகள் சந்திக்காத பிரச்னைகளோ அடக்குமுறைகளோ இல்லை. அதற்கு இடையில்தான் கட்சிக்கு வெகுஜன தளம் உருவானது. தற்போது 2008 தேர்தல் துவங்கி 6 வருடங்களாக கட்சி தன் வாக்கு பலத்தில், வெகுஜன தளத்தில் சரிவை சந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

கணிசமான தோழர்கள், கட்சி ஆட்சி நடத்திய 34 ஆண்டுகளில் வந்தவர்கள். அவர்களை வைத்துத்தான் நிலைமை எதிர்கொள்ளப்படுகிறது. அவர்களது அரசியல், தத்துவார்த்த தரத்தை உயர்த்துவதிலும் கவனம் செலுத்தப்படுகிறது. இந்தியாவின் இதர பகுதிகளில் உள்ள கட்சியின் செயல்வீரர்கள் செய்யக் கூடியதெல்லாம், இந்தப் பின்னணியை மக்களுக்கு சென்று சேர்ப்பதுதான். இது விவாதப் பொருளாக மாற்றப்பட வேண்டும்.

இது ஏதோ மார்க்சிஸ்ட் கட்சி பதவி இழந்த பிரச்னை அல்ல. இடதுசாரிகளின் வலு குறைந்தால் சமூக விரோத போக்குகள் தலைதூக்கும். 34 ஆண்டு ஆட்சியில், சாதிக் கலவரமும், மத மோதல்களும் நடக்கவில்லை என்பது இயல்பாக நடந்தேறியது அல்ல. இடதுசாரி கண்ணோட்டமும், அரசியலும் பலமாக இருக்கும் போது இத்தகைய போக்குகள் ஒதுக்கப்படும், ஓரங்கட்டப்படும். வலு குறைந்த இன்றைய பின்னணியில் பாலியல் வல்லுறவு அரசியல் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது, மதச்சார்பின்மை பின்னுக்குப் போய் மதவாதக் கண்ணோட்டம் வலுவாகிறது. சாதி பஞ்சாயத்துக்கள் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக நாட்டாமை செய்ய ஆரம்பித்துள்ளன. ஜனநாயக உரிமைகள் அனைத்து மட்டங்களிலும் பறிக்கப்படுகின்றன. எனவே, இடதுசாரி இயக்கம் வலுவடைவது இந்தியாவுக்கும், அதன் மக்களுக்கும் பாதுகாப்பு வழங்கும், ஜனநாயகம், மதச்சார்பின்மை, சமூக நீதி பாதுகாக்கப்படும் என்பதாகப் புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும். எனவேதான் தேர்தலில் தற்காலிகமாகப் பின்னடைவை சந்தித்திருந்தாலும், இந்திய அரசியலில் இடதுசாரிகளின் தேவை முன்னெப்போதையும் விட அதிகரித்திருக்கிறது என்பதே உண்மை. அத்தகைய இடதுசாரி இயக்கத்துக்குப் பெருமை சேர்த்த, தேசத்தையே திரும்பிப் பார்க்க வைத்த, நாடாளுமன்றத்தில் இடதுசாரிகளின் இருப்பை உறுதி செய்த, இடது ஜனநாயக மேடையின் அஸ்திவாரமாக விளங்கிய மேற்குவங்கக் கட்சியைப் பாதுகாக்க வேண்டிய தருணம் இது. அதை உறுதியாய் செய்வோம்!

ஆதாரம்:

  1. கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தின் ஆவணங்கள்
  2. மேற்கு வங்க சிபிஎம் இணைய தளக் கட்டுரைகள்
  3. The Founders of the CPI(M) – என்.ராமகிருஷ்ணன்

அரசியல் மாற்றை நோக்கி!

2013 பிப்ரவரி  மார்ச் மாதங்களில், மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் சார்பில் மாற்றுக் கொள்கைகளை முன்வைத்த நாடு தழுவிய பிரச்சாரப் பயணம் நடைபெற்றது. ஜுலை 1-ல் டெல்லியில் கூடிய இடதுசாரி கட்சிகளின் சிறப்பு மாநாட்டில், மாற்றுக் கொள்கைகளை முன்வைத்து இடதுசாரிகள் கூட்டு இயக்கம் நடத்த வேண்டும் என முடிவு செய்யப்பட்டது. அண்மையில் பத்திரிகையாளர் சந்திப்பிலும், பொதுக்கூட்டங்களிலும் கட்சியின் அகில இந்திய பொதுச் செயலாளர், மாற்றுக் கொள்கைகளை முன்வைப்பதன் மூலம், ஒரு அரசியல் மாற்றை உருவாக்க வேண்டும் எனப் பேசியிருக்கிறார். இந்த அரசியல் மாற்று என்பது, தேர்தல் காலக் கூட்டணி அல்ல என்றும் தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறார்.

இதனுடைய பின்னணி என்ன?

இந்திய மக்களுக்கு, தேசிய அளவில் பெருமுதலாளித்துவ நிலப்பிரபுத்துவக் கட்சிகள் இரண்டில் ஒன்றை அல்லது அவற்றின் அணியைத் தேர்வு செய்யும் நிர்ப்பந்தமே நிலவுகிறது. இரண்டில் எது ஆட்சிக்கு வந்தாலும், அந்நிய நிதிமூலதனம் மற்றும் பெருமுதலாளிகளின் நலன்கள் பாதுகாக்கப்படும். இதற்கு ஒரு அரசியல் மாற்று தேவை. அது இடது ஜனநாயக மாற்று தான். 16-வது மாநாட்டிலிருந்து மூன்றாவது மாற்று என்ற முழக்கத்தைப் பயன்படுத்தினோம். அது, கொள்கை அடிப்படையில் உருவாகும் அரசியல் கட்சிகளின் மாற்று என்றும் இடது ஜனநாயக மாற்றுக்கு அது வழி கோலும் என்றும் கூறினோம்.  ஆனால், அது, காங்கிரஸ், பிஜேபி  அணிகளில்  இல்லாத இதர கட்சிகளை இணைத்து தேர்தல் காலக் கூட்டணி அமைப்பது என்பதாகவே புரிந்து கொள்ளப்பட்டது.

மேலும், இந்த மாநில முதலாளித்துவக் கட்சிகளின் வர்க்கத் தன்மை மாறி வருவதையும், காங்கிரஸ்-பிஜேபி குறித்தும், நவீன தாராளமயக் கொள்கைகள் குறித்தும் அவை சந்தர்ப்பவாத நிலைபாடு எடுப்பதையும் கணக்கில் எடுக்க வேண்டியிருந்தது. அத்துடன், மக்கள் ஜனநாயக அணி, அதற்கு முன்னதாக இடது ஜனநாயக அணி, அதற்கு முன்னால் மூன்றாவது மாற்று என்பது, புரட்சிகர இலக்கை தூரத்து இடி முழக்கமாகவே காட்டியது. எனவே 20வது அகில இந்திய மாநாடு, மூன்றாவது மாற்று என்பதை ஒரு முழக்கமாக வைக்கவில்லை. இடது ஜனநாயக அணியை உருவாக்குவதில் அழுத்தம் கொடுத்தது. இந்தப் பின்னணியில் இன்று நாம் கூறுகிற மாற்றுக் கொள்கைகள், அது உருவாக்க வேண் டிய அரசியல் மாற்று குறித்து விரிவாகப் பார்ப்போம்.

ஜலந்தர் மாநாடு:

1978ல் ஜலந்தரில் கூடிய கட்சியின் 10வது அகில இந்திய மாநாடு, இரண்டு வித நடைமுறை உத்திகளை வகுத்தது. வலுவான சர்வாதிகார எதிர்ப்பு இயக்கங்களின் மூலம் அவசர நிலை முடிவுக்கு வந்த நேரம் அது.

  • எதேச்சதிகார எதிர்ப்பு மேடை ஒன்றை உருவாக்கி, ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று எண்ணுகிற முதலாளித்துவக் கட்சிகளை அந்த விரிவான மேடைக்குள் கொண்டு வருவது என்பது ஓர் உத்தி. முதலாளித்துவக் கட்சிகளுக்கிடையே உருவாகும் மோதல்களை, கருத்து வேறுபாடுகளைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பது இதன் அடிப்படை.
  • முதலாளித்துவ கட்சிகள் அனைத்திலும் இருந்து மாறுபட்ட இடதுசாரி ஜனநாயகத் திட்டத்தின் அடிப்படையில், வெகுஜன இயக்கங்கள், போராட்டங்கள் ஆகியவற்றை உருவாக்குவதன் மூலம் இடதுசாரி ஜனநாயக அணியை வளர்த்தெடுப்பது என்பது மற்றொரு உத்தி.

இடதுசாரி ஜனநாயக அணி:

அவசரகால நிலை முடிவுக்கு வந்த பிறகு ஆளும் வர்க்கம், இருக்கிற ஜனநாயக உரிமைகளை ஏககாலத்தில் காலி செய்வது என்ற நிலைக்கு மீண்டும் போகவில்லை. எனவே, முதல் உத்தியான இந்த சர்வாதிகார எதிர்ப்பு  மேடைக் கான அறைகூவல், பின்னால் வந்த மாநாடுகளில் மீண்டும் அளிக்கப்படவில்லை. இருப்பினும், ஜனநாயக உரிமைகளைத் தக்க வைக்கும் முயற்சிகள் தொடர வேண்டியிருக்கின்றன. மத்திய அரசின் சில நடவடிக்கைகள் மற்றும் (பயங்கரவாத எதிர்ப்பு சட்டங்கள் என்ற பெயரில் ஜனநாயகத்தை ஓரம் கட்டுவது), சில நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள் ஜனநாயக உரிமைகளைப் பலிகடா வாக்குகின்றன.

இரண்டாவது உத்தியான இடதுசாரி ஜனநாயக அணி என்பது, மக்கள் ஜனநாயக அணிக்கு மாற்று அல்ல. மக்கள் ஜனநாயக அணியில் திரட்டப்பட வேண்டிய சக்திகளை, வர்க்கங்களை ஸ்திரப்படுத்தும் ஏற்பாடே. அரசியல் பொருளாதாரக் களத்தில் முதலாளித்துவக் கொள்கைகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதான, மக்கள் நலனை உறுதிப்படுத்தும் இடதுசாரி கொள்கைகளை முன்னிறுத்த வேண்டும்  என 10-வது மாநாடு மதிப்பீடு செய்தது. இதைத் தொடர்ந்து, 11-வது மாநாடு, மக்கள் ஜனநாயக முன்னணியின் திட்ட அடிப்படையிலான கோஷத்தைப் பிரச்சாரம் செய்யும் அதே நேரத்தில், இடதுசாரி ஜனநாயக முன்னணி என்பதை நடைமுறைக்கான கோஷம் என்ற வகையில், அதை உடனடியாக அடைவதென்ற ரீதியில் நாம் போராடுகிறோம் என்று வலியுறுத்தியது.

12வது மாநாடோ, இடதுசாரி ஜனநாயக அணியை உருவாக்குவது மிகவும் அவசரமான, முக்கியமான கடமை என்று சுட்டிக் காட்டியது. அடுத்து வந்த மாநாடுகளிலும், இது ஏதோ தொலை தூரத்தில் உள்ள இலக்காகக் கருதக் கூடாது, விரைவுபடுத்த முடியும் என்பது அழுத்தமாக முன் வைக்கப்பட்டது. 20வது மாநாடும், மார்க்சிய லெனினியத்தை உயர்த்திப் பிடித்து, உழைக்கும் மக்களின் அனைத்துப் பிரிவினரோடும் கட்சி நெருக்கமாகப் பணியாற்றும். இடது ஜனநாயக மேடையை மையப்படுத்தி, அவர்களை அணி திரட்டும் என்பதை, அடுத்த 3 ஆண்டுகளுக்கான கடமையாக முன்னிறுத்துகிறது.

பாஜக, ஆர்எஸ்எஸ் செயல்பாடுகளால் வகுப்புவாத அபாயம் அதிகரித்து வருவதை 11-வது அகில இந்திய மாநாட்டிலிருந்து கட்சி சுட்டிக்காட்டி வந்துள்ளது. இந்த சவாலை எதிர்நோக்குவதிலும் இடது ஜனநாயக மேடை முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக விளங்குகிறது.

இந்த அணியை எவ்வாறு கட்டுவது, யார் அதில் இடம் பெறுவது என்பது ஜலந்தர் மாநாட்டு அறிக்கையிலேயே சுட்டிக் காட்டப்பட்டது. புரட்சியின் நோக்கங்களான நிலப்பிரபுத்துவ எதிர்ப்பு, ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு, ஏகபோக எதிர்ப்புக் கருத்துக்களைப் பரவலாக்க வேண்டும். சோஷலிச உணர்விலும், மார்க்சிய லெனினிய உணர்விலும் தொழிலாளி வர்க்கம் பயிற்றுவிக்கப்பட்டு, தனது தலைமைப் பாத்திரத்தை உணரச் செய்ய வேண்டும். தொழிலாளி வர்க்கம், அதன் கட்சி ஆகியவற்றின் தனிப்பட்ட அரசியல் நடவடிக்கைகளும், வளர்ந்து வரும் அதன் வலிமையும், இடதுசாரி ஜனநாயக அணியைக் கட்டுவதற்கு மிகவும் அவசியமாகும் என்றும் ஜலந்தர் மாநாடு குறிப்பிடுகிறது. அதாவது கட்சியின் அரசியல், தத்துவார்த்த, ஸ்தாபன அழுத்தம் இதற்குத் தேவைப்படுகிறது.

  1. மார்க்சிஸ்ட் கட்சி அதன் தலைமையில் இயங்கும் வர்க்க வெகுஜன ஸ்தாபனங்கள்
  2. இதர இடதுசாரி கட்சிகள், அவற்றின் அமைப்புகள்
  3. இதர முதலாளித்துவக் கட்சிகளில் இருந் தாலும், பிரச்னைகளில் முற்போக்கு நிலைபாடு எடுக்கக் கூடிய சக்திகள்
  4. ஜனநாயக மாற்றங்களை வலியுறுத்துகிற குழுக்கள், தனி நபர்கள், சுயேச்சையானவர்கள்
  5. ஏகாதிபத்தியம், ஏகபோகம், நிலப்பிரபுத் துவ எதிர்ப்புக் கொள்கைகளைப் பின்பற்றுகிற அமைப்புகள், தனி நபர்கள்
  6. ஜனநாயக உள்ளடக்கம் கொண்ட சில மாநில முதலாளித்துவ கட்சிகள்

ஆகியோர் இந்த அணியில் திரட்டப்பட வேண்டும். எனவே, கட்சி மற்றும் வர்க்க வெகுஜன அமைப்புகளின் வளர்ச்சியும், இடதுசாரி கட்சிகளின் ஒற்றுமையும் இந்த அணியின் அஸ்திவாரம் என்பது சொல்லாமலே புரியும்.

அப்படியானால், ஏற்கனவே இடதுசாரி ஜனநாயக சக்திகள் வலுவாக இருக்கக் கூடிய மேற்குவங்கம், கேரளா, திரிபுராவைப் பாதுகாப்பது என்பதும், இந்த அணியைக் கட்டுவதன் ஒரு பகுதி தான். இங்குள்ள இடதுசாரி அரசு களைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று கடந்த காலத்தில் கட்சி எடுத்த முடிவு, ஏதோ நமக்கு அரசாங்கம் உள்ளது, அதைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற அடிப்படையில் எடுத்தது அல்ல. அரசியல் பார்வையுடன் எடுத்த முடிவு. எந்த சக்திகளைத் தேசிய அளவில் திரட்ட வேண்டும் எனப் பாடுபடுகிறோமோ, அத்தகைய சக்திகள் முன்னேற்றமாக இருக்கும் தளங்களைப் பாதுகாத்து கெட்டிப்படுத்துவது நமது இலக்கின் ஒரு பகுதியே. 20வது அகில இந்திய மாநாட்டின் அரசியல், ஸ்தாபனத் தீர்மானம், மேற்கு வங்கத் தில் உள்ள நமது கட்சி உள்ளிட்ட இடதுசாரி இயக்கத்தை ஆதரிப்பது நமது மிக முக்கிய கடமை என்று குறிப்பிடுகிறது. தற்போதும், மேற்கு வங்கத்தில் ஜனநாயகம் மீட்கப் பட வேண்டும் என ஆகஸ்ட் 7ம் தேதி நாடு தழுவிய இயக்கம் நடத்த வேண்டும் என்ற அரசியல் தலைமைக் குழுவின் வழிகாட்டுதலும்,  தாக்கு தலுக்கு உள்ளாகிற தோழர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன் சேர்ந்து, இந்த அரசியல் கடமையுடன் தொடர்புடைய விஷயம் என்பதாகவும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

கட்சியின் சுயேச்சையான நடவடிக்கைகள்:

இடது ஜனநாயக அணியைக் கட்டுவதற்கு, கட்சியின் சுயேச்சையான நடவடிக்கைகள் அதிகரிக்கப்பட வேண்டும். இந்தப் பார்வை கட்சியின் பல மட்டங்களில் மேம்பட வேண்டியிருக்கிறது. 2002ல் ஹைதராபாத்தில் நடைபெற்ற கட்சியின் 17வது மாநாட்டில், இது குறித்த விரிவான விளக்கம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. அரசின் கொள்கைகளுக்கு எதிராகவும், அரசின் நடவடிக்கைகள் மக்களின் வாழ்வுரிமை மீது தொடுக்கும் தாக்குதல்களை எதிர்த்தும் கட்சியின் அறைகூவல்கள் வரும்போது, பிரச்சாரம், ஆர்ப்பாட்டம், தர்ணா போன்ற வடிவங்களில் எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்கிறோம். இவற்றைக் குறைத்து மதிப்பிட முடியாது. ஆனால் இவை மட்டுமே சுயேச்சையான இயக்கம் என்று வாசலை அடைத்துவிட முடியாது. வர்க்கச் சுரண்டலுக்கு எதிராக உழைக்கும் மக்களின் பல்வேறு பிரிவினரைத் திரட்டி போராட்டங்களை உருவாக்குவதே பிரதானமான சுயேச்சை நடவடிக்கையாகப் புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும். இந்த முறையில் தான் வர்க்கப் போராட்டம் முன்னேறும். இடதுசாரி ஜனநாயக அணி, வர்க்கங்களைத் திரட்டி உருவாக்கப்படுவது என்றால், வர்க்கங்களைத் திரட்ட வேறு எதுவும் குறுக்கு வழி கிடையாது. வர்க்கப் போராட்டங்களை உருவாக்குவதே ஒரே வழியாகும். விடாப்பிடியான போராட்டங்களின் மூலம் ஒரு சில கோரிக்கைகளை வென்றெடுப்பது தேவை. மக்களுக்குப் போராட்டங்களின் மீது ஒரு நம்பிக்கையை உருவாக்க முடியும். நீடித்த போராட்டம் என்று கட்சியின் பல ஆவணங்கள் குறிப்பிடுவது இந்தப் பின்னணியில் தான்.

கட்சியின் தலைமையில் நடத்தப்படும் போராட்டங்கள் மட்டும் போதாது. வர்க்க வெகுஜன அமைப்புகளின் முக்கிய கடமையும் இதுவாகவே இருக்க வேண்டும். கட்சி அதற்கு வழிகாட்ட வேண்டும். அத்தகைய போராட்டங்கள் நடக்கும் போது ஆதரிக்க வேண்டும். வர்க்க அமைப்புகள் தலையிடும் பிரச்னைகள் இயல்பாகவே வர்க்கப் பிரச்னைகளாக இருக்கும். வெகுஜன அமைப்புகள், பல-வர்க்கத் தன்மை கொண்டவை. எனவே பல்வகை பிரச்னைகளை எடுக்க வேண்டியிருக்கும். ஆனாலும், அவற்றின் செயல்பாட்டின் குவிமையம், சுரண்டப்படும் வர்க்கங்களைச் சார்ந்த வெகுமக்களைத் திரட்டுவதாகவே இருக்க வேண்டும். குறிப்பாக, கட்சி மாநாடு முன்னிறுத்தும் அரசியல் ஸ்தாபனக் கடமைகள், வர்க்க வெகுஜன அமைப்புகளின் தன்மைக்கு உட்பட்டு, அந்த அரங்கங்களில் செயல்படுத்தப்பட வேண்டும். அரங்க பிராக்ஷன் கமிட்டிகள் இதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். உதாரணமாக, நகர்ப்புற, கிராமப்புற ஏழைகளின் பிரச்னைகளை எடுப்பது, தீண்டாமை, பாலின பாகுபாட்டு பிரச்னைகளில் தலையீடு செய்வது, நிலம் உணவு வேலை கோரிக் கைகளுக்கான போராட்டங்களைக் கட்டவிழ்த்து விடுவது, வர்க்கப் பிரச்னைகளின் மீதான போராட்டங்களை நடத்துவது, சிறுபான்மை மக்களின் நலன் காப்பது, சாதியம் மற்றும் வகுப்பு வாதத்தை எதிர்ப்பது என்று அறைகூவல் வரும் நேரத்தில், கட்சியும், வர்க்க வெகுஜன அமைப்பு களும் அவரவர் தளத்தில் ஒத்திசைந்து செய லாற்றுவது நமது அரசியல் செல்வாக்கை வேகப் படுத்தும்.

திட்டவட்ட நிலைக்கு ஏற்ப இத்தகைய போராட்டங்களையும், பொருத்தமான கோரிக்கைகளையும் உருவாக்க இயக்கவியல் ஆய்வு முறை பயன்படும். மாவோ, கம்யூனிஸ்ட் இயக்க ஊழியர்களின் வேலை முறையில் தேவைப்படும் மாற்றம் குறித்துப் பேசும் போது, நிலைமைகளைப் பகுப்பாய்வு செய்வது, செயல்பாட்டின் ஒரு முக்கிய அம்சம் என்று குறிப்பிடுகிறார். பகுப்பாய்வு செய்யும் போது நுண்ணிய பல அம்சங்களைக் கூட அடையாளம் காண முடியும், அதற்கேற்ப அணுகுமுறையை வகுத்துக் கொள்ள முடியும். ஆனால் நடைமுறையில், இந்தப் புரிதலுடன் வர்க்க வெகுஜன அமைப்புகளின் செயல்பாடு மற்றும் வளர்ச்சி குறித்த நமது அணுகுமுறை அமைந்திருப்பதாகக் கூற முடியாது.  தவறான அணுகுமுறையை சரி செய்யும் நோக்கத்துடன் தான், மத்திய ஆவணங்கள் இரண்டு வெளியிடப்பட்டுள்ளன.

கட்சி வேலை முக்கியமா, வர்க்க வெகுஜன அமைப்புகளின் வேலை முக்கியமா என்று இரண்டையும் எதிரெதிராக நிறுத்துவது, நமது அரசியல் நோக்கத்துக்குப் பலனளிக்காது. இரண்டும் ஒத்திசைந்தவை, ஒரே பாதையில் பயணிக்க வேண்டியவை. உள்ளூர் பிரச்னைகளுக்கான போராட்டங்களில் பெருமளவு மக்களை ஈர்க்க முடியும். சுகாதாரம், ரேஷன், குடியிருப்பு, பட்டா போன்றவற்றை உதாரணமாகக் கூறலாம். நமது ஸ்தாபன வலுவுக்குத் தகுந்தாற் போல அவை நடப்பதாகக் கூற முடியாது. மேலும், பல முக்கிய பிரச்னைகளில் அகில இந்திய, மாநில அறைகூவல்கள் வருகின்றன. மாவட்ட அளவிலான சுயேச்சையான நடவடிக்கைகளின் மீது கவனம் செலுத்த இவை தடையாக இருக்கின்றன என்று பார்க்காமல், இத்தகைய அறைகூவல்களை ஒரு வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்தி, உள்ளூர் பிரச்னைகளுடன் இணைக்க வேண்டும். எந்த அகில இந்திய, மாநில அறைகூவலும் மக்களின் பிரச்னைகளுடன் தொடர்புள்ளதாகவே இருக்கிறது. அவற்றை ஸ்தல நிலைமைகளுக்கேற்ப பொருத்திக் கொண்டு போக திட்டமிட வேண்டும்.

அடுத்து, போராட்டங்கள் மற்றும் வெகுஜன இயக்கங்களில் பங்கேற்கும் மக்களை நமது அரசியலுக்கும், அமைப்புக்கும் வென்றெடுப்பது ஒரு முக்கிய அம்சம். இது  தானாகவே நடக்காது. இதற்குக் கட்சியின் அரசியல் செயல்பாடுகளும், தத்துவார்த்தப் பிரச்சாரமும் தேவை. அவர்களிடையே கட்சியின் செல்வாக்கை அதிகரிக்கச் செய்ய வேண்டும். முன்னுக்கு வரும் ஒரு பகுதியைக் கட்சியின் ஆதரவாளர்களாக மாற்ற வேண்டும். நமது தளத்தைக் கெட்டிப்படுத்துவதும், விரிவுபடுத்துவதும் சுயேச்சை செயல்பாட்டின் ஒரு முக்கிய அம்சம். ஆனால் இது பொதுவாகப் புறக்கணிக்கப்படுகிறது. இதனால் தான், நமது இயக்கங்களுக்கு ஏற்ப, அல்லது செல்வாக்குக்கு ஏற்ப கட்சி வளர்ச்சி இல்லையே என்ற விமர்சனம் அடிக்கடி எழுகிறது. சுயேச்சை செயல்பாட்டின் மூலம் கட்சி வளர வேண்டும், வலுப்பட வேண்டும், வர்க்க அரசியல் அழுத்தம் பெறவேண்டும் என்றால், போராட்டங்களின் மூலம் கிடைக்கும் தொடர்புகள் ஸ்தாபனப்படுத்தப்பட்டு, உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும். சிரமப்பட்டு உழைத்து போராட்டங்களை உருவாக்கி விட்டு, ஸ்தாபனப்படுத்துவதை கவனிக்காவிட்டால், எதற்காக, கட்சி மாநாடுகளும், கட்சித் திட்டமும் நம்மை போராடச் சொல்லுகிறதோ அந்த அரசியல் நோக்கம் நிறைவேறாது.

வர்க்க வெகுஜன அமைப்புகளிலும், கட்சியிலும் வெகுமக்கள் ஸ்தாபன ரீதியாக உறுதி செய்யப்படாவிட்டால், இவர்கள் மத்தியில் கட்சியின் அரசியல் செல்வாக்கை நீண்ட காலம் தாக்குப்பிடிக்க வைக்க முடியாது. இந்தப் பின்னணியில்தான், தேவைப்பட்டால் பொருத்தமான புதிய அமைப்புகளை ஏற்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்று கட்சி வழி காட்டியுள்ளது. பாலர் சங்கம், மாற்றுத் திறனாளிகள் சங்கம் போன்றவை இதன் சமீபத்திய உதாரணங்கள். நமது அன்றாடப் பணிகள் ஒவ்வொன்றும், இந்த அரசியல் நோக்கத்தை நோக்கி நெருக்கமாக நம்மைப் பயணிக்க வைப்பதாக இருக்க வேண்டும். இருக்கிறதா என்று தொடர்ச்சியாகப் பரிசீலிக்க வேண்டும்.

