இளம் அரசியல் ஊழியர்களுக்கு பகத்சிங் எழுதிய கடிதம் …

பகத் சிங்

தமிழில்: ராமன் முள்ளிப்பள்ளம்

(தூக்கிலிடப்படுவதற்கு 50 நாட்களுக்கு முன் பகத்சிங் சிங் எழுதிய இந்த ஆவணத்தை இந்திய அரசாங்கம், 1936இல் ரகசிய அறிக்கைகள் ஒன்றில் இதனை முழுமையாகப் பிரசுரித்தது. லக்னோவில் உள்ள தியாகிகள் நினைவு மற்றும் விடுதலைப் போராட்ட ஆய்வு மையத்தில் (Martys’ Memorial and Freedom Struggle Research Centre at Lucknow) அதன் நகல் ஒன்று பாதுகாக்கப்பட்டு வருகிறது. கீழே அதன் சுருக்கம் பிரசுரிக்கப்படுகிறது. – ஆசிரியர் குழு)

02.02.1931

அன்பார்ந்த தோழர்களே,
நமது இயக்கம் தற்போது ஒரு முக்கியமான கட்டத்தைக் கடந்து கொண்டிருக்கிறது.  ஒரு வருட கால தீவிர போராட்டத்தின் பின் சட்டத் திருத்தங்கள் குறித்து சில அறுதியான முன் மொழிகள் வட்ட மேஜை மா நாட்டால் தயாரிக்கப்பட்டுள்ளது; இதற்கு காங்கிரஸ் தலைவர்களும் வரவேற்கப்பட்டுள்ளனர் * தற்போதைய சூழலில் தங்கள் இயக்கங்களைத் துறந்துவிட இதை அவர்கள் விரும்புகின்றனர், அவர்கள் இதை ஏற்கின்றனரா அல்லது எதிர்க்கின்றனரா என்பது நமக்கு தேவையற்ற ஒன்று. தற்போதைய இயக்கம் ஒரு வகையிலான சமரசத்தில்தான் முடியும். சமரசம் விரைவாகவோ, தாமதமாகவோ அமலாகும். சமரசம் என்பது பொதுவாக நாம் நினைக்கும் வகையில் வெட்கப்படத்தக்கதோ, கண்டிக்கத்தக்கதோ அல்ல. அரசியல் தந்திரங்களில் இது தவிர்க்கப்பட முடியாத ஒன்று.

கொடுங்கோலன்களை எதிர்க்கும் எந்த ஒரு தேசமும் துவக்கத்தில் தோல்வியை தழுவும்; தனது போராட்டத்தின் இடைப்பட்ட காலத்தில் சமரசங்கள் மூலமாக அரைச் சீர்திருத்தங்களை வென்றெடுக்கும. இறுதிக்கட்டத்தில் தேசத்தின் அனைத்து சக்திகளையும். சாதனங்களையும் முழுமையாக திரட்டிய பின்னரே அது கடைசித் தாக்குதலைத் தொடுத்து ஆட்சியாளர்களின் அரசாங்கத்தை தவிடு பொடியாக்க இயலும். அப்போதும் கூட சில தோல்விகள் சமரசத்தை நாடும்படி செய்யும்.
ரஷ்யாவில் நடந்தவற்றை பாருங்கள். 1905 ல் ரஷ்யாவில் ஒரு புரட்சிகர இயக்கம் வெடித்தது. எல்லா தலைவர்களும் பெரும் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தனர், லெனின் தான் மறைந்திருந்த வெளி நாட்டிலிருந்து திரும்பியிருந்தார். அவரே போராட்டத்தை வழி நடத்திக்கொண்டிருந்தார்.

***
அங்கே டூமா ( பாராளுமன்றம்) அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அதே லெனின் டூமாவில் பங்கு வகிப்பதை ஆதரித்தார். இது 1907 நடந்தது. 1906 ல் உரிமைகள் கத்திரிக்கப்பட்ட டூமாவில் பங்கு கொள்வதை எதிர்த்தார். பிற்போக்கு தலை தூக்கியது ; லெனின் சோசலிச கருத்துகளை விவாதிக்க டூமாவின் அரங்கத்தை விரும்பினார்.
1917 புரட்சிக்குப் பின் போல்ஷ்விக்குகள் ப்ரெஸ்ட் லிடொவ்ஸ்க் உடன் பாட்டை கையெழுத்திட உந்தப்பட்டபோது லெனினை தவிர்த்து அனைவரும் அதை எதிர்த்தனர். ஆனால் லெனின் கூறினார், ‘’ அமைதி, மீண்டும் அமைதி எத்தகைய இழப்பு ஏற்படினும் ; ஜெர்மன் போர் பிரபுக்களுக்கு ரஷ்யாவின் பகுதிகளை விட்டுக்கொடுக்க வேண்டியிருந்தாலும் கூட அமைதி’’ போல்ஷ்விக் எதிர்ப்பாளர்கள் லெனினது இந்த உடன்பாட்டை கண்டித்தபோது லெனின் கூறினார் போல்ஷ்விக்குகள் ஜெர்மானிய தாக்குதலை எதிர் கொள்ளமுடியாது போல்ஷ்விக் அரசாங்கத்தை முழுமையாக அழித்து கொள்வதை காட்டிலும் இந்த உடன்பாடே மேலானது என்றார்.

நான் சுட்டிக்காட்ட விரும்பியது என்னவென்றால் சமரசம் என்பது போராட்டம் வளர்ச்சியடைகையில் அவ்வப்போது பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒரு ஆயுதம். ஆனால் நம் முன் எப்போதும் இருக்க வேண்டியது இயக்கம். எந்த குறிக்கோளை சாதிக்கவேண்டி நாம் போராடுகின்றோமோ அது பற்றிய தெளிவு நம்மிடம் எப்போதும் இருக்க வேண்டும். இது நாம் இயக்கத்தின் தோல்விகளையும் வெற்றிகளையும் ஆய்வு செய்ய உதவுகிறது; நாம் எதிர்கால திட்டங்களை எளிதாக வகுக்க உதவுகிறது. திலக் அவர்களின் கொள்கை இலட்சியத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டது அதாவது அவர் தந்திரம் மிகச் சிறந்தது. உங்கள் எதிரியிடமிருந்து 16 ரூபாய் பெறுவதற்கு நீங்கள் போராடுகின்றீர்கள், உங்களுக்கு கிடைத்தது  ஒரு ரூபாய் மட்டுமே, அதை பெற்றுக்கொள்ளுங்கள், பாக்கிப் பணத்திற்காக போராடுங்கள். நாம் மிதவாதிகளிடம் காண்பது அவர்கள் கருத்து. அவர்கள் ஒரு ரூபாய் பெறுவதற்காக போராட்டத்தை துவக்குகின்றனர் ஆனால் அதையும் அவர்களால் சாதித்து பெற  முடியவில்லை. புரட்சியாளர்கள்  தாங்கள் முழுப் புரட்சிக்காக போராடுகின்றனர் என்பதை எப்போதும் மனதில் கொள்ள வேண்டும்.
அவர்கள் கைகளில் அதிகாரம் அதன் மீது முழு கட்டுப்பாடு.. சமரசத்தின் பால் ஐயம் எழுவதற்கு காரணம் பிற்போக்குவாதிகள் சமரசத்திற்கு பிறகு புரட்சிகர சக்திகளை களைத்து விடுகின்றனர். ஆனால் திறமை மிக்க வீரம் மிக்க புரட்சியாளர்கள் இயக்கத்தை இத்தகைய இடர்களிலிருந்து காக்க முடியும். இத்தகைய தருணங்களில் நாம் மிகுந்த எச்சரிகையுடன் இருக்க வேண்டும், உண்மையான பிரச்னைகளின் குழப்பங்களை தவிர்க்க வேண்டும், குறிப்பாக குறிக்கோளைப் பற்றிய குழப்பம்.. பிரிட்டிஷ் தொழிலாளர் தலைவர்கள் உண்மையான போராட்டத்திற்கு துரோகம் இழைத்து ஏகாதிபத்திய மோசடிப் பேர்வழிகளாக தரம் தாழ்ந்து போயினர். என் கருத்து முலாம் பூசப்பட்ட ஏகாதிபத்திய தொழிலாளர் தலைவர்களை காட்டிலும் கடைந்தெடுத்த பிற்போக்குவாதிகள் எவ்வளவோ மேல். அணுகுமுறைத் தந்திரம் பற்றி நாம் லெனின் அவர்களது வாழ்வுக் காலக் கருத்துகளை படிக்க வேண்டும். சமரசம் பற்றிய அவரது ஆணித்தரமான கருத்தை அவரது ‘’ இடதுசாரி கம்யூனிஸம்’’ என்ற கட்டுரையில் பார்க்கலாம்.

