பி.எஸ்.ஆரின் நூற்றாண்டு: வாழ்வும் பணியும்

“ஒரு நபர் தனக்காக மட்டுமே பாடுபட்டால் ஒரு வேளை பிரபலமான அறிவாளியாகலாம். மாபெரும் ஞானியாகலாம். மிகச்சிறந்த கவிஞராகலாம். ஆனால், அவர் ஒரு குறையில்லாத உண்மையிலேயே மாபெரும் மனிதராக முடியாது.

ஆனால், மனிதன் தன்னுடைய சகமனிதர்களின் பரிபூரணத்திற்காக, நன்மைக்காக பாடுபடுவதன் மூலமாகவே தன்னுடைய சுயபரிபூர்ணத்துவத்தை அடைய முடியும்.

நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் தொழில், மனித குலத்தின் நன்மை, நமக்கு முக்கியமான வழிகாட்டியாக இருக்க வேண்டும். மிகவும் எண்ணற்ற மனிதர்களை மகிழ்ச்சியடையச் செய்தவரே மிகவும் அதிகமான மகிழ்ச்சியுடையவராகிறார் என்று அனுபவம் தெரிவிக்கிறது.”

– காரல் மார்க்ஸ்

பி.சீனிவாசராவ் அவர்களின் நூற்றாண்டு 2007 ஏப்ரல் மாதத்துடன் நிறைவு பெறுகிறது. அவரது வாழ்வும், அவர் ஆற்றிய பணியும் இன்றைய தலைமுறையினருக்கு சிறந்த வழிகாட்டியாகவும் முன்னுதாரணமாகவும் அமையும்.

54 ஆண்டுகள் மட்டுமே வாழ்ந்தவர். சுமார் 19 ஆண்டுகள் மட்டுமே தஞ்சை மாவட்டத்தில் கட்சிப் பணியாற்றினார். ஆம்! 1907 ஏப்ரல் மாதத்தில் கர்நாடகத்தில் பிறந்து 1961 செப்டம்பர் மாதத்தில் தஞ்சை மாவட்டத்தில் இறந்தார். குறுகிய காலத்தில் அனைவராலும் போற்றக்கூடிய அளவுக்கு வளர்ந்தார். உயர்ந்தார் என்றால் அது எவ்வாறு?

1943 ஆம் ஆண்டு தஞ்சை மாவட்டத்திற்கு பி.எஸ்.ஆர். செல்கிறபோது, அவருக்கு தமிழில் பேச முடியும். ஆனால் சரியாக படிக்கவும், எழுதவும் தெரியாது. மொழி புதிது, மக்களும் புதியவர்கள். இத்தகைய தடைகளை மீறி பி.எஸ்.ஆர். விவசாயிகள் இயக்கத் தலைவராக, கம்யூனிஸ்ட் தலைவராக, சிறந்த போராளியாக எவ்வாறு ஜொலிக்க முடிந்தது? “பி.சீனிவாசராவ் செய்த சேவையின் மதிப்பு எல்லோராலும் உணரப்படக்கூடிய காலம் வரும்” அவரோடு கட்சிப் பணியாற்றிய தமிழக கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத் தலைவர்களில் ஒருவரான ஜீவா இவ்வாறு கூறியிருக்கிறார்.

பி.எஸ்.ஆர். கர்நாடகத்தில் தென்கனரா பகுதியில் பிறந்து பெங்களூரில் உள்ள கிருத்துவ கல்லூரியில் கல்வி பயின்றார். சுதந்திரப் போராட்டம் வீறு கொண்டு எழுந்தபோது, “மாணவர்களே அந்நியக் கல்வி முறையை எதிர்த்து வெளியேறுங்கள்” பெற்றோர்களே! பிள்ளைகளை அந்நியர்கள் நடத்தும் கல்லூரிகளுக்கு அனுப்பாதீர்கள்” என 1920 இல் கல்கத்தாவில் கூடிய காங்கிரஸ் கமிட்டி கட்டளையிட்டது. காங்கிரஸ் கமிட்டியின் அறைகூவலை ஏற்று 1920களில் கல்லூரிப் படிப்பை தூக்கியெறிந்துவிட்டு, வெளியேறிய தேசப்பற்று மிக்க பல மாணவர்களில் பி.எஸ்.ஆரும் ஒருவர்.

சுதந்திர வேட்கையால் கல்லூரியை விட்டு வெளியேறிய பி.எஸ்.ஆர். நாட்டின் பல பகுதிகளுக்குச் சென்று பிறகு சிங்கப்பூர் சென்று அங்கிருந்து சென்னை திரும்பினார்.

சென்னையில் 1930 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற அந்நியத் துணி விற்பனைக்கு எதிரான மறியலில் கலந்து கொண்டார். காவல் துறையினரால் கடுமையானத் தாக்குதலுக்கு உள்ளானார். காங்கிரஸ் கட்சியிலும், பிறகு காங்கிரஸ் சோசலிஸ்ட் கட்சியிலும் சேர்ந்து ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு இயக்கத்தில் கலந்து கொண்டார். பி.எஸ்.ஆர். கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் இருந்தபோது அமீர் ஹைதர்கானை (தென் மாநிலங்களில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை உருவாக்குவதில் முக்கியமான பங்காற்றியவர்) சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அமீர் ஹைதர்கான் தான் பி.எஸ்.ஆர் ஐ கம்யூனிஸ்ட்டாக்கினார்.

சென்னையில் பி.எஸ்.ஆர்., பி.ராமமூர்த்தி, ஜீவா போன்றவர்கள் இணைந்து கட்சிப் பணியாற்றியிருக்கிறார்கள். 1943 ஆம் ஆண்டு கட்சியின் மாநிலக்குழு கூடி தஞ்சையில் விவசாயிகளை திரட்டிட கம்யூனிஸ்ட் கட்சி முயற்சிக்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தபோது பி.எஸ்.ஆர். தஞ்சைக்கு செல்கிறார்.

பி.எஸ்.ஆர். தஞ்சைக்கு செல்ல வேண்டுமென்று கட்சியின் மாநிலக்குழு முடிவெடுத்து அவர் சென்றபோது அவருக்கு மண்ணைத் தாலுக்கா களப்பால் கிராமத்தில் களப்பால் குப்புவின் தலைமையில் எழுச்சிமிகு வரவேற்பு அளிக்கப்பட்டது. காக்கி அரைக்கால் சட்டையிலும், வெள்ளை அரைக்கை சட்டையிலும் செக்கச் செவேலென்று நெடிய உருவமுடைய பி.எஸ்.ஆர். வர வேற்பை ஏற்றுக் கொண்டு ஏற்புரையாற்றினார்.

“நீங்களெல்லாம் தாய் வயிற்றில் பத்து மாதம் கருவாகி உருவாகி வெளியே வந்தவர்கள்தான். உங்கள் மிராசுதாரர்களும் கார்வாரிகளும் கூட அப்படிப் பிறந்தவர்கள்தானே? அவர்களைப் போன்றே நீங்களும் மனிதர்கள்தான்! உங்களுக்கும் அவர்களுக்கும் தலைக்கு இரண்டு கை, இரண்டு கால்தானே? வேறென்ன வித்தியாசம்? அடித்தால், திருப்பியடி! சாணிப்பால் புகட்டினால் சாட்டையால் அடித்தால், அது சட்ட விரோதம்! அப்படித் தண்டிக்க வருவோரை முட்டியை உயர்த்தி ஓட ஓட விரட்டியடி! அடியாட்கள் ஆயுதங் களுடன் தாக்க வந்தால், பிடித்து கட்டிப்போடுங்கள். ஒருவர், இருவருக்கு தொல்லை கொடுத்தால் ஊரே திரண்டு தற்காத்துக் கொள்ளுங்கள். ஒற்றுமையும், உறுதியும்தான் சங்கம்.

எல்லா ஊர்களிலும், நமது கொண்டான் கொடுத்தான் களிருப்பதால், அங்கெல்லாம் போய்க் கொடி ஏற்றுங்கள். எல்லா இடங்களிலும் சங்கம் வந்து விட்டால், அடிக்குப் பதிலடி கொடுப் போம் என்று தெரிந்தால், நம்மை வாட்டி வதைக்கும், “எஜமானர்கள்” பயப்படுவார்கள். பழைய காலம் போல், போலீசும் காட்டு ராஜா தர்பார் நடத்தப் பயப்படும். அவர்கள் சட்டப்படி நடக்கச் செய்வதில் சங்கத்தின் வார்த்தைக்கு மதிப்பு ஏற்படும். நாங்களிருக்கும் தைரியத்தில் நீங்கள் துணிந்து செயல்படுங்கள்”

பி.எஸ்.ஆர். ஆற்றிய உரையை படிப்போர் அன்று கீழத் தஞ்சையில் இருந்த அரசியல் சமூகப் பொருளாதாரச் சூழலை புரிந்து கொள்ள முடியும். தஞ்சை மாவட்டத்தில் நிலங்கள் அனைத்தும் விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய நிலச் சுவான்தார்கள், மடாதிபதிகள், மடங்கள் மற்றும் ஜமீன்தார்கள் போன்றோருக்கு சொந்தமாக இருந்தது. தமிழகத்திலேயே நிலக்குவியல் ஒன்றுபட்ட தஞ்சை மாவட்டத்தில்தான் அதிகம். மறுபுறத்தில் விவசாயத்தில் அன்றாட சாகுபடி வேலைகளைச் செய்யும் தலித் பண்ணையாட்கள், தலித் மக்களின் பெரும்பான்மையோர் நிலமற்றவர்களாகவும், பண்ணை யாட்களாகவும் வேலை செய்து வந்தார்கள். சாதி இந்து மக்களில் பெரும்பாலோர் குத்தகை சாகுபடிதாரர்களாக இருந்தார்கள். நிலச்சுவான்தார்கள் அனைவரும் சாதி இந்துக்கள்தான். இதில் ஒரு பகுதியினர் உயர்சாதியைச் சார்ந்தவர்கள். தலித் பண்ணையாட்கள் தீண்டாமை கொடுமைக்கும் நிலப்பிரபுத்துவத்தின் கொடுமையான சுரண்டலுக்கும் ஆளாகியிருந்தார்கள். குத்தகைய விவசாயிகள் சாகுபடிதாரர்களாக இருந்தாலும், நிலவுடைமையாளர்களின் கடுமையான சுரண்டலுக்கும், ஒடுக்குதலுக்கும் உள்ளானார்கள். அன்றைய ஆங்கிலேயே காலனியாதிக்க அரசு நிலச்சுவான்தார் களுக்கு அரணாகவும், பண்ணையாட்களுக்கும் குத்தகை விவசாயி களுக்கும் எதிராகவும் இருந்தது. இதனால்தான், 1940களில் விவசாயிகள் இயக்கம் நிலப்பிரபுத்துவத்தையும் தீண்டாமை கொடுமையையும் எதிர்ப்பதோடு, காலனியாதிக்கத்தையும் எதிர்த்து பேராட வேண்டியிருந்தது. சாதியும், நிலவுடைமையும் தீண்டாமை கொடுமையும் பின்னிணிப் பிணைந்து இருந்த சூழல்தான் ஒன்றுபட்ட தஞ்சையில், குறிப்பாக கீழத்தஞ்சையில்.

பி.எஸ்.ஆர். தனக்கு அளித்த வரவேற்பு நிகழ்ச்சியில் ஆற்றிய உரை கூடியிருந்தவர்களின் சிந்தனையில் மின்சாரத்தை பாய்ச்சியது போல் ஆயிற்று. இக்கூட்டத்தில் கலந்து கொண்ட பண்ணை யாட்கள் மற்றும் சாதி இந்து குத்தகைதாரர்கள் மத்தியில் புதிய தெம்பு ஏற்பட்டது.

தென்பரை

பி.எஸ்.ஆர். தஞ்சைக்கு செல்வதற்கு முன்பே தென்பரை (கோட்டூர் ஒன்றியம்) கிராமத்தில் குத்தகை விவசாயிகள் போராட்டம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. தென்பரையில் உள்ள பெரும்பகுதி நிலத்திற்கு சொந்தக்காரரான உத்திராபதி மடத்தை எதிர்த்து, குத்தகை விவசாயிகள் போராடிக் கொண்டிருந்தார்கள். தென்பரை கிராமத்திற்கு மாவட்டத்தில் உள்ள மற்ற தலைவர்களோடு சென்ற பி.எஸ்.ஆர். தஞ்சை மாவட்ட விவசாயிகள் சங்க முதல் கிளையை துவக்கி வைத்து கொடியேற்றுகிறார். குத்தகை விவசாயிகள் போராட்டம் சில கோரிக்கைகளை வென்றெடுத்தது.