கட்சி ஏற்கனவே உள்ள தளங்களைப் பாதுகாத்து, புதிய பகுதிகளுக்கு விஸ்தரிக்கப்பட வேண்டும் என்றால், முதலாளித்துவ நிலப்பிரபுத்துவ கட்சிகளுக்கு எதிராக தொடர்ச்சியான அரசியல், தத்துவார்த்தப் பிரச்சாரம் செய்ய வேண்டும். நவீன தாராளமயக் கொள்கைகளின் தாக்கங்களுக்கு எதிராக அரசியல், பொருளாதார, கருத்தியல் ரீதியான நடவடிக்கைகளில் இறங்க வேண்டும். வகுப்புவாத, சாதிய பிற்போக்குத் தத்துவங்களுக்கு எதிராகவும் தத்துவார்த்தப் பணிகளைத் திட்டமிட வேண்டும். இடதுசாரி அரசியலின் முன்னேற்றத்துக்குத் தடையாக இவை இருக்கின்றன.

மக்கள் பிரச்னைகளை முன்வைத்து, காங்கிரஸ் அல்லாத மதச்சார்பற்ற கட்சிகளுடன் கூட்டு இயக்கங்கள் நடத்துவதும் ஐக்கிய முன்னணி உத்தியின் ஒரு பகுதிதான். இடதுசாரி இயக்கத்தைக் குறிப்பாக மார்க்சிஸ்ட் கட்சியைத் தனிமைப்படுத்த வர்க்க எதிரிகள் முயற்சிக்கும் போது, அதை எதிர்கொள்ள இத்தகைய கட்சி களின் ஆதரவு நமக்குத் தேவைப்படுகிறது. மத்திய அரசின் சில கொள்கை முடிவுகளை எதிர்க்கும் சக்தி, நமக்கு மட்டுமே இல்லாத சூழலில், பிரச்னைகளின் அடிப்படையில் இந்தக் கட்சிகளுடன் ஒருங்கிணைப்பை ஏற்படுத்த முடியும். அந்தக் குறிப்பிட்ட சூழலுக்கு அது உதவும். 20-வது மாநாட்டின் அரசியல் தீர்மானம், மாநில முதலாளித்துவக் கட்சிகளுடன் இத்தகைய அணுகுமுறை கைக்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று வழிகாட்டுகிறது.

ஐக்கிய முன்னணி உத்தி:

புதிய பகுதியினரை வென்றெடுக்கும் வாய்ப்புகளை ஐக்கிய முன்னணி உருவாக்கும் என்றும், இது தேர்தல் உடன்பாடு சம்பந்தப்பட்டது மட்டுமல்ல என்றும் கட்சி ஏற்கனவே தெளிவுபடுத்தியுள்ளது. இடதுசாரி ஜனநாயக அணிக்கு வர வேண்டிய நமது வர்க்கங்கள், முதலாளித்துவ கட்சிகளின் பின்னால் ஏராளமாக உள்ளனர். இவர்களை வென்றெடுப்பது மிக அவசியம். எனவே, மக்கள் பிரச்னைகளை முன்வைத்து, காங்கிரஸ் அல்லாத மதச்சார்பற்ற கட்சிகளுடன் கூட்டு இயக்கங்கள் நடத்துவதும் ஐக்கிய முன்னணி உத்தியின் ஒரு பகுதி தான். இடதுசாரி இயக்கத்தைக் குறிப்பாக மார்க்சிஸ்ட் கட்சியைத் தனிமைப்படுத்த வர்க்க எதிரிகள் முயற்சிக்கும் போது, அதை எதிர்கொள்ள இத்தகைய கட்சிகளின் ஆதரவு நமக்குத் தேவைப்படுகிறது.

மத்திய அரசின் சில கொள்கை முடிவுகளை எதிர்க்கும் சக்தி, நமக்கு மட்டுமே இல்லாத சூழலில், பிரச்சனைகளின் அடிப்படையில் இந்தக் கட்சிகளுடன் ஒருங்கிணைப்பை ஏற்படுத்த முடியும். அந்தக் குறிப்பிட்ட சூழலுக்கு அது உதவும். 20வது மாநாட்டின் அரசியல் தீர்மானம், மாநில முதலாளித்துவக் கட்சிகளுடன் இத்தகைய அணுகுமுறை கைக்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று வழிகாட்டுகிறது.

சுயேச்சையான செயல்பாடும், ஐக்கிய முன்னணி உத்தியும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை. சுயேச்சையான பணிகளையும் கூடவே செய்யாவிட்டால், ஐக்கிய முன்னணி மேடைகள் பலன் தராது.

தேர்தல் காலத்தில் மக்கள் அரசியல் கேட்பதில் அதிக ஆர்வம் காட்டுவார்கள். எனவே அணியின் கூட்டு மேடையை மட்டும் பயன்படுத்தாமல், சுயேச்சை மேடை போட்டு, நம் கருத்துக்களைக் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்பது தொடர்ச்சியாக அறிவுறுத்தப்படுகிறது. கூட்டு மேடைகளை மட்டும் பயன்படுத்தினால், மக்களை பாதிக்கும் பல்வேறு பிரச்னைகளில் நமது தனியான நிலைபாட்டைச் சொல்ல முடியாது. மக்களின் பார்வையில், இது நம்மை வேறுபடுத்திக் காட்டாது. ஆனால், தனி மேடை போட்டால், கூட்டணி தர்மம் பாதிக்கப்படும் என்கிற சூழல் இருப்பதால், அதற்குள் நின்று, சில உத்திகளை வகுக்க வேண்டும். வீடு வீடாக, நம் கட்சியின் சில முக்கிய நிலைபாடுகளை உள்ளடக்கிய துண்டறிக்கை விநியோகம் குறித்து திட்டமிடலாம். இரண்டாவதாக, தேர்தல் கால ஐக்கிய முன்னணி தந்திரம், நமக்கு ஒரு சில தொகுதிகளில் வெற்றி தேடித் தருகிறது. நமது தேர்தல் உத்தியின் படி, முக்கிய எதிரிகளைத் தோற்கடிப்பதற்கான வாய்ப்பையும் உருவாக்கிக் கொடுக்கிறது. ஆனால், இவை மட்டுமே நமது நோக்கமல்ல. நாம் தொகுதி உடன்பாடு காணும் முதலாளித்துவக் கட்சிகளின் பின் அணி திரண்டுள்ள வெகுமக்கள் திரளை அணுகுவதற்கான வாய்ப்பு இதன் மூலம் கிடைக்கிறது. இதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். தேர்தல் நேரத்தில் இதர கட்சிகளின் அணிகளுடன் நமக்குக் கிடைக்கும் தொடர்பு, தேர்தல் முடிந்த உடன் தீர்ந்து போய்விடக் கூடாது. அவற்றைப் பராமரிக்க வேண்டும். நாம் தொகுதி உடன்பாடு கொண்ட கட்சியின் தலைமை, தேர்தலுக்குப் பின் மக்கள் நலனுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகளை, அரசியல் நிலைபாடுகளை எடுத்தால், அதிலிருந்து நம்மை வேறுபடுத்திக் காட்ட வேண்டும், ஆனால், அந்தக் கட்சிகளின் ஊழியர்களுடனான தொடர்புகளைப் பராமரிக்க வேண்டும்.

கட்சியின் சுயேச்சையான பலம் அதிகரிக்காவிட்டால், முதலாளித்துவக் கட்சிகள், நமது உண்மையான வலுவைவிடக் குறைவாகவே தொகுதிகளை ஒதுக்கீடு செய்ய முயற்சிக்கும். ஒற்றுமையைக் கருத்தில் கொண்டு சில சமயம் நாம் விட்டுத்தரவும் நேரிடுகிறது. இது போன்ற முதலாளித்துவக் கட்சிகளின் தொடர்ச்சியான தந்திரங்களின் விளைவாக, ஒரு சில மாநிலங்களில் நமது தேர்தல் கால செயல்பாடு என்பது மிகவும் குறுக்கப்பட்டுள்ளது. நமது பலமின்மையின் காரணமாக ஒன்றுபட்ட பிரச்சார மேடைகளைப் பயன்படுத்தி நமது செல்வாக்கை விரிவு படுத்துகிற முறையில் பிரச்சாரம் செய்ய முடியாமல் போகிறது. நமது கடுமையான பலவீனம் தான், முதலாளித்துவக் கட்சிகள் நம் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தவும், தங்களது சொந்த அரசியலை விளம்பரப்படுத்தி முன்னிறுத்தவும், நமது கட்சி அணியினர் மற்றும் நம்மைப் பின்பற்றுவோ ரிடையே கருத்தாதிக்கம் செலுத்தவும் வழி வகுத் துள்ளது என்று 17வது மாநாடு பளிச்சென்று பரிசீலிக்கிறது.

சுயேச்சையான இயக்கங்கள், அதனால் உருவாகும் கட்சியின் சுயேச்சையான வலு அதிகரிப்பு ஆகியவற்றின் மூலமே தேர்தல் உடன்பாட்டிற்கோ, ஒன்றுபட்ட பிரச்சாரம், இயக்கங்களுக்கோ வரவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் இதர கட்சிகளின் தலைமைக்கு ஏற்படும். அவர்களுக்குப் பின்னால் உள்ள உழைப்பாளி மக்களுடன் உறவு கொள்ளும் வாய்ப்பும் நமக்கு அதிகரிக்கும்.

இந்தச் சூழலில் மதச்சார்பற்ற கட்சிகளுடன் உறவுகளைப் பராமரித்து, மக்கள் பிரச்னைகளில் ஒத்துழைப்பு, இயக்கங்களுக்கான முயற்சிகளை உருவாக்க வேண்டும், நமது வர்க்க நலனின் அடிப்படையில் நின்று, இந்தக் கட்சிகள் சிலவற்றுடன் தேர்தல் உடன்பாடு கொள்ளலாம் என்று 20வது மாநாட்டின் அரசியல் தீர்மானம் சுட்டிக் காட்டுகிறது.

இடது ஜனநாயக அணியை உருவாக்கும் பணி:

முக்கிய அரசியல் கடமையான இடது ஜனநாயக அணியைக் கட்டும் நோக்கத்துடன் தான், 20வது மாநாட்டின் அரசியல் தீர்மானம், கட்சியின் சுயேச்சையான நடவடிக்கைகள் மற்றும் இடதுசாரிகளின் ஒற்றுமைக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் தர வேண்டும் என வலியுறுத்துகிறது. நவீன தாராளமயமாக்கல் மற்றும் ஏகாதிபத்திய தாக்கத்தை எதிர்த்து இடதுசாரி கட்சிகளால் மட்டுமே உறுதி மிக்க போராட்டத்தை நடத்த முடியும் என்பதால் இடதுசாரி ஒற்றுமை என்பது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.

இடதுசாரி கட்சிகளுக்கு வெளியே உள்ள இடதுசாரி மனோபாவம் கொண்ட குழுக்கள் மற்றும் தனி நபர்களையும் இடதுசாரி மேடைக்குக் கொண்டுவர முயற்சிக்க வேண்டும்.  முதலாளித்துவ நிலப்பிரபுத்துவ முறைமைக்கு மாற்றாக இடது ஜனநாயக மாற்று தான் இருக்க முடியும் என்பது மக்கள் மத்தியில் கொண்டு செல்லப்பட வேண்டும். அனைத்துப் பகுதி உழைப்பாளிகள், நடுத்தர வர்க்கத்தினர், சிறு வியாபாரிகள், அறிவு ஜீவிகள் உள்ளிட்ட பல தரப்பினரின் நலன்களை இடது ஜனநாயகத் திட்டமே முன்னெடுக்க முடியும்.

எனவே, இடது ஜனநாயகத் திட்டத்தின் பல்வேறு அம்சங்கள், குறிப்பாகக் கீழ்க்கண்ட 11 அம்சங்கள், இடதுசாரிகளின் மாற்றுக் கொள்கைகளாக மக்கள் முன்னிறுத்தப்பட வேண்டும்.

  1. முழுமையான நிலச் சீர்திருத்தத்தை நடைமுறைப்படுத்துதல் மற்றும் விவசாய உறவு களில் ஜனநாயகப்பூர்வ மாற்றம்.
  2. வளர்ச்சிக்கு சுயசார்பு பாதை, சர்வதேச நிதிமூலதனப் பாய்ச்சலுக்குக் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள், சுரங்கம் மற்றும் இயற்கை எண்ணெய் வளங்களை தேசியமயமாக்குவது, திட்டமிட்ட மற்றும் சமச்சீரான வளர்ச்சி.
  3. சமூகப் பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வு களைக் குறைப்பது, ஏகபோகத்தைத் தடுப்பது, பொதுத்துறையை மேம்படுத்துவது, செல்வத்தை மறுவிநியோகம் செய்ய நிதி மற்றும் வரி சார்ந்த நடவடிக்கைகள்.
  4. ஜனநாயக மற்றும் கூட்டாட்சி அரசியல் முறை; மத்திய – மாநில உறவுகளைச் சீரமைத்தல் மற்றும் வலிமையான ஜனநாயகப்பூர்வ அதிகாரப் பரவல்; ஜனநாயகத்தை ஆழமாக வேர் பிடிக்கச் செய்ய அரசியல் சட்ட மாற்றங்கள், சர்வதேச உடன்பாடுகளை நாடாளுமன்றம் அங்கீகரிப்பதற்கான நடவடிக்கை;
  5. உயர்மட்ட ஊழலைக் கட்டுப்படுத்த உறுதியான நடவடிக்கை; தேர்தல் சீர்திருத்தம், பகுதிப் பட்டியல் முறையோடு விகிதாச்சார பிரதிநிதித்துவ முறையை அறிமுகப்படுத்துவது.
  6. அரசியல் சாசனத்தின் அடிநாதமாக அமையும் வகையில் மதச்சார்பின்மை நெறி முறையின் அடிப்படையில் மதத்தையும் அரசி யலையும் பிரிப்பது; வகுப்புவாத சக்திகளைக் கட்டுப்படுத்த நடவடிக்கை.
  7. நியாயமான ஊதியம், சமூகப் பாதுகாப்பிற்கான உறுதி, நிர்வாகத்தில் தொழிலாளர்களுக்குப் பங்கு உள்ளிட்ட தொழிலாளர்களின் உரிமைகள் பாதுகாக்கப்படுதல்.
  8. உணவு மற்றும் அத்தியாவசியப் பொருட்களுக்கு ஒருங்கிணைந்த பொது விநியோக முறைத்திட்டம்.
  9. பொது மக்களின் கல்வி மற்றும் சுகாதாரத்திற்கான உரிமையை உறுதிப்படுத்த பொதுக்கல்வி மற்றும் பொது சுகாதார முறையை வளர்த்தெடுப்பது.
  10. சாதிய ஒடுக்குமுறைகளுக்கு முடிவு கட்டு வதன் மூலம் சமூக நீதியை உறுதிப்படுத்துவது, பெண்களுக்கு சம உரிமை, தலித்துகள் சிறு பான்மையினர் மற்றும் பழங்குடியின மக்களின் உரிமைகளுக்குப் பாதுகாப்பு.
  11. சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு மற்றும் எரிசக்தி, தண்ணீர் மற்றும் இதர இயற்கை வளங்களைப் பெறுவதில் சமவாய்ப்பு.

இந்த நோக்கத்தையும், கடமைகளையும் புரிந்து கொண்டு கிளைகள் செயல்படவும், கிளைச் செயலாளர்கள் செயலூக்கமுள்ளவர்களாக ஆக்கப்படவுமான முயற்சிகளை மேற்கொள்ள  வேண்டும். புறச்சூழல் சாதகமாக இருந்தாலும், கட்சி ஸ்தாபனம் என்ற அகச்சூழலும் வலுவாகவும், சாதகமாகவும் உருவாக்கப்பட வேண்டிய தேவை இருக்கிறது. இந்த அடிப்படையில், மாற்றுக் கொள்கைகளை முன்வைத்த நமது பிரச்சாரமும், நடவடிக்கைகளும் வலுப்படட்டும். நேச சக்திகள் நம்முடன் நெருக்கமாகட்டும். இரண்டு பெரு முதலாளித்துவ அணிகளின் அரசியலுக்கு முற்றிலும் மாறானதாக, இடதுசாரி அரசியல் மாற்று உருவாக்கப்பட முடியும் என்ற நம்பிக்கை வித்துக்கள் விதைக்கப்படட்டும்.

இடதுசாரி இயக்கமும், சுற்றுச் சூழல் பிரச்சனைகளும்!

வனங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டியது தான். ஆனால் அது யாருக்காக? மனிதனுக்காகத் தானே? அவனை அழித்தொழித்த பிறகு வனத்தைப் பாதுகாப்பதன் பொருள் என்ன?… அரசாங்க அதிகாரத்தையும், ஏராளமான நிலங்களையும் வைத்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு மட்டும் தான் வாழ்க்கையா?

– ஏ.கே.கோபாலன்

ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசு பதவியேற்றதும், குறைந்த பட்ச திட்டத்தில் எஸ்.சி., எஸ்.டி என்ற பகுதியில் பழங்குடி மக்களையும், வனம் சார்ந்து வாழும் சமூகங்களையும், வனங்களிலிருந்து வெளியேற்றுவது நிறுத்தப்படும் என உறுதி அளிக்கப்பட்டது. 2006 ஜூலை மாதம் 22 ம் தேதி ஐ.மு., இடதுசாரி ஒருங்கிணைப்புக் கூட்டத்திலும் சி.பி.எம். பழங்குடி மக்கள் மசோதா தொடர்பான தனது கருத்துக்களை வலியுறுத்தியுள்ளது. பழங்குடி அல்லாத வனம்சார் மக்களையும் மசோதாவின் வரம்புக்குள் கொண்டு வருவது, கட் ஆஃப் ஆண்டை 1980 லிருந்து 2005 என விஸ்தரிப்பது, 2.5 ஹெக்டேர் என்ற உச்ச வரம்பை நீக்குவது மற்றும் பயனாளிகளை கிராம சபைகளையே தேர்ந்தெடுக்கச் சொல்வது என 4 முக்கியமான விஷயங்களை வலியுறுத்தி பிரதமருக்கு கடிதம் கூட எழுதப்பட்டுள்ளது. (Peoples Democracy, September 3, 2006. பக்கம் 7) வனங்களையும், இயற்கை வளங்களையும் தனியார் வசமாக்குவதால் சுற்றுச்சூழல் பாதிக்கப்படுவதுடன் அங்கே வசிக்கும் மக்களின் வாழ்வாதாரங்களும் பறிக்கப்படும் என்பதும், இடதுசாரிக் கட்சிகள் சார்பில் வனங்கள், சுற்றுச்சூழல் அமைச்சரகத்திற்கு தெளிவு படுத்தப்பட்டுள்ளது (Peoples Democracy, Sep. 24, 2006, பக்கம் 5)

நாடு முழுவதும் பழங்குடி மக்களும், வனம் சார்ந்த சமூகங்களும் எதிர் கொண்டுள்ள பிரச்சனைகள் ஏராளம். சுற்றுச்சூழல் பிரச்சனைகளில் இடதுசாரிகளின் நிலைபாடு என்ன? பழங்குடி மக்களின் வாழ்வாதாரங்களை பாதுகாக்க சி.பி.எம். போன்ற இடதுசாரிக் கட்சிகள் / அரசுகளின் நிலைபாடு என்ன? என்னென்ன திட்டங்களை இடதுசாரி அரசுகள் குறிப்பாக திரிபுரா, மேற்குவங்க அரசுகள் மேற்கொண்டுள்ளன? இப்படி பல கேள்விகளுக்கு விடைகாண படிக்க வேண்டியதொரு நூல் சுற்றுச் சூழலும் வாழ்வுரிமையும் பழங்குடி மக்கள் : சமகால விவாதமும் எதிர் காலத் திட்டமும் ஆகும். அர்ச்சனா பிரசாத் அவர்களால் ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்ட “Environmentalism and the Left Contemporary Debates and Future Agendas in Tribal Areas”  என்ற நூலை லெஃப்ட் வேர்டு புக்ஸ் வெளியிட்டது. தமிழில் சஹஸ், முரளி, சாமி ஆகிய மூவரால் மொழி பெயர்க்கப்பட்டு, பாரதி புத்தகாலயம் வெளியிட் டுள்ளது. இன்று பழங்குடி மக்கள் இனச் சான்றிதழ் பெறுவதி லிருந்து, பட்டா இன்றி, வாழ வழியின்றி வெளியேற்றப்படுவது என்று அன்றாடம் நிறைய பிரச்சனைகளை சந்தித்து வருகின்றனர். பொதுச் சொத்துக்கள் மறைந்து விட்டன. வருவாய் காடுகள் ரிசர்வ் காடுகளாக இஷ்டம் போல் மாற்றப்படுகின்றன. இந்த நூலில் வட இந்திய பகுதிகளில், குறிப்பாக இயற்கை வளங்கள் கொழிக்கும் ஜார்கண்ட், உத்தராஞ்சல், சத்தீஸ்கர் மற்றும் பழங்குடி மக்கள் அதிகம் உள்ள ஒரிசா, மத்தியப்பிரதேச நிலைமைகள் விளக்கப்பட் டுள்ளன. தவிர, சுற்றுச்சூழல் தொடர்பாக இடதுசாரிகள் பார்வை எப்படி உள்ளது என்பதும் நூலில் விவாதத்திற்குட்படுத்தப் பட்டுள்ளது.

பொதுவாக, சுற்றுச் சூழல் என்று பேசுகையில் காற்று, நீர், ஒலி மாசு, அதிகரிக்கும் வெப்பம் பற்றித்தான் பேசப்படுகிறது. ஆனால், காலங்காலமாக இயற்கையை குறிப்பாக, வனம் சார்ந்த வாழ்க்கை முறையை பின்பற்றும் பழங்குடி மக்களின் வாழ்வு அரசு கொள்கை களால் எந்த அளவுக்கு பாதிக்கப்படுகின்றது என்பதைப் பற்றி இடதுசாரிகளைத் தவிர, வெறும் சிலரே அக்கறை கொண்டுள்ளனர். 1973 ல் நடந்த சிப்கோ இயக்கம் வரலாற்றில் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு இயக்கங்களில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகும். சுற்றுச்சூழல் இயக்கமென்பது வளர்ச்சி பற்றிய விவாதத்தில் வாழ்வு ரிமை மற்றும் சுற்றுச் சூழலை பாதுகாப்பதற்காக ஆங்காங்கே நடைபெறும் தொடர் போராட்டங்கள் மற்றும் மோதல்களைக் குறிக்கும் ஒரு பொதுவான பதமாகும் என ஆசிரியர் முன்னுரையிலே குறிப்பிட்டுள்ளார்.

பழங்குடியினரும், நிலப்பிரச்சனையும் என்ற அத்தியாயத்தில், நிலச்சீர்திருத்தம், நில ஆக்கிரமிப்பு ஆகியவற்றில் இடதுசாரி களின் நிலை விளக்கப்படுகிறது. காந்திய சுற்றுச்சூழல் வாதிகளும், இடதுசாரிகளும், நவீன வளர்ச்சித் திட்டங்களும், வணிகமயமாகும் விவசாயமும் பழங்குடி மக்களின் வாழ்வாதாரங்களைப் பாதிக்கின் றன என்பதை ஏற்கின்றனர். தங்கள் நிலங்களிலிருந்து அந்நியப்படு கின்றனர் அம்மக்கள் என்பதில் கருத்து வேறுபாடு இல்லை என்று கூறும் நூலாசிரியர், பிரிட்டிஷார் ஆட்சியில் நிலவருவாய் சட்டங் களின் விளைவுகளை விளக்குகிறார். இடதுசாரிகளைப் பொருத்த வரை, மேற்குவங்கம், திரிபுரா, கேரளா ஆகிய மாநிலங்களில், நிலச்சீர்திருத்தம் நன்கு அமலாக்கப்பட்டுள்ளது. 1940 களிலேயே திரிபுராவிலும், ஆந்திராவிலும் நடத்தப்பட்ட விவசாயிகள் போராட் டத்தை நூலாசிரியர் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். உழுபவனுக்கே நிலம் என்ற கோஷத்தை வைத்து இடதுசாரிகள் போராடினர். திரிபுராவில் ஜீமியா மக்கள் நில உரிமைகளுக்காகப் போராடியது குறிப்பிடத் தக்கது. 1990 களில் அகில இந்திய விவசாய சங்கம் பழங்குடி மக்களின் நில உரிமைகளுக்கான போராட்டத்தை நடத்துகையில், பல்வேறு முக்கியக் கோரிக்கைகளை வைத்தது. இந்தக் கோரிக்கைகள் பழங்குடி மக்களின் பிரத்யேகப் பிரச்சனைகளைக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டன. நூலாசிரியர் மேற்கு வங்கத்தில் 1977 முதல் 2001 ம் ஆண்டு வரை கையகப்படுத்திய 1.4 மில்லியன் ஹெக்டேர் நிலத்தில் 56 சதம் தலித்துகளுக்கும், பழங்குடியினருக்கும் வழங்கப்பட் டுள்ளது. பயனாளிகளில் 18 சதம் பழங்குடியினர் என்றும், 37 சதம் தலித்துகள் என்ற புள்ளி விபரம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், அதே நேரம், பயனாளிகள் மாநிலத்தில் உள்ள பழங்குடியினரில் 10 சதம் மட்டுமே என்றும், பழங்குடியின மக்களின் தேவைகள் பூர்த்தி செய்ய விவசாயம் அல்லாத மற்ற வாய்ப்புகளைப் பரிசீலிப்பது அவசியம் என்றும் குறிப்பிடுகிறார். கூடவே, நிலச் சீர்திருத்தம் மூலமாக பழங்குடிகள் நீடித்த, வளமான விவசாயச் சமூகமாக நிலைபெற இடதுசாரி இயக்கத்தின் பார்வையில் மேலே கூறப்பட்டது தொடர்பாக மாற்றம் தேவையென சுட்டிக் காட்டுகிறார்.

பழங்குடியினர் ஆக்கிரமிப்பாளர்களாக எவ்வாறு சித்த ரிக்கப்படுகின்றனர் என்பதை விவரித்துள்ள ஆசிரியர், மாநில வாரியாக, ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ள நிலங்கள் எவ்வளவு என்ற பட்டியலையும் தந்துள்ளார். 1980 ல் இயற்றப்பட்ட வன (பாதுகாப்பு) சட்டத்தின் முக்கியத்துவமும் தரப்பட்டுள்ளது. பழங்குடி மக்களின் வாழ்க்கை வனம் சார்ந்ததாக இருப்பதால், அவர்களை ஆக்கிரமிப்பாளர் எனச் சித்தரிப்பது தவறு என்று இடதுசாரிகள் கூறுகின்றனர். 2002 ல் சி.பி.ஐ(எம்) ராஞ்சியில் நடத்திய மாநாடு, வன வளங்கள் மீதும், நிலங்கள் மீதும் பழங்குடிகளுக்கு உள்ள உரிமைகளை யாரும் பறிக்க முடியாது என்ற கருத்தை வலியுறுத்தியுள்ளது.  இடதுசாரிகள் முன் வைத்த மற்ற சில முக்கிய கோரிக்கைகளும் பழங்குடி மக்களிடையே வரவேற்பைப் பெற்றுள்ளது. நூலாசிரியர் காந்தியவாத சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளின் நிலைபாட்டையும் விளக்கியுள்ளார். இதனால் இருவேறு புரிதல்கள் தெளிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளன. இடதுசாரிகள் நீடித்த விவசாய உற்பத்தி, விவசாயம் சாரா வேலை வாய்ப்புகளில் கவனம் செலுத்தி, தீர்வு காண முயல வேண்டும் என்றும் கூறியுள்ளார்.