தற்போதைய இயக்கம் அதாவது போராட்டம் நிச்சயமாக ஏதேனும் வகையான சமரசத்தில் அல்லது தோல்வியில் முடியும் என்பதையே நான் கூறினேன்.
இதை நான் ஏன் கூறினேன் என்றால் என் கருத்துப்படி உண்மையான புரட்சியாளர்கள் இந்த முகாமினுள் வரவேற்கப்படவில்லை. இந்தப் போராட்டமானது நடுத்தர வர்க்கத்தினர், கடைக்காரர்கள் மற்றும் சில முதலாளிகளை சார்ந்து இருக்கிறது. இந்த இரு வர்க்கத்தினரும் குறிப்பாக கடைசியாக கூறப்பட்ட வர்க்கத்தினர் தங்கள் உடமைகளையும், சொத்துகளையும் இழக்கும் வகையான எந்த போராட்டத்தையும் ஏற்க எப்போது முன் வரமாட்டார்கள். உண்மையான புரட்சிகர சேனை கிராமங்களிலும், தொழிற்சாலைகளிலும் உள்ளது; விவசாயிகள் மற்றும் தொழிலாளர்கள். ஆனால் நமது முதலாளித்துவ தலைவர்கள் இவர்களை கையாளும் துணிவை பெற்றவர்கள் அல்ல. தூங்கும் சிங்கத்தை அதன் உறக்கத்திலிருந்து எழுப்பிவிட்டால் அது பிறகு நம் தலைவர்கள் அவர்களது குறிக்கோளை அடைந்த பின் அடக்கமுடியாததாக ஆகிவிடும். 1920 ல் அகமதாபாத் தொழிலாளர்களுடன் ஏற்பட்ட தனது முதல் அனுபவத்திற்கு பிறகு மகாத்மா காந்தி இவ்வாறு அறிவித்தார் ‘’ நாம் தொழிலாளர்களை பயன்படுத்த முடியாது, ஆலைத் தொழிலாளர்களை அரசியலுக்கு பயன்படுத்துவது ஆபத்தானது’’ ( தி டைம்ஸ் மே 1921) அப்போதிலிருந்து அவர்களை அவர் எப்போதும் அணுகத் துணியவில்லை. விவசாயிகளைப் பார்ப்போம். பிரம்மாண்டமான விவசாயி வர்க்கம் அந்நிய ஆதிக்கத்தை மட்டுமல்லாது நிலப்பிரபுத்துவ கட்டுகளையும் தகர்க்க எழுச்சி கொண்டதை கண்டு இவர்கள் அஞ்சியது 1922 பர்தோலி தீர்மானங்களில் அது தெளிவாகத் தெரியும்.

நமது தலைவர்கள் விவசாயிகளுக்கு அடிபணிவதைக்காட்டிலும் ஆங்கிலேயருக்கு சரண் அடைவதை காண முடியும். பண்டிதர் ஜவஹர்லாலை விட்டுவிடுங்கள். தொழிலாளர்களையும் விவசாயிகளையும் ஸ்தாபனப்படுத்த முயற்சித்த ஏதேனும் ஒரு தலைவரை நீங்கள் சுட்டிக்காட்ட முடியுமா ? இல்லை அத்தகைய அபாயத்தை அவர்கள் எப்போதும் ஏற்கமாட்டார்கள். இங்கேதான் அவர்கள் பலவீனம். ஆகவேதான் நான் கூறுகிறேன் அவர்கள் முழுப்புரட்சியை திட்டமிடவில்லை. பொருளாதார நிர்வாக வற்புறுத்தல்கள் மூலம் மேலும் சில சீர் திருத்தங்களை, சலுகைகளை இந்திய முதலாளிகளுக்கு பெற்றுத்தருவதே அவர்களின் நம்பிக்கை.
புரட்சி ஓங்குக என முழக்கமிடும் இளம் ஊழியர்கள் முறையாக அமைப்புகளில் திரட்டப்பட்டவர்கள் அல்ல, தாங்களாக இயக்கத்தை முன்னெடுத்து செல்லும் வலுப் பெற்றவர்கள் அல்ல. உண்மை என்னவெனில் பண்டித மோதிலால் நேருவை தவிர்த்து தங்கள் தோள்களில் பொறுப்பை ஏற்கும் துணிவு நமது பெரும் தலைவர்களில் யாருக்கும் இல்லை.. ஆகவேதான் அவ்வப்போது எந்த நிபந்தனையும் இன்றி மகாத்மாவிடம் சரணடைகிறார்கள். வேற்று கருத்து இருந்தும் கூட அவரை எப்போதும் எதிர்ப்பதில்லை, ஏனெனில் மகாத்மாவின் தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்.