தென்பரையில் செங்கொடி இயக்கத்திற்கு கிடைத்த வெற்றி காட்டுத் தீயைப் போல் கீழத்தஞ்சை முழுவதும் பரவியது. குத்தகை விவசாயிகளுக்கு கிடைத்த வெற்றி மாவட்டத்தில் உள்ள பண்ணை யாட்களையும் உற்சாகப்படுத்தியது. தீண்டாமை கொடுமைக்கு எதிராக நிலப்பிரபுத்துவ சுரண்டலுக்கு எதிராக விவசாயிகள் சங்கமும், கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் தங்களை பாதுகாக்கும். தங்களுக்கு கொடுமையிலிருந்து விடுதலை பெற்றுத் தருமென தலித் மக்கள் உண்மையாகவே நம்பினார்கள்.

தினமும் கிராமம், கிராமமாக பி.எஸ்.ஆர்.ரும் மற்ற தலைவர்களும் சென்று விவசாயச் சங்கக் கொடியையும், கம்யூனிஸ்ட் கட்சி கொடியையும் ஏற்றி வைத்தார்கள். விவசாயிகள் சங்க கிளைகளும், கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக் கிளைகளும் பரவலாக துவங்கப் பட்டது. விவசாய சங்கத்தினுடைய உதயமும், கம்யூனிஸ்ட் கட்சியினுடைய துவக்கமும் கீழத் தஞ்சை முழுவதும் பரபரப்பான சூழலை உருவாக்கியது. மணலி கந்தசாமி, ஆர்.அமிர்தலிங்கம், பி.எஸ். தனுஷ்கோடி, ஏ.கே.சுப்பையா, கே.ஆர்.ஞானசம்பந்தம், ஏ.எம். கோபு, எம்.பி.கண்ணுசாமி, மணலூர் மணியம்மை போன்ற மாவட்டத் தலைவர்களும் பி.எஸ்.ஆர்.உடன் கிராமம், கிராமமாக சென்று விவசாயச் சங்கக் கிளைகளையும், கட்சிக் கிளைகளையும் உருவாக்கினார்கள்.

சாணிப்பால், சாட்டையடி போன்ற தீண்டாமைக் கொடுமைக்கு எதிராகவும், பண்ணையாளுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதியை எதிர்த்தும், குத்தகைய விவசாயிகளுக்கு பாதுகாப்பு மற்றும் நியாயமானக் குத்தகை போன்ற கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தியும், மன்னார்குடி, திருத்துறைப்பூண்டி போன்ற வட்டங்களில் பரவலாக இயக்கம் துவங்கியது. இதனுடைய பிரதிபலிப்பாக கீழத் தஞ்சை முழுவதும் தலித் மக்கள் மத்தியில் ஒரு எழுச்சி ஏற்பட்டது.

தலித் மக்கள் மத்தியில் ஏற்பட்ட எழுச்சியின் விளைவாக காவல்துறை தலையிட்டு விவசாயச் சங்கப் பிரதிநிதிகளையும், நிலச்சுவான்தார்கள் பிரதிநிதிகளையும் அழைத்து பேச்சுவார்த்தை நடத்தி 1944 இல் ஒப்பந்தம் உருவானது.

சாணிப்பால் சாட்டையடிக்கு முற்றுப் புள்ளி வைக்கப் பட்டது. பண்ணையாளுக்கு அளிக்கப்பட்ட கூலி உயர்த்தப்பட்டது. குத்தகைய விவசாயிகளின் கோரிக்கையின் ஒரு பகுதியும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது. குறிப்பாக இந்தப் பேச்சுவார்த்தையின் போது நிலப்பிரபுக்களும் – தலித் பிரதிநிதிகளும் சமமாக உட்கார்ந்து பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபட்டது பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. நிலச்சுவான்தார்கள் கையில் இருந்த சாட்டையை கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும், விவசாயச் சங்கமும் பறித்து மோசமான தீண்டாமைக் கொடுமைக்கு முற்றுப் புள்ளி வைத்தது.

கீழத் தஞ்சையில் தீண்டாமை கொடுமை அக்காலத்தில் பல வடிவங்களில் இருந்தது. சாதி இந்துக்கள் தெருக்களில் தலித் மக்கள் செல்ல முடியாது. பொதுக் கிணற்றில் தண்ணீர் எடுக்க முடியாது. டீ கடைகளில் தலித் மக்களுக்கு சமமான இடமில்லை. தலித் மக்கள் கோவிலுக்குச் செல்ல முடியாது. இதுபோன்ற மோசமான வடிவத்தில் இருந்த தீண்டாமைக் கொடுமைகளுக்கு கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் முடிவு கட்டியது. சாதிய வேறுபாடும், தீண்டாமை கொடுமையின் மிச்ச சொச்சமும் கீழத் தஞ்சையில் இன்றும் நீடித்தாலும் அதன் குரூரத்தன்மைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்ததில் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்திற்கு பெரும் பங்குண்டு. இத்தகைய போராட்டத்தில் பி.எஸ்.ஆர். பிரதான பங்காற்றினார்.

1944 ஆம் ஆண்டின் பண்ணையாட்களுக்கு கூலி உயர்வும், குத்தகை விவசாயிகளுக்கு அதிகப் பங்கும் அளிக்கக்கூடிய ஒப்பந்தம் மன்னார்குடியில் உருவானது. இந்த ஒப்பந்தத்தில் நிலச்சுவான் தார்கள் கையெழுத்திட்டாலும், அமலாக்குவதற்கு மறுத்து வந்தனர். 1946 ஆம் ஆண்டு நீடாமங்கலத்தில் ஒரு முத்தரப்பு மாநாடு நடை பெற்றது. இதில் அன்றைய வருவாய்த்துறை அமைச்சர் பாஷ்யம் அய்யங்காரும், நிலச்சுவான்தார்கள் பிரதிநிதிகள் சிலரும் விவசாயச் சங்கத்தின் சார்பில், பி.எஸ்.ஆரும் மற்ற தலைவர்களும் கலந்து கொண்டார்கள்.

இந்தப் பேச்சுவார்த்தையின் முக்கிய நோக்கமே மாவட்ட செஷன்ஸ் நீதிபதி அனந்தநாராயணன் கமிஷன் வழங்கிய “கூலி உயர்வை” ரத்து செய்ய வேண்டும் என்பதே. சாமியப்ப முதலியார் என்ற நிலப்பிரபு குடும்பத்திற்கு வழக்கறிஞராக பணியாற்றுபவர் தான் மாநில அமைச்சர் பாஷ்யம். இந்தப் பின்னணியில் நடைபெற்ற முத்தரப்பு பேச்சுவார்த்தையின்போது, அமைச்சரின் பேச்சு நிலப்பிரபுக்களுக்கு ஆதரவாகவே அமைந்தது. பேச்சுவார்த்தையில் கலந்து கொண்ட பி.எஸ்.ஆர்., “ஏஜண்டுகள் ஏன் இவ்வாறு நடந்து கொள்கிறார்கள் என்று அமைச்சரைப் பார்த்து கேட்க”, அமைச் சரோ! “அதனை நான் வலியுறுத்த முடியாது என்று கூறினார்”. கொதித்தெழுந்த பி.எஸ்.ஆர். பிறகு ஏன் இக்கூட்டத்தை கூட்டினீர் கள் என்று கேட்க? அமைச்சர் பாஷ்யம் பி.எஸ்.ஆரிடம் நான் யார் தெரியுமா என்று கேட்டார்? பி.எஸ்.ஆர். மிக அமைதியாக தெரியுமே! நீங்கள் வருவாய்த்துறை அமைச்சர் பாஷ்யம் என்று கூற, சூடேறிய அமைச்சர், “நான் நினைத்தால் எட்டு மணி நேரத்தில் போலீஸ் இங்கே வந்து விடும்” என்று கூறினார். அதற்கு பதிலடியாக பி.எஸ்.ஆர். உங்களுக்கு எட்டு மணி நேரம் தேவை! ஆனால், நான் “புரட்சி ஓங்குக!” என்று குரல் கொடுத்தால், அடுத்த நிமிடமே நீங்கள் சுற்றி வளைக்கப்படுவீர்கள் என்று கோபத்தோடு கூறினார். நிலப்பிரபுவின் வாலாக செயல்பட்ட பாஷ்யம் பேச்சுவார்த்தையை நிறுத்தி விட்டு ஓடிப்போய் விட்டார்.

இதற்குப் பின் பி.எஸ்.ஆர். கூலி உயர்வு பெறும் வரையில் யாரும் நிலத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டாம் என்று விவசாயி களுக்கு கூற, போராட்டத்தின் வீச்சைக் கண்டு கலங்கிப்போன நிலப்பிரபுக்கள் “நெல் கூலி உயர்வுக்கு ஒத்துக் கொண்டனர்” பி.எஸ்.ஆரின் பெருங் கோபம் நிலப்பிரபுக்களுக்கு கிலிப்பிடிக்க வைத்தது என்றால் மிகையாகாது.

நாடு விடுதலையடைந்த பிறகு சுதந்திர ஆட்சியில் பண்ணையாட்களுக்கும், குத்தகை விவசாயிகளுக்கும் விடுதலை கிடைக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. ஆனால் எந்த மாற்றமும் ஏற்படவில்லை. ஆட்சி மாறினாலும், நிலச்சுவான்தார்கள் அணுகு முறையில் மாற்றம் ஏற்படவில்லை. ஆட்சிக்கு வந்த காங்கிரஸ் அரசின் கொள்கையிலும் மாற்றம் இல்லை.

1948 – 51 ஆம் ஆண்டுகளில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தடை செய்யப்பட்டது. தோழர். பி.எஸ்.ஆர். மற்ற மாநிலத் தலைவர்களைப் போல் தலைமறைவாகச் செயல்பட வேண்டியிருந்தது. இவருடைய தலைக்கு அன்றைய மாநில அரசு விலை வைத்தது. உழைப்பாளி மக்களின் நலனே தன்னுடைய வாழ்க்கை என்ற அடிப்படையில் பல சிரமங்களையும் ஏற்று பி.எஸ்.ஆர். செயல்பட்டார்.

1952 ஆம் ஆண்டு திருத்துறைப் பூண்டியில் பி.எஸ்.ஆர். முன் முயற்சியில் விவசாயிகள் சங்கத்தின் சார்பில் குத்தகை விவசாயிகள் மாநாடு நடைபெற்றது. இதில் 60 ஆயிரம் பேர் கலந்து கொண்டனர். அன்றைய சென்னை மாகாணத்தில் முதலமைச்சராக பொறுப்பேற்ற ராஜாஜி தலைமையிலான அரசு சாகுபடிதாரர் மற்றும் பண்ணை யாள் பாதுகாப்புச் சட்டத்தை கொண்டு வந்தது. பண்ணையாள் முறைக்கு முற்றுப் புள்ளி வைக்கக்கூடிய மற்றும் குத்தகை விவசாயி களை நிலத்தை விட்டு வெளியேற்றுவதற்கு முற்றுப் புள்ளி வைக்கக் கூடிய இச்சட்டம் விவசாயிகள் இயக்கத்திற்கு கிடைத்த மாபெரும் வெற்றியாகும்.

தலைவர்களை உருவாக்கிய தலைவர்

கீழத் தஞ்சையில் நடைபெற்ற மகத்தான இயக்கத்திற்கு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் விவசாயிகள் இயக்கமும் தலைமை தாங்கியது. தமிழகத்திலேயே தீண்டாமை கொடுமை ஒப்பீட்டளவில் பெருமளவிற்கு ஒழிக்கப்பட்டுள்ளது என்றால் இதன் பெருமை கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்திற்கே. இத்தகைய சாதனையை ஓரிரு தலைவர்கள் சாதித்ததல்ல மக்கள் இயக்கம்தான் மாற்றத்திற்குக் காரணம். கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் கூட்டுத் தலைமை வலுவான இயக்கத்திற்கு வழிகாட்டியது. இருப்பினும் இம்மகத்தான இயக்கத்தில் பிரதான பாத்திரம் வகித்தவர் பி.எஸ்.ஆர். 1940 களில் துவங்கிய இவ்வியக் கத்தால் பண்ணையாட்களும், சாதாரண விவசாயிகளும் விவசாயத் தொழிலாளிகளும் தலைவர்களானார்கள். பிற்காலத்தில் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களாக, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களாக உயர்ந்தார்கள். இத்தகைய தலைவர்களை உருவாக்குவதில் பி.எஸ்.ஆருக்கு முக்கியப் பங்குண்டு. இதனால்தான் இவரை தலைவர்களை உருவாக்கிய தலைவர் என்று கூறுவார்கள்.