பழங்குடியினரின் வாழ்க்கை முறையும், வேளாண்மை நெருக்கடியும் என்ற அத்தியாயத்தில் தற்போதைய சூழல் படம் பிடித்துக் காட்டப்பட்டுள்ளது. விவசாயிகளின் தற்கொலை, இடு பொருள் விலை உயர்வு, தாராளமயம் ஏற்படுத்தியுள்ள மோசமான விளைவுகளை நன்றாக விளக்கியுள்ளார். நிலப்பயன்பாடு பற்றி விளக்கும் போது, சுழற்சி முறை பயன்பாட்டை இடதுசாரிகள் ஏற்கவில்லை என்கிறார். பழங்குடியினர் விவசாயத்தில் உள்ள பிரச்சனைகளைத் தீர்க்க புதிய வழிமுறைகளைக் கடைபிடிக்க வேண்டுமென்றும, திரிபுரா அனுபவம் எடுத்துக்காட்டாக உள்ள தென்று எழுதியுள்ளார். வந்தனா சிவா போன்றவர்களின் வாதங்களும் முன் வைக்கப்பட்டுள்ளன. இடதுசாரிகள் பசுமைப் புரட்சியைக் கண்மூடித்தனமாக ஆதரிக்கவில்லை. உணவு உற்பத்தி அதிகரிக்கக் காரணமாக இருந்த பசுமைப் புரட்சி, ஏற்றத்தாழ்வு களை அதிகரிக்கச் செய்தது என்பது தான் உண்மை. வந்தனா சிவா போன்றோர், பசுமைப் புரட்சியை கடுமையாகச் சாடுகின்றனர். இடதுசாரிகளின் நிலைபாட்டிற்கும் மற்ற சுற்றுச் சூழல் இயக்கத்தி னரின் நிலைபாட்டிற்கும் உள்ள வேறுபாட்டை நூலாசிரியர் நன்கு தெளிவுபடுத்தியுள்ளார்.

இந்த அத்தியாயத்தில் புனல் காடு விவசாயம் மற்றும் ரப்பர் விவசாயம் பற்றி விரிவாக எழுதப்பட்டுள்ளது. திரிபுரா, கேரளா மாநில அனுபவங்கள் தரப்பட்டுள்ளன. புனல்காடு விவசாயம் தாக்குப்பிடிக்கக் கூடிய முறை என்பதை இடதுசாரிகள் ஏற்க வேண்டும் என ஆசிரியர் குறிப்பிட்டுள்ளார். (புனல் காடு விவசாயம் என்பது சுழற்சி முறையில் மாறி மாறிப் பயிரிடும் முறை) சுழற்சி முறை விவசாயம் பழங்குடியினருக்கு பொருளாதார ரீதியில் உதவும் என்பது அவர் கருத்து.

பல வட மாநிலங்களில் விவசாயிகளின் பட்டினிச்சாவுகள், காரணங்கள், தீர்வுகளை விளக்கி, பெரிய கம்பெனிகள் விவசாயத் துறையில் நுழைவது எந்த அளவு பிரச்சனைகளை உண்டாக்கும் என்பதையும் எடுத்துரைக்கிறார் நூலாசிரியர். குறிப்பாக, பணப் பயிர்களுக்கு மாறியதால், வெளியிலுள்ள பெரு விவசாயிகள் பழங்குடியினரின் நிலங்களை குறைந்த விலைக்கு வாங்கிய சம்பவம் நிறைய இடங்களில் நடந்துள்ளது. குடிபெயர்தல் பிரச்சனையை ஆழமாக விவாதித்துள்ளார். (பக்கம் 57) இதில் வடமாநிலங்களின் அனுபவம் விளக்கப்பட்ட போதிலும், அதை தமிழகச் சூழலுக்கு அப்படியே பொருத்திப்பார்க்க இயலும். பருவகால குடிபெயர்தல் என்பது காலம் காலமாக உள்ளது தான். ஆனால், நெருக்கடி காரணமாகக் குடிபெயர்வது என்பது கடந்த பத்தாண்டுகளில் அதிகரித்துள்ளதென்பது நாம் இந்தியா முழுமையிலும் காண முடியும். நூலாசிரியரும் இதையே தெளிவுபடுத்தியுள்ளார்.

பழங்குடியினர், காடுகள், உலகமயம் என்ற அத்தியாயம் பழங்குடியினரின் உரிமைகள், அத்து மீறல்கள், போராட்டங்களை விளக்குகிறது. காடுகளைப்பற்றி அரசின் பார்வை எப்படியுள்ளது? பழங்குடி மக்களின் நன்மைகளைப் பாதுகாக்கும் விதத்தில் காடுகள் மீதான அரசின் கட்டுப்பாடு என்பது இருக்க வேண்டுமென இடதுசாரிகள் கருதுகின்றனர். இதையொட்டி இரண்டு கருத்தோட்டங்கள் தொடர்பாக எழுந்துள்ள சர்ச்சைகளை ஆசிரியர் விளக்குகிறார். 1). மேற்கத்திய நவீன கருத்தோட்டம் 2). பழங்குடிகளின் பழமையான கருத்தோட்டம் என விளக்கும் போது, வனவிளைபொருட்கள் எப்படி சிறியவை, பெரியவை எனப் பிரிக்கப்பட்டு, அரசாங்கம் சிறியவை மீதான தனது கட்டுப்பாட்டை அதிகரித்தது என்று தெளிவுபடுத்தியுள்ளது பயனுள்ளதாகும். மத்தியப்பிரதேசம், பீகார் மாநிலங்களில் இயற்றப்பட்ட சட்டங்கள் வனப் பொருட்களைச் சுரண்டவே உதவியது என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. ஏராளமான எடுத்துக்காட்டுகள் தரப்பட்டுள்ளன. காடுகளை யார் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக்கொள்வது? என்ற கேள்விக்குப் பதிலாக, மேற்கு வங்க அரபாரி பரிசோதனை விளக்கப்பட்டுள்ளது. கூட்டு வன மேலாண்மைத் திட்டம் மூலம் மேற்கு வங்கத்தில் முதல் 15 ஆண்டுகள் வனத்துறைக்கும், மக்களுக்குமிடையே நம்பிக்கையை வளர்த்து, முறைப்படி பலன்களை இருதரப்பினரும் பங்கிட்டுக்கொள்ள உதவியது. இந்தப் பரிசோதனை தனித்தன்மை வாய்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது என்று குறிப்பிடும் ஆசிரியர், அதன் பிரச்சனைகளையும் கோடிட்டு காண்பித்துள்ளார்.

வளர்ச்சியும், புலம் பெயர்க்கும் அரசியலும் என்ற அத்தியாயத்தில் நவீன வளர்ச்சியின் பலன்கள், பிரச்சனைகள், அதன் பின்விளைவுகள், அதில் அடங்கியுள்ள அரசியல் போக்குகளை விளக்குகிறது. நர்மதை அணைப்பிரச்சனையிலிருந்து துவங்கி, தொழிற்சாலைகள் போன்றவை  பழங்குடி மக்களை எப்படிப் பாதிக்கிறது என்றும், இதை இடதுசாரிகள் எப்படிப் பார்க்கின் றனர் என்பதையும் விளக்குகிறது. குறிப்பாக, புலப் பெயர்ச்சி – மறுவாழ்வுப் பிரச்சனையில் இடதுசாரிகளும், சுற்றுச் சூழல் வாதிகளும் ஒரே நிலையை எடுக்கின்றனர். கேரளத்தில் அமைதிப் பள்ளத்தாக்கு  விஷயத்தில், கே.எஸ்.எஸ்.பி. யின் போராட்ட நடவடிக்கை இடதுசாரிகள் மத்தியில் நவீன வளர்ச்சித் தன்மை பற்றிய சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியுள்ளது என்கிறார். ஆனால், நர்மதா திட்டத்திற்கெதிரான போராட்டங்களுக்கு இடதுசாரிகள் அளிக்கும் ஆதரவு, பாதிக்கப்பட்ட மக்களைப் பற்றி அக்கறை காட்டுகின்றனர் என்பதைத் தெளிவாக்குகிறது. நர்மதை அணைப் பிரச்சனையை விளக்கி, இதில் இடதுசாரிகளின் நிலைபாட்டையும் நூலாசிரியர் விளக்கியுள்ளார். சி.பி.ஐ.(எம்) கட்சி 1992 ல் எடுத்த நிலை என்ன என்பதுடன், 2002 ல் கட்சி உறுப்பினர்கள் பாதிக்கப்பட்ட மக்களைச் சந்தித்த பின் முன்வைத்த கோரிக்கைகள் (பக்கம் 87) விரிவாகத் தரப்பட்டுள்ளன. இந்த விளக்கங்கள் கட்சியின் நிலைபாட்டைப் புரிந்து கொள்ள உதவுகிறது.

இந்திய ஜனநாயகத்தில் பழங்குடியினர் என்ற அத்தியாயம் சுதந்திரத்திற்கு முன்பும், அதற்குப் பின்பும் இந்திய அரசின் அணுகுமுறை எப்படி இருந்தது என்பதை விளக்குகிறது. குறிப்பாக, நேருவின் பார்வை பற்றி எழுதப்பட்டுள்ளது. தவிர, ஆதிவாசிகளுக்கு திட்டங்களில் எவ்வளவு ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டுள்ளது என்பதும் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது. ஒதுக்கீட்டில் பெரும் பகுதி கல்விக்கும், சமூகப் பணிகளுக்குமான மானியங்களாகும் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.

பழங்குடி மக்களுக்கான முதல் அமைப்பை 1948 ல் பிளவுபடாத இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தான் துவக்கியது. அவர்களுக்கான கூட்டுறவு அமைப்பு ஏற்படுத்தப்பட்டது. மாவட்ட சுயாட்சி கவுன்சில்களினால், பழங்குடி மக்களின் விழிப்புணர்வு அதிகரிக்கும் என்றும், அவர்கள் முன்னேற வழி வகுக்கும் என்றும் இடதுசாரிகள் கருதினர். அதை வலியுறுத்திப், போராடி 1982ல் அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தின் 7வது அட்டவணையின் கீழ் மாவட்ட சுயாட்சிக் கவுன்சில் அமைக்கப்பட்டது. இந்த கவுன்சிலர் கள் சிறப்பாகச் செயல்பட முடியுமென்பதற்கு திரிபுரா சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும்.

பின்னுரையில் நூலாசிரியர் மூன்று முக்கிய சவால்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

  1. புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை – உலகமயம், தனியார்மயம், தாராளமயம் ஆகியவற்றின் விளைவாக, அசமத்துவ வளர்ச்சி ஏற்பட்டுள்ளதை இடதுசாரிகள் வலியுறுத்துகின்றனர்.
  2. பிளவுவாதம், வகுப்புவாதம் – இதற்கெதிரான போராட்டங் களை இடதுசாரிகள் தொடர்ந்து நடத்தி வருகின்றனர். இதில் சுற்றுச்சூழல் இயக்கத்தினர் சிலர் இணைந்த போதிலும், பகுகுணா போன்றோர் தங்கள் நிலைபாட்டிற்கு ஆதரவைத் தேட மத அடிப்படைவாத சக்திகளுடனான உறவைப் பயன்படுத்துகின்றனர். சந்தர்ப்பவாதப் போக்கைக் கடைபிடிக்கின்றனர்.
  3. நீர், நிலம், வனங்கள் சீர்கெட்டு வருவது மிகப்பெரிய சவால். உண்மையான சவாலாக ஆசிரியர் எதைக் கருதுகிறார்? நிலம், நீர், வனம் என்ற இந்த வளங்களின் மீது பிற பகுதியினருக்கும் இருக்கக் கூடிய உரிமைகளுக்கு முரணின்றி இப்பழங்குடி மக்களுக்குள்ள அத்தகைய உரிமைகளை எவ்வாறு உறுதிப்படுத்துவது என்பதில் தான் உண்மையான சவால் அடங்கியுள்ளது.

இந்த நூல்  இரண்டு அம்சங்களில் மிகவும் முக்கியமானது. ஒன்று, கட்சி உறுப்பினர்கள் மத்தியிலேயே, சுற்றுச் சூழல் பிரச்சனைகளில் நம்  கட்சியின் நிலைபாடு பற்றிய தெளிவான புரிதல் குறைவாகவே உள்ளது. மற்ற பிரச்சனைகள் மீது கொடுக்கும் அளவு அழுத்தம் – நமது கூட்டங்கள் எழுத்துகளில் – சுற்றுச்சூழல் பிரச்சனைகளில் இல்லை எனலாம். பெரிய அணைகள், வன வளங்கள் மீதான கட்டுப்பாடு, பழங்குடி மக்கள் உரிமைகளுடன் மற்றவர்களுக்கு ஏற்படும் மோதல் போன்றவற்றில் கட்சியின் நிலைபாட்டை புரிந்து கொள்ள இந்நூல் உதவுகிறது. இரண்டாவதாக, தமிழகச் சூழலுக்குப் பொருத்திப் பார்த்து, ஆய்வுகளை மேற்கொள்ளவும் தூண்டும் வண்ணம் உள்ளது. இந்நூல் பெரும்பாலும் வட இந்திய மாநிலப் பிரச்சனைகளை மையமான எடுத்துக்காட்டுகளாக ஓரிரு இடங்களில் சுட்டிக் காட்டப்பட்டுள்ளது.

தமிழகத்தில் மலைவாழ் மக்கள் சங்கம் பழங்குடி மக்கள் பிரச்சனைகள் மீது இயக்கங்கள் நடத்தியுள்ளது. பளியர் என்ற பழங்குடி மக்கள் திண்டுக்கல், தேனி, விருதுநகர் மாவட்டங்களில் வசிக்கின்றனர். விருதுநகர் மாவட்டம் சதுரகிரி மலையில் அணில் களைப் பாதுகாக்கிறோம் என பழங்குடி மக்கள் வெளியேற்றப்படுகின்றனர். இதுபோல், குறும்பர், இருளர் என பழங்குடியினர் வாழ்வாதாரங்களை இழந்து அல்லலுறுகின்றனர். பழங்குடியினர் பற்றி தெரிந்து கொள்வதற்கு மட்டுமின்றி, அவர்களைத் திரட்டும் பணியை மேற்கொள்ளும் தோழர்களுக்கும் இந்நூல் மிகவும் பயனளிக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.

உலகமயமாகும் நிலச்சீர்திருத்த அரசியல்!

உலகமயம் இது பன்னாட்டு பெருவணிக நிறுவனங்களின் கோஷம். ஏகாதிபத்திய நவீன சுரண்டலின் புதிய வடிவம். உலக மக்கள் வெறுக்கும் விரிவாக்கம்; இந்த ஏகாதிபத்திய சுரண்டலுக்கு எதிராக உலகளவில் தொழிலாளர்களும், ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு சக்திகளும், இடதுசாரி – ஜனநாயக அமைப்புகளும் போராட்ட இயக்கங்களை கட்டியெழுப்பி வருகின்றன. அதன் ஒரு பகுதியாக உலக சமூக மாமன்றம் போன்ற அமைப்புகள் விரிந்த சங்கிலி இணைப்புகளை உருவாக்கி, விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி வருகின்றன. 1848-இல் உலகத் தொழிலாளர்களே ஒன்று சேருங்கள் என்று மார்க்சும் – ஏங்கெல்சும் கம்யூனிஸ்ட் அறிக்கையில் முன்வைத்த முழக்கம் இன்று நிஜமாகி வருகிறது.

ஏகாதிபத்திய – முதலாளித்துவ சக்திகள் தொழில்நுட்ப ரீதியிலும், அறிவியல் ரீதியிலும், பொருளாதார ரீதியிலும் ஈபிள் கோபுரம் அளவிற்கு சாதனைகளை நிகழ்த்தியிருந்தாலும், உலக மக்களின் வறுமையை அவர்களால் தீர்க்க முடியவில்லை. மாறாக உலக மக்களை வறுமையின் புதைக்குழிகளுக்கே தள்ளி வருகின்றன. குறிப்பாக கிராமப்புற விவசாயிகள், விவசாயத் தொழிலாளர்கள் மிகக் கொடூரமான சுரண்டலுக்கு உள்ளாவதோடு, பட்டினிச் சாவுகளுக்கும், தற்கொலைகளுக்கும் இட்டுச் செல்லக்கூடிய அளவிற்கு அவர்களது வாழ்நிலை மிகவும் சீரழிந்து வருகிறது.

இந்த பின்னணியில்தான் இந்தியா உட்பட, லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளில் ஏற்பட்டு வரும் இடதுசாரிகளின் எழுச்சி விவசாயிகள் – தொழிலாளர்கள் வாழ்க்கையில் நம்பிக்கை ஏற்படுத்துவதாக அமைந்துள்ளது. அதோடு வெனிசுலா, பிரேசில், பொலிவியாவில் நடைபெற்று வரும் இடதுசாரி அரசுகளின் நிலச்சீர்திருத்த இயக்கம் விவசாயிகளுக்கு நம்பிக்கையூட்டி வருகிறது.

இந்தியாவில் இடதுசாரி அரசுகளான கேரளம், மேற்குவங்கம், திரிபுராவில் மேற்கொள்ளப்பட்ட நிலச்சீர்திருத்தத்தின் வெற்றியைத் தொடர்ந்து, தமிழகத்திலும் நிலச்சீர்திருத்தம் ஒரு அரசியல் கோஷமாக முன்னுக்கு வந்துள்ளது.

உலகிலேயே முதன் முதலில் நிலச்சீர்திருத்தம் மேற்கொள்ளப்பட்ட நாடு சோசலிச சோவியத் யூனியன் தான்; தற்போது நடைபெற்று வரும் இந்த இயக்கங்களுக்கு முன்னோடி என்பதை நாம் இங்கே நினைவுகூர்ந்திட வேண்டும். சீனா, வடகொரியா, வியட்நாம் உட்பட சோசலிச நாடுகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட நிலச்சீர்திருத்த நடவடிக்கைகள் இன்றைக்கு விரிவடைந்து தென்னாப்பிரிக்கா, தென்கொரியா உட்பட பல்வேறு நாடுகளில் தீவிரமாக மேற்கொள்ளப்படுகிறது. குறிப்பாக நிலச் சீர்திருத்தம் என்பது உலகளவில் அரசியல் கோஷமாக உலக மக்கள் விரும்புகிற உலகமயமாகி வருகிறது.

உலக உழைப்பாளி மக்களின் வறுமைக்கு அடிப்படையாக அமைந்திருப்பது உற்பத்தி கருவிகள் சுரண்டும் வர்க்கங்களின் கைகளில் குவிந்திருப்பதுதான். அதிலும் குறிப்பாக கிராமப்புற நிலவுடைமை இன்றைக்கும் பெரும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் கைகளிலும், நிலப்பிரபுக்களின் கைகளிலும்தான் குவிந்திருக்கிறது. இந்த உற்பத்தி கருவிகளிலும், உற்பத்தி உறவுகளிலும் அடிப் படையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்திடாமல் கிராமப்புற வறுமைக்கு தீர்வு காண முடியாது.

உலக விவசாயிகளின் நிலை

உலக மக்கள் தொகையில் சரி பாதி பேர் விவசாயத்தையே நம்பியுள்ளனர். 45 சதவீத மக்களது வாழ்க்கை விவசாயத்தோடு இணைக்கப்பட்டுள்ளது. அவர்களது வாழ்நிலை, வருமானம், பாதுகாப்பு என அனைத்தும் விவசாயத்தைச் சார்ந்தேயுள்ளது.

இவர்களது வாழ்க்கை பாதுகாப்பிற்கு மையக் கேள்வியாக இருப்பது நிலம். குறிப்பாக வளரும் நாடுகளில் உள்ள 50 கோடி மக்களுக்கு நிலமோ அல்லது நிலத்தின் மீதான உறவோயின்றி, விவசாயத் தொழிலாளர்களாக பணிபுரிந்து வருகின்றனர். இதில் மிகக் குறைந்த பகுதியினர்தான் குத்தகை விவசாயிகளாக உள்ளனர். இவர்கள் நிலவுடைமையாளர்களால் கடுமையாக சுரண்டப் படுவதோடு, கந்துவட்டி, குறைந்தகூலி, ஆண்டுமுழுவதும் சீரான வேலையின்மை, அதிகமான நிலவாடகை என பல்வேறு இன்னல்களுக்கு ஆளாகி வருகின்றனர். குறிப்பாக விவசாயிகள் அதிகமாக உள்ள நாடுகளான இந்தியா, பாகிஸ்தான், பங்களாதேஷ், இந்தோனேஷியா, பிரேசில், தென்னாப்பிரிக்கா, கொலம்பியா மற்றும் தென்னமெரிக்க நாடுகளில் உள்ள கிராமப்புற மக்கள் கடுமையான வறுமைக்கு ஆளாகியுள்ளனர்; சுகாதாரம், கல்வி, வீடு மற்றும் அடிப்படைத் தேவைகள்கூட கிடைக்காத பகுதியினராக திகழ்கின்றனர்.

அதேசமயம், சோவியத் யூனியன் மற்றும் கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகளான முன்னாள் சோசலிச நாடுகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட நிலச்சீர்திருத்தத்தால் 58 கோடி மக்கள் பெரும் முன்னேற்றம் அடைந்துள்ளனர். சீனா, வடகொரியா, வியட்நாம், கியூபா உட்பட சோசலிச நாடுகளில் நிலச்சீர்திருத்தம் மேற்கொள்ளப்பட்டு கிராமப்புற பொருளாதாரத்தில் பெரும் மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்துள்ளன. இந்தியாவிலும் மேற்குவங்கம், கேரளம், கர்நாடகா போன்ற மாநிலங்களில் நிகழ்த்தப்பட்ட நிலச்சீர்திருத்த நடவடிக்கைகயால் கிராமப்புற மக்களின் வாழ்க்கைத்தரம், வாங்கும் சக்தி, உள்ளாட்சி நிர்வாகத்தில் பங்கேற்பு என பன்முனைகளில் ஜனநாயக ரீதியான மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன என்று கிராமப்புற வளர்ச்சி நிறுவனத்தின், 21 ஆம் நூற்றாண்டில் நிலச்சீர்திருத்தம் என்ற ஆய்வறிக்கை தெரிவிக்கிறது.

பிரேசில் விவசாயிகள் எழுச்சியும் நில மீட்பும்

உலகில் வளம் பொருந்திய நாடுகளில் ஒன்று பிரேசில், ஆனால், அதே அளவிற்கு வறுமையையும் கொண்டுள்ளது; இந்த நாட்டின் வளங்களை சுரண்டிச் செல்வதிலும், அதற்கேற்ப பொம்மை ஆட்சியாளர்களை அமர்த்துவதிலும் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின் கைங்கரியம் உண்டு. குறிப்பாக பிரேசிலில் உள்ள மூன்றில் இரண்டு பகுதி விவசாய நிலங்கள், வெறும் மூன்று சதவீதம் பேருக்கு சொந்தமானது. அதிலும் குறிப்பாக 1.6 சதவீதம் பேரிடம் பிரேசிலின் 46.8 சதவீத விவசாய நிலங்கள் குவிந்திருக்கிறது. இவர்களின் கையில்தான் மொத்த விவசாயமும் – விவசாய கொள்கையை தீர்மானிக்கும் சக்தியாக திகழ்கின்றனர். இந்த நவீன விவசாய பண்ணைகளில் 2.5 கோடி மக்கள் தங்களது வாழ்க்கைக்காக விவசாயம் சார்ந்த வேலைகளையே நம்பியிருக்கின்றனர். நிலமற்ற விவசாயிகளாக – அத்துகூலிக்கு வேலை செய்யும் ஆட்களாக, வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழே வாழும் மக்களாக, சத்தற்ற நடைபிணங்களாக ஆக்கியது கடந்தகால ஆட்சியாளர்களின் கொள்கைகள்.

வெளிச்சத்தை கொண்டு வந்த விவசாய இயக்கம்

1984இல் துவங்கப்பட்ட கிராமப்புற நிலமற்ற விவசாயிகள் இயக்கத்தில் (ஆளுகூ-ஆடிஎஅநவேடி னடிளகூசயயெடாயனடிசநள சுரசயளை ளுநஅ கூநசசய  ஞடிசவரபரநளந – டுயனேடநளள றுடிசமநசள ஆடிஎநஅநவே)  1.5 கோடி பேர் உறுப்பினர்களாக உள்ளனர். எம்.எஸ்.டி. என்று அழைக்கப்படும் கிராமப்புற நிலமற்ற விவசாயிகள் இயக்கத்தில், 10 முதல் 15 குடும்பங்களைச் சார்ந்தவர்கள் ஒரு கிளையாக செயல்பட்டு வருகின்றனர். இந்த கிளைகளில் இருந்து மேல் கமிட்டிக்கு ஒரு ஆண், ஒரு பெண் என இரண்டு உறுப்பினர்களை தேர்வு செய்கின்றனர். இந்த இயக்கத்தில் பெண்களின் பங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. தற்போது இந்த இயக்கம் பிரேசில் முழுவதும் உள்ள 27 மாநிலங்களில் 23 மாநிலங்களில் தங்களது கிளைகளை விழுதுகளாக ஆழப்பதித்திருக்கிறது.

2003 ஆம் ஆண்டு லூலா தலைமையில் அமைந்த இடதுசாரி அரசாங்கம் கிராமப்புற நிலமற்ற விவசாயிகள் இயக்கத்திற்கு பெரும் ஆதர்ச சக்தியாக திகழ்கிறது. கடந்த 20 ஆண்டு காலமாக  அவர்கள் நடத்தி வரும் நிலமீட்பு போராட்டம், லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளில் உள்ள நிலமற்ற விவசாயிகளுக்கு ஒரு முன்னுதாரனமாக திகழ்கிறது. இந்த இயக்கம் கிராமப்புற மக்களின் ஆத்மாவாக, நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக செயல்படுவதோடு, மிக அதிக அளவிலான விவசாயிகளைக் கொண்ட பேரியக்கமாக செயல்பட்டு வருகிறது.

நிலமற்ற கிராமப்புற விவசாயிகள் இயக்கத்தின் அடிப்படை நோக்கமே வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தை ஒழிப்பது, ஜீரோ வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் என்பதுதான். அத்துடன் செல்வத்தை பகிர்வது, சமூக நீதி, சம உரிமை ஆகியவற்றை அடிப்படையாக வைத்து செயல்படுகிறது.

பிரேசிலில் உள்ள மொத்த விவசாய நிலத்தில் 60 சதவீத விவசாய நிலம் தரிசு நிலம். இத்தகைய தரிசு நிலத்தை நிலமற்ற விவசாயிகளுக்கு வழங்கக் கோரி நடத்திய விவசாயிகளின் வீரஞ்செறிந் போராட்டத்தின் மூலமாக, இதுவரை இரண்டரை லட்சம் குடும்பங்களுக்கு 15 மில்லியன் ஏக்கர் (1.5 கோடி ஏக்கர்) நிலம் கிடைத்துள்ளது. இந்த போராட்டத்தின் போது பல இடங்களில் நில முதலாளிகளின் தாக்குதல்களுக்கு 2000-த்துக்கும் மேற்பட்ட எம்.எஸ்.டி. ஊழியர்கள் பலியாகியுள்ளனர்.