இத்தகைய சூழ்நிலையில் நான் புரட்சி வேண்டும் இளம் ஊழியர்களை எச்சரிக்கிறேன், மோசமான காலம் வரவிருக்கிறது. நீங்கள் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும் இல்லையெனில் குழம்பிப்போவீர்கள் அல்லது மனம் ஒடிந்து போவீர்கள். மாபெரும் காந்தி அவர்களின் இரு போராட்டங்களின் அனுபவத்திற்கு பிறகு தற்போதைய சூழ் நிலை குறித்தும் எதிர்கால திட்டம் குறித்தும் ஒரு தெளிவான கருத்து வகுப்பதில் மேலான நிலையில் உள்ளோம்.
மிக மிக எளிதான முறையில் கருத்தை முன் வைக்க என்னை அனுமதியுங்கள். ’புரட்சி ஓங்குக’ (இன்குலாப் ஜிந்தாபாத்) என நீங்கள் முழக்கம் எழுப்புகின்றீர்கள். நீங்கள் உண்மையிலேயே புரட்சியை நாடுகின்றீர்கள் என நினைத்துக்கொள்கிறேன். சட்டசபை குண்டு வழக்கில் எங்கள் அறிக்கையில் குறிப்பிட்டபடி புரட்சி என்ற பதத்தின் எங்கள் விளக்கம் தற்போதைய சமூக அமைப்பை முழுமையாக அப்புறப்படுத்திவிட்டு அதன் இடத்தில் ஒரு சோசலிச அமைப்பை நிர்மாணிப்பதே. இதற்காக நமது உடனடி குறிக்கோள் அதிகாரத்தை அடைவதே.
உண்மை என்னவெனில் அரசும் அரசாங்க இயந்திரமும் ஆளும் வர்க்கத்தின் கைகளில் உள்ள ஒரு உபகரணமே அதன் வர்க்க நலனை பாதுகாக்கவும் மேம்படுத்தவும். நாம் அந்த அதிகாரத்தை பறித்து நமது இலட்சியத்திற்காக பயன்படுத்த வேண்டும் அதாவது மார்க்சிய அடிப்படையில் சமூகப் புனர் கட்டுமானம். இதற்காக அரசாங்க இயந்திரத்தை அடக்குவதற்கு நாம் போரிட்டுக்கொண்டிருக்கிறோம். வழி நெடுக நமது சமூக திட்டத்திற்கான சாதக சூழ் நிலையை உருவாக்கும் பொருட்டு மக்களுக்கு கல்வி புகட்ட வேண்டும். இந்த போராட்டங்களில் அவர்களுக்கு பெரிதும் பயிற்சியும் கல்வியும் புகட்ட முடியும்.
இந்த தெளிவிற்கு முன் அதாவது நமது உடனடி மற்றும் இறுதி குறிக்கோள் தெளிவான பின் தற்போதைய சூழ் நிலை பற்றிய ஆய்வை தொடங்குவோம். சூழ் நிலையை ஆய்வு செய்கையில் நாம் எப்போதும் மிகுந்த வெளிப்படையுடனும் கடமையுடனும் செயல்பட வேண்டும்.
***
எந்த ஒரு புரட்சிகர கட்சிக்கும் ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட திட்டம் அவசியமாகிறது. புரட்சி என்றால் செயல்பாடு என்பது உங்களுக்கு தெரியும். அதன் பொருள் விழிப்புணர்வுடன், ஸ்தாபன ரீதியாக, ஒழுங்குமுறையுடன் கொண்டுவரப்படும் மாற்றம்; திடீரென, ஏற்படும் ஸ்தாபனமற்ற உணர்ச்சிவசப்பட்ட கலக நொறுங்குதல் அல்ல புரட்சி. ஒரு திட்டத்தை வகுக்க பின் வருபவற்றை ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
1.இலட்சியம்.
2.எங்கிருந்து தொடங்குவது; தற்போதைய சூழ் நிலை என்ன
3.செயல்முறை அதாவது செயல்முறைகள், செயல் வடிவம்.
இம்மூன்று குறித்து தெளிவான கருத்து இல்லாமல் திட்டம் குறித்து விவாதிக்க முடியாது.
தற்போதைய சூழ் நிலை குறித்து ஓரளவு விவாதித்துள்ளோம். இலட்சியம் குறித்தும் ஓரளவு பேசியுள்ளோம். நாம் விரும்புவது தவிர்க்கப்படமுடியாத அரசியல் புரட்சிக்கு முன்னோடியான சோசலிச புரட்சி. இதுவே நாம் வேண்டுவது. அரசியல் புரட்சி என்றால் அரசு அல்லது அதிகாரம் பிரிட்டிஷார் கைகளிலிருந்து இந்தியர்கள் கைகளுக்கு வருவதல்ல மாறாக யார் நம்முடன் இறுதி இலட்சியம் ஈடேறும் வரை உள்ளனரோ அந்த இந்தியர்களின் கைகளுக்கு குறிப்பாக புரட்சிகர கட்சிக்கு ஏகோபித்த மக்கள் ஆதரவுடன் அதிகாரம் வருவதுதான் புரட்சி. அதன் பிறகு தீவிர முயற்சியுடன் ஒட்டு மொத்த சமுதாயத்தை சோசலிச அடிப்படையில் புணர் நிர்மாணம் செய்யத் தொடங்க வேண்டும்.
இத்தகைய புரட்சி உங்களது இல்லையெனில் தயவு கூர்ந்து புரட்சி ஓங்குக என முழங்குவதை நிறுத்துங்கள். புரட்சி என்ற சொல் மிக உன்னதமானது அதை மட்டமானதாகவோ அல்லது தவறாகவோ பயன்படுத்துவது நம்மால் ஆகாது. ஆனால் நீங்கள் தேசிய புரட்சி என்ற எண்ணம் கொண்டிருந்தால் அமெரிக்க ஐக்கிய மாகாணங்கள் வகையில் இந்திய குடியரசை நிர்மாணிப்பது உங்கள் இலட்சியம் என்றால் இத்தகைய புரட்சியை கொண்டு வர எந்த சக்திகளை நீங்கள் சார்ந்து இருப்பீர்கள் என்பதை தயவு செய்து தெரியப்படுத்துங்கள். தேசியப் புரட்சியோ அல்லது சோசலிசப் புரட்சியோ எந்த ஒரு புரட்சியை கொண்டு வரவும் நீங்கள் சார்ந்திருக்க வேண்டிய சக்திகள் விவசாயிகள் மற்றும் தொழிலாளர்கள். இந்த இரண்டு சக்திகளையும் அமைப்பு ரீதியாக திரட்ட காங்கிரஸிற்கு துணிவு கிடையாது. இதை நீங்கள் அவர்கள் இயக்கத்தில் பார்த்திருப்பீர்கள். இந்த சக்திகள் இல்லாமல் அவர்கள் நாதியற்றவர்கள் என்பதை மற்றவர்களை காட்டிலும் அவர்கள் நன்றாக அறிவார்கள். முழு சுதந்திரம் என்ற தீர்மானத்தை அவர்கள் நிறைவேற்றியபோது அவர்கள் பொருள்படுத்தியது புரட்சி ஆனால் அவர்கள் வேண்டியது புரட்சி அல்ல. இதை அவர்கள் இளைஞர்களின் உந்துதலால் செய்தனர், மேலும் இதை அச்சுறுத்தலாக்கி அவர்களின் ஆசையான டொமினியன் அந்தஸ்தை பெற சாதிக்க விரும்பினர். இதை நீங்கள் சுலபமாக மதிப்பிடலாம் அவர்களுடைய கடைசி 3 மாநாட்டுத் தீர்மானங்களை ஆய்வு செய்தால் அதாவது மெட்ராஸ்;  கல்கத்தா; லாகூர் மாநாடுகள். கல்கத்தா மாநாட்டில் 12 மாதங்களுக்குள் டொமினியன் அந்தஸ்த்திற்காக தீர்மானம் நிறைவேற்றினர் அது தவறினால் முழு சுதந்திரம் வேண்டும் தீர்மானத்திற்குத் தள்ளப்படுவார்கள் என்றனர்; ஆனால் டிசம்பர் 31 , 1929 நடு நிசி வரை பரிசுக்காக விசுவாசமாக காத்திருந்தனர். பின்னர் சுதந்திரத்திற்கான தீர்மானத்தை நிறைவேற்றுவதற்கான தர்ம சங்கடத்தில் இருப்பதை உணர்ந்தனர்; ஆனால் அது அவர்கள் நோக்கம் அல்ல. இருந்தும் கூட (சமரசத்திற்கான) கதவு திறந்தே உள்ளது என்பதை மகாத்மா ரகசியமாக வைத்துக்கொள்ளவில்லை. இதுதான் உண்மையான விசுவாசம். துவக்கத்திலேயே அவர்கள் அறிவார்கள் அவர்கள் இயக்கம் சமரசத்தில் மட்டுமே முடியும் என்பதை. இந்த அரை வேக்காட்டுத் தனத்தைத்தான் நாம் வெறுக்கிறோம், போராட்டத்தின் ஒரு கட்டத்தில் ஏற்படும் சமரசத்தை அல்ல. எப்படியானாலும் நாம் விவாதித்துக் கொண்டிருந்தது புரட்சிக்காக எந்த சக்திகளை சார்ந்திருக்க முடியும் என்பதை குறித்து. ஆனால் நீங்கள் விவசாயிகளையும், தொழிலாளர்களையும் சந்தித்து அவர்களது ஆதரவை திரட்டப் போகிறோம் என்று கூறினால் நான் உங்களுக்கு கூறுவேன் நீங்கள் உணர்ச்சி பொங்கும் சொற்களுடன் அவர்களை முட்டாளாக்க முடியாது. எந்த புரட்சிக்கு அவர்கள் சேவையை வேண்டுகின்றீர்களோ அந்த புரட்சியால் அவர்களுக்கு என்ன நன்மை என  அவர்கள் வெளிப்படையாக கேட்பார்கள்; பிரபு ரீடிங் இந்திய அரசாங்கத்தின் தலைமையில் இருப்பதற்கும், அல்லது புருஷோத்தம் தாஸ் தாகுர் தாஸ் இந்திய அரசாங்கத்தின் தலைமையில் இருப்பதற்கும் என்ன வித்தியாசம் அவர்களை பொறுத்தமட்டில்? பிரபு இர்வின் இடத்திற்கு சர் தேஜ் பஹதூர் சப்ரு வந்தால் அது விவசாயிக்கு என்ன மாற்றத்தை கொண்டு வருகிறது. அவர்களுடைய தேச உணர்ச்சிக்கு அழைப்பு விடுவது அர்த்தமற்றது. அவர்களை உங்கள் நோக்கத்திற்கு பயன்படுத்த கூடாது. புரட்சி அவர்களுடையது அவர்களின் நன்மைக்காக என்பதை நாணயமாக தீவிரமாக அவர்களுக்கு பொருள்படுத்த வேண்டும். பாட்டாளி வர்க்கத்தின் புரட்சி; பாட்டாளி வர்க்கத்திற்காக புரட்சி.
உங்களுடைய குறிக்கோளை பற்றிய தெள்ளத்தெளிவான கருத்தை வகுத்தெடுத்த பின் உங்கள் சக்திகளை சரியான தீவிரத்துடன் அத்தகைய ஒரு புரட்சிக்காக அமைப்பு ரீதியாக திரட்ட முடியும். இப்போது நீங்கள் இரண்டு வெவ்வேறான கட்டங்களை கடந்தாக வேண்டும். முதலாவது தயாரிப்பு அடுத்தது செயல்பாடு.