ஒருமுறை மாநாட்டில் நிறைவுரையாற்றுகிறபோது மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அரசியல் தலைமைக்குழு உறுப்பி னரான மறைந்த தோழர் பி.டி.ரணதிவே அவர்கள் ஒரு இயக்கம் வெற்றிபெற இரண்டு முக்கிய அம்சங்கள் தேவை என்றார். முதலாவது, சரியான கொள்கை இருக்க வேண்டும். இரண்டாவது, கொள்கைக்காக தியாகம் செய்யும் செயல்வீரர்கள் இருக்க வேண்டும். இந்த இரண்டு அம்சங்களும் சேர்ந்திருந்தால் அந்த இயக்கம் வெற்றி பெறும். கடந்த நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் தமிழகத்தில் நிலக்குவியல் அதிகமாக இருந்ததும், தீண்டாமை கொடுமை மோசமான வடிவத்தில் இருந்ததும் ஒன்றுபட்ட தஞ்சையில் குறிப்பாக கீழத்தஞ்சையில்தான். (கீழத்தஞ்சை என்பது இன்றைய திருவாரூர், நாகை மாவட்டங்கள்) தீண்டாமைக் கொடுமையை எதிர்த்துப் பல இயக்கங்கள் குரல் கொடுத்தன. தந்தை பெரியார் சாதி வேறுபாட்டை, சாதிக் கொடுமையை கடுமையாக எதிர்த்தார் என்பது அனைவரும் அறிந்த உண்மை. அதேபோல் காந்திஜி தீண்டாமை ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்றார். தீண்டாமைக் கொடுமையை ஒழிக்கும் போராட்டத்திற்காக தன் வாழ்நாளையே அர்ப்பணித்தார். டாக்டர் அம்பேத்கர், தந்தை பெரியார், அண்ணல் காந்திஜி, டாக்டர் அம்பேத்கர் ஆகியோர் தீண்டாமைக் கொடுமை யையும், சாதிக் கொடுமையையும் எதிர்ப்பதில் ஆற்றிய பணி குறிப்பிடத்தக்கது. இருப்பினும் எங்கு கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் பலமாக இருக்கிறதோ அங்குதான் தீண்டாமைக் கொடுமை ஒப்பீட்டளவில் ஒழிக்கப்பட்டுள்ளது. மேற்குவங்கத்தில் கேரளா, திரிபுரா, தமிழகத் தில் கீழத்தஞ்சை. காரணம் இங்கெல்லாம் சாதிக் கொடுமையை எதிர்ப்பதோடு கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் நிலப்பிரபுத்துவத்தையும் எதிர்த்தது. நில விநியோகத்திற்காகப் போராடியது.

கீழத்தஞ்சையில் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் சாணிப்பால், சாட்டையடி என்ற அப்பட்டமான தீண்டாமைக் கொடுமையை எதிர்த்ததோடு நிலப்பிரபுத்துவ கொடுமைகளையும் சேர்த்து எதிர்த் தது. பி.எஸ்.ஆர். 1947 இல் எழுதி வெளியிட்ட “தஞ்சையில் நடப்ப தென்ன” என்ற பிரசுரத்தில் கீழத்தஞ்சையில் தலித் பண்ணை யாட்கள் சமூக ரீதியிலும், பொருளாதார ரீதியிலும் நிலச்சுவான் தார்களின் ஆதிக்கத்தின் கீழ் இருந்தார்கள். சாதிக் கொடுமையும் நிலப்பிரபுத்துவ, சுரண்டலும் எவ்வாறு பின்னிப் பிணைந்துள்ளது என்பதை விளக்கியிருக்கிறார்.

“பண்ணையாட்களெல்லாம் பெரும்பாலும் ஆதிதிராவிட மக்களே. இவர்கள் நாள்முழுவதும் வேலை செய்தாலும்அரை மரக்கால் நெல்தான். …. அவர்களது மனைவி மார்களும் குழந்தை குட்டிகளும் மிராசுதார் பண்ணையில் பாடுபட வேண்டும் என்பதை யும் மறந்துவிடாதீர்கள். ஐந்து வயதுகூட நிரம்பாத பச்சிளம் குழந் தைகள் மிராசுதாரின் மாடுகளை மேய்க்க வேண்டும் என்பதையும் மறந்து விடாதீர்கள்…. பண்ணையாட்களின் பரிதாபம் இத்துடன் நிற்கவில்லை. ஒரு சிறு குற்றம் செய்தாலும் போச்சு. மரத்தில் கட்டிப்போட்டு ஈவு இரக்கம் இல்லாமல் மிராசுதார் அடிப்பார் அல்லது அவரது ஏஜண்டுகள் அடிப்பார்கள்”.

கீழத்தஞ்சையில் அக்கால நிலப்பிரபுக்கள் பலர் காங்கிரஸ் கட்சியை சார்ந்தவர்களாகவும், திராவிட இயக்கத்தை சார்ந்தவர் களாகவும் இருந்தார்கள். ஆனால் தலித் பண்ணையாட்களை இரண்டு விதமானக் கொடுமைகளுக்கு உட்படுத்துவதில் நிலப் பிரபுக்க ளுக்குள் எந்த வேறுபாடும் இல்லை. அகில இந்திய அளவில் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் உருவாக்கிய அணுகுமுறையை கீழத்தஞ்சை யில் நிலைமைக்கேற்ப அமலாக்குவதில் பி.எஸ்.ஆர். பிரதானப் பங்காற்றினார்.

1952 ஆம் ஆண்டு பண்ணையாள் பாதுகாப்புச் சட்டம் வந்த பிறகு அடுத்த சில ஆண்டுகளில் நிலப்பிரபுக்கள், பண்ணையாள் என்ற தன்மை மாறி நிலச்சுவான்தார்கள் விவசாயத் தொழிலாளி என்ற நிலைமை உருவானது. சாணிப்பால், சாட்டையடிக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்த பிறகு, பண்ணையடிமை முறை ஒழிக்கப்பட்ட பிறகு, குத்தகை விவசாயிகளுக்கு ஓரளவுக்கு பாதுகாப்பு அளிக்கப்பட்ட பிறகு புதிய நிலைமை உருவானது. புதிய நிலைமைக்கேற்றவாறு கோரிக்கை உருவானது. கூலி உயர்வு, குத்தகை விவசாயிகளுக்கு நியாயமான பங்குக்காக மற்றும் தொடர்ச்சியான இயக்கங்களுக்கு தலைமை தாங்கிய பி.எஸ்.ஆர். கீழத்தஞ்சையில் விவசாயிகளின் இயக்கத் தலைவராக மட்டுமல்ல மாநில விவசாயிகளின் சங்கத் தலைவராகவும் பணியாற்றி வந்தார்.

நில உச்சவரம்புச் சட்டத்தை திருத்தி நிலமற்ற விவசாய தொழிலாளர்களுக்கு நிலவிநியோகம் செய்திட வேண்டுமென்று 1961 ஆம் ஆண்டு மாநிலம் தழுவிய மறியல் போராட்டம் நடைபெற்றது. பி.எஸ்.ஆர். பல மாவட்டங்களுக்குச் சென்று விவசாயிகள் மறியல் போராட்டத்திற்கு வழிகாட்டினார்.

தமிழகத்தில் காங்கிரஸ் தலைமையிலான அ7ரசு கொண்டு வந்த நில உச்சவரம்புச் சட்ட மசோதாவை திருத்தி நிலமற்ற விவசாயத் தொழிலாளர்களுக்கு நில விநியோகம் செய்ய வேண்டி வற்புறுத்தி விவசாயிகள் சங்கத்தின் சார்பில் மாநிலம் தழுவிய மறியல் நடைபெற்றது. மறியல் தயாரிப்பிற்காக எழுதிய கட்டுரையில் பி.எஸ்.ஆர். கீழ்வருமாறு கூறுகிறார்.

“1958 இல் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையில் இருந்த கேரள சர்க்கார் நிலவுறவு மசோதாவை வெளியிட்டது. உச்சவரம்பை 5 பேர் உள்ள ஒரு குடும்பத்திற்கு இருபோக நிலம் 15 ஏக்கர் என இந்த மசோதா நிர்ணயித்தது.

இந்தியா பூராவிலும் இது ஒரு பெரிய பிரதிபலிப்பை ஏற்படுத்தியது. இதனால் தான் காங்கிரஸ் மகாசபை கூட, தன்பெயர் போன நாகபுரி தீர்மானத்தை நிறைவேற்ற வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டது. எல்லா ராஜ்யங்களும் 1959 இறுதிக்குள் நிலவுடைமை உச்ச வரம்புச் சட்டங்களை நிறைவேற்ற வேண்டுமென்று இந்தத் தீர்மானம் பணித்தது.

சென்னை ராஜ்ய சர்க்காரும் 1960 ஏப்ரல் 6 ஆம் தேதியன்று நிலவுடைமைக்கு உச்சவரம்புக் கட்டும் ஒரு மசோதாவைக் கொண்டு வந்தது. இந்த மசோதா பரிசுரிக்கப்படுவதற்குள்ளாகவே, நிலவுடை மைக்கு உச்சவரம்புக் கட்டும் நோக்கத்தையே சிதறடிக்கும் முறையில் நிலச்சுவான்தார்கள் நிலங்களை மற்றவர்கள் பெயருக்கு மாற்றுவதையெல்லாம் முடித்துவிட்டார்கள். இந்த நில மாற்றங்களை ரத்து செய்வதற்கு சர்க்கார் எத்தகைய நடவடிக்கையும் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. இந்த மாற்றங்களுக்கெல்லாம் சர்க்கார் உடந்தையே.

சென்னை உச்சவரம்பு நிர்ணய மசோதா, 30 ஸ்டாண்டர்ட் ஏக்கர் என்று உயர்வான உச்ச வரம்பை நிர்ணயித்தது மட்டுமின்றி, இதர ராஜ்யங்களின் மசோதாக்களில் உள்ள எல்லாப் பாதகமான அம்சங்களும் இம்மசோதாவிலும் உள்ளன.

மேற்கண்ட மாநிலந் தழுவிய விவசாயிகள் மறியல் போராட் டத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கில் விவசாயிகள் கலந்து கொண்டார்கள். எதிர்காலத்தில் கீழத்தஞ்சையில் ஒரளவுக்கு நடைபெற்ற நிலவிநி யோகத்திற்கு இப்போராட்டம் நிர்பந்தமாக அமைந்தது.

இத்தகைய மறியல் போராட்டம் நடைபெறுகிறபோது தோழர் பி.எஸ்.ஆர். மாநிலம் முழுவதும் சென்றார். ஓய்வின்றி அலைந்ததால் அவர் உடல் நலம் குன்றி இருந்தார். 1961 செப்டம்பர் 29 ஆம் தேதி கட்சியின் மாவட்டக்குழு அலுவலகத்தில் தஞ்சையில் இரவு பின்நேரத்தில் அவர் இறந்தார்.

தஞ்சை மாவட்டமே கண்ணீர் வடித்தது. அமரர் பி.எஸ்.ஆர் ரின் இறுதி நிகழ்ச்சி தோழர் எம்.ஆர். வெங்கட்ராமன் தலைமையில் இரவு 11.30 மணிக்கு ஆரம்பமாயிற்று. தோழர் பி. ராமமூர்த்தி, எம். கல்யாண சுந்தரம், எம்.காத்தமுத்து, கே.டி.கே.தங்கமணி, கே.ரமணி, பார்வதி கிருஷ்ணன், கே.டி. ராஜூ மற்றும் பலர் பேசினார்கள். இரங்கல் கூட்டம் இரவு 1.10 மணிக்கு முடிவடைந்தது. இக்கூட்டத்தில் என்.சங்கரய்யா, ஏ.பாலசுப்பிரமணியன், வி.பி.சிந்தன் போன்ற பல தலைவர்களும் கலந்து கொண்டார்கள்.

பி.எஸ்.ஆர். மறைவிற்குப் பிறகு அவரைப் பற்றி எழுதிய கட்டுரையில் தோழர் எம்.ஆர்.வெங்கட்ராமன், பி.எஸ்.ஆரின் குணநலன்களைப் பற்றி எழுதியிருக்கிறார். “வெட்டு ஒன்று; துண்டு இரண்டு என்றுதான் அவர் எப்போதும் பேசுவார். ஒளிவு மறைவென்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை. தவறுகள் அல்லது அநீதி என்று அவர் கருதியதைக் காரசாரமாகக் கண்டிக்கத் தவறமாட்டார். அரசியல் வாழ்க்கையில் ஏற்படக்கூடிய குறைபாடுகளை நீக்கிக் கொள்ள, இத்தகைய அவரது பிரதிபலிப்புகள், பல சந்தர்ப்பங்களில் எனக்கு உதவி புரிந்திருக்கின்றன.