விவசாயிகள் இயக்கம் நிலமீட்பு போராட்டத்தை மட்டும் நடத்துவதோடு நிறுத்திக் கொள்ளவில்லை. மீட்கப்பட்ட நிலத்தில் வர்த்தக பயிர்*களை தவிர்த்து, மாற்று கொள்கைகளை உருவாக்கி, புதிய விவசாய கலாச்சாரத்தை உருவாக்கி, செயல்படுத்தி வருகிறது. விவசாயம் உணவுப் பாதுகாப்பை உத்திரவாதப்படுத்துவதோடு, வேலையின்மைக்கு முற்றுப் புள்ளி வைப்பதாகவும் அமைய வேண்டும் என்ற நோக்கோடும், பொருளாதார தேவைகளை உயர்த்துவதாகவும், அவர்களது வறுமைக்கு தீர்வு காண்பதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்ற முனைப்போடு எம்.எஸ்.டி. செயல்பட்டு வருகிறது. இதற்காக 60 உணவு கூட்டுறவு அமைப்புகளையும், சிறிய விவசாயம் சார்ந்த தொழிற்சாலைகளையும் உருவாக்கி, உணவுக்கும் – வேலைக்கும் உத்திரவாதத்தை ஏற்படுத்தி கொடுத்திருக்கிறது.

இது தவிர, கிராமப்புற விவசாய மக்களிடையே உள்ள எழுத்தறிவின்மையை போக்குவதற்கு எழுத்தறிவு இயக்கத்தை தொடர்ந்து நடத்தி வருகிறது. கிட்டத்தட்ட 600க்கும் மேற்பட்ட எம்.எஸ்.டி. ஊழியர்கள் எழுத்தறிவு இயக்கத்தில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர். 2002 – 2005 கால கட்டத்தில் மட்டும் 56,000 கிராமப்புற மக்களுக்கு கல்வியறிவை புகட்டியுள்ளனர். அதேபோல் 1000க்கும் மேற்பட்ட ஆரம்ப பள்ளிகளையும் இந்த இயக்கம் நடத்தி வருகிறது.  இதில் 2000க்கும் மேற்பட்ட ஆசிரியர்களும், 50,000 குழந்தைகளும் பயின்று வருகின்றனர்.

இவ்வாறான விழிப்புணர்வின் மூலம் போராட்டத்தின் வாயிலாக பெற்ற நிலத்தை தாங்களே பாதுகாத்துக் கொள்ளவும், உணவு பாதுகாப்பையும், உணவுத் தேவையையும் பூர்த்தி செய்து கொள்ளவும், குடும்ப பாதுகாப்பையும், பொருளாதார மேம்பாட்டையும் உத்திரவாதப்படுத்திக் கொள்ள இத்தகைய செயல்பாடு பயன்படுகிறது.

சமீபத்தில் பிரேசில் தலைநகரில் நடத்தப்பட்ட பிரம் மாண்டமான இயக்கத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கான எம்.எஸ்.டி. ஊழியர்கள் கலந்து கொண்டுள்ளனர். லூலா தேர்தல் காலத்தில் நான்கு லட்சம் குடும்பங்களுக்கு நில விநியோகம் செய்வதாக தேர்தல் வாக்குறுதி அளித்திருந்தார். அந்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுவதில் தற்போதைய வேகம் போதாது என்று எம்.எஸ்.டி. இயக்கம் விமர்சிக்கிறது. அதே சமயம் லூலா மீது தங்களுக்கு நம்பிக்கை இருப்பதாகவும், லூலா எங்கள் இயக்கத்தில் ஒருவர்; அவர் தங்களது நண்பர் என்றும் எம்.எஸ்.டி. இயக்கம் நம்பிக்கை கொள்கிறது.

பிரேசில் பிரம்மாண்டமான நிலவளத்தை கொண்டிருந் தாலும், அதனுடைய உணவுத் தேவைக்கு இறக்குமதியையே நம்பியிருக்கிறது. ஒரு நாட்டில் அதிகமான நிலம் இருப்பதால் மட்டும் அங்குள்ள விவசாயிகளுக்கும், மக்களுக்கும் உணவு கிடைக்கும் என்பதற்கு உத்திரவாதமில்லை. அந்நாட்டு அரசுகள் பின்பற்றும் கொள்கை, குறிப்பாக நிலவுடைமையாளர்கள் – பண்ணைகள் தங்களது நிலங்களில் உணவுப் பயிர்களுக்கு பதிலாக வர்த்தகப் பயிர்களையே விளைவிக்கின்றனர். மறுபுறத்தில் விவசாயத் தொழிலாளர்களுக்கு போதுமான கூலி கிடைக்காமல் வறுமையின் சுழலுக்குள் சிக்கி, சின்னாபின்னமாவதுதான் நடக்கிறது.

நிலமற்ற விவசாயிகளுக்கு நிலம் என்பது, அந்த விவசாயிகளின் வாழ்க்கையில் தன்னம்பிக்கை ஏற்படுத்துவதோடு, அவர்களது உணவுக்கான உத்திரவாதத்தையும் ஏற்படுத்திக் கொடுக்கிறது. அந்த அடிப்படையில் தற்போது பிரேசிலில் நடந்துவரும் நிலமற்ற கிராமப்புற விவசாயிகள் இயக்கம் லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளில் உள்ள விவசாயிகளுக்கு முன்மாதிரியாக திகழ்கிறது.

நிலச்சீர்திருத்தம் வெனிசுலா காட்டும் பாதை

அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்திற்கு சிம்ம சொப்பனமாக திகழ்வது கியூபாவும் – பிடலும். லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளில் அமெரிக்க சுரண்டலுக்கு எதிராக சிங்கத்தின் கர்ஜனையோடு பிடலுடன் கைகோர்த்திருப்பவர் வெனிசுலா அதிபர் யூகோ சாவேஸ். உலக எண்ணெய் வளத்தில் 5-வது இடத்தை வகிப்பது வெனிசுலா.

வெனிசுலா பெட்ரோலிய ஏற்றுமதியில் மிக முக்கியமான இடத்தை வகிக்கிறது. அமெரிக்கா தன்னுடைய எண்ணெய் தேவையில் 25 சதவீதத்தை வெனிசுலாவில் இருந்து பெற்றுக் கொள்கிறது. வெனிசுலாவின் பொருளாதாரத்தில் மிக முக்கியமான இடத்தை வகிப்பது அதன் எண்ணெய் உற்பத்தியே; 80 சதவீத வருமானம் இதனை நம்பியே உள்ளது. அமெரிக்கா வெனிசுலாவின் எண்ணெய் வளத்தை கொள்ளைக் கொண்டதோடு, தனது நவீன காலனியாக பயன்படுத்தி வந்தது. சாவேஸ் ஆட்சிப் பொறுப் பேற்றதும், வெனிசுலாவின் எண்ணெய் வயல்களை அரசுடைமை யாக்கி, அமெரிக்க நிறுவனங்களின் சுரண்டலுக்கு முற்றுப் புள்ளி வைத்தார்.

1999 இல் ஆட்சிக்கு வந்த சாவேஸ் நிலச் சீர்திருத்தம்தான் எனது அரசின் முக்கிய இலக்கு என்று அறிவித்தார். விவசாயிகளின் உணவுப் பாதுகாப்பிற்கு அவர்களுக்கான நிலவுரிமையை உத்திரவாதப்படுத்துவதே எனது நோக்கம் என்று பிரகடனப் படுத்தினார். அத்தோடு நிற்காமல், வெனிசுலாவின் அரசியல் சாசனத்தையும் திருத்தியமைத்தார் சாவேஸ்.

அதிபர் சாவேசின் புரட்சிகர நடவடிக்கைகளை எதிர்கொள்ள முடியாத ஏகாதிபத்திய ஆளும் வர்க்கம், சாவேசை ஆட்சியில் இருந்து கவிழ்ப்பதற்கு பல்வேறு சதி வேலைகளில் ஈடுபட்டு மூக்கை உடைத்துக் கொண்டது. ஓராண்டுக்கு முன் கிறித்துவ மதப் பிரசங்கம் செய்யும் பாதிரியார், சாவேசை கொல்ல வேண்டும் என்று வெளிப்படையாக மதப் பிரசங்கத்திலேயே அறிவித்தார் ஏகாதிபத்திய சுரண்டும் வர்க்கம் சாவேஸ் அரசை கவிழ்ப்பதற்கு எத்தகைய சீரழிந்த நடவடிக்கைகளை கைக்கொள்கிறது என்பதற்கு இதைவிட வேறு உதாரணம் தேவையில்லை.

வெனிசுலாவில் உள்ள மொத்த விவசாய நிலத்தில் 75 சதவீத நிலம் 5 சதவீதத்தினர் கையில் உள்ளது. இத்தகைய நில முதலைகள் ஒவ்வொருவரிடமும் 1000 ஹெக்டேர்களுக்கு மேல் நிலம் குவிந்துள்ளது. இங்கும் பிரசிலில் நடைபெற்றது போல் பருத்தி, சோயா, கோக்கோ போன்ற வர்த்தகப் பயிர் விளைச்சல்தான். மறுபுறம் ஐந்தில் மூன்று பங்கு விவசாயிகள் நிலமற்ற கூலி விவசாயிகளாக உள்ளனர். மேலும் லத்தீன் அமெரிக்க நாடு களிலேயே கிராமப்புற மக்கள் தொகை குறைவாக கொண்ட நாடு வெனிசுலாதான். கடந்த 35 ஆண்டு காலமாக கிராமப்புறத்தில் இருந்த மக்கள் நிலங்களில் இருந்து விரட்டப்பட்டு, நகரங்களில் குவிந்துள்ளனர்.

1960-களில் 35 சதவீதமாக இருந்த கிராமப்புற மக்கள் தொகை படிப்படியாக குறைந்து 1990-களில் 12 சதவீதத்திற்கு தள்ளப்பட்டுள்ளது. இது 2000 ஆம் ஆண்டில் 8 சதவீதம் அளவிற்கு குறைந்துள்ளது. வர்த்தகப்பயிர் உற்பத்தி மற்றும் நவீன விவசாய கருவிகளை கையாள்வதன் மூலமும், கிராமப்புற விவசாய மக்கள் முதலாளித்துவ ஆட்சியாளர்களின் தவறான கொள்கைகளின் விளைவாக எப்படி நிலத்தில் இருந்து அகற்றப்படுகிறார்கள் என்பதற்கு வெனிசுலா சிறந்த உதாரணமாகத் திகழ்கிறது. வெனிசுலாவின் விவசாய உற்பத்தி அதன் மொத்த ஜி.டி.பி.யில் வெறும் 6 சதவீதம் மட்டுமே. மொத்தத்தில் வெனிசுலா தன்னுடைய உணவுத் தேவைக்கு 88 சதவீதம் இறக்குமதியையே நம்பியுள்ளது.

ஒரு பக்கத்தில் வெனிசுலாவின் எண்ணெய் வளத்தை சுரண்டுவதும், மற்றொரு புறத்தில் தங்களது விளை பொருட்களை வெனிசுலா தலையில் கட்டுவதுமாக இருபுற சுரண்டலை அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியவாதிகள் மேற்கொண்டு வந்தனர்.

கிராமத்திற்கு திரும்புவோம்!

சாவேஸ் ஆட்சிக்கு வந்ததும் கிராமத்திற்கு திரும்புவோம் என்ற முழக்கத்தை முன்வைத்தார். இதன் மூலம் பெரும் நிலப் பண்ணைகளை வைத்திருப்பவர்களுக்கு எதிரான போராட்டம் வெனிசுலாவில் தீவிரமடைந்தது. 60 சதவீதத்திற்கும் மேற்பட்ட மக்கள் வறுமையில் உழலும் வெனிசுலாவில் 75 சதவீத விவசாய நிலங்கள் 5 சதவீத நிலவுடைமையாளர்கள் வசம் இருந்தது. இதில் எஸ்டேட் என்று அழைக்கக்கூடிய 44 நவீன விவசாய பண்ணை களை நடத்தும் முதலாளிகளிடம் மட்டும் 6,20,000 ஏக்கர் நிலங்கள் குவிந்திருக்கிறது. இந்த நிலக்குவியல்தான் வெனிசுலாவின் அரசியல் அதிகார மையமாக இருக்கிறது. இந்த நிலக்குவியலை தகர்க்கும் உளியாக செயல்படுகிறார் சாவேஸ்.

சாவேஸ் ஆட்சிக்கு வந்தவுடன், அரசியல் சட்டத்தை திருத்தியதோடு, நிலவுடைமை குறித்த சட்டத்தையும் திருத்தி அமைத்தார். இதன் மூலம் தரிசு நிலங்களை கைப்பற்றுவது உள்ளிட்ட நடவடிக்கைகள் வெகுவேகமாக நிறைவேற்றப்பட்டு வருகிறது.

18 வயதில் இருந்து 35 வயதுக்கு உட்பட்டவர்கள் குடும்பத் தலைவரோ அல்லது தனி நபரோ நிலம் வேண்டி அரசுக்கு விண்ணப்பித்தால், அவர்களுக்கு உரிய நிலம் அளிக்கப்படும். அவருக்கு கிடைக்கும் நிலத்தில் மூன்று ஆண்டுகள் தொடர்ந்து விவசாயம் செய்து வந்தால், அந்த நிலம் அவருக்கு முழு உரிமையாக்கப்படும். அதே சமயம் அத்தகைய நிலத்தை யாருக்கும் விற்கவோ, அதேபோல் வேறு நிலங்களை வாங்கவோ சட்டத்தில் இடமில்லை. 2003ஆம் ஆண்டு 60,000 நிலமற்ற விவசாய குடும்பங்களுக்கு 5.5. மில்லியன் ஏக்கர் (55 லட்சம் ஏக்கர்) நிலத்தை விநியோகம் செய்து, அந்த மக்களுக்கு சட்ட உத்திரவாதம் வழங்கியுள்ளது வெனிசுலா அரசு. இந்த ஆண்டில் அரசின் இலக்கு 3.5 மில்லியன் ஏக்கர் நிலத்தை விநியோகிப்பது என்பதுதான்; அரசின் உறுதியான நடவடிக்கையால் இலக்கையும் மிஞ்சியுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

2004ஆம் ஆண்டு மட்டும் 1.5 மில்லியன் ஹெக்டேர் நிலங்கள் 1,30,000 குடும்பங்களுக்கு விநியோகிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம் 6,50,000 பேர் பயனடைந்துள்ளனர் என்று வெனிசுலா நிலவிநியோக புள்ளி விவரம் கூறுகிறது. கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு குடும்பத் திற்கும் 11.5 ஹெக்டேர் நிலம் கிடைத்துள்ளது. வரும் ஆண்டுகளில் இந்த எண்ணிக்கையை 2 மில்லியன் ஹெக்டேர் அளவுக்கு விநியோகிக்க அரசு உரிய நடவடிக்கை எடுத்து வருகிறது.

இத்தகைய நிலவிநியோக நடவடிக்கையால், கிராமப் புறங்களில் நிலவுடைமை வர்க்கங்கள் நடத்திய தாக்குதல்களில், வன்முறைச் சம்பவங்களில் 150க்கும் மேற்பட்ட விவசாய இயக்கத்தினர் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். வெனிசுலாவில் முதலாளித் துவ ஆட்சியாளர்கள் கிராமப்புற விவசாயிகளை நிலத்தைவிட்டு விரட்டியுள்ளதால், அங்கே விவசாயிகள் இயக்கம் என்பது கூடுதல் வலுப்பெறாத நிலையுள்ளது. பலமான விவசாயிகள் இயக்கம் வெனிசுலாவில் இருந்திருக்குமேயானால், சாவேசின் புரட்சிகர நடவடிக்கை மேலும் வெகுவேகமாக செயல்படுத்துவதற்கு உத்வேகமாக அமையும்.

வெனிசுலாவில் நடைபெறும் நிலச் சீர்திருத்த நடவடிக்கைகள் குறித்து நேரில் பார்வையிட்ட  பிரேசில் நிலமற்றோர் இயக்கத் தலைவர் ஜோஹோ பெட்ரன் கூறுகையில், நான் காதுகளில் கேட்பதை விட கண்களில் பார்ப்பது அதிகம் என்று புகழ்ந்துரைத்துள்ளார்.

நிலச் சீர்திருத்தம் பொலிவேரியன் பாதை

லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளில் இடதுசாரி அலை வேகமாக சுழன்று அடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. புரட்சி வீரன் சேகுவேரா சுடப்பட்ட மண்ணில் இன்றைக்கு இடதுசாரி சிந்தனை கொண்ட ஈவோ மொரேல்ஸ் தலைமையிலான ஆட்சி நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. ஈவோ மொரோல்ஸ் மற்றொரு சாவேசாக உருவெடுத்து வருகிறார். பிடல், சாவேஸ், மொரோல்ஸ் கூட்டு ஏகாதிபத்திய அமெரிக்காவின் அடிவயிற்றை கலக்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

இவர் ஆட்சிக்கு வந்தவுடன் எடுத்த முதல் நடவடிக்கையே பெட்ரோலியம் மற்றும் இயற்கை எரிவாயுவை அரசுடைமையாக்கியதுதான். பொலிவியாவில் நிலவுடைமை மிக வித்தியாசமானது. அங்கே இரண்டு விதமான நிவுடைமை நிலவுகிறது. ஒன்று மினிபன்டாஸ் என்று அழைக்கக்கூடிய விவசாய நிலம் மேற்கு பகுதியிலும், லாட்டிபண்டாஸ் என்று அழைக்கக்கூடிய தொழிற்சாலை நிலங்கள் கிழக்குப் பகுதியிலுமாக பிரிக்கப்பட்டு ஆதிக்கம் செலுத்தப்பட்டு வருகிறது.

இங்கும், விவசாய நிலங்களில் ஏகாதிபத்திய வர்த்தகப் பயிர்தான் உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது. விவசாயம் என்றாலே அது உள்நாட்டு மக்களின் தேவைக்கு என்பது மாறி, அது ஏற்றுமதி செய்வதற்கு என்ற நிலையினை தோற்றுவித்துள்ளது ஏகாதிபத்திய கட்டமைப்பு.

சின்னஞ்சிறு பொலிவியாவில் 35 லட்சம் கிராமப்புற மக்கள் வறுமையின் பிடியில் சிக்கியுள்ளனர். இதில் 40 சதவிகித விவசாயிகள் கடுமையான வறுமையில் உழல்வதாக கூறப்படுகிறது. இவர்களது ஆண்டு வருமானம் வெறும் 600 டாலர் மட்டுமே. அதாவது, ஒரு நாளைக்கு இரண்டு டாலருக்கும் குறைவு.

பொலிவியாவில் எழுந்த நிலத்துக்கான இயக்கம்

பிரேசிலிய அனுபவத்தைத் பின்பற்றி பொலிவியன் நிலமற்றோர் இயக்கம் இன்றைக்கு வெகு வேகமாக பரவி வருகிறது. பொலிவியாவில் உள்ள தரிசு நிலங்களை நிலமற்ற விவசாயிகளுக்கு வழங்கிட வேண்டும் என்ற கோரிக்கையோடு இந்த இயக்கம் செயல் பட்டு வருகிறது.  இந்த இயக்கத்தின் வளர்ச்சியைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாத முதலாளித்துவ நில பண்ணை முதலாளிகள் நூற்றுக்கணக்கான ஊழியர்களை கொலை செய்து வருகின்றனர்.

இந்த நிலப் பண்ணைகள் குறித்து கூறும் போது பரான்கோ மார்னிக்கோவ் என்ற ஒரே ஒரு நிறுவனம் மட்டும் 14,000 ஹெக்டேர் நிலத்தை தன் வசம் வைத்துள்ளது. இதிலிருந்து அங்குள்ள பண்ணைகளின் ஆதிக்கத்தை அறியலாம். இதேபோல் 100 குடும்பங்கள் மட்டும் 25 மில்லியன் ஹெக்டேர் நிலத்தை தன்வசம் வைத்துக் கொண்டுள்ளது.

அதே சமயம் 2 மில்லியன் மக்கள் (20 லட்சம் பேர்) தங்கள் வசம் வெறும் 5 மில்லியன் ஹெக்டேர் நிலத்தை மட்டுமே வைத்துள்ளனர்.

மொரேல்ஸ் அரசு நிலச்சீர்திருத்த நடவடிக்கையை நிறைவேற்றுவதற்கு முதல் கட்டமாக அரசியல் சட்டத்தில் அடிப்படையான மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்துள்ளது. முதல் கட்டமாக பொலிவியாவில் உள்ள 4.5 மில்லியன் ஹெக்டேர் நிலங்களை விநியோகிக்க திட்டமிடப்பட்டுள்ளது.

பொலிவிய அரசின் நில விநியோகத் திட்டத்தை எப்படியும் தடுத்துவிட வேண்டும் என்ற நோக்கோடு நிலமுதலைகள் நில பாதுகாப்பு கமிட்டி அமைத்துள்ளனர். இவர்கள் நிலமற்ற விவசாயிகளுக்கு எதிராக வன்முறைத் தாக்குதல்களைத் தொடுப் பதற்கும் தயாராகி வருகின்றனர்.

மொரேல்ஸ் அடிப்படையில் கோக்கோ பயிரிடும் விவசாயிகள் இயக்கத்தின் தலைவர். மேலும், அவரது இயக்கமான சோசலிசத்தை நோக்கி (ஆடிஎநஅநவே வடிறயசன ளுடிஉயைடளைஅ  – ஆடிஎஅநைவேடி யட ளுடிஉயைடளைஅடி, ஆஹளு) என்ற கட்சியும் நிலச் சீர்திருத் தத்தை உறுதியாக மேற்கொள்வதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து வருகிறது. முதற் கட்டமாக தரிசு நிலங்களை நிலமற்ற விவசாயி களுக்கு விநியோகிப்பதற்கான நடவடிக்கை துவங்கப் பட்டுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

மொத்தத்தில் லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளில் இடதுசாரி அலை வீசுவதோடு, கிராமப்புற மக்களின் விடிவெள்ளியாக திகழ்கிறது. இந்த நாடுகளில் மேற்கொள்ளப்படும் நிலச்சீர்திருத்த நடவடிக்கை, லத்தீன் அமெரிக்கா முழுவதும் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி யுள்ளது. இது எதிர்காலத்தில் அந்த கண்டம் முழுவதையுமே மாற்றியமைக்கும் நடவடிக்கைக்கு கொண்டுச் செல்லும். உலகம் முழுவதும் இருக்கும் உழைப்பாளி மக்களுக்கும், இடதுசாரி எண்ணம் கொண்டவர்களுக்கும் லத்தீன் அமெரிக்காவில் நடைபெறும் மாற்றங்கள் ஒரு ரசாயன மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவ தோடு, அந்தந்த நாடுகளில் ஒரு இடதுசாரி, சோசலிச எண்ணத்தை கட்டமைப்பதில் மேலும் புது உத்வேகத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

விவசாயிகள் தற்கொலையும், வங்க பஞ்சமும்

இந்தியாவின் ஆத்மா கிராமப்புறத்தில் உள்ளது. இந்தியா பெரும் விவசாய நாடுகளில் ஒன்று. 70 சதவீத மக்கள் கிராமப்புறத்தை நம்பியே உள்ளனர். உலகமயமாக்கல், உலக வர்த்தக அமைப்பு டனான ஒப்பந்தம் போன்ற புதிய பொருளாதார கொள்கைகளால், இந்தியாவின் விவசாய கொள்கையில் பெரும் மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. இந்த கொள்கைகள் யாரை வாழ்விப்பதற்காக என்ற கேள்வி பலமாக எழுந்துள்ளது. பசுமைப்புரட்சி கண்ட இந்தியா என்று பீற்றிக் கொண்ட நாட்டில்தான் தற்போது உலகிலேயே விவசாயிகள் தற்கொலை அதிகமாக நடைபெற்று வருகிறது.

சமீபத்தில் பிரதமர் மன்மோகன் சிங் மகாராஷ்டிரத்தில் உள்ள விதர்பா மாவட்டத்திற்கு சென்று 3750 கோடி அளவிலான நிவாரணங்களை வழங்கியுள்ளார். பரிதாபம் என்னவென்றால், பிரதமர் ஒருபுறம் நிவாரணங்களை வழங்கிக் கொண்டிருக்கும் போதே, தற்கொலைகளும் சமகாலத்தில் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது தான். மகாராஷ்டிரம், ஆந்திரா, கர்நாடகம், கேரளம், பஞ்சாப் என பல மாநிலங்களில் ஆண்டுக்கு 4000 விவசாயிகள் தற்கொலைக்கு உள்ளாகின்றனர். இந்த எண்ணிக்கை இதைவிட அதிகம் இருக்கும் என்று கூறப்படுகிறது.

ஏன் இந்த நிலைமை?

இந்திய ஆட்சியாளர்கள் கடந்த 20 ஆண்டு காலமாக அமெரிக்க மற்றும் மேற்கத்திய நாடுகளின் செல்லப்பிள்ளையாக மாறியதும், உலக வர்த்தக அமைப்பு மற்றும் உலகவங்கியின் கட்டளைக்கு அடிபணிந்து பன்னாட்டு முதலாளிகளுக்கு சேவகம் செய்யும் கொள்கையை கடைப்பிடித்ததன் விளைவுதான் இன்றைக்கு இந்திய விவசாயிகளை இந்த நிலைக்குத் தள்ளியுள்ளது. ஏற்றுமதியை நோக்கமாக கொண்ட வர்த்தக பயிர் (பருத்தி, சோயா…) உற்பத்தியில் ஈடுபடுமாறு விவசாயிகளை ஆசை காட்டி மோசம் செய்ததோடு, உள்நாட்டில் உற்பத்தியாகும் 800க்கும் மேற்பட்ட விவசாய பொருட்களை வெளிநாட்டிலிருந்து இறக்குமதி செய்ய அனுமதித்தது போன்ற தவறான விவசாய கொள்கைகளால் இந்திய விவசாயிகள் ஓட்டாண்டியாக்கப்பட்டுள்ளனர்.

குறிப்பாக, மகாராஷ்டிரா, ஆந்திரா, கர்நாடகா, பஞ்சாப் போன்ற மாநிலங்களில் மான்சாண்டோ என்கிற பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் போல்கார்ட் பருத்தி விதைகளை பயன்படுத்தி பருத்தி விவசாயத்தில் ஈடுபட்டதும், உற்பத்தி செய்த விவசாயிகளுக்கு கட்டுப்படியான விலை கிடைக்காததும், உரவிலை உயர்வு, மின்சார கட்டணம், தண்ணீரின்மை, கடன் சுமை, கந்து வட்டி என்று தொடர் சங்கிலியாக பருத்தி விவசாயிகள் கட்டுண்டு கிடக்கின்றனர். இதிலிருந்து மீள்வது எப்படி என்று வழி தெரியாத விவசாயிகள் தங்களுக்கான விடுதலை ஆயுதமாக தற்கொலையை தேர்ந் தெடுக்கின்றனர்.