தற்போதைய இயக்கம் முடிந்த பிறகு சில நேர்மையான புரட்சிகர ஊழியர்கள் மத்தியில் வெறுப்பும், தோல்வி மனப்பான்மையும் ஏற்படுவதை காண்பீர்கள். ஆனால் நீங்கள் வருத்தப்பட வேண்டிய அவசியம் இல்லை. உணர்ச்சிவசப் படுவதை த    ள்ளி வையுங்கள். யதார்த்தத்தை சந்திக்க தயாராகுங்கள். புரட்சி என்பது கடினமான கடமை. புரட்சி எந்த ஒரு மனிதனின் சக்திக்கும் அப்பாற்பட்டது. அதை ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில் கொண்டு வந்துவிட முடியாது. அது ஒரு குறிப்பிட்ட சமூக பொருளாதார சூழ் நிலையில் ஏற்படுத்தப்படுகிறது. இத்தகைய சூழ் நிலை தரும் வாய்ப்புகளை பயன்படுத்திக்கொள்வதுதான் ஒரு ஸ்தாபனப்படுத்தப்பட்ட கட்சியின் வேலை. புரட்சிக்காக மக்களை தயார்படுத்துவதும், சக்திகளை ஸ்தாபனப் படுத்துவதும் ஒரு பெரும் கடினமான செயல். அதற்காக புரட்சிகர ஊழியர்கள் பெரும் தியாகங்கள்  மேற்கொள்ள வேண்டும். நான் இதை தெளிவுபடுத்தி கொள்கிறேன், நீங்கள் ஒரு வியாபாரி, அல்லது வசதியில் ஊன்றிப்போனவர்; குடும்பஸ்தர், நீங்கள் நெருப்புடன் விளையாடாதீர்கள். தலைவர் என்ற தகுதியில் உங்களால் கட்சிக்கு எந்த பயனும் இல்லை. மாலை நேரங்களில் வசனங்களை பேசக்கூடிய எண்ணற்ற தலைவர்களை நாம் ஏற்கனவே பெற்றுள்ளோம்.அவர்களால் பயனில்லை. லெனினுக்கு பிடித்தமான சொல்லை பயன்படுத்தி கூற வேண்டுமானால் நமக்கு தொழில் முறை புரட்சியாளர்கள் வேண்டும். புரட்சியை தவிர்த்து வேறு ஆசைகளோ அல்லது வாழ்க்கை தேவைகளோ இல்லாத முழு நேர ஊழியர்கள். இத்தகைய ஊழியர்கள் எந்த அளவு அதிகமாக ஒரு கட்சியில் ஸ்தாபனபடுத்தப்பட்டுள்ளனரோ அந்த அளவு அவர்களின் வெற்றி வாய்ப்பு அதிகம்.
திட்டமிட்டபடி தொடங்க உங்களுக்கு மிகவும் தேவைப்படுவது மேலே கூறப்பட்டது போன்ற ஊழியர்கள்; தெளிவான கருத்தும், கூர்மதியும்; முன் முயற்சியும் உடனடி தீர்வுகளும்  கொண்டவர்கள். கட்சியில் தீவிர கட்டுப்பாடு இருக்க வேண்டும், அது ஒரு தலை மறைவு கட்சியாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை மாறாக வெளிப்படையானதாக இருக்க வேண்டும். தன்னார்வத்துடன் சிறைக்கு செல்லும் கொள்கை முற்றிலும் கைவிடப்பட வேண்டும். அத்தகைய கொள்கை பல ஊழியர்களை தலைமறைவு வாழ்க்கைக்கு தள்ளும். அவர்கள் தீவிர ஆர்வத்துடன் செயல்பட வேண்டும்.  இத்தகைய ஊழியர்களே அருமையான தலைவர்களை உண்மையான வாய்ப்பிற்காக உருவாக்குவார்கள்.
இளைஞர்கள் இயக்கம் மூலம் சேர்க்கப்படமுடிந்த ஊழியர்களே கட்சிக்கு தேவை. எனவே இளைஞர் இயக்கமே திட்டத்தின் துவக்கமாக இருக்கிறது. இளைஞர் இயக்கம் விவாத வட்டங்களை; வகுப்பு சொற்பொழிவுகளை; துண்டுப்பிரசுரங்களை; புத்தகங்களை; மாத ஏடுகளை ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். அரசியல் ஊழியர்களை சேர்க்கவும் பயிற்சி கொடுக்கவும் இதுவே சிறந்த முறை.
எந்த இளைஞர்களின் கருத்துகள் முதிர்ச்சியடைந்துள்ளதோ; யார் தங்கள் வாழ்வை புரட்சிக்காக அர்ப்பணிக்க தயாராக உள்ளனரோ அவர்களை இளைஞர் அணியிலிருந்து கட்சிக்கு மாற்ற வேண்டும். கட்சி ஊழியர்கள் இளைஞர் இயக்கத்தை வழி நடத்தி கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். கட்சியின் முதன்மையான செயல் மக்களிடையே பிரச்சாரம் செய்வதே. இது மிகவும் அத்தியாவசியமானது. கத்தார் கட்சியின் (1914−15) தோல்விக்கு அடிப்படை காரணங்கள் அவர்களின் அறியாமை, மக்களிடம் பாராமுகம்., மக்களின் எதிர்ப்பு. விவசாயிகள் மற்றும் தொழிலாளர்களின் தீவீர ஆதரவைப் பெற்று அவர்களை ஸ்தாபனப்படுத்துவதும் மிக அவசியமாகிறது.. கட்சியின் பெயர் கம்யூனிஸ்ட் என்றே இருக்க வேண்டும். உறுதியான கட்டுப்பாட்டுடைய ஊழியர்களை கொண்ட இக்கட்சி எல்லா மக்கள் இயக்கங்களையும் நடத்த வேண்டும். இக்கட்சி விவசாயிகள் மற்றும் தொழிலாளர்களின் அமைப்புகளை ஸ்தாபனபடுத்த வேண்டும், தொழிற்சங்கங்கள் கட்ட வேண்டும்; ஏன் முடிந்தால் காங்கிரஸின் தலைமையை பிடிக்க வேண்டும்; மற்ற ஏராளமான அரசியல் அமைப்புகளை வென்றெடுக்க வேண்டும். அரசியல் விழிப்புணர்வை தேச விழிப்புணர்வாக மட்டுமல்லாது வர்க்க விழிப்புணர்வாக உருவாக்க வேண்டி பெரிய அளவிலான நூல் பதிப்புகளின் மூலம் பிரச்சாரம் செய்ய வேண்டும்.சோசலிச கொள்கையை பற்றிய விளக்கம் மக்களை அடைய வேண்டும்; அது பரவலாக செல்ல வேண்டும். எழுதப்படுவது எளிமையாகவும் புரியும்படியாகவும் இருக்க வேண்டும்.
***
வெளிப்பார்வைக்கு நான் ஒரு பயங்கரவாதி போல் நடந்து கொண்டுள்ளேன். ஆனால் நான் பயங்கரவாதி அல்ல. நான் ஒரு புரட்சியாளன், ஒரு நீண்ட கால போராட்டத்தை குறித்து விவாதிக்கும் திடமான கருத்துகள் கொண்ட புரட்சியாளன். என் தோளோடு தோள் நின்ற ராம் பிரசாத் பிஸ்மில் போன்ற  நண்பர்கள் சிலர் குற்றம் சாட்டலாம் நான் சிறைப்பொந்தில் தள்ளப்பட்டதால் இப்படி பேசுகிறேன் என. அது உண்மை அல்ல. நான் சிறைக்கு வெளியிலிருந்த போது கொண்டிருந்த அதே கருத்துகளை, அதே மன உறுதியை, அதே உத்வேகத்தை , அதே துடிப்பை; சொல்லப்போனால் இன்னும் அதிகமாக தீர்மானமாகப் பெற்றுள்ளேன். ஆகவே என் கருத்துகளை படிப்போரை கவனமாக இருக்குமாறு எச்சரிக்கிறேன். வரிகளுக்கு இடையே படிக்க முயற்சிக்காதீர்கள். எனக்கு உள்ள அனைத்து வலுவுடன் கூறுகிறேன் நான் பயங்கரவாதி அல்ல அப்படி எப்போதும் இருக்கவில்லை. ஒருவேளை துவக்கத்தில் அப்படி இருந்திருக்கலாம். இத்தகைய செயல்களின் மூலம் நாம் எதையும் சாதித்துவிட முடியாது என்பதில் நான் தெளிவுடன் உள்ளேன். ஹிந்துஸ்தான் சோசலிச குடியரசு அமைப்பின் வரலாற்றிலிருந்து நாம் படிப்பினைகளை மதிப்பிடலாம். நமது எல்லோரின் செயல்பாடுகளும் ஒரு குறிக்கோளை நோக்கியிருந்தது; நம்மை மாபெரும் இயக்கத்தின் இராணுவக் கிளையுடன் அடையாளம் கண்டு கொள்வது.. என்னை யாரேனும் தவறாக புரிந்து கொண்டிருந்தால் அவர்கள் தங்களை திருத்திக் கொள்ளட்டும். குண்டுகளும், துப்பாக்கிகளும் பயனற்றவை என நான் கூறவில்லை மாறாக அவை பயனுள்ளவை. ஆனால் கூற விரும்பியது குண்டுகள் மட்டும் எறிவது பயனற்றது, சில சமயங்களில் ஆபத்தானது கூட..  கட்சியின் ராணுவக்கிளை தன் கட்டுப்பாட்டில் போர் தளவாடங்களை சில நெருக்கடி காலத்திற்காக எப்போதும் தயாராக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். அது கட்சியின் அரசியல் செயல்களை ஆதரிக்க வேண்டும். அது தன்னிச்சையாக சுதந்திரமாக செயல் படக்கூடாது அது முடியாது.
மேலே கூறப்பட்ட முறைகளில் கட்சி செயல்பட துவங்க வேண்டும். அவ்வப்போது நடத்தப்படும் கூட்டங்கள்  மாநாடுகள் மூலமாக கட்சி ஊழியர்களுக்கு எல்லாப் பிரச்னை குறித்தும் அறிவும் தெளிவும் புகட்ட வேண்டும்.
இத்தகைய முறைகளில் நீங்கள் துவங்க வேண்டுமானால் நீங்கள் மிகுந்த கண்ணியமுடன் இருக்க வேண்டும். காந்திஜியின் சொர்க்க வாக்குறுதியான ஒரு வருடத்திற்குள் அடையவுள்ள இலட்சிய சுயராஜ்யத்திலிருந்து பத்து வருடங்களில் நம் புரட்சி என்பது போன்ற இளம் பருவ கனவுகளை தூர எறியுங்கள். அதற்கு பொங்கும் உணர்ச்சியும் தேவையில்லை, சாவும் தேவையில்லை, தொடர்ந்து போராடும், அல்லலுறும், தியாக வாழ்க்கை முறை தேவை. முதலில் உங்கள் தனிமனித அபிமானத்தை நசுக்குங்கள். தனிமனித சொகுசு பற்றிய கனாக்களை உதறி வீசுங்கள். பிறகு செயல்பட துவங்குங்கள். அங்குலம் அங்குலமாக முன்னேற வேண்டும். அதற்கு தேவை வீரம், தளராத தன்மை, மிக உறுதியான தீர்மானம். எத்தகைய இன்னலும் இடர்ப்பாடும் உங்களை சோர்ந்து போக வைக்காது. எந்த ஒரு தோல்வியும், துரோகமும் உங்கள் மனத்தை முறிக்காது. உங்கள் மீது திணிக்கப்பட்ட எந்த ஒரு ஆபத்தும் உங்களுள் உள்ள புரட்சியாளனை ஒழித்துவிட  முடியாது. இன்னல்கள் தியாகங்கள் நிறைந்த சோதனைகள் வழியில் நீங்கள் வெற்றியடைவீர்கள். இத்தகைய தனித்தனி வெற்றிகளே புரட்சியின் செல்வங்கள்.
புரட்சி ஓங்குக
பகத்சிங்