பி.எஸ்.ஆர். பற்றி பி.ராமமூர்த்தி கூறியது. “மாவீரர் தோழர் .பி. சீனிவாசராவ் அவர்களை 1930 ஆம் வருடத்திலிருந்து எனக்குத் தெரியும். 1930 ஆம் வருடம் தேசிய மறியல் போராட்டத்தில் அவர் செய்த வீரத் தியாகங்கள் இன்னும் என் நினைவில் இருக்கிறது. அந்நிய துணி பகிஷ்கார மறியலில் தன்னந்தனியாக நின்று மறியல் செய்வார். கொடூரமான தடியடிப் பிரயோகத்தில் அவர் மண்டை உடைந்து ரத்தம் ஓடும். ஜனங்கள் இதைப்பார்த்து ஆத்திரமுற்று கதர் துணியை அதிகமாக வாங்கிக் கட்டுவார்கள். அன்று கதர் கடைகளில் அதிக வியாபாரம் நடந்தால், “இன்று சென்னையில் சீனிவாசராவ் மறியலா?” என்று கேட்பார்கள். என்னைப் போன்ற தோழர்களைக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்குக் கொண்டு வருவதற்கு அரும்பாடுபட்டார்.”

பி.எஸ்.ஆர். பற்றி ஏராளம் கூற முடியும். அர்ப்பணிப்பு, கொண்ட கொள்கையில் உறுதி, தெளிவு, வாழ்க்கையில் எளிமை, நேர்மை என விளக்கிக் கொண்டே போகலாம். அண்ணல் காந்திஜியை அவருடைய இறுதிக்காலத்தில் நாட்டு மக்களுக்கு அவர் விடுக்கும் செய்தி என்ன என்று கேட்டபோது, என் வாழ்வுதான்தான் விடுக்கும் செய்தி எனக் கூறினார். அதைப்போலவே பி.எஸ்.ஆர் இன் வாழ்வும், பணியும் தான் இன்றைய தலைமுறைக்கு அவர் விடுத்த செய்தியாக எடுத்துக் கொள்வோம்.

பி.எஸ்.ஆர். இன் நூற்றாண்டு ஏப்ரல் 10, 2007 இல் நிறைவுறுகிறது. ஆனால், அவர் துவக்கிய பணி நிறைவு பெறவில்லை. மகத்தான பணியை முன்னெடுத்துச் செல்ல உறுதியேற்போம்.

தமிழக விவசாய மறுமலர்ச்சி, தரிசு நிலத் திட்டம்!

“கைப்பு நிலத்தையும் செப்பனிட்டுப் பயிர்
காத்து கதிர் வளர்த்தேன் – அதன்
கண்ட பலனைப் பறிகொடுத்து நின்று
கண்ணீர் வடிப்பதை நாம் சகியோம்.”

என்றார் பாட்டுக்கோட்டை பட்டுக்கோட்டை

இன்று ஏழை நிலமில்லா மக்களுக்கு 2 ஏக்கர் நிலம் வழங்கும் திட்டத்தை அமல்படுத்த புதிய தமிழக அரசு கொள்கையளவில் முடிவெடுத்துள்ளது. இந்த முடிவினை அதன் தோழமைக் கட்சிகளும், தமிழக மக்களும் வரவேற்றுள்ளன. இத்திட்டம் சிறந்த, நெறிய முறையில் நிறைவேற்றப்படுமானால், தமிழகம் விவசாயத் துறையில் புத்தொளி பெறுவது திண்ணம்.

இந்தியாவில் ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக் காலத்திலும், அதற்குப் பின்னர் சுதந்திர இந்தியாவிலும் நிலவுடைமையில் பல்வேறு மாறுதல்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. இதே மாறுதல்கள் தமிழகத்திலும் நடைபெற்றது. இந்தியா விவசாயம் சார்ந்த நாடு. விவசாயத்திற்கு முன்னுரிமை கொடுப்பதின் மூலம் தான் மக்களின் ஏழ்மை, வேலையின்மை இவற்றைப் போக்க முடியும். இது தமிழகத்திற்கும் பொறுத்தமானதே.

ஆனால், விவசாயத் துறையில் தமிழகத்தில் நடந்தது என்ன? 1960 க்குப் பின்னர் நடந்த பசுமைப்புரட்சியின் மூலம், விவசாயத்தில் பல்வேறு மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. உணவு உற்பத்தி பல மடங்கு பெருகியது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. ஆனால், விவசாய நிலங்களில் இருபோகங்கள், முப்போகங்கள் சாகுபடியாயின. தண்ணீர்த் தேவை அதிகமானது. இடுபொருட்களின் விலைகள் அதிகமாகியது. நிலத்தடி நீரின் தேவை அதிகமாகி, தமிழக நிலத்தடி நீர் முற்றிலும் தீரும் நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. 80 சதவீத நிலத்தடி நீர் உபயோகப்படுத்தப்பட்டு விட்டது. நீர்ப்பாசன வசதிகளைக் காப்பாற்றுவதற்கும், பெருக்குவதற்கும் அரசு உரிய கவனம் செலுத்த வில்லை. விவசாயிகள் உற்பத்தி செய்யும் பொருட்களுக்கு உரிய விலை கிடைக்கவில்லை. இதன் காரணமாக சிறு, குறு விவசாயிகள் கடனிலும், வறுமையிலும் உழன்றனர். கிராமப்புறங்கள் வறுமை யில் உழன்றது. தங்களிடமிருந்த சிறுபகுதி நிலங்களை விவசாயிகள் விற்கத் தொடங்கினர் அல்லது ஈடுவைத்தனர். நிலங்களை இழந்த விவசாயிகள் விவசாயக் கூலிகளாக மாறினர். விவசாயக் கூலி வேலை வாய்ப்புக்களும் குறைந்ததால் வேலைக்காக நகரங்களை நோக்கிச் சென்றனர். தற்போது நகர வளர்ச்சியும், நெருக்கடியில் உள்ளது. தமிழகத்தில் ஏராளமான சிறு நகரங்கள் உருவாகி வருகின்றன.

நிலங்களைப் பகிர்ந்தளிக்க வேண்டும் என்ற கொள்கையின் படி, 1961லும், 1970லும் நிலச் சீர்திருத்தச் சட்டங்கள் தமிழகத்தில் அமலாக்கப்பட்டன. இந்தச் சட்டங்கள் முறையாக அமல்படுத்தப் பட்டிருந்தால், தமிழகத்தில் சுமார் 25 லட்சம் ஏக்கர் உபரியாகக் கிடைக்கும் என்று நில வருவாய் சீர்திருத்தக் கமிட்டி அறிவித் துள்ளது. 1990 வரை உபரி என அறிவிக்கப்பட்ட நிலம் 1.75 லட்சம் ஏக்கர். இந்த நிலங்களைக் கைப்பற்ற முடியாமல், நிலங்கள் சட்ட விரோதமாகப் பதுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளன. எனவே, தமிழகத்தில் நிலச் சீர்திருத்தச் சட்டங்கள் விவசாயிகளுக்கு பெரும் பயனை அளிக்கவில்லை.

மகாத்மா காந்தியின் சீடரான ஆச்சார்யா வினோ பாபாவே, 1951 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 18 ம் தேதி, பூமிதான இயக்கம் என்பதைத் துவக்கினார். இதன்படி, பெரும் பண்ணையார்கள், பணக்கார விவசாயிகளிடமிருந்து நிலங்கள் தானமாகப் பெற்று, அவற்றை ஏழை, எளிய மக்களுக்குப் பகிர்ந்தளிப்பது என்ற கொள்கை வகுக்கப்பட்டது. இதன்படி, தமிழகத்தில் மட்டும் 85,744 ஏக்கர் நிலம் பெறப்பட்டு, அதில் 62,745 ஏக்கர் நிலம் ஏழை மக்களுக்கு வழங்கப்பட்டது. ஆனால், இந்த நிலங்கள் ஏழை மக்களால் சாகுபடி செய்யப்படாமல், நாளடைவில் அந்தந்த பணக்கார விவசாயிகளே நிலங்களைக் கையகப்படுத்திக் கொண்டனர். ஏப்ரல் 2006 ல் திண்டுக்கல் மாவட்டத்தில் நடத்திய ஆய்வில் பூதான் இயக்கத்தில் பெறப்பட்ட 3536 ஏக்கர் நிலத்தில், 1579 ஏக்கர் நிலம் மட்டுமே ஏழை மக்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. மீதமுள்ள 1957 ஏக்கர் நிலம் விநியோகம் செய்யப்படவில்லை.

ஏழை விவசாய மக்களுக்காக ஏற்பட்ட நிலச் சீர்திருத்தச் சட்டங்கள், பூதான் இயக்கம் போன்றவை அவர்களுக்குப் பயனளிக்கவில்லை. அதே சமயம், இடது முன்னணி ஆளுகின்ற மேற்கு வங்கத்தில் நிலச்சீர்திருத்தச் சட்டங்களை கடுமையாக்கி 13 லட்சம் ஏக்கருக்கும் மேலான விவசாய நிலங்கள் அரசால் கையகப்படுத்தப்பட்டன. மேலும், விவசாயத்திற்குப் பொருத்தமில்லாத, அரசின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் உள்ள 6 லட்சம் ஏக்கர் நிலங்களில் பெரும் பகுதியை விவசாயத்திற்குப் பொருத்தமானதாக மாற்ற முயற்சிகள் நடைபெற்று வருகின்றன. மேற்குவங்க பஞ்சாயத்துக்கள் விவசாயிகளின், குறிப்பாக ஏழை விவசாயிகளின் அதிகாரத்தை அதிகரித்துள்ளது.

தமிழகத்திலோ, ஏழை விவசாயிகளின் அதிகாரம் பறிபோகத் தொடங்கியது. சென்ற அதிமுக ஆட்சியில் தமிழக அரசு ஒருங்கிணைந்த தரிசு நில மேம்பாட்டுத் திட்டம் என்ற ஒரு திட்டத்தை அறிவித்தது.  (அரசாணை எம்.எஸ். எண்.189 – 2.7.2002) இதன்படி, தமிழகத்தில் உள்ள 50 லட்சம் ஏக்கருக்கும் அதிகமான தரிசு நிலங்களை பெரும் தொழிற்கழகங்கள், சிறு தொழில் நிறுவனங்கள் மற்றும் கூட்டுறவு அமைப்புகள் நீண்ட கால குத்தகைக்கு எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று அந்த அரசு ஆணையில் குறிப்பிடப்பட்டது. இதன் மூலம் அளிக்கப்படும் நிலத்தின் அதிக பட்ச அளவு 1000 ஏக்கர்கள் ஆகும். தேவை ஏற்பட்டால் இதற்கு மேலும் கூட நிலங்களைப் பெற்றுக் கொள்ளலாம். இதை 30.11.2004 அன்று திட்டக்குழு துணைத்தலைவர் திரு.எம்.எஸ்.அலுவாலியா அவர்களுடன் நடத்திய விவாதத்தின் போது, அன்றைய தமிழக முதலமைச்சர் ஜெ.ஜெயலலிதா குறிப்பிடுகையில், தமிழகத்தில் தற்போது தரிசாக உள்ள சுமார் 2 மில்லியன் ஹெக்டேர் நிலத்தையும் மற்றும் நிரந்தரமாக தரிசாக இருக்கும் நிலங்களையும் படிப்படியாக சாகுபடியின் கீழ் கொண்டு வருவதற்காக தரிசு நில மேம்பாட்டு அடங்கல் திட்டம் ஒன்றையும் நான் தொடங்கி வைத்துள்ளேன். இவ்வாண்டில், இத்திட்டத்தின் கீழ் நல்ல முன்னேற்றம் ஏற்படும். முதல் நிலைத் துறைக்கான எங்களது புதிய உத்திகளில் பயிர்களைப் பல திறப்படுத்துதல், பண்ணை உற்பத்தியைப் பெருக்குவதற்கான புதிய தொழில் நுட்ப உத்திகள் போன்றவை அடங்கும்.

அன்றைய முதலமைச்சரின் இந்த அணுகு முறை, உலகமயமாதல் கொள்கையோடு ஒன்றிணைந்தது. இக்கொள்கை யின் காரணமாக ஆங்காங்கு விவசாயக் கிளர்ச்சிகள் எழுந்தன. தமிழகத்தின் முற்போக்குச் சக்திகள் ஒன்றிணைந்து இச்செயலைக் கண்டித்தனர்.