1987 இல் ஆந்திராவில் மட்டும் 0.4 மில்லியன் ஹெக்டேரில் பருத்தி விவசாயம் மேற்கொள்ளப்பட்டது. 2005இல் இது 1.2 மில்லியன் ஹெக்டேர் பரப்பளவு விரிவடைந்துள்ளது. அதாவது, வர்த்தகப் பயிர் உற்பத்தி எந்த அளவிற்கு விவசாயிகளை பொறியில் சிக்க வைத்துள்ளது என்பதை இந்த விவரம் காட்டுகிறது. மேலும் வர்த்தகப் பயிர் உற்பத்தியில் ஈடுபட்ட நிலங்கள் தற்போது வேறு எந்தவிதமான பாரம்பரிய நெல், கோதுமை போன்ற உணவுப் பயிர்களை உற்பத்தி செய்ய முடியாத சூழலுக்கு தள்ளியுள்ளது. பணப் பயிர் (வர்த்தகப் பயிர்) என்ற சொல்லே ஒரு ஏமாற்றுதான். முதலாளித்துவ அரசியல்வாதிகள்தான் இந்த சொல்லை வைத்து விவசாயிகளை ஏமாற்றுகிறார்கள். உணவுப் பாதுகாப்பு குறித்த உணர்வற்ற சுரண்டும் கூட்டத்திற்கு, விவசாயிகளை சுரண்ட இந்த ஏமாற்றுச் சொல் பயன்படுகிறது.

மேற்கண்ட அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் மிஞ்சும் வகையில் மன்மோகன் சிங் அரசு புதிய அறிவிப்பு ஒன்றை வெளியிட்டுள்ளது. அதாவது, அந்நிய நாட்டில் உள்ள கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் இந்திய நாட்டிற்குள் விவசாயம் செய்துக் கொள்வதற்கு 100 சதவீதம் அனுமதிக்கப்போவதாக அறிவித்துள்ளது. உள்நாட்டு நவீன பண்ணையார்களை சமாளிப்பதற்கே கடினமாக உள்ள சூழ்நிலையில், விவசாயத்தில் அந்நியரை அனுமதிப்பது என்பது இந்திய நாடே தற்கொலைப் பாதைக்கு செல்வதற்கு ஒப்பாகும். நிலவிநியோகம் குறித்து அதிகமான விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டு வரும் நேரத்தில் கார்ப்பரேட் விவசாய முதலாளிகள் இந்திய கிராமப்புறத்தில் உள்ள ஒட்டுமொத்த நிலத்தையும் சுரண்டிச் செல்வதற்குத்தான் இந்த அறிவிப்பு பயன்படும்.

இறக்குமதியாகும் உணவு தானியம்

தற்போது மத்தியில் உள்ள மன்மோகன் சிங் அரசு 5 லட்சம் டன் கோதுமையை ஆஸ்திரேலியாவில் இருந்து இறக்குமதி செய்துள்ளது.  இந்த உணவு தானிய இறக்குமதி குறித்து ஆட்சியாளர்கள் பல்வேறு நொண்டிச்சாக்குகளை கூறி வருகின்றனர். அதாவது, நம்முடைய உணவு தானிய கையிருப்பை சமப்படுத்துவதாக கூறுகின்றனர். அதுவும் இறக்குமதி செய்யப்பட்டுள்ள கோதுமையில் பூச்சுக் கொல்லி மருந்துகள் சாதாரண அளவைவிட கூடுதலாக இருப்பதாக நாடாளுமன்றத்திலேயே குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ளது. 70 சதவீதத்திற்கும் மேற்பட்ட கிராமப்புறத்தை கொண்ட ஒரு நாட்டில் தானிய இறக்குமதி என்ற கொள்கை எதை நோக்கிச் செல்லும் என்பதே நமது கேள்வி! நமது விவசாயம் திவாலாகி வருவதையும், உட்டோ (WTO) உடன்பாட்டின் அடிப்படையில் விவசாய பொருட்களை இறக்குமதி செய்யவும், நமது மார்க்கெட்டை பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு திறந்து விடும் மோசமான போக்கைத்தான் இது வெளிப்படுத்துகிறது. மேலும் நமது நாட்டு விளை பொருளான பருப்பு போன்றவற்றின் ஏற்றுமதிக்கு தடை விதித்து வருவதையும் கணக்கில் கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

விவசாயத்துறையில் அந்நியர்களை ஈடுபட அனுமதித்தால் நம்நாட்டில் உற்பத்தி செய்து, அதை வெளிநாட்டிற்கு ஏற்றுமதி செய்து, அங்கிருந்து நாம் இறக்குமதி செய்ய வேண்டிய நிலைக்கு தள்ளப்படுவோம். இத்தகைய ஆபத்துக்களை நமது பொருளாதார புலி சிதம்பரம் வகையறாக்களுக்கு தெரியாததல்ல; எல்லாம் ஏகாதிபத்திய – உலகவங்கியின் அடிமைத்தன விசுவாசம்தான் இத்தகைய செயல்பாடுகளில் அவர்களை தீவிரமாக ஈடுபடத் தூண்டுகிறது.

கடந்த வாஜ்பாய் ஆட்சிக்காலத்தில் 6 லட்சம் டன் உணவு தானியம் கையிருப்பில் உள்ளதாக கூறிக் கொண்டு, இது நம்முடைய கையிருப்பு தேவையை விட அதிகமாக இருக்கிறது என்று கூறி, பொது விநியோகத்திற்கு வழங்கப்படும் தொகையை விட மிகக் குறைவான அளவுக்கு வெளி நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்தது.

24 சதவீதம் பேர் வறுமைக்கோட்டிற்கு கீழே உள்ள நம் நாட்டில், ஒரு புறத்தில் பட்டினிச் சாவுகளும், விவசாயிகள் தற்கொலைகளும் நடைபெற்று வருவது மத்திய அரசு கடைப் பிடிக்கும் புதிய விவசாய கொள்கை நம் மக்களை வாழ்விக்காது என்பதை பட்டவர்த்தனமாக உணர்த்துகிறது.

வங்கப் பஞ்சம் படிப்பினை!

பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் 1943 இல் வங்கத்தில் ஏற்பட்ட கடுமையான பஞ்சமும், அதனால் 50 லட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட மக்கள் இறப்புக்கும் யார் காரணம்? இதன் மூலம் இந்திய அரசு பெற்ற அனுபவம் என்ன? இது குறித்து ஜவஹர்லால் நேரு, தன்னுடைய கண்டுணர்ந்த இந்தியாவில் எழுதியவற்றை பார்ப்போம்:

அதிகாரிகளின் தொலைநோக்கின்மையும், அலட்சிய மனோபாவமும் போரின் பின் விளைவும்தான் இப்பஞ்சத் திற்கு காரணம். சாதாரணமான அறிவுடையவர்களாலேயே பஞ்சத்தின் அறிகுறியைக் கணிக்க முடிந்தது. உணவு நிலையைச் சரிவரக் கையாண்டிருந்தால், இத்தகைய பஞ்சத்தைத் தவிர்த்திருக்க முடியும். போரால் பாதிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு நாட்டிலும், போரால் விளையும் இத்தகைய பொருளாதார சிக்கலை, போர் தொடங்கும் முன்னரே கணித்துத் தயார் நிலையில் இருந்திருக்கிறார்கள். இந்தியாவில் போர் தொடங்கி மூன்றரை ஆண்டுகள் கழித்தே உணவுத்துறை  துவக்கப்பட்டது.

மேலும், இந்தியாவில் உணவுப் பற்றாக்குறை 40 லட்சம் டன் என்று கணிக்கப்பட்ட சூழ்நிலையில், பிரிட்டிஷ் – இந்திய அரசு 10 லட்சம் டன் உணவுதானியத்தை ஏற்றுமதி செய்தது. விலை யேற்றம் 10 சதவீதத்திற்கும் அதிகமாக ஏறிக் கொண்டே சென்றது. மக்களின் வாங்கும் சக்தி முற்றிலும் பறிக்கப்பட்டு, உணவுக்காக கடுமையாக சுரண்டப்பட்டனர். பசியும், பட்டினியுமாக கிடந்த மக்கள் வாழ வழித்தெரியாமல் கடுமையான நோய்களுக்கு ஆளாகி, எலும்பு கூடுகளாய் – நடைபிணங்களாய் மாறி தினந்தோறும் ஆயிரக்கணக்கான மக்களை பலிகொண்டது வங்கப் பஞ்சம். ஒரு புறம் எந்த உணவுப் பொருட்களும் கிடைக்காததால் பஞ்சம் வந்ததோ, அந்த பொருட்களை விற்பனை செய்ததால் கிடைத்த கொள்ளை லாபத்தில் ஆளும் வர்க்கம் சுகம் கண்டு கொண்டிருந்தனர்.!

வங்கப் பஞ்சம் குறித்தும், அதனுடைய கொடுமைகள் குறித்தும், மக்களது துன்ப – துயரங்களை விளக்கியும் பங்கிம் சந்திர சாட்டர்ஜி எழுதிய ஆனந்த மடம் நாவலைப் படித்தால் அதன் முழுமையான பரிணாமத்தை உணர முடியும்.

மொத்தத்தில் அரசுகளின் தவறான உணவுக் கொள்கையும், விவசாய கொள்கையும் மக்களை பசி – பட்டினிச் சாவுகளுக்கு கொண்டுச் செல்லும் என்பதைத்தான் வங்கப் பஞ்சம் உணர்த்து கிறது. இதன் பின்னணியில் தற்போது இந்திய அரசின் செயல் பாடுகளை ஒப்பு நோக்கும் போது, இந்திய அரசின் விவசாய கொள்கை எதை நோக்கிச் செல்கிறது என்பதை உணரலாம்.

தற்போது மேற்குவங்கத்தில் இந்த பஞ்சத்தின் அனுபவங்களை உணர்ந்த இடதுசாரி அரசு செய்த நிலச்சீர்திருத்தத்தின் விளைவாக 14 லட்சம் ஏக்கர் விவசாய நிலங்கள் விநியோகிக்கப்பட்டு 26 லட்சம் நிலமற்ற விவசாயிகள் பயனடைந்துள்ளனர். இதில் 56 சதவீதம் பேர் தலித் மற்றும் பழங்குடியின மக்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இந்தியாவில் ஒட்டுமொத்தமாக மேற்கொள்ளப்பட்ட நில விநியோகத்தில் மேற்குவங்கத்தில் மட்டும் வழங்கப்பட்டது  20 சதவீதம் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதன் விளைவாக மேற்கு வங்கத்தில் உணவு உற்பத்தி மிக கணிசமான அளவுக்கு பெருகி யிருக்கிறது. இதேபோல் கேரளத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட நிலச்சீர்திருத்த நடவடிக்கையும் குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பை செய்துள்ளது.

தமிழகத்தில் நில விநியோகம்

சமீபத்தில் நடந்து முடிந்த தமிழக தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற திமுக தனது தேர்தல் அறிக்கையில் 55 லட்சம் ஏக்கர் தரிசு நிலங்களை இரண்டு ஏக்கர் விதம் 26 லட்சம் குடும்பங்களுக்கு விநியோகம் செய்யப்போவதாக அறிவித்துள்ளது. திமுக அரசின் நில விநியோக அறிவிப்பை மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி வரவேற்றுள்ளது. இந்த நில விநியோக நடவடிக்கையை வெற்றி பெறச் செய்வதில் மார்க்சிஸ்ட்டுகளுக்கு மிக முக்கியமான பங்குள்ளது. கிராமப்புறத்தில் உள்ள நிலமற்ற விவசாய தொழிலாளர்களை அணிதிரட்டி, அரசுக்கு சொந்தமான தரிசு நிலங்களை அடையாளம் காணுவதோடு, அதற்காக எழுச்சிமிக்க வலுவான விவசாய இயக்கத்தை நடத்துவதன் மூலம்தான் இந்த நில விநியோக நடவடிக்கையை வெற்றிகரமாக பூர்த்தி செய்ய முடியும்.

கடந்த அதிமுக ஆட்சிக்காலத்தில் அம்மையார் ஜெயலலிதா இந்த 55 லட்சம் ஏக்கர் நிலத்தை பெரும் கார்ப்பரேட் நிறுவனங் களுக்கு தாரைவார்க்க திட்டமிட்டிருந்தார். ஆனால், இப்போது கூறுகிறார் 55 லட்சம் ஏக்கர் தரிசு நிலம் தமிழகத்தில் இல்லவே இல்லையென்று. ஜெயலலிதாக்களின் விசுவாசம் நிலமற்ற கூலி விவசாயிகள் மீதல்ல; கார்ப்பரேட் பண்ணைகளிடத்தில்தான்.

மேலும், தமிழகத்தில் நிலச்சீர்திருத்த சட்டத்தை அமலாக்குவதில் திமுக அரசு உரிய – தீவிர நடவடிக்கையை மேற்கொள்ள வேண்டும். இதைத்தான் இடதுசாரிகளும், மக்களும் விரும்புகின்றனர். நிலச்சீர்திருத்த சட்ட அமலாக்கம் குறித்து தமிழ்நாடு விவசாயிகள் சங்கம் 26வது மாநில மாநாடு முன்வைத்த அறிக்கையில் உள்ள பகுதியை இங்கே சுட்டிக்காட்டுவது பொருத்தமாக இருக்கும்.

தமிழகத்தில் நிலச்சீர்திருத்த சட்டம் என்பது முற்றிலும் முடமாக்கப்பட்ட நிலையிலேயே இருக்கிறது. உச்சவரம்பு சட்டத்தின் மூலம் 20 லட்சம் ஏக்கர் நிலம் உபரியாக கிடைக்கும் என அறிவிக்கப்பட்டது. ஆனால், சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டு 40 ஆண்டுகளுக்கு பின்னரும் கையகப்படுத்தியுள்ள நிலம் 1.9 லட்சம் ஏக்கர் எனவும் அரசு தெரிவித்துள்ளது.

அதே போல்,

தலித் மக்களுக்கென்றே ஒதுக்கப்பட்ட சுமார் 3 லட்சம் ஏக்கர் பஞ்சமி நிலம் அம்மக்களிடமிருந்து அபகரிக்கப்பட்டு பலருடைய அனுபவத்தில் உள்ளது. இந்நிலங்களை மீட்டு தலித்துக்கள் வசம் ஒப்படைக்க சட்டரீதியான தடைகள் ஏதுமில்லை

தமிழ்நாடு விவசாயிகள் சங்கத்தின் மேற்கண்ட கூற்று, தமிழக நிலச்சீர்திருத்தத்தில் செய்ய வேண்டிய இலக்கினை மிகச் சரியாக சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. தமிழக முதல்வர் கலைஞர் கருணாநிதி அவர்கள் தனது தேர்தல் அறிக்கையில் அறிவித்துள்ளபடி 55 லட்சம் ஏக்கர் தரிசு நிலத்தை விநியோகிப்பதோடு நிற்காமல், நில உச்சவரம்பு சட்டத்தில் உள்ள ஓட்டைகளை அடைத்து, நிலச்சீர்திருத்த நோக்கிலான நிலஉச்சரம்பை கொண்டு வரவேண்டும்.

காமராஜர் ஆட்சிகாலத்தில் 30 ஸ்டாண்டர்டு ஏக்கர் என்று இருந்ததை கலைஞர் ஆட்சிக்காலத்தில் 15 ஸ்டாண்டர்டு ஏக்கராக மாற்றப்பட்டது. இருப்பினும் இந்த உச்சவரம்பு சட்டத்தில் நிலவுடை மையாளர்களது நிலங்கள் குடும்பத்தில் உள்ள அனைத்து நபர்களின் பெயர்களிலும், பினாமிகள் பெயர்களிலும் மாற்றம் செய்யப்பட்டு அனுபவித்து வரப்படுகிறது. அதோடு விவசாய நிலங்கள் கரும்பு விளைச்சல் நிலம், பழத்தோட்டங்கள், பால்பண்ணைகள், டிரஸ்டுகள், தர்ம ஸ்தாபனங்கள் என்று பல்வேறு வடிவங்களில் சட்டத்தில் உள்ள ஓட்டைகளை பயன்படுத்தி அனுபவித்து வருகின்றனர். இதனாலேயே இந்தச் சட்டம் உச்சரம்பா, மிச்ச வரம்பா என்ற கேலிக்கும் இட்டுச் சென்றது. எனவே கடந்தகால அனுபவத்தை கணக்கில்கொண்டு  நிலஉச்சவரம்பு சட்டத்தை முழுமையாக அமலாக்கி நிலமற்ற விவசாய தொழிலாளர்களது வாழ்வில் அடிப்படையான மாற்றத்தை கொண்டுவருவதன் மூலம் தமிழக வரலாற்றில் புதிய சகாப்தத்தை ஏற்படுத்திட முடியும். இத்தகைய அடிப்படையான விஷயங்களுக்கு மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும், இடதுசாரி – ஜனநாயக சக்திகளும் களத்தில் உறுதியாக துணை நிற்கும்.

நிலம் – உணவு – வேலைக்கான இயக்கம்

ஜூன் 8 – 10, 2006 நடந்து முடிந்த மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மத்திய கமிட்டி ஆகஸ்ட் மாதத்தில் உணவு – நிலம் – வேலை என்ற மூன்று முழக்கத்தை முன்வைத்து நாடு தழுவிய இயக்கம் நடத்துவதற்கு அறைகூவல் விடுத்துள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

நிலச்சீர்திருத்த நடவடிக்கை என்பது கிராமப்புற மக்களின் வேலைவாய்ப்பு, உணவு தேவை போன்றவற்றை பூர்த்தி செய்யும் இணைப்பு சங்கிலியாக செயல்படும் மிக முக்கியமான நடவடிக்கை! லத்தீன் அமெரிக்காவில் நடைபெறும் நிலச்சீர்திருத்த நடவடிக்கையும், இந்தியாவில் மேற்குவங்கம் – கேரளத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட நிலச்சீர்திருத்த நடவடிக்கையும் நாடு முழுவதும் உள்ள விவசாய தொழிலாளர் களுக்கும், கிராமப்புற விவசாயிகளுக்கும் நம்பிக்கையூட்டும் நிகழ்வாகும்.

நிலச்சீர்திருத்தம் உலக அரசியல் அரங்கின் முக்கிய அஜண்டாவாக மாறி வருவதைத்தான் மேற்கண்ட லத்தீன் அமெரிக்க அனுபவங்கள் உணர்த்துகின்றன. இந்திய அரசியலிலும் நிலச்சீர்திருத்த முழக்கத்தை ஒரு பௌதீக சக்தியாக மாற்றுவது மார்க்சிஸ்ட்டுகளின் வரலாற்று கடமையாகிறது.

தகவல் ஆதாரம்

http://www.landaction.org
http://en.wikipedia.org/wiki/Landless_Workers%27_Movement
http://www.pbs.org/frontlineworld/rough/2005/12/brazil_cutting.html#
http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/americas/4550855.stm
http://www.zmag.org/weluser.htm
http://www.venezuelanalysis.com

Rural Development Institute, Land Reform in the 21st Century
http://www.rdiland.org

நிலப்பிரபுத்துவத்தை ஒழிக்க நாம் காட்டும் பாதை, தமிழ்நாடு விவசாயிகள் சங்கம் வெளியீடு – 1974.

விவசாய இயக்கமும் – மேற்கு வங்க இடது முன்னணியும்!

பினாய் கோனார்

தமிழில்: ஆர்.கோவிந்தராஜன்

1

இடது முன்னணி அரசும்,  நிலச்சீர்திருத்தங்களைச் செயல்படுத்த வழிவகுத்த விவசாயிகள் இயக்கமும் ஒன்று மற்றொன்றோடு இணைந்து நிறைவு செய்பவை. விவசாயி மற்றும் நிலத்துக்கான இயக்கம் இடது முன்னணி அரசு உருவாக்கியது என்று சிலர் நம்புகிறார்கள். இது சரியல்ல. இடது முன்னணி மற்றும் ஜனநாயக சக்திகளின் வளர்ச்சி தான் இடது முன்னணி அரசு உருவாவவதற்கு வழி வகுத்தது. இடது – ஜனநாயக சக்திகளின் வளர்ச்சியும், விவசாயிகள் இயக்கத்தின் வளச்சியும்,  மனிதனின் கால்கள் இரண்டும் அவன் இயக்கத்திற்கு ஆக்கம் அளிப்பது போல், ஒன்று மற்றொன்றை தாங்கி நிற்கும்  இயக்கங்களாகும்.

2

வங்காளத்தில் விவசாயிகள் இயக்கம் உருவாவதற்கான வரலாற்று ரீதியான காரணங்களை அறிய காலத்தால் பின்நோக்கிப் போகவேண்டும். பிளாசி யுத்தத்திற்குப் பிறகு, திரை மறைவில் நின்று ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்த ஆங்கிலேயரின் ஆட்சி விவசாயி களையும் கைவினைஞர்களையும் கடுமையாகச் சூறையாடத் துவங்கியது. பிறகு வங்காளம் ஆங்கிலேய அரசின் நேரடி கட்டுப்பாட்டில் வந்தது. அதனைத் தொடர்ந்து நிரந்தர நில அமைப்பு ஏற்பாடு (Permanent Settlement) வந்தது.  விநோதம் என்னவெனில் புதிதாகப் பிறந்து அரங்கிற்கு வந்த ஐரோப்பாவின் முதலாளித்துவ சக்திகள் நிலப்பிரபுத்துவத்திற்கும், மன்னராட்சிக்கும் எதிராக மன்னராட்சி ஒழிக, உழுபவனுக்கே நிலம் என்று முழங்கிய வேளையில் பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம் வங்கம் உட்பட இந்தியாவில் நிலப்பிரபுத்துவத்தை நுழைத்தது.

இதன் விளைவுகள் அனைவருக்கும் தெரிந்தது தான். நிலப் பிரபுக்கள் அரசுக்கு கொடுக்க வேண்டிய பங்கு எவ்வளவு என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது; ஆனால் விவசாயிகளிடமிருந்து உறிஞ்சப் படுவதற்கு எல்லை ஏதும் இல்லை. அரசின் வருவாய்க்கான சுரண்டலின் அளவு வேகமாக உயர்ந்தது. ஆனால், விவசாயி களிடமிருந்து பல்வேறு காரணங்களை முன்வைத்து சட்ட விரோத சுரண்டலின் வேகம் அதைக்காட்டிலும் வேகமாக உயர்ந்தது. சில இடங்களில் அந்த மாதிரியான சுரண்டல் 27 வகைகளில் செயல்படுத்தப்பட்டது. லேவாதேவிக்காரர்கள், வணிகர்கள் பறித்துக் கொள்வதும் இதோடு சேர்ந்து விட்டது. கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியும் அளவிட முடியாத அளவிற்கு தனது சூறையாடலை நடத்தியது. ஏற்றுமதிக்கான பொருட்களை கட்டாயப்படுத்தி சந்தை விலையில் 25 சதம் கழிவு அல்லது அதற்கும் குறைவாகவும் விலை கொடுத்து வாங்கியது. விவசாயிகள் ஈவு இரக்கமற்ற முறையில் அழிவினை நோக்கி தள்ளப்பட்டனர். அவர்களின் பொறுமை அதன் விளிம்பைத் தொட்டது.

18 -19 நூற்றாண்டுகளில் வங்காளத்தின் வரலாறு பல்வேறு தன்னெழுச்சி போராட்டங்களையும், இயக்கங்களையும் உட்கொண்ட தொன்றாகும். கீழே தள்ளப்பட்ட விவசாயிகளும், கைவினைஞர்களும் ஆயிரக்கணக்கில் அப்போராட்டங்களில் பங்கேற்று தங்கள் இன்னுயிரை ஈந்தனர். சந்நியாசிகளின் போராட்டம் (1769 – 78), சுவார் (1799), பால்க் (1799), நாயக் (1806), வஹாபி (1831), ஃபராஜி (1838), சந்தால் (1855) ஆகிய மக்கள் நடத்திய போராட்டங்கள், ஆங்கிலேயரின் நிர்பந்தத்தினை எதிர்த்து இண்டிகோ (நீலச்சாயம்) விவசாயிகள் நடத்திய இயக்கம் (1860 – 61), பாப்னா மற்றும் பொகூரா எழுச்சி (1872), முண்டா எழுச்சி (1898 – 1902) ஆகியவை அந்த வரலாற்றுப் பகுதியினைச் சார்ந்தவை. இந்த தலப் போராட்டங்கள் அனைத்தையும் சில மத சீர்திருத்தவாதிகளும், தங்களிடம் தெய்வீக ஆற்றல் இருப்பதாக நம்பிய சில தலைவர்களும் தலைமையேற்று நடத்தினர். நவீன கால சிந்தனையும், தொலை நோக்குப் பார்வையும், முறையான தாபன வடிவங்களும், நடைமுறைகளும் அதில் காணப்படவில்லை.

சரியாகச் சொன்னால், விவசாயி சமூகம் ஒரு நவீன சிந்தனையோடு செயல்படும் வர்க்கம் அல்ல. இந்தப் பிரிவினர், நிலப் பிரபுத்துவ எதிர்ப்பினைக் கொண்டிருக்கும்போது, முதலாளித்துவ அமைப்பின் வளர்ச்சியடையும் கட்டத்தில், பிளவுபட்டு நிற்பதை தவிர்க்க முடியாது; அவர்கள் முதலாளி வர்க்கத்தினோடும் அணி சேருவார்கள், தொழிலாளி வர்க்கத்தோடும் இணைவார்கள். அதாவது, எதிர்கால சமூகத்தின் வர்க்கப் பிரிவினராக உள்ள முதலாளி வர்க்கம் அல்லது தொழிலாளி வர்க்கம் நிலப்பிரபுத் துவத்திற்கு எதிரான விவசாயிகளின் போராட்டத்திற்கு தலைமை யேற்று நடத்துவார்கள். ஆனால், அன்றைய நிலையில் இந்த இரண்டு வர்க்கங்களும் வங்காளத்தில் இல்லை.