நாடாளுமன்றமும், இடதுசாரி அரசியலும்!

நடாளுமன்ற ஜனநாயகம் நிலவுகிற நாட்டில் இடது வலது என்ற எதிர்முனை அரசியலுக்கு இடமில்லாமல் போய்விட்டது என்று இத்தாலியில் போன நூற்றாண்டில் பாசிஸ்ட் ஆதரவு தத்துவஞானி பாபியோ நொபர்ட்டோ உருவாக்கிய ஒரு கருத்தை அமெரிக்க ஆளும் வட்டாரம் இன்று பரப்பி வருகிறது. இடது சாரிகள் இல்லாமல் போனாலோ அல்லது சுருங்கினாலோ என்ன நடக்கும் என்பதை பார்க்க மைக்ரோஸ்கோப் தேவையில்லை. நடாளு மன்றம் மோடி தர்பாராகவும், சட்டமன்றம் அம்மா தர்பாராகவும் ஆகியிருப்பதை காண்கிறோம். இன்னொரு காட்சியும் காண்கிறோம்

ஒரு உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி பகவத் கீதையை பாடமாக்க சர்வாதிகாரியாக ஆசைப்படுகிறார். மறுபக்கம் நமக்கு வாய்த்திருக்கும் பிரதமரோ எல்லா அதிகாரத்தையும் கையிலெடுக்கும் ஆசையை வெளிக்காட்டாமல் அவதார புருஷராக காட்சி அளிக்கிறார். அவர் அர்த்த சாஸ்தி ரத்தை விழுந்து விழுந்து படிப்பதாக கூறப்படுகிறது அவரது மேலைநாட்டு ஆலோசகர்கள் அர்த்த சாஸ்திரம் உதவாது அது சாதி அடிப்படையில் பொருளுற்பத்தி பரம்பரை தொழிலாக இருந்த காலத்தியது, பணமைய பொருளாதாரத்தை கொண்டுவந்த சுல்தான்களில் டெல்லியில் அதிகாரத்தை குவிப்பதில் முதலில் சாதனைபடைத்த சுல்தான் அலாவுதின் கில்ஜியை காப்பி அடியுங்கள் என்று சிபாரிசு செய்வதாக கூறப்படுகிறது.. ஆனால் வரலாறு காட்டுவதென்ன?

சுல்தான்கள் மற்றும் மொகலாயர்கள் ஆட்சி காலங்களில் சனாதன தர்மசாதி அடிப்படையிலான உற்பத்தி முறைகள் உதிரநேர்ந்தாலும் மன்னர்களையும். நவாபுக்களையும் மற்றும் வர்த்தக வர்க்கத்தையும் புனித உலோக சேமிப்பு மோகம்பிடித் தாட்டியதால். ஐரோப்பிய வர்த்தகர்கள் நமது முன்னோர்களை கிள்ளுக்கீரையாக ஆக்கினர் அதனால் நமது முன்னோர்கள்பட்ட அவதி எழுதி மாளாது. அதனை எதிர்த்தபோது தோற்க நேர்ந்தது. ஆனால் ஒவ்வொரு தோல்வியும் அரசியல் விழிப்புணர்வை. ஏற்படுத்தியது.

1859ல் வங்க விவசாயிகளும், சாயப்பட்டறை தொழிலாளர்களும் நடத்திய ஆயுதமில்லா ஒத்துழையாமையே அரசியல் விழிப்புணர்வூட்டும் இயக்கமாகவும் ஆகியது என்ற வரலாற்றை நம்மில் எத்தனை பேர் அறிவோம்.

அன்று வங்க கவர்னராக இருந்த லார்டு கிரான்ட் வங்க ஆறுகளையும் அதன் கரைகளின் அழகையும் கண்டுகளிக்க உல்லாச படகிலே ஏறி உல்லாச பயனம் போனான். அவனது படகு, கலிகங்கா ஆற்றிலே தவழ்ந்து போகையிலே ஆயிரக்கணக்கான குத்தகை விவசாயிகளும் வேலைநிறுத்தம் செய்த சாயப்பட்டரைத் தொழிலாளர்களும் கரையிலே நின்று அவுரி விவசாயத்தை தடைசெய் என்று முழக்கமிட்டதை அவனால் சகிக்கமுடியவில்லை கரை இறங்காமலே படகை வேகமாக ஓட்ட உத்தரவிட்டான். கரையிலே இருந்தவர்கள். அஞ்சாமல் ஆற்றிலே குதித்து நீந்திய படியே படகை சுற்றிவளைத்தனர். அதன் பிறகே அவன் பணிந்தான், உரிய நடவடிக்கை எடுப்பதாக அறிவித்த பிறகே விடுவிக்கப்பட்டான். பிரிட்டீஷ் அரசு கம்பேனியின் வர்த்தக ஏகபோகத்தை முடிவிற்கு கொண்டுவர கமிஷனைப் போட்டது. அந்த நிகழ்வு ஆண்டான் அடிமை உறவு போலியானது என்ற ஞானத்தை உழைப்பாளிகளுக்கு போதித்தது. விவசாயி தொழிலாளி கூட்டுணர்வும் ஒத்துழையாமையும் ஒரு அரசியல் ஆயுதம் என்ற ஞானம் பிறந்ததுவும் அந்த இடத்தில்தான். ஒத்துழையாமை இயக்கத்தை யாரோ ஒருத்தர் தென்ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து கொண்டு வந்ததாக கூறுவது வரலாறல்ல. அவர் அதை திறமையாக பயன்படுத்தினார் என்பதே வரலாறு. ஆயிரக் கனக்கான அவுரி பட்டறைகளிலே கம்படியும் சவுக்கடியும் கூலியாகப் பெறும் தொழிலாளர்களும், குத்தகை விவசாயிகளும் ஒத்துழையாமையை விடுதலை இயக்கத்தின் அரசியலாயுதமாக ஆக்கினர் என்ற வரலாற்றை அறிவுலகம் புதைத்துவிட்டு வரலாற்றை விதவிதமாக எழுதியதால் இன்று அயோக்கியர்கள் அரசியலை கடத்துவது எளிதாகி விட்டது. அதனை மீட்க முடியாமல் தவிக்கி றோம்.

இன்னொரு வரலாறு காட்டுவதென்ன?: இடது, வலது சித்தாந்தப் போரை தடை செய்தால் என்ன நிகழும் என்பதை பாகிஸ்தான் காட்டுகிறது.

மதவாத அரசியல் பாகிஸ்தான் மக்களை படுத்தும் பாட்டை பாருங்கள். 68 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் அங்கு கம்யூனிஸ்ட்டுகளும் சோசலிச அபிலாஷைகளும் மக்களின் நெஞ்சங்களிலே குடியிருந்த காலமாகும். மேற்கு பாகிஸ்தானில் பகத்சிங் தியாகமும் கிழக்கே முசாபர் அகமதும். புரடச்சிக் கவிஞன் ஃபைஸ் அகமது ஃபைசும் உருவாக்கிய கம்யூனிஸ்ட் இயக்கமும் அரசியலில் முதன்மை இடத்தில் இருந்தகாலம்.