தற்போது பதவி ஏற்றுள்ள புதிய அரசு ஏழை விவசாயிகளின், நிலமற்ற விவசாயக் குடும்பங்களின் வறுமை நிலையைப் போக்க, ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் 2 ஏக்கர் விவசாய நிலம் வழங்கும் திட்டத்தைத் துவக்க உள்ளது. இதன் முதற்கட்டமாக செப்டம்பர் 17 ம் தேதி, திருவள்ளூர் மாவட்டத்தில் மாண்புமிகு. முதல்வர். கருணாநிதி அவர்கள் ஏழை விவசாயக் குடும்பங்களுக்கு 2 ஏக்கர் நிலம் வழங்குகிறார்.

இத்திட்டம் தமிழகத்தில் முறையாக செயல்படுத்தப்பட்டால், ஏழை விவசாயிகளின் வாழ்வில் ஒரு விடியலைக் காணலாம். தற்போது தமிழகத்தில் 2003 – 04 ஆண்டின் பருவம் மற்றும் பயிர் அறிக்கையின் படி, நடப்புத் தரிசு நிலங்கள் 9,53,963 ஹெக்டேரும், மற்ற தரிசு நிலங்கள் 18,62,861 ஹெக்டேரும் உள்ளது. மேய்ச்சல் நிலங்கள் 1,13,474 ஹெக்டேரும் உள்ளது. இந்த நிலங்களைத் தவிர

மடங்களுக்கான நிலங்கள் – 23,207 ஹெக்டேர்
கோயில் நிலங்கள் – 1,75,759 ஹெக்டேர்

நிலங்களும் உள்ளன. இந்த நிலங்களை அரசு கையகப்படுத்தி, ஏழை விவசாயிகளுக்கு வழங்க முடியும். தமிழகத்தில் தற்போது 60,62,786 ஆண்களும், பெண்களும் விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர் களாக உள்ளனர். சராசரியாக 15,15,696 விவசாயக் கூலிக் குடும்பங்கள் உள்ளன.

தமிழகத்தில் உள்ள தரிசு நிலங்கள் மற்றும் கோயில், மடங்களின் நிலங்கள்

நிலங்கள் ஹெக்டேர் ஏக்கர்
நடப்புத் தரிசு நிலங்கள் 9,53,963 23,57,293
மற்ற தரிசுகள் 18,62,861 46,03,229
மொத்தம் 28,16,824 69,60,522
நிலங்கள் ஹெக்டேர் ஏக்கர்
மடங்களுக்கான நிலங்கள் 23,207 57,345
கோயில் நிலங்கள் 1,75,759 4,34,309
மொத்தம் 1,98,966 4,91,654

 ஆதாரம் பருவம் மற்றும் பயிர் அறிக்கை (2003 – 04) – தெற்கு ஆசியாவில் நிலச்சீர்திருத்தம் – பக்கம் 36

இத்திட்டம் தமிழகத்தில் முழுமையாக அமல்படுத்தப் பட்டால், விவசாயத்தில் பெரும் மாறுதல்கள் ஏற்படும். உலகில் உணவு மற்றும் விவசாய அமைப்பு (FAO) 6 நாடுகளில் மேற்கொண்ட ஆய்வில் நில விநியோகம் செய்யப்பட்ட சிறு விவசாயிகளின் உற்பத்தி பெருமளவில் அதிகரித்துள்ளது. உலகவங்கியின் உலக வறுமையைத் தகர்ப்போம் என்ற வெளியீட்டில், தாய்லாந்து நாட்டில் 2 ஏக்கரிலிருந்து 7 ஏக்கர் வரை உள்ள விவசாய நிலங்களின் நெல் உற்பத்தி ஏக்கருக்கு 60 சதம் வரை உயர்ந்துள்ளது எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அமெரிக்க நாட்டில் பிரான்ஸஸ் லேப்பி மற்றும் ஜோசப் காலின்ஸ் என்ற இரு ஆய்வாளர்கள் மேற்கொண்ட ஆய்வில் 1960 லிருந்து 1973 வரை உள்ள 13 ஆண்டுகளில் சிறு விவசாயிகளின் நிகர வருமானம் அதிகரித்துள்ளது. உலக உணவு மற்றும் விவசாய அமைப்பு (FAO) வெளியிட்டுள்ள 2000 ஆம் ஆண்டு விவசாயத்தை நோக்கி என்ற வெளியீட்டில், நிலங்களைச் சரிசமமாகப் பகிர்ந்தளிப்பு முறை விவசாயத்தில் பெரும் மாற்றத்தை உருவாக்கும். பெரு விவசாயிகள் உற்பத்தி செய்வதை விட, சிறு விவசாயிகள் அதிக உற்பத்தி செய்ய முடியும் என்பதையும் அது குறிப்பிடுகிறது. இதன் மூலம் அந்தந்த நாட்டின் வறுமையும், வேலை யின்மையும் ஒழியும் என்பதையும் அது குறிப்பிடுகிறது. இந்தியாவின் மொத்த நிலங்களில் 5 சதவீத நிலங்கள் ஏழை மக்களுக்கு வழங்கப்பட்டால், அது நாட்டின் 35 சதவீத ஏழ்மையை ஒழித்து விடும் என்பதை திரு.பாரத் தோக்ரா என்ற சுற்றுச்சூழல் ஆய்வாளர் தனது கட்டுரையில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

1979 ல் கூடிய நிலச் சீர்திருத்தமும், ஊரக வளர்ச்சியும் பற்றி ஆய்வு செய்த உலக மாநாட்டில் தங்களுடைய உறுதி மொழியாக கிராமப்புற ஏழை மக்களுக்கு நிலங்களின் மீது உரிமை வேண்டும் என்பதை ஏற்றுக் கொண்டார்கள். இதேபோல், 1995, 1996 ல் கூடிய பசியும், வறுமையும், உலக உணவு ஆகிய இரண்டு மாநாடுகளிலும், வறுமையையும், பசியையும் போக்க மக்களுக்கு நில உரிமை வேண்டும் என்பது வலியுறுத்தப்பட்டது. தற்போது தமிழகத்தில் விநியோகம் செய்ய உள்ள தரிசு நிலங்களில் 22 சதவீதம் மாநிலத்தில் ஒரு பெரும் மாற்றத்தை உருவாக்கும். எனவேதான் இத்திட்டம் ஒரு தொலை நோக்குப் பார்வையோடு செயல்படுத்த அரசு திட்ட மிட்டுள்ளது. தமிழகத்தில் இதுவரை எந்த ஒரு அரசும் மேற் கொள்ளாத இந்தத் திட்டத்தை தற்போதைய தமிழக அரசு மேற்கொள்ளத் திட்டமிட்டுள்ளது. அண்டை  மாநிலங்களான ஆந்திராவில் 42.02 லட்சம் ஏக்கர் நிலமும், கர்நாடகாவில் 13.72 லட்சம் ஹெக்டேர் நிலமும், 4.57 லட்சம் ஹெக்டேரும் தரிசு நில விநியோகத் திட்டத்தின் கீழ் விநியோகிக் கப்பட்டுள்ளன. ஆனால், தமிழகத்தில் இதுவரை 2.7 லட்சம் ஹெக்டேர் நிலங்கள் மட்டுமே இதுவரை விநியோகிக்கப்பட் டுள்ளது. தமிழகத்தில் உள்ள தரிசு நிலங்கள் மட்டுமல்லாது, கோயில்கள், மடங்கள் மற்றும் டிரஸ்ட் போன்றவைகளின் பெயர் களில் ஏகபோகங்களை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் நிலக் குவியல் களையும், முறைப்படி அரசு கையகப்படுத்த வேண்டுவது மிகவும் அவசியமாகிறது. இந்த நிலங்களையும், கையகப்படுத்திக் கூட ஏழை விவசாயிகளுக்கு விநியோகம் செய்ய முடியும். இதுவும் தற்போதைய தமிழக அரசின் கவனத்தில் உள்ளது.

இந்த தரிசு நில விநியோகத் திட்டத்தில் அரசு பிரதானமாகக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியவைகள்:-

  1. கிராம விவசாயக் கணக்குகளில் கொடுக்கப்படும் நிலங்களின் உரிமை அந்தந்த விவசாயிகளின் பெயரில் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும்.
  2. கொடுக்கப்படும் நிலங்களை வாங்கவோ, விற்கவோ, ஈடுவைக்கவோ முடியாதபடி பதிவு செய்தல் அவசியம்.
  3. நிலங்களுக்கு நீர்ப்பாசன வசதிக்கான கடன்கள், பயிர்க் கடன்கள் போன்றவை நீண்டகாலத் தவணைகளில் திருப்பிச் செலுத்துதல் திட்டத்தின் கீழ் கிராமப்புற விவசாயக் கூட்டுறவுச் சங்கங்கள் மற்றும் தேசியமயமாக்கப்பட்ட வங்கிகள் இவைகளின் மூலம் வழங்கப்பட வேண்டும்.
  4. அந்தந்த கிராமங்களில் ஒரு கண்காணிப்புக்குழு அமைக்கப்பட்டு, வருவாய் அதிகாரிகளுக்கு உதவியாக இக்குழு செயல்பட வேண்டும்.

இத்திட்டம் தமிழகத்தில் முழுமையாக நிறைவேற்றப் பட்டால், தமிழகத்தின் விவசாயம், பொருளாதாரம் இவைகளில் பெரும் மாற்றங்கள் ஏற்பட வாய்ப்புகள் உள்ளது. குறிப்பாக, ஏழை விவசாயிகள், விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர்கள் இவர்களின் வாழ்க்கையில் பெரும் மாறுதல்களையும், வளர்ச்சிகளையும் இத்திட்டம் உருவாக்கும். அந்த மக்களின் வாங்கும் சக்தி, வாழ்க்கைத் தரம் முதலியன உயரும். இத்திட்டத்தை முழு முயற்சியோடு செயல்படுத்த தமிழக அரசும், துறை சம்பந்தப்பட்ட அமைச்சர்களும், அதிகாரிகளும் மிகத் தீவிரமாக செயல்படுத்த முன்வர வேண்டும். இத்திட்டத்தை முழுமையாக நிறைவேற்றும் போது, பொறுப்பற்ற அதிகாரிகள், திட்டத்தை நசுக்க நினைக்கும் அரசியல்வாதிகள், கிராமப்புறத்தில் ஏழை விவசாயிகளை அடக்கியாளும் நில உடைமையாளர்கள் மற்றும் சமூக விரோதிகளால் இடையூறு ஏற்பட வாய்ப்பு உண்டு. அரசு இவைகளை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இத்திட்டம் முழுமையாக நிறைவேற்றப்பட்டால், தமிழகத்தில் ஏழை மற்றும் தலித் மக்களின் வாழ்வில் ஒரு மிகப் பெரும் மறுமலர்ச்சி ஏற்படும்.

நில உடமையின் இன்றைய பிரச்சினைகள்

பணப்புழக்க பண்பாடு எங்கெனும் பரவி விட்ட 21ஆம் நூற்றாண்டில் நிலம், உணவு, வேலை என்ற பழைய முழக்கங்களை, மீண்டும், மீண்டும் மூச்சு விடாமல் ஜெபிக்கும் மார்க்சிஸ்ட்டுகள் உருப்படமாட்டார்கள் என்று தாராளமய பாடங்களால் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட படிப்பாளிகள் கூட்டம் நம்மை ஏகடியம் செய்யலாம்.

உலகமய நாகரீகத்தின் கதாநாயகனாக காட்சி தரும் அமெரிக்க ஜனாதிபதி ஜார்ஜ் புஷ்ஷிலிருந்து, அதிரடி அறிவிப்பு முதலிட நாயகி தமிழக முதல்வர் வரை வாரி வழங்குகிற அறிவுரைகளை மண்டையில் ஏற்றிக் கொள்ளாத மரமண்டை மார்க்சிஸ்ட்டுகள் என்று பத்திரிகைகளில் கைவலிக்க எழுதும் மேதைகள் நம்மை ஏசலாம். அந்த மாண்புமிகுகளின் அறிவுரைகள் என்ன?

வறுமை, வறுமை என்று புலம்பாதே பணம் பண்ணு வறுமை ஓடிவிடும்:! பணம் பண்ணுகிற சுதந்திரத்தை உலகளவில் காக்கவே, அணுகுண்டுகளும், அதிரடிப் படைகளும் உலகளவில் சுற்றிவரச் செய்துள்ளேன் என்று ஜார்ஜ் புஷ் கூட்டம் தோறும் பேசுவதை டி.வி.யில் கேட்கலாம்.

தமிழக முதல்வர் அடிக்கடி வலியுறுத்தி பேசுவதென்ன?