ஐரோப்பிய மறுமலர்ச்சி இயக்கத்தின் தாக்கம் ஆங்கிலக்கல்வி மூலம் உள்ளே நுழைந்தது; அதன் விளைவாக புத்திக்கூர்மை படைத்த சிறந்த மனிதர்களை வங்காளம் பெற்றது. அவர்கள் மூடநம்பிக்கை களுக்கு எதிராகவும், பழமைவாதக்கருத்துக்களுக்கு எதிராகவும் தொய்வில்லாமல் தொடர்ந்து போராடினார்கள். கலை, இலக்கியம், மதம், பண்பாடு ஆகிய அம்சங்களில் புதிய ஒளியினை பரப்பினார்கள். அவைகளின் நிலப்பிரபுத்துவ அடிப்படைகளை புரிந்து கொண்டு அந்த இடைக்கால சமூகத்தின் மேல்கட்டுமானங்களில் மாற்றங்கள் வேண்டி போராடினார்கள். துரதிருஷ்டவசமாக, அப்படிப் போராடியவர்கள், அந்த கால சமூக பிற்போக்குத்தனத்தின் பொருளாதார அடிப்படையினை எதிர்த்து நடந்த வீரம்மிக்க விவசாயிகள் போராட்டங்களை புரிந்து கொள்வதில் ஆர்வம் காட்டவில்லை. அந்த அடித்தளம் குலையாமல் இருந்தது; ஆகவே, மேல்கட்டுமான மாற்றங்களும முழுமை பெறவில்லை. ஆனால், ஒரு விஷயத்தை நாம் ஒப்புக் கொள்ளவேண்டும். வங்களாத்தில் தோன்றிய அந்த சீர்திருத்த இயக்கம், எதிர்காலத்தில் தோன்றி வளர்ந்த முற்போக்கு கருத்துக்கள் மற்றும் இடதுசாரி சக்திகளின் வளர்ச்சிக்கும் ஆக்கப்பூர்வமான பங்களித்தது என்பதை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

18 -19ம் நூற்றாண்டின் எழுச்சி மிக்க போராட்டங்கள் கொடூரத்துடன் ஒடுக்கப்பட்டாலும், அவை குத்தகை வாரச்சட்டம், (1858) வங்காள குத்தகைச் சட்டம், (1885) போன்ற சட்டங்களை ஆங்கிலேய அரசு கொண்டு வருவதற்கு நிர்பந்தம் கொடுத்தன. இந்தச் சட்டங்கள் 1928 மற்றும் 1938 ஆண்டுகளில் திருத்தங்களுக்கு உட்படுத்தப்பட்டன. அது நிலப்பிரப்புக்களின் இரக்கமற்ற செயல்களை ஓரளவு கட்டுப்படுத்தி 20ம் நூற்றாண்டில் அமைப்பு ரீதியாக விவசாயிகள் இயக்கம் உருவாக அடித்தளம் போட்டது.

3

ஒரு ஒருங்கிணைந்த அமைப்பு ரீதியான விவசாயிகள் இயக்கம் எழுதுவதற்கு சிறிது காலம் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. மகத்தான அக்டோபர் புரட்சியினை தொடர்ந்து நாட்டில் பரவத் தொடங்கிய சோசலிசக் கருத்துக்கள், தொழிற்சங்க காங்கிர அமைப்பு (வெளிநாட்டில்) கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உதயம், யாவும் அந்த மாற்றத்தினைக் கொண்டு வந்தன. முறையாகத் துவக்கப்பட்டாலும், கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு அந்த நாளில் மத்தியக்குழு என்றோ (வங்களாத்தில்) மாநிலக்குழு என்றோ அமைப்புகள் கிடையாது. கம்யூனிஸ்டுகள் எண்ணிக்கையில் மிகக்குறைவாகவே இருந்தனர். அவர்களும், 1920ன் பிற்பகுதியில் விவசாய சங்கங்கள் அமைப்பதற்கு முயற்சி மேற்கொண்ட தொழிலாளி – விவசாயி கட்சியில் செயல்பட்டார்கள். 1931லிருந்து, வங்காளத்தின் பல மாவட்டங்களில் விவசாய சங்கங்களின் மாவட்டக்குழுக்கள் உருவாக்கப்பட்டன. அதே முயற்சி, 1936ல் தோழர் முசாபர் அகமது தலைமையில் வங்க மாநில விவசாயிகள் சங்கத்தின் ஒருங்கிணைப்புக்குழு ஒன்று உருவாவதற்கு இட்டுச் சென்றது. லக்னோ நகரில் அகில இந்திய விவசாயிகள் சங்கம் தோன்றுவதற்கு சற்றே முன்பாக இது உருவானது. இது வங்காளத்தில் பரந்த அளவில் விவசாய இயக்கம் பரவ ஊக்கம் கொடுத்தது.

1930ல் ஜூகாந்தர் தளம், அனுஷீலன் சமிதி போன்ற அமைப்புக்களைச் சேர்ந்த, படித்த,  தியாக உணர்வு கொண்ட ஆயுதந்தாங்கிய புரட்சிக்காரர்களும் மற்ற சில அரசியல் குழுக்களைச் சேர்ந்தவர்களும் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். காந்தி – இர்வின் ஒப்பந்தம் கையெழுத்தான பிறகு, அமைதி வழிப் போராட்டங்களில் நம்பிக்கை கொண்ட சில அரசியல் கைதிகள் விடுவிக்கப்பட்டனர்; ஆனால், கைதாகி இருக்கும் ஆயுதந்தாங்கிய புரட்சிக்கார்களைப் பற்றி அந்த ஒப்ந்தத்தில் ஏதும் இல்லை. அந்த ஒப்பந்தம் கையெழுத்தான சில நாட்களில் பகத்சிங் தூக்கிலிடப்பட்டார். அந்தப் புரட்சியாளர்களில் பலரும் சிறைச்சாலைகளுக்குள்ளேயே மார்க்சீய வழியினைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டார்கள். விடுதலை பெற்றவுடன் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் தங்களை இணைத்துக்கொண்டு விவசாயிகளையும், தொழிலாளர்களையும் அமைப்பு ரீதியில் ஒன்று திரட்ட தங்களை அர்ப்பணித்துக் கொண்டார்கள்.

வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த மீரட் சதி வழக்கு போடப்பட்ட பிறகு, கம்யூனிஸ்ட் கட்சி சட்ட விரோதமாக்கப்பட்டது; மிகவும் அதிக கஷ்டங்களிடையே அவர்கள் செயல்பட வேண்டியிருந்தது; தேசிய காங்கிர அமைப்பிலும் மற்றும் விவசாயிகள் சங்கம், தொழிற் சங்கங்கள் போன்ற அமைப்புகளிலும் அவர்கள் செயல்பட்டனர். நிலப்பிரபுக்களின் சட்ட விரோதமான சுரண்டலை எதிர்த்து பல மாவட்டங்களில் எதிர்ப்பு பிரச்சார இயக்கங்கள் வளர்ச்சியடையத் துவங்கின. விவசாய உற்பத்திப் பொருட்களுக்கான வாரம் ஒருமுறை அல்லது இரண்டு முறை கூடும் ஹாட் (Hats) எனக் குறிப்பிடப்படும் திறந்த வெளிச் சந்தையில் கட்டாயப்படுத்தி வசூலிக்கப்படும். வரிகளை எதிர்ப்பதில் விவசாயிகள் அணி சேர்ந்தது குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வாக அமைந்தது. இச் சந்தைகள் நிலப்பிரபுக்களுக்குச் சொந்தமானது. பல்வேறு வடிவங்களில் விற்பவர்களிடமிருந்தும், வாங்குபவர்களிட மிருந்தும் இது வசூலிக்கப்பட்டது. நிலப்பிரபுக்களுக்கான கட்டணம் என்றும், அவர்களுக்கு கொடுக்க வேண்டிய மதிப்பூதியம் என்றும், எழுதுவதற்கும், சுத்தப்படுத்துவதற்கும், சந்தையினை காப்பதற்கும் கட்டணங்கள் செலுத்த வேண்டும் என்றும், அந்த வசூல் வேட்டை நடந்தது. விவசாயிகள் சங்கம் இதற்கு எதிராக நடத்திய எதிர்ப்பு இயக்கங்கள் பெருமளவில் வெற்றி பெற்றன. சில சமயங்களில், விவசாயிகள் சங்கமே விவசாயிகளைத் திரட்ட தங்களுக்கென ஹாட் சந்தைகளை அமைத்துக்கொண்டது. கடுமையான அடக்கு முறையினையும் மீறி, பாசன வரி உயர்வினை எதிர்த்தும் வெள்ளத்தி லிருந்து பாதுகாக்க ஆறுகளின் கரைகளை உயர்த்தக் கோரியும் பரந்த அளவில் இயக்கங்கள் நடந்தன.

இவைகள் வர்க்க மற்ற அல்லது பல்வேறு வர்க்கங்களை உள்ளடக்கிய ஜனநாயகப் போராட்டங்களாக இருந்தன; இதில் பெரிய நிலச் சொந்தக்காரர்கள் ஜோதேதார் எனப்படும் நிலப் பொறுப்பாளர்களின் நலன்களும் அடங்கியிருந்தன. இந்தப் போராட் டங்களை தேசிய காங்கிர  மற்றும் விவசாயிகள் சங்கம் தலைமையில் நடத்தப்பட்டாலும் அவை கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அடித்தளம் வலுவாக அமைய வழி வகுத்தது என்பதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இந்த அனுபவம் ஒரு விஷயத்தை தெளிவுபடுத்தியது. கோரிக்கையின் தன்மை அல்ல. பிரச்சார வடிவங்களும், ஸ்மாபனமும் தான், விவசாயிகளின் விழிப்புணர்வின் அளவை நிர்ணயிக்கின்றன. எந்த ஒரு பகுதி பிரச்சனையும்  அடிப்படை பிரச்சனையின் ஒரு துண்டு தான். ஆகவே, பகுதியளவான உடனடி பிரச்சனைகளுக்கான போராட்டங்களைச் சுரண்டும் அமைப்புக்கு எதிரான போராட் டத்தின் பகுதி என்ற முறையில் நடத்திட வேண்டும்.

1943ம் ஆண்டு கொடிய பஞ்சம் வங்காளத்தை கவ்விப் பிடித்த பொழுது விவசாயிகள் சங்கம் மற்ற வெகுஜன அமைப்புகளோடு இணைந்து மக்களின் துயர் துடைக்க ஆற்றிய பணி போற்றுத லுக்குரியதாக இருந்தது. துயர் துடைக்க முகாம்கள் அமைத்து செயல்பட்டதோடல்லாமல் நில உடைமையாளர்களை வற்புறுத்தி விவசாயிகளுக்கு உணவுக்கான கடன் வழங்கவும் விவசாயிகள் சங்கம் பல முயற்சிகளை மேற் கொண்டது. இந்தச் செயல்பாடுகள் அனைத்தும் விவசாயிகள் சங்கமும் கட்சியும் வலுப்பெற உதவி செய்தன.

4

வங்காளத்தின் விவசாயிகள் சங்க வரலாற்றில் டெபாகா இயக்கம் ஒரு முத்திரை பதித்த இயக்கமாகும். அதுதான் முதன் முதலாக முழுமையாகத் திட்டமிட்டு அமைப்பு ரீதியாக வங்காள விவசாயிகளை திரட்டிய இயக்கமாகும்.

1920களிலிருந்தே அறுவடை பங்கீடு முறை விவசாயம் சார்ந்த பகுதிகளில் வேகமான வளர்ச்சியினைக்கண்டது;  விவசாயிகளை கடன் பொறியில் சிக்கியிருந்தனர்; அதில் மாட்டிக் கொண்ட விவசாயிகள் கடும் வட்டி சேகரிக்கும் முதலாளித்துவ – வணிகர் களிடம் தங்கள் நிலங்களை ஒப்படைக்க வேண்டி வந்தது. நிலங்களை நேரடியாக விற்பதற்குப்பதிலாக, அவர்கள் மிகவும் குறைந்த விலைக்கு அந்த நிலங்களை அடகு வைத்தார்கள். மீண்டும் அந்த நிலங்களை கையிலெடுத்துக் கொள்ள முடியும் என்ற பிரமை அவர்களுக்கு இருந்தது. ஆனால், வானை எட்டிப்பிடிக்கும் வட்டி விகிதத்தின் அளவு நிலங்களை மீண்டும் பெற அவர்களை அனுமதிக்கவில்லை. கடுமையான வட்டி வசூலிக்கும் முதலாளிகளாக மாறிய ஜோதேதார் சட்டப்படி குத்தகைதாரர்களாகவோ அல்லது விவசாயிகளாக கருதப்பட்டனரே தவிர இடைத்தட்டு மனிதர்களாக இல்லை. அறுவடையினை பங்கீடு செய்வதின் அடிப்படையில் நிலப்பசி கொண்ட விவசாயிகளிடத்தில் நிலங்களை குத்தகைக்கு விடுவது அதிக லாபகரமானது என்பதை அவர்கள் கண்டார்கள்.

மறுபக்கத்தில் வேறொரு நிகழ்வு நடந்தது. சில இடைத்தட்டு நிலப்பிரபுக்கள் குத்தகைதாரர்கள் குத்தகை செலுத்த தவறியதால் தங்கள் நிலங்களை கையிலெடுத்து, சலாமி அல்லது ரொக்கப்பண குத்தகை அடிப்படையில் வேறு விவசாயிகளிடம் குத்தகைக்கு விட்டார்கள்.  ஆனால், அந்த நிலங்களை மீண்டும் கையிலெடுத்து அறுவடைப் பங்கீடு முறையில் (Share Cropping) கட்டுக் குத்தகைக்கு விடத் துவங்கினார்கள். ரொக்கக்குத்தகைப் பணத்தை விருப்பம் போல் உயர்த்துவது அவர்களுக்கு லாபகரமானதாக இருந்தது. 50:50 என்ற விகிதத்தில் பங்கீடு இருந்தாலும் நிலச்சொந்தக்காரனின் விருப்பத்திற்கேற்ப எப்படி வேண்டு மானாலும் மாறும். அந்தக் குத்தகை விவசாயிகள் தான் அனைத்து செலவினங்களையும் மேற்கொள்ள வேண்டும். உண்மையில், தங்கள் பங்கோடு, நிலத்தில் வேலைக்கு பெற வேண்டிய கூலியினைக் கூட அவர்களால் பெற முடியவில்லை; அதோடு, கணக்கு தயாரிப்பதில் சில சட்டவிரோத பிடித்தங்களுக்கும் தில்லுமுல்லுகளுக்கும் உட்படுத்தப்பட்ர்கள். பெரும்பாலான குத்தகை விவசாயிகள் போராடி நிலத்திலிருந்து வெறுங்கையுடன் ஆனால், அமுத்தும் கடன் சுமையுடன் தான் திரும்பி வந்தார்கள். உண்மையில் அவர்கள் கொத்தடிமை கூலிகள் தான். சிலர் அடிமைத்தளையிலிருந்து விடுவித்துக்கொள்ள இருட்டில் மறைந்து ஓடுவதும் உண்டு.

1929ல் உலகத்தில் நிகழ்ந்த பொருளாதார வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, நிலங்கள் கைவிட்டுப்போவதும் விவசாயிகள் குத்தகை விவசாயி களாக மாறுவதும் மிகவும் அதிகரித்தது. ஆவணங்களின்படி, 1931 – 36 ல் நில விற்பனை பத்திரங்கள் 11,15,731 ஆகவும், நில அடமானப் பத்திரங்கள் 26,01,456 ஆகவும் இருந்தது; 1937 – 42ல் அவைகள் முறையே 27,23,006 ஆக உயர்ந்தது, 11,43,047 ஆக குறைந்தது. அதாவது, அந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் 76 லட்சம் உரிமை மாற்றுப்பத்திரங்கள் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. 1937லிருந்து விற்பனை பத்திரங்கள் பதிவு அதிகரித்தது. அடமானப்பத்திரங்கள் பதிவு குறைந்தது. அதற்கான காரணங்கள் பின்பு விளக்கப்படும். குடிசைத் தொழில்கள் ஏற்கனவே அழிவினை சந்தித்துக் கொண்டிருந்தன. 1940 ல் பிரிட்டனின் மக்களவை பொறுக்குக் குழுவின் (Select Committee) உறுப்பினர் சார்ல ட்ரெவில்யான் சொன்னார். இந்தியாவில் தொழில் உற்பத்தியாளர்களை துடைத் தெறிந்து விட்டோம். இப்பொழுது அங்கே விவசாயத்தை தவிர வேறொன்றுமில்லை. அந்த விவசாயமும் அழிவினை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.

விவசாயிகளின் துயரமும், வெறுப்பும் பெருகி வளர்ந்தன. இதனைக் கண்ட அன்று பொறுப்பில் இருந்த ஃபஜ்நூல் ஹக் மந்திரி சபை ஒரு சட்டம் கொண்டு வந்தது. அதன்படி அடமானம் வைக்கப் பட்ட நிலங்களை விவசாயிகள், அடமானப்பணத்தை 15 அல்லது மிகவும் எளிதான தவணைகளில் செலுத்திவிட்டு நிலத்தை மீண்டும் எடுத்துக் கொள்ளலாம்; கடன் மீதான வட்டி  கடன் தொகைக்கு மீறாமல் இருக்க வேண்டும். அதற்காகக் கடன் வயப்பட்டடோரில் பெரும்பாலானவர்கள் பயன் பெற்றாலும், எதிர்காலத்தில் கடன் பெற வேண்டியிருப்பவர்களுக்கு அது சில பிரச்சனைகளை உருவாக்கியது. முன்பு நில அடமானப்பத்திரங்களின் அடிப்படையில் கடன் கொடுத்த ஜோதேதார் சட்டத்தின் பிடியிலிருந்து தப்பிக்க நில விற்பனை பத்திரங்களுக்கு அழுத்தம் கொடுத்தார்கள். அதனால்தான், 1936க்குப் பிறகு அடமானப்பத்திரங்கள் எண்ணிக்கை குறைந்து விற்பனைப் பத்திரங்க்ளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தது.

1938 நவம்பரில் ஃபஜ்நூல் மந்திரி சபை சர்ஃபிரான்சின் ஃப்ளொட் என்பவர் தலைமையில் நிலவருவாய் கமிஷன் ஒன்றினை அமைத்தது. 1940ல் அது தன் அறிக்கையினை சமர்ப்பித்தது. குத்தகை விவசாயி களுக்கு அறுவடையில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு என்று பரிந்துரை செய்தது. அந்தப் பரிந்துரையின் அடிப்படையில் விவசாயிகள் சங்கம், பாஞ்ஜியா (ஜெஸ்ஸூர் மாவட்டம்) வில் நடந்த அதன் நான்காவது மாநில மாநாட்டில் டெபாகா (மூன்றில் இரண்டு பங்கு குத்தகை விவசாயிகளுக்கு ஒருபங்கு நிலச் சொந்தக்காரர்களுக்கு என பொருள்படும்) இயக்கத்தை தொடங்குவது என முடிவு செய்தது. ஆனால், அது பிரச்சார கோஷமாகத்தான் வைக்க முடிந்தது; ஏனெனில் கட்சி சட்ட விரோதமாக்கப்பட்டிருந்தது; அது 1941 வரை நீடித்தது. உலக அரசியல் நிலமைகளில் மாற்றம் வந்தது; பாசிச எதிர்ப்பு இயக்கத்திற்கு முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டிய அவசியம் எழுந்தது. அதன்பின் தான் வங்காளப் பஞ்சம் தாக்கியது.

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு, ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு எழுந்த பின்னணியில், கட்சியின் வழிகாட்டுதலோடு விவசாயிகள் சங்கம் 1946ல் அதன் மௌபாக் (குல்னா மாவட்டம்) மாநாட்டில் அதே அறுவடை ஆண்டில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு கோரி விவசாயிகளை திரட்ட வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தது. அதே நேரத்தில், தெலுங்கானா பேரியக்கம், மகாராஷ்டிரத்தில் வார்லி ஆதிவாசிகள் போராட்டம், அஸாமில் சூர்மா பள்ளத்தாக்கிலும் மற்றும் பீகாரில் பக்ஷி இயக்கம் போன்ற பல்வேறு விவசாயிகள் போராட்டங்கள் கிளர்ந்தெழுந்தன. இந்தப் போராட்டங்களும் ஒரே அகில இந்தியப் போராட்டத் திட்டத்தின் பகுதிகள் தான்.

விவசாயிகள் மத்தியில் தாபனம் என்பது வலுவற்ற ஒன்றாகத்தான் இருந்தது; ஆனால் குத்தகை விவசாயிகளிடமும், ஏழை விவசாயிகளிடமும் எழுந்த உற்சாகம் அளவிட முடியாதது. செயலூக்கத்தோடு கூடிய இயக்கம் துவக்கப்பட்டது; போராட்டம் வெடிக்கும் இடங்களில் பணியாற்ற தலைவர்கள் அமர்த்தப்பட்டனர். பேரணிகள் நடத்தப்பட்டன. மூன்றில் இரண்டு பங்கினை உறுதி செய்ய, விளைபொருள்களை குத்தகை விவசாயின் வயலிலோ அல்லது அவரின் விருப்பத்திற்கேற்ற இடத்திலோ சேமித்து வைக்க வேண்டும் என்ற கோஷம் முன் வைக்கப்பட்டது; ஒரு ரூபாய், ஒரு மனிதன், ஒரு லத்தி என்ற கோஷத்தோடு போராட்ட நிதி உருவாக்கப்பட்டது. பத்தொன்பது மாவட்டங்களுக்கு இது பரவியது. வடமாவட்டங்களிலும், தெற்கே 24 பர்கானா மாவட்டத்திலும் இந்த இயக்கம் பரந்த அளவில் இருந்தது. தெற்கே ஹூக்ளி, ஹொவுரா, மிட்னாபூர், நாடியா மற்றும் பிர்பூம் மாவட்டங்களில் சில பகுதியில் பரவிச் சென்றது. அமைப்பு ரீதியாக திரட்டப்பட்ட விவசாயிகள் இயக்கம் நிலப்பிரபுத்துவ சக்திகளை எதிர்த்துப் போராட போதுமானதாக இருந்தது; ஆனால், ஆயுதந்தாங்கிய அரசின் படைகளை எதிர்த்துப்போராட போதுமானதல்ல. இந்த இயக்கம்  நில உடைமை யாருக்கு என்பதை தொடாததால், சுதந்திரம் நெருங்கும் தருவாயில் அன்று பதவியிலிருந்த முலீம் லீக் அரசு, அனுதாபம் இல்லை என்றாலும், இந்த இயக்கத்தை குறைந்த பட்சம் ஒடுக்கும் முயற்சிகளை மேற்கொள்ளாது என எதிர்பார்க்கப்பட்டது. தினாஜ்பூர் மாவட்டத்தின் சிர்பந்தார் பகுதியில் இரண்டு விவசாயிகளைக் கொன்ற பிறகு, முலீம் லீக் அரசு குத்தகைதாரர் நலன்களை பாதுகாப்பதற்கான சட்டம் கொண்டு வருவதாக உறுதி கூறியது.ஆனால், அது வெறும் ஏமாற்று வித்தை என்று தெரிந்துவிட்டது. நிலப்பிரபுக்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டனர். ஆனால் அரசின் ஆயுதந்தாங்கிய படைகள் நிலப்பிரபுக்களை பாதுகாத்தது.  அரசின் படையின் தாக்குதலில், துப்பாக்கியால் சுடாமலே இரண்டே மாதங்களில் 86 பேர் உயிரிழப்பில் முடிந்தது. ஆயுதம் தாங்கிய அரசின் படைகளை வெற்றி கொள்வதற்கு ஆயுதம் தாங்கிய புரட்சியின் பலம் தேவை; ஆனால், அது அன்று ஒரு அர்த்தமற்ற கோட்பாடாகும். ஆகவே, அந்த போராட்டம் விலக்கிக் கொள்ள நேர்ந்தது.

யதார்த்தத்திலிருந்து விலகி நின்று அறைக்குள்ளிருந்தே பேசிக் கொண்டிருக்கும் சுத்த சுயம்புவான சில அறிவு ஜீவிகள், 50 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, கட்சி மற்றும் விவசாயிகள் சங்கத்தின் தலைமை விசுவாமாக செயல்பட்டிருந்தால், நாம் போராட்டத்தில் வெற்றி பெற்றிருக்க முடியும் என்று இன்று சொல்கிறார்கள். இந்தக்கருத்து அபத்தமானது மட்டுமல்ல, கட்சி மீதான அவர்களின் வெறுப்பினக் காட்டுவதாகவும் உள்ளது. விவசாயிகள் தற்காலிகமாக தோற்கடிக்கப்பட்டாலும், இயக்கம் தோற்கவில்லை, அந்தப் போராட்டம் சில பலன்களைக்  கொண்டு வந்தது.

அவைகளாவன,

  1. குத்தகை விவசாயிகள் அவர்கள் உரிமைகளுக்கான சமூக அங்கீகாரம் பெற உதவியது. பின்பு அதில் வெற்றியடையவும் செய்தது.
  2. சட்ட விரோதமான சுரண்டல், பறிப்பு பெருமளவில் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டது.
  3. அது, விவசாயிகள் இயக்கத்தின் அடித்தளத்தை விரிவுபடுத்தி வலுப்படுத்தியது. விவசாயிகளின் உணர்வு மட்டத்தை செழுமையாக்கியது. அடித்தளத்தில் உள்ள விவசாயப் பெருங்குடி மக்கள் விவசாயிகள் சங்கத்தையும், கட்சியினையும் தங்களுடையதாகப் பரவலாகப் பல இடங்களில் அடையாளம் கண்டனர்.
  4. சமூக நல்லிணக்கத்திற்கான அடிப்படையினை அமைத்துக் கொடுத்தது. ஹனாபாதில் (கோமில்லா) கலவரம் தூண்டு வோரை எதிர்த்து விவசாயிகள் நடத்திய வரலாற்று சிறப்பு மிக்க போராட்டம் மகாத்மா காந்தியின் பாராட்டுதலைப் பெற்றது.

5

நாட்டுப் பிரிவினை விவசாயிகள் இயக்கத்தை கடுமையாகப் பாதித்தது. 1948ல் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மீண்டும் தடை செய்யப்பட்டது. விவசாய சங்கத்தலைவர்கள் உட்பட கட்சியின் பல தலைவர்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டும், தலைமறைவு வாழ்க்கைக்கும் தள்ளப்பட்டனர். ஆனால், இந்தத் தடைகளையும் தாண்டி, டெபாகா இயக்கம் தொடர்ந்தது. 24 பர்கானா மாவட்டத்திலும், வுரா, ஹூக்ளி, மிட்னாபூர் மாவட்டங்களின் சில பகுதிகளிலும் இந்த இயக்கம் தீவிரமடைந்தது. அடக்குமுறை இருந்த போதும் நில வெளியேற்றத் தையும், நிலப்பிரபுக்களின் அடக்கு முறையினையும் எதிர்த்து பல மாவட்டங்களில் போராட்ட அலைகள் எழுந்தன. கைது செய்யப் பட்ட தலைவர்களை விடுதலை செய்ய வேண்டும் என்று கோரி போராட்டங்கள் வெடித்தன. விடுதலைக்குப் புறகு நடந்த இப்போராட்டங்களுக்குச் சில சமயம் இடது அதிதீவிரவாத போக்கிற்கு ஆட்பட்டாலும், கட்சியின் மீது விசுவாசத்தையும், அதன் வலிமையையும் மக்களிடையே செல்வாக்கையும் உறுதி செய்தது.

1952 மாநில சட்டமன்றத் தேர்தலில் இந்த வளர்ச்சி மக்களால் வெளிக்கொணரப்பட்டது. 1946ல் ஒன்றுபட்ட வங்காள சட்டமன்றத்திற்கான தேர்தலில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கு 3 இடங்களே கிடைத்தன. ஆனால் 1952ல் கட்சிக்கு 28 இடங்கள் கிடைத்தது. அதன் கூட்டணி கட்சிகளின் எண்ணிக்கையினையும் சேர்த்து 43 இடங்கள் கிடைத்தன.