அன்று அமெரிக்காவில் கம்யூனிஸ்ட்டுகளை வேட்டையாடிய மெக்கார்த்தியிச கொலைவெறி கூத்து பாகிஸ்தானையும் விடவில்லை. பாகிஸ்தானின் உச்சமன்ற நீதிபதிகள், மதவாத அரசியல்வாதிகள், ராணுவ தளபதிகள் அமெரிக்க ஆளும் வட்டாரத்திடம் ஞானஸ் நானம் பெற்று குழிபறிச்சான் கூட்டணி வைத்தனர். அன்றைய பிரதமராக இருந்த லியாகத் அலிகானை கொலை செய்ய திட்டமிட்டதாக சோடித்து செல்வாக்குடன் இருந்த கம்யூனிஸ்ட் இயக்கங்களை சதி வழக்குகள் அடக்குமுறைகள் மூலம் ஓரம் கட்டினர். பின்னர் ஆதாரமற்ற வழக்கு என அனைவரும் விடுவிக்கப்பட்டனர். லியாகத் அலிகானும் கொலை செய்யப்பட்டார். இன்றுவரை கொலைசெய்ய திட்டமிட்டது யார் என்பது மர்மமாகவே உள்ளது. ராணுவ தளபதிகள் இஸ்கந்தர் மிர்சாவும் அயூப் காணும் அதன் பிறகே ஜனநாயத்தை கொலை செய்தனர். இஸ்கந்தர் மிர்சாவை துரத்திவிட்டு அயூப்கான் சர்வாதிகாரி ஆனார்

சிறந்த நட்புக்கு வரலாற்றை தோண்டினால் ஏராளமான சான்றுகள் கிடைக்கும். குழிபறிச் சான் நட்புக்கு சான்று கிடைப்பது அரிது. நிலப்பிரபுவான பூட்டோவும் அவரது நம்பிக் கைக்கு பாத்திரமான தளபதி ஜியா-உல்-ஹக் இருவரையும் குழிபறிச்சான் அரசியல் நட்புக்கு குறிப்பிடலாம். அரசியலதிகாரத்தை கையி லெடுக்க பூட்டோ பிரதமரானவுடன், சீனியாரிட்டி கோட்பாட்டை ஓரம் கட்டி ஜியா-உல்-ஹக்கை ராணுவதளபதி ஆக்கினார். ஜியா-உல்-ஹக் ராணுவ சர்வாதிகாரியாக ஆகி பூட்டோவை தூக்கிலே தொங்கவிட்டார். ஜியா-உல்-ஹக் ஹெலிகாப்டர் விபத்தில் மரணமடைந்தார். இன்றுவரை விபத்திற்கு ஏற்பாடு செய்தவர்கள் யார் என்பதை துப்புதுலக்க இயலவில்லை., இஸ்லாம் உள்பட எல்லா மதவாத அரசியலும் கொடூரமானது என்பதையே வரலாறு காட்டுகிறது.,.

ஆனால் அந்த மதவாத அரசியலின் கொடூரத்தை இடதுசாரி அரசியலே அம்பலப் படுத்துகிறது என்பதையும் காண்கிறோம். அதுமட்டுமல்ல மதவாத அரசியலின் வர்க்க சார்பு இடதுசாரிகளின் இடைவிடாத தத்துவ தாக்குதலால் மாற்றங்கள் பெறுவதையும் காண்கிறோம். 200 கோடி மக்களின் நெஞ்சங் களிலே இடம்பெற்று இருக்கும் காத்தோலிக்க மதத்தில் ஏற்பட்டுவரும் மாற்றங்கள் இன்று மதவாத அரசியலின் திசையையே மாற்ற முடியும் என்பதை காட்டுகிறது. சமீபகாலம்வரை சுரண்டும் வர்க்கத்தின் ஆயுதமாக அந்த மதம் இருந்தது. ஆனால் இன்று நிலைமை வேறு 1980ம் ஆண்டு எல்சால்வடார் நாட்டு கத்தோலிக்க மதபாதிரியார் ஆஸ்கார்ரோமிரோ தொழுகையின் போது சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார். அவர் ஒரு மார்க்சிஸ்ட். எனவே அவரை புனிதர் என்று அறிவிக்கும் சடங்கு நடத்தாமல் தெம்மாடிக் குழியில் புதையுங்கள் என்று அன்றைய போப் கட்டளையிட்டார். அந்த போப் சோசலிசம் சாத்தானின் தத்துவம் என்று முத்திரையும் குத்தினார். 33 ஆண்டுகளாக தெம்மாடிகுழியில் கிடந்த ஆஸ்கார் ரோமிரோ உடலைஎடுத்து புனித சடங்கை ஆற்றி அவரைப் புனிதர் என்று அறிவிக்க இன்றைய போப் கட்டளையிட்டார். அதோடு தன்னிச்சையாக இயங்கும் சந்தையும். நிதிமூலதன சூதாட்டமும் ஏழைகளின் வாழ்வை சீரழிக்கிறது. எனவே சாத்தானின் தத்துவம் என்று கண்டிக்கவும் செய்தார்.

இடது, வலது சித்தாந்தப் போரை அரசியலில் மட்டுமல்ல பொருளாதார தளத்திலும் ஓரம்கட்டிட இயலாது என்பதை ,இன்றைய நிகழ்வுகள் காட்டுகின்றன. தன்னைத்தானே சரிசெய்து கொள்ளும் தாராளமய சந்தை வந்த பிறகு சோசலிசம் பழங்கதையாகிவிட்டது. இடது வலது வேறுபாடு அரசியலில் காணாமல் போனது போல் பொருளாதாரதுறையிலும் காணாமல் போய்விட்டது என்று எழுதினர். என்று சோவியத் காணாமல் போனதோ அன்றே இடது, வலது சித்தாந்த போரும் படுத்து விட்டது என்றும் மகிழ்ந்தனர். சமீபகாலம் வரை தாராளமய சந்தை கோட்பாட்டிற்கு மயங்காத அல்லது குழம்பாத அரசியல்வாதிகளையோ பொருளாதார நிபுணர்களையோ காண்பது அரிதாக இருந்தது. தாராளமய சந்தை அறிவோடு இயங்கும் ஆற்றல் கொண்டது என்பதை நிருபிக்கும், பொருளாதார நிபுணர் களுக்கே நோபிள் பரிசு வழங்கினர்.

2008க்குப் பிறகு நாம் காண்பதென்ன?

தாராளமய சந்தைக்கு பகுத்தறிவு உண்டு என்ற முகாமும். தன்னிச்சையாக இயங்கும் தாராளமய சந்தைக்கு பகுத்தறிவு கிடையாது என்ற முகாமும் மோதுவதை காணலாம்.

2013ம் ஆண்டில் தாராளமய சந்தை பகுத்தறிவோடு நடந்து கொள்வதாக கணக்கு போட்டு கூறிய பொருளாதார நிபுணர்க்கும் தாராளமய சந்தை விதிகள் குருட்டுத் தனமானது பகுத்தறிவோடு நடந்து கொள்ளவில்லை என்று நிருபித்த பொருளாதார நிபுணர்க்கும் நோபிள் பரிசை பிரித்து கொடுத்து வியப்பை ஏற்படுத்தினர்.

21ம் நூற்றாண்டு மூலதனத்தின் தலைவிதியை ஆராயப்புகுந்த பிரெஞ்சு நிபுணர் தாமஸ் பிக்கெட் ஒன்றைக் கூறுகிறார். இன்றைய மூலதன வளர்ச்சிப்போக்கு தொடருமானால் 2050ல் உலகப் பொருளாதாரம் சீனவங்கியின் கட்டுப் பாட்டிலோ அல்லது பெட்ரோலிய உற்பத்தி செய்யும் நாடுகளின் கட்டுப்பாட்டிலோ போய்விடும் என்றும் டாலர், பவுண்டு, ஈரோ, பிராங்க், யென் நாணயங்கள் இறைமையை இழந்துவிடும் என்றும் பயமுறுத்துகிற மேலைநாட்டு நோபிள் பரிகள் பெற்ற பொருளாதார நிபுணர்களுக்கு பதில் கொடுக்கிறார். பயப்பட வேண்டாம். நான் ஆராய்ந்துதான் கூறுகிறேன். 20ம் நூற்றாண்டு மூலதனம் ஜனநாயகத்தை கட்டுப்படுத்தியது. அதனால் சீரழிவைக் காண்டோம் 21ம் நூற்றாண்டில் ஜனநாயகம் மூலதனத்தை கட்டுப்படுத்தும் ஆற்றலை மீட்குமானால் இந்த ஆபத்து நேராது, என்கிறார்.

1864ல் மார்க்ஸ் சர்வதேச தொழிலாளர் சங்க துவக்க விழா உரையில் குறிப்பிட்டதை கண் முன்னே நிறுத்துகிறது.