உணவுப் பயிர் செய்து வறுமையில் வாடாதே பணப் பயிர் செய்து பணக்காரனாக ஆகு. (அம்மாவிற்கு வரலாறு தெரியாது. பிரிட்டீஷ் வியாபாரிகள்தான் நமது விவசாயிகளைப் பார்த்து உணவுப் பயிர் செய்யாதே, கஞ்சா, அவுரி போன்ற பணப்பயிர் செய் என்று அறிவுரை வழங்கினார்கள். அதன் பிறகு நாம் வேகமாக அடிமையாக ஆனோம்.)

இந்த அறிவுரைகளுக்கும் ரொட்டி கிடைக்கவில்லையா? கேக் சாப்பிடுங்கள் என்று 216 ஆண்டுகளுக்கு முன் உப்பரிகையிலே நின்ற பிரான்சு நாட்டு மகாராணி வீசியெறிந்த அறிவுரைக்கும், ஏகப்பட்ட வேற்றுமைகள் உண்டு என்றாலும் யாரும் மறுக்க முடியாத ஒரு ஒற்றுமை உண்டு. இந்த அறிவுரைகள் எல்லாம், அதிகார போதை தலைக்கேறியதால் ஏற்பட்ட மமதையில் வெளிவந்த உளறல்கள்.

பணம் பண்ணுவதால் வறுமை ஓடிவிடும் என்றால் வங்கிகளிலே புழுத்துக் கிடக்கும் பணம் என்றோ வறுமையை ஓட்டியிருக்க வேண்டும். பணப் பெருக்கத்தை, பணவீக்க வியாதி என்று நிபுணர்கள் கூறமாட்டார்கள். இந்த அறிவுரையின் உள்ளார்ந்த பொருள் என்னவெனில்; நிலத்தையும், தொழிலையும் பயன்படுத்தி உழைப்பாளர்கள் உற்பத்தி செய்யட்டும். அவர்கள் உணவிற்கே அல்லாடட்டும். நீ பணம் பண்ணுவதிலேயே குறியாக இரு என்பதுதான். இந்த உளறல்கள் எதை உணர்த்துகின்றன! நிலம், உணவு, வேலை என்பது  மிக அடிப்படையான சமூக பிரச்சினைகள்.  நிலம் ஒரு நாட்டின் பொருளாதாரத்தின் உயிர் மூச்சு என்பதை உணர்வதற்கே ஒரு ஞானம் தேவைப்படுகிறது.

அதற்கு மேல் இப்பிரச்சினையில் தெளிவைப் பெற வேண்டியிருக்கிறது. தெளிவு இருந்தால்தான் தீர்வுகளை தேட முடியும், அந்த தீர்வும் மக்களின் பங்கெடுப்பில்லாமல் நடைமுறைக்கு வராது. இதையெல்லாம் அதிகார மமதையில் உளறுகிற புஷ்ஷூகளும், அம்மாக்களும் அவர்களது பரிவாரங்களும் புரிந்து கொள்ள மறுக்கிறார்களே என்ற கவலை நமக்கில்லை. ஆனால், பொருளாதார வளர்ச்சியையும், மானுட சமத்துவத்தையும் பிரிக்க கூடாது என்று ஏற்றுக் கொள்ளும் நமது பிரதமர் போன்ற அரசியல் செல்வாக்குள்ள பொருளாதார நிபுணர்கள் கூட மார்க்சிஸ்ட்டுகளை அவதூறு செய்வதில் முனைப்புக் காட்டுகிறார்களே தவிர புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்பதில்லை. போதுமான அரசியல் ஆதரவு இல்லையென்றாலும், உலகளவில் அங்கீகாரம் பெற்ற பொருளாதார நிபுணர் அமர்த்தியா சென் போன்றவர்கள் கூறுவதைக் கூட இவர்கள் செவி மடுப்பதில்லை என்ற கவலை நமக்குண்டு.

பிரதமரானாலும், மார்க்சிஸ்ட்டுகளானாலும் அனைவரும் மக்களிடமிருந்து கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். நிலம், உணவு, வேலை ஆகியவைகளின் இன்றைய பிரச்சினைகளையும், அதற்கான தீர்வு தேடும் முயற்சிகளையும் மக்களின் கவனத்திற்கு கொண்டு செல்வது அவசியம் என்று மார்க்சிஸ்ட்டுகளாகிய நாம் கருதியதாலேயே ஒரு பிரச்சார இயக்கம் நடத்த மாநாட்டிலே முடிவு செய்தோம்.

இன்று மனம் விட்டு பேசுகிறபொழுது மக்கள் என்ன பேசு கிறார்கள், பொது இடங்களில் அவர்கள் எதை அலசுகிறார்கள், வம்பளப்புகளில் அதிகமாக அடிபடும் பிரச்சினைகள் என்ன? சங்கடங்களை மறக்க எதைச் சார்ந்து நிற்க தள்ளப்படுகிறார்கள். இவைகளை கவனியுங்கள் எண்ணிக்கையில் பல, பல கோடிகள் இருக்கும். கிராமப்புற ஏழைகளும், நகர்ப்புற ஏழைகளும் ஒன்றுக்காக ஏங்குவது தெரியும்.

தங்களது ஒற்றுமையின் வலிமையை காட்டவல்ல அமைப்பிற்காக ஏங்குகிறார்கள். இன்றைய அரசியல் தலைவர்கள் மீது நம்பிக்கை இழந்து நிற்கிறார்கள். சுயநலமிகளும், ஒழுக்கங்கெட்டவர்களும் அரசியலிலே ஆதிக்கம் செய்வதைக் கண்டு குமுறுகிறார்கள். அந்த ஏழைகள் நம்மிடம் எதிர்பார்ப்பதெல்லாம், ஒழுக்கத்தையும் சமத்துவத்தையும் வாய்வீச்சுகளை தாண்டி செயல்படுத்தவல்ல ஒரு அரசியல் கட்சியையே.

அத்தகைய கட்சியைத் தாருங்கள், எங்களது ஒற்றுமை பலத்தால், பொருளாதார வளர்ச்சியையும், சமத்துவத்தையும் இணைக்கும் அற்புதங்களை செய்வோம் என்று அவர்கள் வழியிலே நமக்கு உணர்த்திக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

I

நிலம், உணவு, வேலை இம்மூன்றின் நிலவரங்கள் என்ன? பிரச்சினைகள் என்ன? வரலாற்று ரீதியாக தீராமல் இருக்கும் மூத்த பிரச்சினைகள், புதிய சூழலால் ஏற்படும் புதிய பிரச்சினைகள் எவை, எவை இவைகளை சற்று சிரமப்பட்டு புரிய வேண்டியதிருக்கிறது.

நிலம் என்பது சமூக உழைப்பால் சொத்துக்களை உருவாக்க இயற்கை தந்த சொத்தாகும். ஒரு சமூகத்தில் அதாவது இந்தியாவில் நிலம் எப்படி பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பது மிக அடிப்படையான கேள்வி.

  1. பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும், மக்களிடையே ஏற்றத் தாழ்வை போக்கி சமத்துவத்தை அடைவதற்கும் உரிய கருவியாக நிலம் பயன்படுத்தப்படுகிறதா? அல்லது
  2. சிலர் சொத்துக்களை சேர்க்க, மக்களின் உழைப்பை சுரண்டும் கருவியாக நிலம் உள்ளதா? அல்லது
  3. சுதந்திரத்தை பறிக்கவும், நாட்டு மக்களின் பொருளாதார வளர்ச்சியை சீர்குலைப்பதற்கும் நிலம் ஒரு கருவியாகப் போகும் நிலை உள்ளதா?

இக்கேள்விகளுக்கு பதில் வரலாற்று ரீதியாக அலசினால்தான் கிடைக்கும். இந்தியாவின் வரலாறு கூறுவதென்ன?

வரலாற்றின் ஒரு கட்டத்தில் நிலத்தின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்த ஒரு கூட்டம், நிலத்தில் பாடுபடும் விவசாயினர் என வர்க்கப் பிரிவினை எழுந்தது. மக்களின் கூட்டு உழைப்பால் நிலத்தில் விளைபவைகளை வர்ணாஸ்ரம தர்ம அடிப்படையில் மக்களிடையே பகிர்ந்து கொள்ளும் அசமத்துவ பகிர்வு முறை நுழைக்கப்பட்டது.

இந்த வர்ணாஸ்ரம தர்மம், பாவம், புண்ணியம் என்ற மத நம்பிக்கைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இம்மண்ணில் பிறந்த மனிதர்கள் அனைவரும் சமஉரிமை படைத்தவர்கள் என்பதை மறுக்கும் தர்மம். இந்த தர்மத்தின் மூலம் சொத்துக்களை உருவாக்கும் நிலம் பொதுவானதாக இருந்தாலும், அதில் உருவாகும் விளைச்சல் உழைப்பவனுக்கு இல்லை என்றது. சுரண்டல் தர்மம் தெய்வாம்ச விளக்கங்களால் நிலை நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. அன்று நிலம் பொதுவுடைமையாக இருந்ததாக பழைமைவாதிகள் கூறுவர்.

ஆனால் மார்க்சிஸ்ட்டுகள் அந்த வாதத்தை மறுக்கிறார்கள். அன்று மக்கள் தொகை குறைவு; நிலப்பரப்பு முழுவதும் பயன்பாட்டிற்கு கொண்டு வரப்படவில்லை, நிலவுடைமை என்ற பிரச்சினையே எழவில்லை. வர்னாஸ்ரம தர்மம் சமூக வாழ்வில் புகுந்த பிறகு விவசாயம், ஆடு, மாடு வளர்த்தல், கிராம சுகாதாரம் பேனல் ஆகியவற்றில் நேரடியாக ஈடுபடும் ஆணும், பெண்ணும் பட்டி மாடுகளாக கருதப்பட்டனர். இவர்கள் உணவைப் பெறும் உரிமை இருந்தாலும், விருப்பப்படி செயல்பட முடியாதவர்களாக, சுயமரியாதை அற்றவர்களாக, உழைப்பிற்குரிய பங்கை பெற முடியாதவர்களாக இருந்தனர். எல்லா வகையிலும் உழைக்கும் பெண்கள் நிலை ஆண்களை விட மோசமாக இருந்தது. இந்த பகிர்வுமுறை ஒரு தேக்கத்தை, விளைவித்தது.

வரலாறு இப்படியே நகரவில்லை; வர்னாஸ்ரம தர்மத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் குமுறல்கள் எழுச்சிகள் ஏட்டிலே இடம் பெறாமல் போயிருக்கலாம். ஆனால், வரலாற்றை இழுக்கும் சக்தியாக அவைகள் இருந்தன. அவர்கள் விரும்புகிற திசையில் வரலாறு நகரவில்லை என்றாலும், மார்க்ஸ் குறிப்பிட்டது போல் வரலாற்றில் மாற்றங்காண அவர்கள்தான் காரணமாய் இருந்தனர்.

II

வரலாற்றின் அடுத்த கட்டத்தில் வியாபாரம் செய்ய வந்தவர்கள், நம்மை அடிமையாக்க நிலத்தை கருவியாக்கினர். பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியவாதிகளால் நமது சுதந்திரத்தை பறிக்கவும், நமது பொருளாதார வளர்ச்சியை சீர்குலைக்கவும் நிலம் பயன்படுத்தப் பட்டது.

1793 இல் நிரந்தர குடியிருப்புச் சட்டம் என்ற சட்டத்தின் மூலம், நிலவுடைமையை உருவாக்கினர். இதன் மூலம் ஜமீந்தாரி முறையை புகுத்தினர். சில இடங்களில் நிலவுடைமையாளர்களையும் அனுமதித்தனர். நேரடியாக வரி செலுத்தும் உடைமையாளர்கள் என்ற ரயத்துவாரி முறையையும் புகுத்தினர். இதன் விளைவாக வர்னாஸ்ரம தர்ம அடிப்படையில் விளைச்சலில் உள்ள கொஞ்ச நஞ்ச பகிர்வு உரிமையையும் விவசாயத்தில் நேரடியாக ஈடுபடுபவர்கள் இழந்தனர். பண்ணை அடிமைகளாகவும், குத்தகை விவசாயிகளாகவும், உழைப்பாளர்கள் மாற்றப்பட்டனர். ஒட்டக் கூத்தன் பாட்டுக்கு இரட்டைத் தாழ்ப்பாள் என்ற கதைபோல் விவசாயிகள் வாழ்வு ஆனது. வர்னாஸ்ரம தர்மம் ஒழிய போராடியவர்கள், அதை விட நிச்சயமற்ற வாழ்விற்கும் உரிமைகள் இல்லாத உழைப்பிற்கும் தள்ளப்பட்டனர். வர்ணாஸ்ரம தர்மம் புகுத்திய ஏற்றத் தாழ்வும் அப்படியே நீடித்தது.