50களில் தொடர்ச்சியான பல போராட்டங்கள் நடந்தன. 1943ம் ஆண்டு ஏற்பட்ட உணவு பஞ்சத்தின் விளைவாக உருவான வறுமை நிலையும், விவசாயம் நடைபெறாத காலங்களில் தோன்றும் வேலையின்மையும் அப்போராட்டங்கள் தொடர்ந்து முன் வைத்த பிரச்சனைகள் வட்ட, மாவட்ட மற்றும் மாநில அளவில் ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடைபெற்றன. சட்ட மறுப்பு இயக்கங்களோடு சேர்ந்தே இவைகள் நடத்தப்பட்டன. ஆகட் 31, 1959 ல் அப்போராட்டங்கள் ஒரு உச்ச கட்டத்தை அடைந்தன. காவல் துறையின் தடியடி தாக்குதலில், துப்பாக்கிக் குண்டுகள் பிரயோகிக்கப்படாமலேயே 80 பேர் உயிரிழந்தனர். ஏழை மற்றும் நடுத்தர விவசாயிகளிடமிருந்து, சந்தை விலைக்கு குறைவாக வாங்கும் கட்டாய கொள்முதலை எதிர்த்துப் போராட்டங்கள் நடத்தப்பட்டன; உபரியாக உற்பத்தியான பகுதிகளிலிருந்து உணவுப் பொருட்களை குறைந்த உற்பத்திப் பகுதிகளுக்கு எடுத்துச் செல்வதைத் தடை செய்யும் அடக்கு முறை நடவடிக்கைகளை எதிர்த்தும் போராட்டங்கள் நடத்தப்பட்டன.

விவசாயிகளுக்கு விளைபொருளுக்கான நியாயவிலை கோரியும், ஏழை மக்களுக்கு மலிவு விலையில் உணவு வழங்க வேண்டும் என்றும் கட்சி கோரிக்கைகளை முன் வைத்தது. இது சந்தர்ப்பவாதம் என்றும் பொறுப்பற்ற போக்கு என்றும் காங்கிர கட்சி எள்ளி நகையாடியது. மான்யம் கொடுத்து அதைச் செய்ய முடியும் என்று கட்சி எடுத்துக் காட்டியது.  மக்கள் இதை ஏற்றுக் கொண்டார்கள். பின்பு மத்திய அரசும் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் வந்தது. தோட்டங் களைக் கையகப்படுத்ததுதல் மற்றும் நிலச் சீர்திருத்தம் பற்றிய சட்டங்கள் விவசாயிகளுக்கு எந்தப்பலனையும் கொடுக்கவில்லை; மாறாக, நில வெளியேற்றம் வேகமாக நடந்தது. இதனை கட்சி தன் முழு பலம் கொண்டு எதிர்த்தது.

இந்த விவசாயிகளின் போராட்டங்கள், தொழிலாளி வர்க்கத்தின் வீரமிக்க போராட்டங்களுடனும், ஆரம்ப, இடைநிலை ஆசிரியர் களின் புகழ்மிக்க போராட்டங்களுடனும், டிராம் கட்டணம் ஒரு பைசா உயர்வினை எதிர்த்த ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு போராட்டங் களுடனும், அகதிகள் மறுவாழ்வுக்கான இயக்கங் களுடனும், வங்காளத்தையும், பீகாரையும் இணைக்கும் முயற்சிக்கு எதிரான ஒன்றுபட்ட ஜனநாயகப் போராட்டங்களுடனும், பீகார் மாநிலத்தில் உள்ள புரூலியா மாவட்டத்தை வங்காளத்தோடு இணைத்து மொழிவழி மாநிலம் உருவாக நடந்த இயக்கத்துடனும், இணைந்து நடத்தப்பட்ட போராட்டங்களாக இருந்தன.

அதன் விளைவாக, 1957 தேர்தலுக்குப் பிறகு உருவான சட்டமன்றத்தில் கம்யூனிஸ்ட்கட்சியின் பலம் 46 ஆக உயர்ந்தது; கூட்டணி கட்சிகளோடு சேர்ந்து அதன் பலம் 61 ஆக இருந்தது. 1962ல் இந்தியா – சீனா எல்லைப் பிரச்சனையில் குறுகிய தேசிய வெறியுடன் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு எதிராகப் பல அடக்குமுறை நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்ட போதிலும், சட்டமன்றத்தில் கட்சியின் பலம் 50 ஆக உயர்ந்தது; மற்ற இடது சாரிக்கட்சிகளோடு சேர்ந்து அது 78 ஆக உயர்ந்தது. 1965 ல் நூற்றுக்கணக்கான தலைவர்கள் சிறையில் இருந்த போதும் உணவு மற்றும் அத்தியாவசிய பொருள்கள் வேண்டி வீரமிக்க போராட்டங்கள் நடத்தப்பட்டன. நிலைமை கட்டுக்குள் அடங்கவில்லை. சிறையில் உள்ள கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்களோடு பேச்சுவார்த்தை நடத்தி குறைகள் தீர்க்க நடவடிக்கை எடுக்கவும், தலைவர்களை (1966ல்) விடுதலை செய்யவும் மக்களை அமைதிப்படுத்தவும் மத்திய அரசு குல்ஜாரி நந்தாவை அனுப்பியது.

இதற்கிடையில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் பிளவு ஏற்பட்டது. 1967 ல் இரண்டு அணிகள் காங்கிர எதிர்ப்பில் உருவெடுத்தன. ஒன்று, மார்க்சிஸ்ட் கட்சியும் மற்ற இடதுசாரிக்கட்சிகளும் இணைந்த ஐக்கிய இடது முன்னணி; மற்றொன்று இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, ஃபார்வர்ட் பிளாக் மற்றும் காங்கிரசிலிருந்து சிதறி வந்த சிறு குழுக்கள் அடங்கிய மக்கள் ஐக்கிய இடது முன்னணி. காங்கிர எதிர்ப்பு வாக்குகள் பிளவுபட்ட போதும், காங்கிர கட்சி படு தோல்வியினை சந்தித்தது. காங்கிர கட்சியின் மீது வெறுப்பு கொண்ட மக்களின் நிர்பந்தத்தால், அந்த இரண்டு காங்கிர எதிர்ப்பு அணிகளும் இணைந்து ஐக்கிய முன்னணி அரசினை உருவாக்கப் பட்டது. மார்க்சிஸ்ட் கட்சி தலைமையிலான அணியில் 68 சட்டமன்ற உறுப்பினர்களும் (மார்க்சிஸ்ட் கட்சி 44 மற்றவர்கள் 24) மற்ற அணியில் 65 பேரும் (இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி 16, வங்களா காங்கிர 34, மற்றவர்கள் 5) இருந்தனர்; இடது சாரிக்கட்சிகளின் பலம் மட்டும் 88 ஆக இருந்தது.

சில காங்கிர எதிர்ப்பு சந்தர்ப்பவாத கட்சிகளும் ஐக்கிய முன்னணியில் சேர்ந்தன. அந்த முன்னணி பல்வேறு முரண்பட்ட கூறுகளைக் கொண்ட அமைப்பாக இருந்த போதிலும், விவசாயிகள் இயக்கங்களுக்கு அது புதிய உத்வேகத்தைக் கொடுத்து; நிலச் சீர்திருத்தங்கள் கொண்டு வரப்படும் என்ற வாக்குறுதியினை  அரசின் செயல் திட்டம் கொடுத்தது. தோழர். ஜோதிபாசு உள்துறை அமைச்சரானார். தோழர். ஹரி கிருஷ்ண கோனார் நிலச்சீர்திருத்த அமைச்சராக பொறுப்பேற்றார். நிலச் சீர்திருத்த சட்டங்கள் முன்பே நிறைவேற்றப் பட்டிருந்தாலும் வங்காளத்தில் அதுவரை செயல்படுத்தப்படாம லேயே இருந்தன. அந்த சட்டங்களில் பல குறைபாடுகளும் ஓட்டைகளும் நிறைந்திருந்தன; ஒவ்வொரு தனி நபருக்கான உடமையின் அடிப்படையில் உச்சவரம்பு தீர்மானிக்கப்பட்டது; விவசாய நிலத்திற்கு 25 ஏக்கர் என்றும், பழத் தோட்ட நிலங்களுக்கு 1.5 ஏக்கர் என்றும், நீர் நிலைகள் அல்லது ஏரிகளை உச்சவரம்பிலிருந்து விலக்கி வைத்தும் அச்சட்டத்தின் விதிகள் இருந்தன. கடவுளின் பெயராலும், பழக்கிய மிருகங்களின் பெயராலும் இல்லாத நபர்களின் பெயராலும் நிலப்பிரபுக்கள் மோசடியாக நிலங்களைத் தங்களிடமே தக்கவைத்துக் கொண்டனர். சட்டத்தின் மூலம் உபரி என்று அறிவிக்கப்பட்டநிலங்களை காங்கிர அரசு கையகப்படுத்த வில்லை; நிலப்பிரபுக்களின் கைகளிலேயே  அது விட்டு வைக்கப் பட்டது. பல்வேறு விவசாயிகளின் வீரமிக்க போராட்டங்களை நடத்திய அமைப்புகளை பங்கு பெற வைக்காமல் எந்த நிலச் சீர்திருத்தமும் செயல்படுத்த முடியாது என்று கட்சியும் விவசாயிகள் சங்கமும் தீர்மானித்தன.

ஐக்கிய முன்னணி இந்த நிலையினை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது. நில வெளியேற்றம் தடை செய்யப்பட்டது. நில வெளியேற்றங்களை  நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டிய குற்றங்கள் எனக் கொள்ள வேண்டும் என்று காவல் துறைக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டது. அதே நேரத்தில் தங்கள் வசம் உள்ள நிலங்களை விட்டுவிடாமல் பற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்று குத்தகை விவசாயிகள் அறிவுறுத் தப்பட்டனர். இடதுசாரிக் கட்சிகளும், குறிப்பாக மார்க்சிஸ்ட் கட்சி, விவசாயிகள் சங்கம் நிலச்சீர்திருத்த அமைச்சரும், விவசாயிகளுக்கு அவர்களின் தாபன பலத்துடன் கிளர்ந்தெழுந்து நிலத்தை கையிலெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று அறைகூவல் விடுத்தனர். சட்டம் ஒழுங்கு என்ற பிரச்சனையைத் தவிர, தொழிலாளி விவசாயிகளின் ஜனநாயகப் போராட்டங்களில் காவல் துறை தலையிடாது என உள்துறை மந்திரி அறிவித்தார். விவசாயிகள் சங்கத்தின் செயல்பாட்டின் தாக்கத்தால், விவசாயிகள் ஒன்று சேர்ந்து நிலச் சீர்திருத்தங்களை அவர்களே செயல்படுத்தத் துவங்கினார்கள்.

நிலப்பிரபுக்கள் இதைத்தடுக்க முயற்சித்தனர்; கொலைத் தாண்டவமாடினர். ஆனால் தோல்வியுற்றனர். நிதி மன்றங்களுக்குச் சென்று தங்களுக்குச் சாதகமான தடையுத்தரவுகளைப் பெற்றனர். விவசாயிகள் சங்கமும் அமைச்சர் ஹரி கிருஷ்ணன கோனாரும் விவசாயிகளுக்கு அறைகூவல்விட்டனர். நிலப்பிரபுக்கள் நீதிமன்ற தடையுத்தரவுகளை கொண்டு வந்து நீதியினை கேலிக்குரியதாக மாற்றுகிறார்கள். அமைச்சர் என்ற முறையில் என்னால் எதுவும் செய்யமுடியவில்லை. ஏனெனில் அரசியல் சட்டத்தின் படி நடப்பேன் என்று உறுதி செய்திருக்கிறேன். ஆனால், நீங்கள் அமைச்சர்களல்ல. உங்களுக்கு எந்த நிர்பந்தமும் இல்லை. கிளர்ந்தெழுங்கள்! தடையுத்தரவு பேனாவால் எழுதப்பட்டவை. உங்கள் கலப்பையால் அவைகளை நீக்கி நீதியினை நிலைநாட்டுங்கள். விவசாயிகள் சங்கம் இந்தச் செய்தியினை அனைத்து கிராமங்களுக்கும் கொண்டு சென்றது. எதைச் செய்ய வேண்டும் என அறைகூவல் விடப்பட்டதோ அதைச் செய்து காட்டி விவசாயிகள் அந்த செய்திக்கு பதில் கொடுத்தனர்.

சிறிது வலிமை கூடியவுடன், புதிய கோஷம் முன் வைக்கப்பட்டது:  உபரி நிலத்தையும், பினாமி நிலத்தையும் அடையாளம் காண வேண்டும். அதிகார வர்க்கத்தால் அதைச் செய்ய இயலாது. எவர் பெயரில் அந்நிலங்கள் பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தாலும், உண்மையான உடமையாளர் யார் என்று விவசாயிகளாகிய உங்களுக்குத் தெரியும். எந்த நிலத்தில் யார் அறுவடை செய்கிறார்கள் என்று உங்களுக்குத் தெரியும். மிகப் பெரிய அளவில் விவசாயிகளால் இது ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது. ஆயிரக்கணக்கில் அணி திரண்டார்கள். 5 ஏக்கர் நிலத்தை எடுத்துக்கொள்ள 5000 விவசாயிகள் திரண்டனர். யாருக்கு எவ்வளவு நிலம் கிடைக்கும் என்பதல்ல பிரச்சனை. சரியாகச் சொன்னால், நிலத்திற்கான இயக்கம் என்பதையும் இது தாண்டிச் சென்றது. சமூகத்தில் நெடுங்காலமாக மேலாண்மை செலுத்தி வரும் நிலப்பிரபுத்துவத்தை எதிர்த்து நடந்த பேரெழுச்சியாகும்.

ஆகையினால் தான், மத்தியதர வர்க்கத்தின் பெரும்பகுதி இதில் தங்களை இணைத்துக் கொண்டனர். அவர்களுக்கு நிலம் கிடைக்காது. ஆனால், நிலபிரபுத்துவ ஆதிக்கத்திலிருந்து தங்களை விடுவித்துக் கொண்டு தங்கள் சுயமரியாதையினை காத்துக்கொள்ள விரும்பினார்கள். நிலப்பிரபுத்துவத்தோடு இணைப்பினைக் கொண்டிருந்த சில முதலாளித்துவ கட்சிகள் ஐக்கிய முன்னணி அரசில் பங்கேற்றிருந்தனர். அவர்களுக்க இந்த மாற்றங்கள் நடுக்கத்தைக் கொடுத்தன. அரசிலிருந்து அவர்கள் வெளியேறி அரசினைக் கவிழ்த்தார்கள். ஆளுநர் ஆட்சி அமுல் செய்யப்பட்டது. அடக்குமுறை சகாப்தம் தொடங்கியது. இருந்தபோதிலும், அந்த இயக்கம் தொடர்ந்தது. 1969ன் துவக்கத்தில் தேர்தல் நடைபெறும் என்று ஆளுநர் அறிவிக்க வேண்டிய நிலை எழுந்தது.

இடைப்பட்ட காலத்தில் ஐக்கிய முன்னணி 9 மாதம் ஆட்சியில் இருந்த போது, விவசாயிகள் பலனளிக்கும் நல்ல அனுபவங்களை பெற்றனர். தோழர்.ஹரி கிருஷ்ண கோனார் வார்த்தையில் சொன்னால், அனைத்து இசைத்தட்டுகளும் ஒரே மாதிரி தான் இருக்கின்றன. அதில் யாருடைய குரல் பதிவு செய்திருக்கிறது என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள சூழலும் இசைத்தட்டின் மீது ஊசியினைப் பொருத்த  வேண்டும். அதைப்போலவே, நிலத்துக்கான போராட்டம் என்ற ஊசி பொருத்தப்பட்ட போது தான், விவசாயிகள் ஐக்கிய முன்னணியில் பங்கு பெற்ற சிலரின் முகத்திரையினை கிழித்து அவர்களின் உண்மை முகங்களை விவசாயிகளால் பார்க்க  இயன்றது.

1969 தேர்தலில் காங்கிர முறியடிக்கப்பட்டது. 280 இடங்களில் 214 இடங்களை ஐக்கிய முன்னணி பிடித்தது. இடது கட்சிகளின் எண்ணிக்கை 155 ஆக உயர்ந்தது; மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் எண்ணிக்கை 44லிருந்து 80 ஆக உயர்ந்தது. விவசாயிகளின் ஆக்க உணர்வு அதிகரித்தது; புதிய இடங்களுககு போராட்டம் பரவியது. உபரி நிலங்களையும் பினாமி நிலங்களையும் கையக்கப்படுத்தத்த நடந்த போராட்டங்களுக்கு புதிய உத்வேகம் கிடைத்தது.

அந்த இயக்கத்தின் வேகம் ஒரு விஷயத்தில் தெளிவாக பிரதிபலித்தது. தனிநபர் உடமையாக சட்ட ரீதியாக அங்கீகரிக் கப்பட்ட உச்ச வரம்பு 25 ஏக்கர் என்பது குடும்பத்திற்கான உச்சவரம்பாக மாற்றும் கருத்துக்கு சமூக அங்கீகாரம் கிடைத்தது. நிலப்பிரபுக்களின் குடும்பங்களில் 25 ஏக்கருக்கு மேலே உள்ள நிலத்தை விவசாயிகள் எடுத்துக் கொள்வதை பெரும்பான்மையான மக்கள் அது நியாயமான செயல் என்று அங்கீகரித்தனர்.

மீண்டும், ஐக்கிய முன்னணியில் இடம் பெற்றிருந்த சில குட்டி பூர்வா இடதுசாரி கட்சிகள் பயந்தன. விவசாயிகளின் எழுச்சியினைப் பார்த்த வங்காள காங்கிரசைச் சேர்ந்த முதலமைச்சர் அஜய் முகர்ஜி தன்னுடைய அரசினையே காட்டுமிராண்டித் தனமானது என்று கூறி பதவி விலகினார். நன்கு நாடு அறிந்த சில இடதுசாரிகள் என்று அறிமுகமான கட்சிகளும் அவரோடு சேர்ந்தன. 13 மாதங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் ஆளுநர் ஆட்சி அமுலுக்கு வந்தது. அதனைத் தொடர்ந்து அடக்குமுறை, கொலை வெறித் தாண்டவங்கள் அரங்கேறின.

1971ல் தேர்தல் அறிவிக்கப்பட்டது. அதில் இடதுசாரிக்கட்சிகள் இணயை முடியவில்லை. இரண்டு அணிகள் உருவாக்கப்பட்டன. ஒன்று மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையிலும், மற்றொன்று இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையிலும் உருவானது. ஆனாலும், காங்கிரஸ் கட்சி மோசமான தோல்வியைச் சந்தித்தது. மார்க்சிஸ்ட் அணி 125 இடங்களைப் பெற்றது. மார்க்சிஸ்ட் கட்சி மட்டும் 115 இடங்களைப் பிடித்தது. இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அணி 26 இடங்களைப் பிடித்தது. இடதுசாரிகளின் கூட்டு பலம் அரசு அமைக்கப் போதுமானதுக்கு அதிகமாகவே இருந்தது. தனிபெரும் கட்சியின் தலைவர் என்ற முறையில் தோழர்.ஜோதிபாசு ஆட்சி அமைக்க உரிமை கோரினார். ஆனால், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி இதை எதிர்த்தது. அவிழ்த்துவிடப்பட்ட வன்முறை தொடர்ந்தது.

அதிகார வர்க்கம், காவல் துறை மற்றும் ஆயுதந்தாங்கிய குண்டர்களின் உதவியுடன் 1972ம் ஆண்டு ஒரு மோசடித் தேர்தல் நடந்தது. இந்தத் தேர்தல் மோசடியில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட்கட்சி காங்கிரசுடன் சேர்ந்து கொண்டது. இரண்டு மணி நேரத்தில் தேர்தல் முடிந்து விட்டது. வாக்குகள் எண்ணிக்கையிலும் மோசடி தொடர்ந்தது. 60,000 வாக்குகளைப் பெறுவார் என்று கணிக்கப்பட்ட வரலாற்று நாயகன் ஜோதிபாசு வெறும் 2000 வாக்குகள் பெற்றார் என்று அறிவிக்கப்பட்டது. வாக்கு எண்ணிக்கையினை மார்க்சிஸ்ட் கட்சி புறக்கணித்தது; சட்டமன்றத்தையும் புறக்கணித்தது. அரை பாசிச பயங்கரம் அன்றாட செயல் முறையக உருவெடுத்தது. பட்டப்பகலில் 1100க்கம் மேற்பட்ட தோழர்கள் கொல்லப்பட்டனர். காவல் துறை வேடிக்கை பார்த்தது; சில சமயம் கொலை வெறியினை ஊக்குவித்தது; 20,000க்கும் மேற்பட்ட தோழர்கள் தங்கள் வாழும் பகுதியிலிருந்து வெளியேற வேண்டியிருந்தது. ஆயிரக்கணக்கான தோழர்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். அலுவலகங்கள் கட்டாய ஆக்கிரமிப்புக்கு உள்ளாயின. விவசாயிகள், தொழிலாளிகள், மத்தியதர வர்க்கம், பெண்கள், இளைஞர்கள், மாணவர்கள், அறிவு ஜீவிகள் உட்பட அனைவரும் பயங்கரத் தாக்குதலைச் சந்தித்தனர். பல்கலைக்கழகத்தின் துணை வேந்தர்கள், பள்ளிகளின் தலைமை யாசிரியர்கள் போன்று சமூகத்தில் பிரபலமானவர்கள் கூட பட்டப்பகலில் எரித்துப் படுகொலை செய்யப்பட்டனர்.

கையகப்படுத்தி பிரித்துக் கொடுக்கப்பட்ட நிலங்கள் கைப்பற்றப்பட்டன. விவசாயத் தொழிலாளிகளின் கூலி வெகுவாக கீழிறக்கப் பட்டது. அடக்குமுறை இருந்த போதும் 1974ல் கூலிக்கான போராட்டங்கள் 5000 கிராமங்களில் நடந்தன. 1977 மக்களவைத் தேர்தல் வரை இந்தப் பயங்கரம் நீடித்தது.

6

ஏதேச்சதிகாரத்துக்கு எதிரான நாடு தழுவிய போராட்டம், மக்களவை தேர்தலில் காங்கிரஸ் கட்சி சந்தித்த பரிதாபகரமான தோல்வி போன்ற நிகழ்வுகளின் பின்னணியில், ஜூன் 1977ல் மேற்கு வங்க சட்டசபைக்கான தேர்தல் நடந்தது. ஒன்றுபட்ட முறையில் தேர்தலைச் சந்திக்க இடதுசாரிகள் ஜனதா கட்சியினை அணுகினார்கள்; இளைய கூட்டாளியாக இருப்பதற்கு கூட சம்மதம் தெரிவித்தார்கள். ஆனால், ஜனதா அதை நிராகரித்தது. மக்கள் காங்கிரஸ் கட்சியின் இருண்ட ஆட்சியை முடிவுக்குக் கொண்டு வர விரும்பினார்கள். இடதுசாரிகளின் நிலையினை பாராட்டினார்கள்; ஜனதா கட்சியின் அகங்கார நிலைபாட்டிற்கு கண்டனம் தெரிவித்தனர். காங்கிரசும், ஜனதாக் கட்சியும் தேர்தலில் படுதோல்வியினைச் சந்தித்தன. இடதுசாரிகள் மிகப் பெரும் பான்மையோடு மகத்தான வெற்றியைப் பெற்றனர்; மார்க்சிஸ்ட் கட்சி மட்டும 294 இடங்களில் 178 இடங்களைப் பிடித்தது.

நிலத்துக்கான இயக்கம் புதிய வேகத்துடன் மீண்டும் துவங்கியது; அனைத்து மாவட்டங்களிலும் தீவிரப்படுத்தப்பட்டது; 60களில் பலவீனமாக இருந்த இடங்களில் இயக்கம் பரவியது. 1967 – 70 ல் மேற்கு வங்கத்தில் அதிக மக்கள் தொகை கொண்ட மிகப்பெரிய மாவட்டமான மிட்னாபூரில் (இப்போது இரண்டாகப் பிரிக்கக்கப் பட்டுள்ளது) இந்த இயக்கம் வலுவற்று இருந்தது. 1977க்குப் பிறகு, காட்டுத் தீ போல் மிக வேகமாக இந்த மாவட்டத்தில் அந்த இயக்கம் பரவியது. 24 பர்கானாக்கள், ஹௌரா, ஹூக்ளி, பங்குரா, புரூலியா, பர்துவான், பிர்பூம், நாடியா, முர்ஷிதாபாத், ஜல் பைகுரி மற்றும் கூச் பிஹார் மாவட்டங்களிலும் இந்த இயக்கம் தீவிரப்படுத்தப்பட்டது. பகிர்ந்தளிக்கப்பட்ட நிலங்களிலிருந்தும், குத்தகை  நிலங்களிலிருந்தும் ஆயிரக்கணக்கான விவசாயிகள் 70களில் அரைபாசிச ஆட்சிக் காலத்தில் வெளியேற்றப்பட்டிருந்தனர். உடனடியாக அவர்களு டையதை அவர்கள் மீண்டும் பெற நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது.

முன்பு கடன்பட்ட விவசாயிகள் லேவாதேவிக்காரர்களிடம் நிலத்தை அடமானம் வைப்பதுண்டு; தனியான ஒப்பந்தம் எழுத்து மூலமாகவோ அல்லது வாய்வழியாகவோ ஒன்று அதனோடு இணைக்கப்படும். அதன்படி, குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் விவசாயி கடனைத் திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டால், அந்த நிலம் மீண்டும் அவருக்கு கிடைத்துவிடும்.ஆகவே, அந்த விற்பனைப் பத்திரங்கள் அடமானப்பத்திரங்களாகக் கருதப்பட்டன. நிலத்தின் விலை சந்தை விலைக்கு 50 -60 சதம் குறைத்து மதிப்பிடப்பட்டது. அடமானம் கொடுத்த பிறகு அந்த விவசாயிகள் தங்கள் சொந்த நிலங்களிலேயே குத்தகை விவசாயிகளாக மாறிப்போனார்கள்; மீண்டும் நிலத்தை எடுத்துக்கொள்ள முடியாமலே இருந்தது. அப்படி கைவிட்டுப்போன நிலங்களை விவசாயிகள் திரும்பப் பெறுவதற்கான இயக்கம் 1967 – 69ல் துவக்கப்பட்டது; ஆனால், அதன் இலக்கை அடைமயுமுன் ஐக்கிய முன்னணி அரசு கலைக்கப்பட்டது. அடக்குமுறை துவங்கியது. 1977ல் இந்த இயக்கம் புதிய உற்சாகத்துடன் புத்துயிர் பெற்றது. சமூக நிர்பந்தங்களால் கடன் கொடுத்தவர்கள் தலை குனிய வேண்டிய நிலை எழுந்தது.