—அது ஒரு மாபெரும் போட்டியை காட்டுகிறது, குருட்டு சப்பளை டிமாண்டு சந்தை விதிகளைக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் மத்தியதர வர்க்கத்தின் அரசியல் பொருளாதாரத்திற்கும் சமூக முன்யோசனை யால் ஆற்றுப்படுத்தப்படும் சமூக உற்பத்தி என்ற பாட்டாளி வர்க்கத்தின் அரசியல் பொருளாதாரத்திற்கும் இடையே மாபெறும் போட்டி நடக்கிறது என்றார் மார்க்ஸ். பிக்கெட்டின் ஆய்வு மார்க்ஸ் சொன்ன அந்த போட்டி தொடர்வதையே காட்டுகிறது மார்க்ஸ் சொன்னதுவும் பிக்கெட் கூறுவதும் என்ன? மூலதனம் ஜனநாயக கட்டுப்பாட்டிற்குள் வருகிற வரை இந்தப் போர் ஓயாது என்றார் மார்க்ஸ். பொருளாதார நெருக்கடியிலிருந்து மீள மார்க்ஸ் சொன்னதை மறுக்க துவங்கிய பிக்கெட் இறுதியில் அவரது கருத்தையே வழிமொழிகிறார். எனவே;

நவீன வாழ்க்கை போராட்டத்தின் அனுபவம் கூறுவதென்ன? சித்தாந்த போராட்டத்தின் மூலமே சரியான வழியை உருவாக்க முடியும் என்பதே. இதற்குப் பெயர் மார்க்சிசம். அதுதான் ஜனநாயக அரசியலின் உயிர்நாடி. இடதுசாரி அரசியலை ஓரம் கட்டினால் ஜனநாயகம் நடைப்பிணமாக ஆகிவிடும். என்பதை அறிவுலகம் அறிய வேண்டும்.

இலங்கையும் – தேசிய இனப்பிரச்சனையும்!

இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சனை இந்த நூற்றாண்டின் துயரம். அரசியல் அதிகாரம், மொழி, கல்வி, வேலைவாய்ப்பு போன்றவற்றில் சிங்கள மேலாதிக்க ஆட்சியாளர்களால் தமிழ் மக்களுக்கு உரிமை மறுக்கப்பட்டது.

முப்பது ஆண்டுகளுக்கு மேல் அமைதியான வழியில் உரிமைக்காகப் போராடியவர்கள் ஆயுதம் ஏந்தி போராட வேண்டிய நிலை உருவானதற்கு சிங்கள மேலாதிக்கம் தான் காரணம் என்பது மறுக்க முடியாத ஒன்று.

“சமரசம் என்பது கெட்ட சொல் என்று கருதக் கூடாது” என்று “மாவீரன் பகத்சிங்” ஒருமுறை குறிப்பிட்டார். புலிகளுக்கும் அரசுக்கும் உருவான சமரசத் தீர்வுகள் ஒவ்வொரு முறையும் தட்டி விடப்பட்ட உண்மையை மறைக்க முடியாது. அதுவும் இன்றைய துயரத்திற்கு முக்கியமான காரணமாகும்.

நேபாள மாவோயிஸ்ட், இதே காலத்தில் உலக சூழ்நிலையில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தைக் கணக்கில் எடுத்து ஆயுதப் போராட்டத்தை கைவிட்டு, தேர்தலில் வெற்றி பெற்று – நேபாள மன்னனை நீக்கி ஜனநாயகத்தை உருவாக்கினார் கள்.

தமிழ் ஈழ வரலாறு, பண்டைய மன்னர்கள் பெருமை, சிங்களத்தை வென்ற பெருமைகள் இப்போதும் பேசப்பட்டு, எழுதப்பட்டு அதன் பின்னணியில் ஈழம் தவிர எந்த யோசனையையும் ஏற்காத இயக்கங்கள், அறிவு ஜீவிகள், எழுத்தாளர்கள். மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை தத்துவார்த்த ரீதியாக கடுமையாக விமர்சிக்கிறார்கள். நய்யாண்டி செய்கிறார்கள். இந்திய வர லாற்றில், தமிழக வரலாற்றில் அதிகமாக துப் பாக்கி ரவைகளை தாங்கிய கட்சி, சித்திரவதை களை சந்தித்த கட்சி. இதை விமர்சிக்கும் சாய்வு நாற்காலி அரசியல்வாதிகள் சற்று நிதானமாக உண்மைகளை பார்க்க வேண்டும். இலங்கைத் தமிழர் நலனில் சிபிஐ(எம்)-க்கு மற்றவர்களுக்கு உள்ள அக்கறை உண்டு என்பது அவர்களுக்கும் தெரியும். கடந்த 30 ஆண்டுகளில் தனக்குரிய பங்கை சிபிஐ(எம்) நிறைவேற்றியுள்ளது. மற்ற இயக்கங்கள் பேசுவது போல் சிபிஐ(எம்) பேசவில்லை என்பது உண்மை. எங்கள் எழுத்துக்கள், நாடாளுமன்ற விவாதங்களை கேட்டவர்கள், படித்தவர்கள் எந்த இடத்தில் தவறு என்று இன்று வரை சுட்டிக் காட்டவில்லை.

கார்ல் மார்க்ஸ், ஏங்கல்ஸ், லெனின், ஸ்டாலின் காலத்து வரலாறுகளையும் தத்துவார்த்த விளக்கங்களையும் தாராளமாக எடுத்து வைக்கிறார்கள்.

“மார்க்சியத்தின் பால் அவர்களுக்கு இருக்கும் நம்பிக்கை நம்மை புல்லரிக்க செய்கிறது”. அவர்களுடைய மார்க்சிய பக்தி சுயநிர்ணய உரிமை பற்றி மட்டுமே என்பதும் நமக்குத் தெரியும். தங்களுக்கு உதவும் வார்த்தை களை பெருத்த நம்பிக்கையுடன் அள்ளி வீசுவார்கள்.

இந்த பிரச்சனையின் உண்மையான ஆர்வம் உள்ளவர்களுக்கு சில உண்மைகளை எடுத் துரைக்க வேண்டியுள்ளது:

அரசியல் போராட்டங்களில் வரலாறு ஓர் ஆயுதமாக பல இடங்களில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. பலர் இதுகுறித்து தங்கள் கவலைகளை தெரிவித்துள்ளனர்.

பிரபல வரலாற்று அறிஞராகிய பேராசிரியர் ஏரிக் ஹோப்ஸ்பாம் தெரிவித்துள்ள கருத்து மிகவும் கவனிக்கத்தக்கது.

“ஹெராயின் என்ற போதைப் பொருளுக்குப் பொப்பி மலர் மூலப்பொருள். அதுபோல தேசியவாதக் கருத்துக்கள், இனக்குழு சார்ந்த கருத்துக்கள் மற்றும் அடிப்படை வாதங்கள் ஆகியவற்றிற்கு வரலாறு மூலப் பொருளாக அமைகிறது. இப்படியுமான கருத்துக்கு கடந்த காலம் என்பது ஓர் அத்தியாவசியமான கூறு. இக்கருத்துக்கு பொருத்தமான கடந்த காலம் இல்லை என்றால், அதனை வேண்டிய வகையில் ஆக்கிக் கொள்ள முடியும். எதையும் நியாயப்படுத்த கடந்த காலம் உதவுகின்றது. மகிழ்ச்சியுடன் கொண்டாடுவதற்கு அதிகம் இல்லாத நிகழ்காலத்துக்கு ஒரு புகழ் பூத்த பின்னணியை கடந்த காலம் வழங்குகிறது”.

அவர் மேலும் கூறுகிறார்,

“வரலாறு எழுதும் தொழிலானது அணு ஆய்வுப் பௌதீகவியல் போல அல்லாது யாருக்கும் தீங்கு விளைவிக்காத ஒரு தொழில் என நான் எண்ணிப் பார்த்தேன். ஆனால், இத்தொழில் தீங்கு விளைவிக்கக் கூடியது என்பதை இப்போது உணர்கிறேன்”. பிரித்தானியாவில் ஐரிஷ் குடியரசுப் படையினர் ரசாயன உரத்தை வெடிகுண்டாக மாற்றுவதற்குப் பயன்படுத்திய தொழிற்சாலைகள் போல் எங்கள் படிப்பறைகள் குண்டு தொழிற்சாலைகளாக மாறக்கூடியவை. இந்நிலை எங்களை (வரலாறு எழுதுவோரை) இருவகையில் பாதிக்கிறது.

ஒன்று, வரலாற்று உண்மைகளை எடுத்துரைக்கும் பொறுப்பு எமக்கு இருப்பதைப் பொதுவாக உணர்ந்து கொள்வது.

இரண்டாவதாக, அரசியல் தத்துவ நோக்கங்களுக்காக வரலாறு தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுவதைக் கண்டிக்கும் பொறுப்பு எமக்கு இருப்பதை சிறப்பாக உணர்ந்து கொள்வது.

“உலகம் இன்றைய நிலையை எப்படி அடைந்தது என்பதை விளங்க வைப்பதில் வரலாறு முன்னேற்றம் கண்டுள்ளது என்பது பேராசிரியர் ஏரிக் ஹோப்ஸ்பாம் கருத்தாகும்”.

தற்போது காணப்படும் அரசியல் நிலைக்கு அடிகோலிய தமிழர் உரிமைப் போராட்டம் இன்றைய உலகில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட மனித உரிமைகளின் அடிப்படையில் தீர்க்கப்பட வேண்டியது. இது அவர் அவர் வரலாற்றின் அடிப்படையில் தீர்க்கப்பட வேண்டிய பிரச்சனை ஆகாது.