வர்ணாஸ்ரம தர்ம அடிப்படையிலான பகிர்வு முறையே நம்மை பிரிட்டன் நாட்டு ஏகாதிபத்தியவாதிகள் அடிமைப்படுத்திட வழிவகுத்தது. தமிழ்நாட்டில் மூவேந்தர்கள் ஆட்சி காலத்திலிருந்து, பின்னர் வந்த மராட்டிய மன்னர்கள், கிருஷ்ணதேவராயர், நாயக்கர்கள், நவாப்புகள் ஆட்சி காலம் வரை இந்த தர்மமே ஆட்சி செய்தது. இவர்கள் காலங்களில் ஏரி, குளங்கள் மற்றும் மராமத்துப்பணிகள் மற்றும் விவசாயத்திற்குரிய அடிப்படைகள், சமூக உழைப்பால் வீட்டுக்கொரு ஆள் வீதம் பங்கெடுத்து பாதுகாக்கப்பட்டன. ஆனால், நிலத்தில் விளைந்தது மானுட சமத்துவ தர்மத்தை நிராகரித்தே பகிர்வு செய்யப்பட்டன. விவசாயிகள் மற்றும் உழைப்பாளர்கள் ஆட்சியாளர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டனர். வெள்ளை ஏகாதிபத்தியம் இந்த நிலையை தனக்கு சாதகமாக்கிக் கொண்டது. பெரும்பான்மை உழைப்பாளி மக்களின் ஆதரவு பெறா மன்னர்களை எவ்வளவு விசுவாச படையிருந்தாலும் வெல்வது எளிது என்று கண்டு கொண்டனர். பிரிட்டீஷ் ஏகாதிபத்தியவாதிகள் கொண்டு வந்த 1793 நிரந்தர குடியிருப்புச் சட்டம் கொண்டு வந்த கொடுமைகள் பல. நிலம் சிலர் கையில் குவிந்தது. சுதந்திரத்திற்கு சற்று முன்னால் உள்ள புள்ளி விபரப்படி கிராமப்புறத்தில் நிலமற்ற விவசாயிகளின் எண்ணிக்கை 70 சதத்தை எட்டியது. 10 சதம் பேர் கையில் நிலம் குவிந்தது.

அந்நிய நிறுவனங்களான ரயில்வே, தேயிலை தோட்டம் போன்ற பங்குதாரர் நிறுவனங்களின் கையில் கையில் பல கோடி ஏக்கர் நிலங்கள் சிக்கின. நிலபிரபுக்களோ, ஜமீந்தார்களோ ஏரி, குளம் மராமத்து ஆகிய பொது வேலைகளை செய்யாமல் கைவிட்டனர். ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளாக கிராமப்புற மக்களின் கூட்டுழைப்பால் உருவான விவசாயஅடிப்படைக்குரிய மராமத்து வனப்பாதுகாப்பு எல்லாம் சிதறின. இந்தியாவைப் பற்றி மார்க்ஸ் எழுதும் பொழுது நிலத்திற்கு ஏற்பட்ட சீரழிவை குறிப்பிடுகிறார். பிரிட்டீஷ் வருவதற்கு முன்னால் இந்திய மன்னர்கள் மூன்று இலாக்காக்களை கொண்டிருந்தனர். ஒன்று வெளிநாட்டுக் கொள்ளை இலாகா, அதாவது அண்டை நாட்டின் மீது படையெடுத்து அங்கிருப்பதை கொள்ளை அடிக்கும் இலாகா இரண்டாவது உள்நாட்டு கொள்ளை இலாகா, அதாவது நிலத்தில் விளைவதை அபகரிக்கும் இலாகா மூன்றாவது மராமத்து இலாகா அதாவது ஏரி, குளம், கால்வாய் போன்ற பாசன வசதிகள், சாலை வசதிகள் செய்கிற இலாகா.

வெள்ளையர்கள் ஆட்சி புகுந்தவுடன் உள்நாட்டு கொள்ளை, வெளிநாட்டு கொள்ளை ஆகிய இரண்டு இலாக்காக்களை வைத்துக் கொண்டு மூன்றாவது மராமத்து இலாகாவை மூடிவிட்டனர் அல்லது கைகழுவி விட்டனர் என்கிறார்.

பிரிட்டீஷ் அரசு புகுத்திய நிலவுடைமை சட்டத்தாலும், உணவுப் உற்பத்தியை விட பணப்பயிருக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க தள்ளப்பட்டதாலும், பாசனப் பாதுகாப்பு விரிவாக்கம் செய்யப்படாமல் விடப்பட்டதாலும் பெரும்பான்மையான கிராமப்புற மக்கள் விவசாயத்தை நம்பி நிற்கிற நிலையில் பஞ்சங்கள் வந்தன. பிரிட்டீஷ் வரலாற்று ஆசிரியர்கள், மக்கள் தொகை பெருக்கமே அன்றைய பஞ்சங்களுக்கு காரணங்கள் என்கின்றனர். பஞ்சம் என்பது இயற்கையின் சாபங்களில் ஒன்று என்ற மால்தூசின் கருத்து பரப்பப்பட்டது. இது எதார்த்தமல்ல; இன்றும் வெள்ளமும் வறட்சியும் இயற்கையின் சாபங்கள் என்றே வலியுறுத்துகின்றனர்.

1932-33 வருட புள்ளி விவரப்படி பிரிட்டீஷ் இந்தியாவின் மொத்த பரப்பு 67 கோடி ஏக்கர் ஆகும். இதில் விவசாய உற்பத்திக்கு 23 கோடி ஏக்கர் நிலம் தான் பயன்பட்டது. மீதி 44 கோடி ஏக்கர் கன்னி நிலமாக இருந்தது. விவசாய உற்பத்தி நடந்த 23 கேடி ஏக்கரில் சுமார் ஐந்து கோடி ஏக்கர் நிலம் தான் பாசன வசதி பெற்று இருந்தது. மீதி 18 கோடி ஏக்கர் நிலம் மழையை நம்பி இருந்தது. பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கடைசி காலத்தில் ஏற்பட்ட பஞ்சம் யுத்தத்தின் கொடுமையாகும். முதலாளித்துவ உலகமய பொருளாதார தன்மைகளின் விளைவாகும். 1943 இல் இந்த வங்க பஞ்சம் உலகளவு அறிந்த பஞ்சமாக இருந்தது. 30 லட்சம் மக்கள் பட்டினியில் செத்தனர். இக்காலத்தில் உணவுப் பொருட்களின் விலையை உயர்த்தி கள்ள மார்க்கெட்காரர்கள் பெரும் பணக்காரர்களாயினர்.

பிரிட்டீஷ் வியாபாரிகள் உணவை சண்டையிடும் நட்பு நாடுகளின் ராணுவத்திற்கு ஏற்றுமதி செய்து கொள்ளை லாபம் ஈட்டினர். அவர்களைப் பொறுத்தவரை பஞ்சமும் யுத்தமும், பணம் குவிக்க கிடைத்த வரப்பிரசாதம். மக்களுக்கோ, மரண வேதனை. இந்தப் பஞ்சத்திற்கு முக்கிய காரணம் அரிசி ஏற்றுமதியும் பணவீக்கமும் ஆகும். வங்கப் பஞ்சம் மக்கள் நினைவிலிருந்து அகலக் கூடாது என்று கருதிய வங்க எழுத்தாளர்கள் நெஞ்சை உருக்கும் நாவல்களை எழுதினர். 1973ல் சத்தியஜித்ரே தூரத்து இடி என்ற படத்தின் மூலம் வங்கப் பஞ்சத்தை கண்முன் நிறுத்தினார். மிருனாள் சென் பஞ்சத்தை தேடி என்ற படம் எடுத்தார். மேற்குவங்க மக்களின் புரட்சிகர பண்பாட்டிற்கு இவைகள் வலுவான அடிப்படை போட்டன.

III

பிரிட்டீஷ் அரசின் நிலஉடமை சட்டம், கொண்டு வந்த அவலங்கள் பல வீரம் செறிந்த விவசாயிகளின் போராட்டத்தை தூண்டின. உழுபவனுக்கு நிலம், குத்தகை பாதுகாப்பு ஆகிய இரண்டும் சுதந்திரப் போரின் முழக்கமானது. நாடு விடுதலை பெறாமல், நில உடமையில் மாற்றம் ஏற்படாது என்பதால் சுதந்திரத்திற்காக மக்கள் எழுச்சியுற்றனர். விடுதலை கிடைத்தது ஆனால் வர்ணாஸ்ரம் தர்மத்தை எதிர்த்த போர் எப்படி தோல்வியில் முடிந்ததோ அதுபோல் நிலத்திற்கான எழுச்சியும் தோல்வியில் முடிந்தது. கம்யூனிஸ்ட்டுகளின் தலைமையில் விவசாயிகள் நடத்திய இயக்கங்களை பிரிட்டீஷ் அரசைப் போலவே, ஆட்சியை கைப்பற்றிய காங்கிரஸ்காரர்கள் அடக்கினர். அந்த வீரம் செறிந்த வரலாறு ஏழை விவசாயிகளின் குறுதியால் எழுதப்பட்டன. ஏட்டளவில் மறைக்கப்பட்டன. திரித்துக் கூறப்பட்டன.

தெலுங்கானா பகுதி விவசாயிகள் இயக்கம் நாட்டுக்கே முன்உதாரணமாக இருந்தது. உழுபவனுக்கு நிலம், குத்தகை பாதுகாப்பு என்ற சுதந்திரப் போரின் முழக்கத்தை வெற்றிகரமாக அவர்கள் நிறைவேற்றினர். கிராமம் தோறும் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பஞ்சாயத்து அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது. நிலப்பிரபுக்களின் நிலம், கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் பகிர்வு செய்யப்பட்டது. தவறு செய்யும் உறுப்பினரை கிராம சபை நீக்கி வேறு ஒருவரை நியமித்தது. இந்த நியாயமான, நேர்மையான ஜனநாயக அமைப்பை உருவாக்குவதற்காக அவர்கள் சிந்திய ரத்தம் ஏராளம். உழுபவனுக்கு நிலம் என்ற சுதந்திர முழக்கம். நேர்மையாகவே காங்கிரஸ் தலைவர்களால் முன்வைக்கப் பட்டிருந்தால் தெலுங்கானா விவசாயிகள் செய்ததை நேரு அரசு ஏற்று சட்டப் வடிவம் கொடுத்து நாடு தழுவிய முறையில் கொண்டு வர முயற்சித்திருக்கும். ஆனால் முதல் சுதந்திர அரசு ராணுவத்தை ஏவி தெலுங்கான அமைப்பை குலைத்தது. பல ஆயிரம் கம்யூனிஸ்ட்டு களை கொன்றது. கம்யூனிஸ்ட்டுகளையும், விவசாய சங்க தலைவர்களையும் சமூக விரோதிகளாக வன்முறையளர்களாக சித்தரித்து வரலாற்றையும் எழுதியது. அது நிலச் சீர்திருத்தத்தை வன்முறையில்லாமல் கொண்டுவரப் போவதாக பசப்பியது. பூதான இயக்கம் நடத்தியது.

1951-55 முதல் ஐந்தாண்டு திட்டம் முழுவதும் காங்கிரஸ் அரசு நில உடமை பற்றி ஆய்வு செய்ய கழித்தது. பிரிட்டீஷ் ஆட்சியால் கைவிடப்பட்ட பாசன வசதியை செய்ய திட்டங்கள் அறிவித்தன. இதன் மூலம் அரசே எல்லாம் செய்யும் என்ற பிரமையை ஊட்டினர். மத்திய அரசு நடத்திய ஆய்வின்படி நிலமற்ற விவசாயிகள் பல்கி பெருகிக் கொண்டிருந்தனர். 10 சதம் பேரிடம் நிலம் குவிந்து கிடந்தது. பாசன வசதி திட்டங்களை நிறைவேற்றிய விதம் கள்ளிக்காட்டு இதிகாசமானது! அணை கட்ட பல ஏழை விவசாயிகளின் வாழ்வை பறித்தனர். இதுவும் ஏடறியா வரலறாக ஆக்கப்பட்டது. இரண்டாவது ஐந்தாண்டு திட்ட காலத்தில் உச்சவரம்பு சட்டம் மாநில அரசுகளால் கொண்டுவர மத்திய அரசு வழிகாட்டியது. ஆறு ஹெக்டரிலிலிருந்து 132 ஹெக்டர் வரை நில உச்சவரம்பு என்று சட்டங்கள் கொண்டு வரப்பட்டன. அதே நேரம் கிராமப்புற ஏழை விவசாயிகளின் சங்க அமைப்புகள் அடக்கப்பட்டன. இவர்களுக்கு தலைமை தாங்கிய கம்யூனிஸ்ட்டுகள் வேட்டையாடப்பட்டனர். கட்சியை தடை செய்யாமல் கூட்டம் கூடும் உரிமையை தடை செய்வது, பொய் வழக்கு ஜோடிப்பது, தடுப்புக்காவல் சட்டத்தை பிரயோகிப்பது, விசாரணையில்லாமம் சிறையில் வைப்பது போன்ற நடவடிக்கைகள் மூலம் சட்டம் கிடப்பில் போடப்பட்டது.