ஆனாலும், பிரச்சனைகள் எழுந்தன.  குறிப்பிட்ட நிலம் விற்கப்பட்டதா? அல்லது அடமானம் வைக்கப்பட்டதா? என்பதை எப்படித் தீர்மானிப்பது? எந்தத் தேதியிலிருந்து இதைச் செயல்படுத்துவது? இந்தக் கேள்விகளுக்கு விவசாயிகள் சங்கம் விடை கண்டது. விற்பனைப் பத்திரத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட நிலத்தின் விலை அன்றைக்கு நிலவிய சந்தை விலைக்கு சமமானதாக இருந்தால் அந்தப்பத்திரம் விற்பனைப்பத்திரம் என்று எடுத்துக்கொள்ளலாம். அதன் விலை சந்தை விலைக்கு 30 சதத்திற்கு மேலாக குறைத்து மதிப்பிட்டிருந்தால் அதை அடமானப்பத்திரம் என்று எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். எந்தத் தேதியிலிருந்து என்ற கேள்விக்கு இவ்வாறு விடை கண்டது: 1960க்கு முன்னாலோ அல்லது வாழும் மக்களின் நினைவைத்தாண்டியோ இருத்தல் கூடாது. 30 -40 வருடங்களுக்கு முன்னால் நடந்த உரிமை மாற்று வாழும் மக்களின் நினைவு வட்டத்துக்குள் இருக்கும் வாய்ப்பு இல்லை. அதைத் தாண்டித்தான் இருக்கும். உரிமை மாற்றம் பெற்றவன் இறந்து போயிருக்கக் கூடும் அல்லது அதை வேறு விவசாயிக்கு மாற்றிக் கொடுத்திருக்கவும் கூடும். பழைய வழக்குகளை மீண்டும் எடுத்தால், சிறிய விவசாயிகள் கூட தங்களுடைய நிலம் கூட பிரச்சனைக் குறியதாக மாற்றப்படுமோ என்ற அச்சத்துக்கு ஆட்படுவார்கள். அது நிலப்பிரபுக்களுக்கு எதிராக விவசாயிகளை ஓரணியில் திரட்டப் படுவதற்கு ஊறுவிளைவிக்கும். மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் இந்த முடிவுகள் கிராமப்புற சமூக மக்களிடையே நல்ல மரியாதையினைப் பெற்றது; சட்டத்தின் துணை இல்லாமலிருந்தாலும் அந்த இயக்கம் வெற்றி பெற்றது.

1978ல் குத்தகைதாரர் பதிவு இயக்கம் (Operation Barga) துவக்கப்ட்டது. அதன்படி விவசாயிகள் இயக்கத்தோடு ஒருங் கிணைந்து குத்தகை தாரர்களின் உரிமையினை பதிவு செய்வதற்கு நிர்வாக ரீதியான நடவடிக்கைகளும் முன்முயற்சியும் மேற்கொள்ளப் பட்டன. அன்று நிலச்சீர்திருத்தத்திற்கான அமைச்சராக இருந்த பினாய் சௌத்ரி நில வருவாய் கமிஷ்னரும், இந்திய ஆட்சித்துறை அதிகாரியுமான திரு.டி.பந்தோபாத்யாய் ஆகியவர்கள் முன்முயற்சி எடுத்தனர். முதலில், வருவாய்த்துறை அதிகாரிகள் குறிப்பிட்ட தேதியில் கிராமங்களுக்குச் சென்று பணியினைத் துவக்கினார்கள். விவசாயிகள் சங்கமும் குத்தகை விவசாயிகளிடம் பிரச்சாரம் செய்து அவர்கள் அனைவரையும் வரவழைத்து அவர்களின் குத்தகை உரிமைகளை அந்த இடத்திலேயே பதிவு செய்ய வழிவகுத்தது. முன்பு குத்தகை விவசாயிகள் தான் தாங்கள் குத்தகைதாரர்கள் என்று நிரூபிக்க வேண்டும். ஆனால், இப்போது அவர் குத்தகைதாரரா இல்லையா என்று நிரூபிக்கும் பொறுப்பு நிலச்சொந்தக்காரர்களைச் சார்ந்தது. அடுத்தகட்டமாக, குத்தகை விவசாயிகள் நிலவரி அவலுவலகங்களுக்கு ஒருங்கிணைந்து சென்று தங்கள் உரிமைகளை பதிவு செய்தார்கள். பிர்பூம் மாவட்டத்தில் ஒரு நடைமுறை வழக்கத்தில் இருந்தது. கிளானி என்று அதற்குப் பெயர். அதன்படி நிலச் சொந்தக்காரர்கள் கலப்பை போன்ற இடுபொருள்களை கொடுப்பார்; அதற்குப்பதிலாக விளைபொருட் களின் 75 சதத்தை எடுத்துக்கொண்டு மீதம் 25 சதத்தினை விசாயிகளுக்கு கொடுப்பார். அந்த விவசாயிகள் ஒப்பந்தக் கூலிகளாகத்தான் இருந்தனர்; குத்தகை விவசாயிகளாக இல்லை. இந்தப் பதிவு இயக்கத்தின் விளைவாக அவர்களெல்லாம் குத்தகை விவசாயிகள் என பதிவு செய்யப்பட்டனர்.

உபரி, பினாமி நிலங்களைக் கண்டெடுத்து அதை கையில் எடுத்துக்கொள்ளும் அமைப்பு ரீதியான ஒருங்கிணைந்த இயக்கத் திற்கு வேகம் பிறந்தது. 1971ல் காங்கிரஸ் கட்சியின் இருண்ட கால ஆட்சியில், நிலச்சீர்திருத்த சட்டம் திருத்தப்பட்டது. அதன் மூலம் 1953ம் ஆண்டு (EA Act) சட்டமும், 1955ம் ஆண்டு நிலச் சீர்திருத்தச் சட்டமும் அமுல்படுத்திய பிறகு நிலப்பிரபுக்கள் மேற்கொண்ட சட்ட விரோதமான நில மாற்றங்கள் யாவும் முறைப்படுத்தப்பட்டன. ஆனால், உச்சவரம்பு குடும்பம் என்பதன் அடிப்படையிலே இருந்தது; 5 பேர் கொண்ட குடும்பத்திற்கு பாசன வசதி கொண்ட நிலத்தின் உச்சவரம்பு 5 ஹெக்டேர் என்று குறைக்கப்பட்டது. பெரிய குடும்பங் களுக்கு 7 ஹெக்டேர் என்பது உச்ச அளவாகக் குறிப்பிடப்பட்டது. புன்செய் நிலமாக இருந்தால் நன்செய் நிலத்தினைக்காட்டிலும் 1.4 மடங்கு அதிகமாகக் கணக்கிடப்படும்.

ஆனால், இவைகளெல்லாம் எழுத்தோடு நின்று விட்டன. செயல்படுத்தப்படவில்லை. மாறாக, அடக்குமுறையும், நிலவெளி யேற்றமும் அதிகரித்தது. (முந்தைய ஐக்கிய முன்னணி அரசு பொறுப்பிலிருந்த காலத்தில் நிலச்சீர்திருத்த சட்டங்களை திருத்துவதற்கு எந்த முயற்சியும் எடுக்கப்படவில்லை என்பதை இங்கே குறிப்பிட வேண்டும்; அமைப்பு ரீதியான பலவீனங்கள் தான் அதற்கு காரணம். விவசாயிகளை கிளர்ந்தெழச் செய்வதற்கான முயற்சிகளுக்கு அழுத்தம் கொடுக்கப்பட்டது. வளர்ந்து வரும் பலமான வீரம் மிக்க விவசாயிகள் இயக்கத்தால் துணிவு பெற்று, நிலச்சீர்திருத்த சட்டத்தை திருத்த ஒரு முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது. ஆகஸ்ட் 7, 1969ல் நிலச்சீர்திருத்த அமைச்சர் தோழர். ஹரிகிருஷ்ண கோனார் சட்டசபையில் அதற்கான சட்ட முன்வடிவை முன்வைத்தார். ஆனால், ஐக்கிய முன்னணி அரசு விழுந்துவிட்டதால், அதனை சட்டமாக மாற்ற இயலவில்லை)

1971ல் கொண்டு வரப்பட்ட திருத்தம் பல ஓட்டைகளைக் கொண்டிருந்தது. இதைத் திருத்தும் வகையில் நிலச்சீர்திருத்த (2வது திருத்தச்) சட்டம் 1981ல் சட்டசபையில் நிறைவேற்றியது.

அந்த திருத்தத்தில் முக்கிய அம்சங்களாவன:

  1. மண்ணின் எந்தப்பகுதியும் நிலம் என்று குறிக்கும் வகையில் விளக்கம் கொடுக்கப்பட்டது. பழத்தோட்டங்களுக்கு 15 ஏக்கர் என்றும், முன்பு விலக்களிக்கப்பட்ட நீர்நிலை பகுதிகள் உச்ச வரம்புக்குள் வர வேண்டும் என்றும் விளக்கப்பட்டது.
  2. தனியார் நிலங்கள் என்று கருதப்பட்ட, கடவுளின் பெயரிலும் தனியார் அறக்கட்டளையின் பெயரிலும் உள்ள நிலங்கள் உச்ச வரம்புக்குள் கொண்டு வரப்பட்டன.
  3. பொது அறக்கட்டளைகள் விவசாயத்தில் ஈடுபடுவோர் எனக் கருதப்பட்டு 7 ஹெக்டேர் நன்செய் நிலங்கள் வைத்துக்கொள்ள அனுமதிக் கப்பட்டன. சரியான காரணமிருக்குமேயானால், அவர்கள் விடுக்கும் வேண்டுகோளின் அடிப்படையில், உச்ச வரம்பை தளர்த்தலாம்.
  4. ஒருவர் குத்தகைதாரர் இல்லை என்று நிலச்சொந்தக்காரர் தான் நிரூபிக்க வேண்டும் (முன்பு குத்தகை பதிவு இயக்கம் நடந்த பொழுது அது நிர்வாக உத்திரவாக இருந்தது)
  5. நிலச்சீர்திருத்தம் தொடர்பான வழக்குள் நீதிமன்ற வரம்பிலிருந்து நீக்கப்பட்டு இதற்கென அமைக்கபட்ட நிலத்தீர்ப்பாயங்களின் வரம்புக்குள் கொண்டு வரப்பட்டன.
  6. இந்த திருத்தச் சட்டம், எந்தத் தேதியில் 1955ம் ஆண்டு நிறைவேற்றப்பட்ட சட்டம் அமுலுக்கு வந்ததோ, அதே தேதியிலிருந்து அமுலாக்கப்படும். இதனால், 1955க்குப் பிறகு நிலப்பிரபுக்கள் மேற்கொண்ட நில உரிமை மாற்றங்கள் யாவும் பரிசீலனைக்கு உட்படுத்தப்படும்.

1981ல் இந்தச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டாலும் கூட, பல காரணங்களைக் காட்டி, 1986 வரை குடியரசுத்தலைவர் தன் ஒப்புதலை கொடுக்கவில்லை. 1986ல் ஒப்புதல் வந்த பொழுது, இடது முன்னணி அரசு அதில் சில மாற்றங்களைக்கொண்டு வர வேண்டியிருந்தது. சில மாற்றங்கள் சாதாரணமானவை தான்; ஆனால் முக்கியமான மாற்றம் ஒன்று இருந்தது. சட்டம் செயல்படத் துவங்கும் தேதி ஆகஸ்ட் 8, 1969 என்று மாற்றப்பட்டது. இந்தச் சட்டம் நில இயக்கம் மேலும் தீவிரமடைவதற்கான வாய்ப்பினை உருவாக்கியது. அவ்வியக்கத்தின் போது விவசாயிகள் சங்கம் பல பிரச்சனைகளை சந்தித்து தீர்வு காண வேண்டியிருந்தது. சில நிலச் சொந்தக்காரர்கள் தங்களிடமுள்ள உபரி நிலத்தை மோசடியான முறையில் அதிகமாக பணக்கார விவசாயி களுக்கும் கொஞ்சம் ஏழை விவசாயிகளுக்கும் விற்றனர். அதன் விளைவாக, விவசாயிகள் நிலத்தை கையிலெடுக்க முயற்சித்த போது, அவர்கள் ஒரு பகுதி விவசாயிகளை, நிலப்பிரபுக்களை அல்ல,  எதிர் கொள்ள வேண்டியிருந்தது. சில சமயங்களில் மோதல்களும் நடந்தன. இது ஒரு முக்கியமான பிரச்சனையாக இருந்தது.

விவசாயிகளுக்கு கீழ்க்கண்ட விஷயங்களை விளக்கிச்சொல்ல பிரச்சார இயக்கம் ஒன்றினை நடத்த வேண்டியிருந்தது. நிலப்பிரபுக் களிடமிருந்து நிலம் வாங்கியவர்கள் திருடப்பட்ட சொத்தினை வாங்கியவர்களாவர். சட்டப்படி யாரும் திருட்டுச் சொத்தை வைத்துக் கொள்ள முடியாது. தன்மீது குற்றமேதுமில்லை என்று நிரூபிக்கும் வரை, அதை வாங்கியவர்கள் குற்றவியல் சட்டப்படி வழக்கைச் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும். அம்மாதிரி வாங்குவது செல்லுபடியாகாது. விவசாயிகள் சங்கம் விவசாயிகளின் ஒற்றுமையினை கட்டுவதற்கு விரும்புவதால்  2 முதல் 3 ஏக்கர் வரை  வைத்திருக்கும் விவசாயிகளைத் தொடமாட்டோம். (அங்குள்ள வர்க் சேர்மானங்களைப் பொறுத்து அளவு நிர்ணயிக்கப்படும். இந்த நிலம் நிலப்பிரபுக்களிடமிருந்து சட்ட விரோதமாக வாங்கிய நிலமானாலும் வைத்துக்கொள்ள அனுமதிப்பபடும்). போராடும் விவசாயிகள் பக்கம் அவர்கள் நின்றால் வாங்கிய நிலங்களை சட்ட ரீதியாக  முறைப்படுத்த கிசான் சபா உதவி செய்யும். அந்தப்பிரச்சார இயக்கம் நல்ல விளைவினைக் கொடுத்து. பணக்காரப் பகுதியினைச் சேர்ந்தவர்கள் தனிமைப்படுத்தப்பட்டனர். விவசாயிகளின் ஒற்றுமை என்ற பலத்தின் அடிப்படையில் பெருமளவில் நிலப்பிரபுக்களின் நிலங்களை கையகப்படுத்த முடிந்தது.

உபரி நிலங்களை தங்களிடமே வைத்துக்கொள்ள நிலப்பிரபுக்கள் நீதி மன்றங்களை நாடிச்செல்வதுண்டு. பல நேரங்களில் விவசாயிகள் அவர்களை நிர்பந்தித்து அந்த வழக்குகளை திரும்பப்பெற வைத்து உபரி நிலங்களைக் கொடுத்துவிடுமாறு செய்திருக்கிறார்கள். விவசாயிகள் அந்த நிலப்பிரபுக்களிடம் தெளிவாகச் சொன்னார்கள்: உபரி நிலத்தைக் கொடுக்கவில்லை என்றால், அவர்கள் கையிலிருக்கும்  நிலங்கள் விவசாயம் ஏதுமின்றி தரிசாக போடப்படும் என்று சொன்னார்கள். காங்கிரஸ் ஆட்சி காலத்தில் அவர்கள் உரிமை யாக்கப்பட்ட நிலங்களை குடும்பத்திற்குள்ளேயே பிரித்து வைத்துக் கொண்ட சம்பவங்கள் உண்டு. அந்த நிலப்பட்டா உரிமைகளை ரத்து செய்ய வேண்டுமென்று இயக்கம் துவக்கப்பட்டு வெற்றியடைந்தது.

அந்த இயக்கத்தின் விளைவாக, 13.81 லட்சம் விவசாய நிலம் அரசின் கைக்கு வந்து, அதில் 10.69 லட்சம் ஏக்கர் 26.43 லட்சம் பேருக்கு பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டது. அதில் 4.48 லட்சம் பட்டாக்கள் ஆண் – பெண் இருவர் பெயரிலும், 52,000 பட்டாக்கள் தனியாக பெண்களுக்காகவும் அளிக்கப்பட்டன. பலன் பெற்றவர்களில் 56 சதம் தாழ்த்தப்பட்ட மற்றும் பழங்குடி மக்கள் பிரிவினைச் சேர்ந்தவர்கள். அரசு கையில் வந்த மீதமுள்ள நிலங்கள் நீதிமன்ற வழக்குகளில் சிக்கியிருந்ததால், அவைகளை பகிர்ந்தளிக்க இயலவில்லை. நீதிமன்ற வரம்பிலிருந்து விலக்கி நிலத் தீர்ப்பாயங்கள் அதிகார வரம்புக்குள் கொண்டு வரும் சட்டம் இருந்தாலும் கூட, நீண்டகால தொடர் வழக்குகளால் அச்சட்டத்தின் பகுதிகளை முழுமையாக செயல்படுத்த முடிய வில்லை. ஆனால் உண்மையில் அந்த நிலங்கள் யாவும் விவசாயிகளின் கைகளில் தான் இருக்கின்றன. அதோடு, 15.5 லட்சம் ஏக்கர் விவசாயம் சாரா நிலங்கள் அரசின் கையில் இருக்கிறது. அதில் 10.5 லட்சம் ஏக்கர் வனங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறது. 5 லட்சம் ஏக்கர் விளையாட்டு மைதானம், சமூகக்காடுகள், பழத் தோட்டங்கள், சாலை போன்ற பொது நலத் தேவைகளுக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

11.08 லட்சம் ஏக்கர் நிலம் 15 லட்சம் குத்தகை விவசாயிகள் உரிமையாக பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கின்றது; 5.44 லட்சம் ஏழை குடும்ங்களுக்கு வீட்டு மனைக்கான நிலம் வழங்கப்பட்டது. இப்பொழுது 70.8 சதம் நிலம் ஏழை மற்றும் சிறு விவசாயிகள் நிர்வகிப்பில் உள்ளது. உற்பத்தி 250 சதத்திற்கு அதிகமாக உயர்ந்திருக்கிறது. பஞ்சாயத்து அமைப்புகள் விவசாயிகள் குறிப்பாக ஏழை விவசாயிகளின் ஆற்றலை அதிகப்படுத்தியிருக்கிறது. விவசாயத் தொழிலாளிகளின் கூலி உயர்வுக்கான இயக்கம் வலுப்பெற்றிருக்கிறது; அவர்களின் கூலியும் உயர்ந்திருக்கிறது. தீண்டாமையும், சமூகப்பாகுபாட்டு நடவடிக் கைகளும் கடந்த கால நிகழ்வுகளாகிவிட்டன. ஏழை மக்களில் அடித்தட்டில் உள்ள மக்கள் சமூக நடவடிக்கைகளில் எந்த பங்குமின்றி பின்னே ஒதுங்கி நின்ற மனிதர்களாக இருந்தனர். ஆனால், இப்பொழுது சமூகத்தின் இயக்கும் சக்தியாக உள்ளனர். சமூகத்தில் ஏற்படும் முரணான நிகழ்வுகளுக்கு தீர்வு காண்பதில், பெண்கள் (வரதட்சணை) ஒடுக்கப்படுவதாக இருந்தாலும் சரி சொத்து சம்பந்தமான தகராறுகள் (வசதிபடைத்த குடும்பங்கள் உட்பட) எதுவாக இருந்தாலும், உழைப்பு சக்தியினை கொண்டிருக்கும் இந்த மக்கள் தான் முடிவினைச் சொல்லி பிரச்சனையினை தீர்த்து வைக்கிறார்கள்.

1967 மற்றும் 1969ல் நடத்தப்பட்ட நிலத்திற்கான இயக்கங்கள் இடது முன்னணி அரசு காலத்தில் நடத்தப்பட்ட இயக்கங்களைக்காட்டிலும் போர்க்குணமிக்கதாகவும், ஒருங்கிணைக்கப்பட்டதாகவும் இருந்தன என்று சிலர் குற்றஞ்சாட்டுகிறார்கள். அந்தக் கருத்து சரியானதல்ல. 1967-69 இயக்கங்கள் உடனடி தூண்டுதலால் நிகழ்ந்தவை. நிலப்பிரபுக்களின் அடாவடி நடவடிக்கைகளுக்கேற்ப, விவசாயிகளின் போரிடும் தன்மை இருந்தது. அன்றைக்கு நிலப்பிரபுக்கள் விவசாயி களிடமுள்ள உள்ளார்ந்த சக்தியினை புரிந்து கொள்ளவில்லை; மேலும் அன்றைக்கு இருந்த ஐக்கிய முன்னணி அரசு வலுவற்றதாக இருந்தது. இன்று நிலைமையில் நிறைய மாற்றம் உண்டு. விவசாயிகளின் பலத்தை நிலப்பிரபுக்கள் புரிந்து கொண்டார்கள். முந்தைய ஐக்கிய முன்னணி அரசுகளைக்காட்டிலும் இடது முன்னணி அரசு குணாம்ச ரீதியில் சிறப்பான தொன்று. ஆகவே, 1977க்குப்பிறகு எதிர்ப்பு என்பது அவ்வளவு வலுவாக இல்லை. இரண்டாவது பிரசவம் முதல் ஒன்றைக்காட்டிலும் வலி குறைந்ததாக இருக்குமென்பது இயற்கைதானே! 1977க்குப் பிறகு நடந்த இயக்கம், 1967 – 69ன் தொடர்ச்சிதான்; உயர்ந்த உணர்வு மட்டத்தோடு நடத்தப்பட்ட இயக்கமாகும்.

7

இவ்வளவு சாதனைகள் இருந்த போதும், சில பிரச்சனைகள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. செயல்படுத்தப்பட்ட நிலச்சீர்திருத்தம் என்பது ஒரு புரட்சிகரத்தன்மை கொண்ட நிலச்சீர்திருத்தம் இல்லை. உச்சவரம்பு என்ற கோட்பாடே புரட்சிகரமான நிலச்சீர்திருத் தங்களுக்கு பொருத்தமானதல்ல; மக்கள் ஜனநாயகப் புரட்சி உருவாகி அதற்குப் பின்னால் வரும் கால கட்டத்தில் மட்டும் தான் புரட்சிகரமான நிலச் சீர்திருத்தங்களை செயல்படுத்த முடியும். சராசரியாக மாதத்துக்கு 1000 ஏக்கர் நிலம் கையகப்படுத்தப்பட்டாலும் மேலும் நிலத்திற்கான போராட்டம் என்பதற்கான வாய்ப்பு சுருங்கிவிடுகிறது; மேலும், அது சுருங்கவும் கூடும். நிலத்திற்கான இயக்கம் என்பது கடந்த காலத்தைப்போல் அதிக உற்சாகத்தை ஊட்டுவதாக இல்லை. கடந்த காலத்தில் அந்தப் போராட்டங் களிலேயே வாழ்ந்து அனுபவம் பெற்ற தலைமுறை இன்று இல்லை. கடந்தகால அனுபவம் ஏதும் இல்லாத புதிய தலைமுறை இப்போது உருவாகி வந்திருக்கிறது.

மேலும், தற்போது இருக்கும் சமூகப்பொருளாதார அமைப்பினாலும், மத்திய அரசின் கொள்கைகளாலும் இடது முன்னணி அரசின் செயல்திறன் வரையறுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அது மேற்குவங்க அரசு சந்திக்கும் பல பிரச்சனைகளில் வெளிப்படுகிறது; தொழில்களும், சுரங்கங்களும் மூடப்படுகின்றன; வேலை இழப்பு நிகழ்கிறது; விவசாயம் நெருக்கடிக்கு உள்ளாக்கப்படுகிறது; வேலையின்மை அதிகரிக்கிறது; விவசாய விளைபொருளுக்கான விலை இறங்கிக் கொண்டே இருக்கிறது. சமூக மாற்றங்களால் புதிய முரண்பாடுகள் எழுகின்றன; அவைகளை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது. தேசிய அளவில் நிலவும் துயர்தரும் பொருளாதார நிலையோடு இடது ஜனநாயகசக்திகள் ஒட்டு மொத்தமாக நாட்டில் வலுவில்லாத நிலையில், இடது முன்னணி மேற்குவங்கத்தில் ஆட்சி செய்து கொண்டிருக்கிறது. எகாதிபத்திய வாதிகளும், ஆளும் வர்க்கங்களும், சக்திபடைத்த ஊடகங்களின் துணைகொண்டு மேற்குவங்க அரசை கீழிறக்க வேண்டுமென்று முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆயுதந்தாங்கிய தாக்கு தலையும் நடத்துகிறார்கள். இடது முன்னணியின் ஆட்சிக் காலத்திலேயே 3500 தோழர்கள் தங்கள் உயிரை இழந்திருக்கிறார்கள்.

விவசாயிகள், தொழிலாளி வர்க்கம், மத்தியதர வர்க்கம், அறிவுஜீவிகள் மற்றும் மக்களின் பெரும்பகுதியினர் இந்த சமூகப்பொருளாதார அமைப்பின் உண்மை நிலையினையும் மத்திய அரசின் கொள்கையினையும் உணர்ந்து செயல்படாவிட்டால், பொறுப்பில் உள்ள இடது முன்னணி அரசுக்கு எதிரான உணர்வுகள் தலை தூக்கும். நாம் கடுமையான முயற்சியில் ஈடுபட வேண்டும்; நம்பிக்கையோடு இருத்தல் வேண்டும். இன்றைய நிலையில் பலம் வாய்ந்த இடது முன்னணி தேவை.. அது வலுவான கட்சியினையும் வலுவான வெகுஜன அமைப்புகளின் தேவையினையும் கோருகிறது. தார்மீக சீரழிவுதன்மை கொண்ட சமூகத்தில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டி ருக்கிறோம். மக்களுக்காக செய்யப்படும் தியாகங்கள் கடந்த காலத்தைச் சேர்ந்தவை என்று கருதும் போக்கு இன்றைய சமூகத்தில் நிலவுகிறது. மேலும், நாம் மேற்குவங்க அரசுப் பொறுப்பில் இருப்பதால் முதலாளித்துவ வர்க்கக்கேடுகளான சுயநலம், பதவி ஆசை, தன்னைச்சேர்ந்தோருக்கு சலுகை அளித்தல், புகழ்ச்சி மோகம், அதிகாரப்போக்கு, தன்னிச்சைப் போக்கு போன்றவை நம்மீது தாக்கம் செலுத்தக்கூடும். நாம் இதை எதிர்த்து மிகவும் உறுதியோடு தொடர்ந்து போராட வேண்டியிருக்கிறது. மெத்தனப் போக்கை விட்டொழித்து தைரியமாக இந்த சவாலை சந்திக்க வேண்டும்.

இடது முன்னணி அரசு அதிகரித்து வரும் ஆதரவோடு 6 முறை தொடர்ந்து மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. (1977ல், இடது முன்னணிக்கு பதிவான வாக்குகளில் 45.97 சதம் கிடைத்தது; 2001ல் இது 48.99ஆக உயர்ந்தது) முதலாளித்துவ நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தில் இந்த  சாதனைக்கு இணையேதுமில்லை. மக்கள் போராட்டங்கள் மற்றும் எண்ணற்ற தியாகங்கள் மூலம் உருவானது தான் இடது முன்னணி அரசு. இதில் விவசாயிகள் புரிந்த தியாகங்கள் மகத்தானவை. மறுபக்கத்தில், விவசாயிகள் மற்றும் நிலத்துக்கான இயக்கத்தின் வளர்ச்சிக்கும் மற்ற வர்க்க ஜனநாயக இயக்கங்களின் வளர்ச்சிக்கும் இடது முன்னணி அரசு அளப்பரிய உதவியை செய்திருக்கிறது. இப்படிச் சார்ந்து நிற்கும் பிணைப்பு வலுப்படுத் தப்பட வேண்டும்.