இது தவிர நிலப்பிரபுக்களின் எதிர்ப்பு, நிலத்தை கையகப்படுத்து வதற்கான நிதிப்பற்றாக்குறை, நில உடமை ஆவணங்களில் தில்லு முல்லு. ஊழல் நிர்வாகம், போலி சொத்து விற்பனை, போலிப்பங்கீடு, குடும்பத்திற்குள்ளேயே நன்கொடை போன்ற ஆயிரத்தெட்டு தில்லுமுல்லுகள் சட்டத்தை புதைத்து விட்டது. இதைவிட கொடுமை சட்டமே விதிவிலக்கு அளித்தது. தோட்டம், மேய்ச்சல் தளம், பால்பண்ணை இதற்கு விதிவிலக்கு உண்டு என்று சட்டம் கூறியதால் பலகோடி ஹெக்டர் நிலங்கள் விதிவிலக்கு பெற்று நிலப்பிரபுக்கள் கையிலே சிக்கின.

1970ல் நில உச்சவரம்பு சட்டத்தை மேலும் காட்டமாக்கப் போவதாக மத்திய அரசு ஒரு அரசியல் சாகஸம் நடத்தியது. பல மாநிலங்களில் காங்கிரஸ் அரசு பதவி இழந்ததால் இந்த நிலை வந்தது. விதிவிலக்கை வைத்துக் கொண்டே உச்சவரம்பை 10 ஹெக்டர் பாசன வசதி, 22 ஹெக்டர் பாசன வசதியற்ற நிலம் என உச்சவரம்பு நிர்ணயிக்க மத்திய அரசு மாநில அரசுகளுக்கு வழிகாட்டியது.

1974ல் நீதிமன்றங்கள் மூலம், நிலபிரபுக்கள் உச்சவரம்பு சட்டத்திற்கு தடைபெற்று விடுகிறார்கள்; நீதிமன்றங்களே நிலப் பகிர்வு சட்டப்படி நடப்பதை தடுக்கிறது என அரசு பெரிதாக ஊதி இச்சட்டத்தை அரசியல் நிர்ணய சட்டத்தின் 9வது பிரிவில் சேர்த்து, நீதிமன்றங்கள் சட்டத்தின் ஷரத்துக்களை கேள்வி கேட்க முடியாதவாறு நாடாளுமன்றத்தில் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

ஒரு பக்கம் விவசாயிகளின் இயக்கத்தை சீர்குலைத்துக் கொண்டே மறுபக்கம் நில உச்சவரம்பை அமுலாக்குவதில் அக்கறை இருப்பதாக சாகசம் செய்தது. இதற்கிடையில் விவசாயிகளை சாதி அரசியல், வகுப்புவாத அரசியலில் திருப்பி விடும் முயற்சிகளும் நடந்தன. வெற்றியும் பெற்றனர். உழுபவனுக்கு நிலம் என்ற அரசியல், பொருளாதார அடிப்படை மறக்கடிக்கப்பட்டது.

1980ல் வனப் பாதுகாப்பு சட்டத்தை அரசு கொணர்ந்தது. இதன் மூலம் காலம் காலமாய் வன விளைச்சலை அனுபவித்து வந்த மக்கள் அதிகாரிகளாலும், தொழில் அதிபர்களாலும் விரட்டப்பட்டனர்.

கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, பின்னர் அதன் பராம்பரியத்தை உயர்த்திப் பிடித்த மார்க்சிஸ்ட் கட்சி, நில உச்சவரம்பு சட்டத்தின் இரண்டு அணுகுமுறைகளை கொள்கை ரீதியாக தொடர்ந்து விமர்சனம் செய்து வருகிறது.

உழுபவனுக்கே நிலம் என்ற கோட்பாட்டை இச்சட்டம் வரையறை செய்யாததால்; நேரடியாக விவசாயத்தில் ஈடுபடாத பணக்காரர் களும் நில உடமையாளர்களாக ஆகிறார்கள். இதன் விளைவாக நிலபிரபுக்கள் என்ற நிலத்தை சுரண்டும் கருவியாக்க வழி விடுகிறது. இதனை தடுக்க சட்டம் வழி செய்யவில்லை.

இரண்டாவது குறை கண்மூடித்தனமான விதிவிலக்குகள். சட்டத்தை கேலிக்கூத்தாக்கிவிட்டது. வனப்பாதுகாப்புச் சட்டம் ஆதிவாசிகளை வெளியேற்றும் நோக்கம் கொண்டது. வாழ்வு ரிமையை மறுக்கிறது.

மேற்குவங்கம், கேரளம், திரிபுரா போன்ற மாநிலங்களில் இடதுசாரி அரசுகளின் கைகளை சட்டங்கள் கட்டிப்போட்டன. அவர்கள்சட்டமன்றத்திலே நிறைவேற்றி கொடுக்கிற, திருத்தங்களை மத்திய அரசு ஏற்காமல் கிடப்பில் போட்டன. ஆளுகிற கட்சியாக இருந்தாலும் சட்டத்தை ஏழைகளுக்கு ஆதரவாக அமுலாக்குகிற பொழுது, விவசாய சங்கத் தலைவர்கள், நிலப்பிரபுக்களின் கொடுமைக்கு ஆளாயினர்.

IV

கடைசியாக உலக வங்கி நடத்திய ஆய்வில் பல அதிர்ச்சி தரும் தகவல்கள் வெளி வந்தன. இந்தியா தான் ஏழைகளின் எண்ணிக்கையில் முதலிடம். 25 கோடி விவசாயிகள், .2 (சுமார் 20 சென்ட்) ஹெக்டேர் நிலத்திற்கும் குறைவான துண்டு துக்காணி நில உடமையாளர்களாக வறுமையில் உழல் கின்றனர். விவசாய உற்பத்தி தேசமொத்த உற்பத்தியின் பங்களிப்பில் குறைந்து கொண்டே போனாலும் நாட்டின் 58 சதவீத மக்கள் விவசாயத்தை நம்பி இருக்கின்றனர். உழுபவனுக்கு நிலமும் இல்லை; குத்தகை பாதுகாப்புமில்லை. நில உச்சவரம்புச் சட்டங்களால் யாதொரு பயனுமில்லை. கிராமப்புற பெண்கள் விவசாயத்தில் ஈடுபடுகின்றனர். அவர்களுக்கு பண்பாட்டு ரீதியாக உடமை கொள்ளும் உரிமை கிடையாது. சட்டமும் வழங்கவில்லை. கிராமப்புற பெண்களில் 10க்கு ஆறுபேர் கல்வியறிவு பெறாதவர்கள். அந்த உலக வங்கி அறிக்கை கிராமத்தில் இருக்கும் விவசாய குடும்பங்களுக்கு வீட்டுமனையும் அதோடு இணைத்து 2 ஆயிரம் சதுர அடி தோட்டமும், உத்தரவாதம் செய்யப்படுமானால் வறுமையிலிருந்து விடுபட வழிபிறக்கும் என்று கூறியது. எடுத்ததற்கெல்லாம் உலகவங்கி நிபந்தனைகளை காட்டுவார்கள் இதைக்கண்டு கொள்ளவில்லை. உலகவங்கியும் இதனை நிபந்தனையாக வற்புறுத்துவதில்லை.

உலகிலேயே மிகவும் மக்கள் தொகை உள்ள ஒரு நாட்டில் அநியாயமான ஊழல் மலிந்த நில உடமை அமைப்பு உள்ளது. நில உடமையில் நேர்மையான அமைப்பு தான். வன்முறை நிறைந்த சமூக நிலைக்கு மாற்று என்றும் அந்த அறிக்கை கண்ணீரும் வடித்தது. ஆனால் அது முன்வைத்த முக்கிய ஆலோசனை தான் வியாதியை விட கொடூரமான மருந்தாக உள்ளது.

இன்றைய அவல நிலைக்கு காரணம் நில உச்சவரம்பு குத்தகை பாதுகாப்பு சட்டங்களே, அவைகளை நீக்கிவிட வேண்டும்; நிலம் சுதந்திர சந்தையில் விற்கவும், வாங்கவும் வல்ல சரக்காக ஆக்கிவிட வேண்டும். சுதந்திரமான சந்தையே உழுபவன் கையில் நிலத்தை ஒப்படைக்கும் என்கிறது.

மார்க்சிஸ்ட்டுகள் உலகவங்கியின் சந்தைமய கொள்கையை எதிர்க்கிறார்கள். இந்த ஆலோசனைகள் நிலத்தை பொருளாதார வளர்ச்சியையும், மானுட சமத்துவத்தையும் இணைக்கும் கருவி ஆக்காது. மாறாக சிலர் சொத்துச் சேர்க்கவும், நமது சுதந்திரத்தை பறிக்கும் ஏகாதிபத்தியவாதிகளின் கைக் கருவியாக நிலம்போய்விடும். அதற்குப் பதிலாக கிராமப்புற விவசாயிகளின் சங்கங்கள் சுதந்திரமாக செயல்பட அனுமதிக்க வேண்டும் அச்சங்கங்களை அரசு அங்கீகரித்து பேச்சுவார்த்தை நடத்த வேண்டும். உள்ளாட்சி அமைப்பு மூலம், தெலுங்கானா விவசாயிகள் உருவாக்கிய அமைப்பை முன்னு தாரணமாக கொண்டு இடதுசாரி அரசுகள் செயல்படுவதுபோல் செயல்பட வேண்டும். அது தான் கலவரமற்ற அமைதியான நிலையான ஆட்சி முறைக்கு வழிவகுக்கும்.

ஒரு முறை மத்திய திட்டக்குழு உறுப்பினர் டாக்டர் கே. வெங்கட சுப்பிரமணியம் ஒன்றை சுட்டிக்காட்டினார். அதனை இங்கே நினைவு கொள்ளலாம்.

மக்கள் தொகை பெருக்கம் அழிவின் அடையாளம் என்ற உயிரியல் விதியை மீறி மக்கள் தொகைமிக்க சீன நிலையாக இருப்பதற்கு காரணம் எது என்பதை சீனாவை ஆய்வு செய்பவர்கள் கூறுவது நில சீர்திருத்தம், இந்தியாவில் நில சீர்திருத்தம் பற்றி நிறையப் பேசி இப்பொழுது எதுவும் செய்ய முடியாது என்று பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டோம் என்கிறார்.

நிலச் சீர்திருத்தத்தை சுதந்திர சந்தை கவனிக்கட்டும் என்ற ஆலோசனைகள் இன்று நடைமுறையில் வந்து கொண்டிருக்கிறது. உலக வங்கி இந்தியாவின் நிலப்பிரச்சினையின் வியாதிகளை சரியாக கணித்தாலும், சுதந்திர சந்தை தான் அதற்கு தீர்வு என்பது நடைமுறையில் அபாயகரமான விளைவை கொண்டு வரும். அது ஏகாதிபத்தியவாதிகளின் ராணுவ தலையீட்டிற்கும், நில உடமையில் ஏகபோக ஆதிக்கத்திற்கும் இட்டுச் சென்றுள்ளது என்பதை தென்அமெரிக்க பாலஸ்தீன அனுபவங்கள் கூறுகின்றன. நடைமுறையில் சரியென்று நிரூபிக்கப்பட்ட வழி என்பது தெலுங்கானா விவசாயிகள் உருவாக்கிய கிராம பஞ்சாயத்து முறையே என்பதை இடதுசாரி கட்சிகள் ஆளும் மாநிலங்களின் அனுபவங்கள் கூறுகின்றன. அவ்வழிக்கு மக்களை திரட்டுகிற ஒரே கடமை தான் இன்று நம் முன் உள்ளது.

ஏழை விவசாயிகளை சங்கங்களிலே திரட்டிட வேண்டும். வலுவான இயக்கங்கள் மூலம் அரசு அச்சங்கங்களை அங்கீகரிக்க வைக்க வேண்டும். உள்ளாட்சி அமைப்பு மூலம் சட்டங்கள் நிறைவேற உத்தரவாதம் செய்ய அரசை வற்புறுத்த வேண்டும்.