இரண்டாவது உலக யுத்தத்திற்கு பின் உலகின் விடுதலை அடைந்த நாடுகளில் இன்று இனப்பிரச்சனை, மொழிப் பிரச்சனை, மதப் பிரச்சனை, ஏற்றத்தாழ்வுகள் போன்ற ஏராளமான பிரச்சனைகள் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளது.

இந்தியாவில் இருந்து பாகிஸ்தானை பிரித்தது ஒரு விபத்து. இதை அன்று காங்கிரஸ், கம்யூனிஸ்ட்டுகள் ஆதரித்தது உண்மை.

பாகிஸ்தான் கோரிக்கை பலம் பெற்றவுடன் சீக்கியர்கள் தனிநாடு கோரினர், இந்து மகாசபை இந்துராஷ்புரா என்ற கோஷத்தை முன்வைத்தன. தெற்கே திராவிட நாடு என்கிற கோரிக்கை உருவானது. பல மொழிகள், பல இனங்கள் கொண்ட மக்கள் மத்தியில் ஒற்றுமையை உருவாக்குவது என்பது கம்யூனிஸ்ட்டுகள் கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியது. 500-க்கும் மேற்பட்ட சமஸ்தானங்கள் மீண்டும் உருவாவது வளர்ச் சிக்கு உதவாது. இதுகுறித்து ,

கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்திலும் வலுவான வாதங்கள், பிரதிவாதங்கள் உருவானது மார்க்சிய ஆதாரங்கள் கொடுக்கப்பட்டது.

தென்னகத்தைப் பொருத்தவரை மொழியால் பிரிந்து (திராவிடம்) இனம் நாடு உருவாக்குவது.

சுயநிர்ணய உரிமை குறித்து திமுக தலைவர்கள் இன்று வைக்கும் வாதங்களை விட ஆயிரம் மடங்கு வாதங்கள், தத்துவார்த்த சான்றுகள், வரலாறு போன்றவற்றை திராவிட இயக்கம் வைத்தது. அன்று திமுக விடம் 60-க்கு மேற்பட்ட வார இதழ்கள் இருந்தது. ஒரு ஜனசக்தி அதற்கு எதிரானப் போராட்டத்தை நடத்தியது.

சோவியத் ஒன்றியம் உருவானபோது இதர சிறிய இன மக்களுக்கு நம்பிக்கை கொடுக்க வேண்டிய தேவை அன்றைய ரஷ்ய கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு இருந்தது. அந்த சிறிய இன மக்கள் சாரிஸ்ட ரஷ்ய மேலாதிக்கத்தினால் ஒடுக்கப்பட்டு இருந்தனர். ஆகவே தான், தோழர் லெனின் சோவியத் அரசியல் சட்டத்தின் பிரிவு 17-ல் தேசிய குடியரசுகளுக்கு பிரிந்து போகும் உரிமை உண்டு என்று வடிவமைக்கப்பட்டது: சிலகாலம் யூகோஸ்லாவியாவின் அரசியல் சட்டத்தில் இருந்து பிறகு அது நீக்கப்பட்டுவிட்டது.

“சுயநிர்ணய உரிமை குறித்து குரல் கொடுக்கும் நண்பர்கள் மார்க்ஸ், ஏங்கெல்ஸ், லெனின், ஸ்டாலின் என்று முடித்து விடுகிறார்கள். அவர்கள் வாதத்திற்கு அது உதவுகிறது”.

“1948 மக்கள் சீனத்தில் மாவோ தலைமையில் ஆட்சி அமைத்த கம்யூனிஸ்டுகள் தங்கள் அரசியல் சட்டத்தில் லெனின் பாதையை பின்பற்றவில்லை. திபெத்தியர்களுக்கு தனி நாடு வேண்டும் என்ற தலாய் லாமா-வின் கோரிக்கையை மக்கள் சீனம் ஏற்கவில்லை. அவருடைய மடத்தை சார்ந்த பஞ்சன் லாமா சீன நிலை சரி என்று சீனாவில் இருந்துவிட்டார்”.

சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் இதுகுறித்து 1942 காலங்களில் விவாதம் தொடங்கிவிட்டது. பல பிரச்சனைகளுக்கு மார்க்ஸ், லெனின் உரைகளில் இருந்து மேற்கோள் காட்டி பல தோழர்கள் பேசினர்.

அந்த விவாதத்திற்கு பதில் உரைக்கும் போது தோழர் மாவோ கூறுகிறார்:

இப்போதும் கூட சிலர் மார்க்சிய-லெனினிய எழுத்தாளர்கள் அவையிலிருந்து சில மேற்கோள்களை எடுத்துச் சொல்லி அவைகளே அனைத்து தீங்குகளையும் எளிதாக தீர்க்கவல்லது என்று கருதுகின்றனர். அறியாமையில் உழலும் அத்தகையோர் தான் மார்க்சிசம்-லெனினிசத்தை ஒரு வகையான சமயகோட்பாடாக கருதுகின்றனர். அவர்களிடம் மழுப்பல் எதுவுமில்லாமல் தெளிவாகச் சொல்லிட வேண்டும்.

“உங்கள் கோட்பாடு எந்தப் பயனுமற்றது நம்முடைய கொள்கை வறட்டுச் சிந்தாந்தமல்ல; செயலுக்கான வழிகாட்டி என மார்க்ஸ், லெனின் மற்றும் ஸ்டாலின் திரும்பத் திரும்ப வலியுறுத்தியுள்ளனர். அத்தகைய சிறப்புமிக்க மிகமிக முக்கியமான வழிகாட்டுதலை இந்த மனிதர்கள் மறந்துவிடுகிறார்கள்”.

சுயநிர்ணய உரிமைக்காக வாதாடுகிறவர்கள் மார்க்ஸ், லெனின், ஸ்டாலினுடன் நின்றுவிடு வார்கள். தோழர் மாவோவிடம் நெருங்கமாட் டார்கள். இந்த வியாபாரிகள் தேவைப்பட்டால் மாவோ – கம்யூனிஸ்ட் அல்ல என்றும் எழுதுவார் கள். உலக வரலாற்றில் இயற்கையை புரிந்து கொள்ள  நிக்கோலஸ் கோபர்நிக்கஸ், கலிலியோ போன்றவர்கள் எடுத்த முயற்சிக்கு மேல் புதிய கண்டுபிடிப்புக்களை ஐசக் நியூட்டன் கண்டு பிடித்தவுடன், மற்றவர்களை ஐசக் நியூட்டன் நிராகரிக்கவில்லை. மாறாக 1676-ல் ஐசக் நியூட்டன் ராபர்ட் ஹீக்குக்கு எழுதிய கடிதத்தில்  எனக்கு முன்னோடியாக இருந்த பேரறி வாளர்களின் தோள்களின் மீது நின்று தான் என்னால் முன்னோக்கி பார்க்க முடிகிறது என்று கூறினார்.  இன்றைய உலக நிலைகளை புரிந்து கொள்ள திட்டவட்டமான நிலைமைகள் குறித்து திட்ட வட்டமான பகுப்பாய்வை அடிப்படையாகக் கொண்டு இருக்க வேண்டும் மார்க்சிய-லெனி னியத்தின் மீற முடியாத கருவியாக இக்கோட் பாடு கருதப்படுகிறது. இதைத்தான் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட்) பின்பற்றுகிறது.

எந்த அரசும், முதலாளித்துவ அரசாகவோ, சோசலிச அரசாகவோ இருந்தாலும், பிரிவினையை கொண்டுவரும் வழிமுறைகளுக்கான அடிப்படை விதியினை எடுத்து விளம்பியதில்லை: அப்படிச் செய்யும் என எதிர்பார்க்கவும் இயலாது. ஆப்ரகாம் லிங்கன் சொன்னது போல் எந்த அரசும் தானே கலைந்து (கரைந்து) போவதற்கான வழி வகுப்பதில்லை.

எதற்காக இந்த நண்பர்கள் சிபிஐ (எம்) ஐ தாக்குகிறார்கள். இந்தியாவில் சிபிஐ, சிபிஐ(எம்-எல்), சிபிஐ(எம்) ஆகிய அனைவரும் இலங்கை இனப்பிரச்சனை குறித்து ஒரே நிலை எடுத்துள்ளது. உலகில் எந்த கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் இலங்கையில் பிரிவினை கோருவதும் ஈழம் அமைவதும் தேவை என்று கூறவில்லை என்பது புரிந்தும், சிபிஐ(எம்) கட்சியை விமர்சிக்கும் இவர்களுக்கு ஓர் அரசியல் நோக்கம் இருக்கிறது. அந்த நோக்கம் நிறைவேறாது…

“தொழிலாளிகளிடையே சமூக-ஜனநாயகவாத (கம்யூனிச) உணர்வு இருந்திருக்க முடியாது என்று சொன்னோம். அது வெளியிலிருந்துதான் அவர்களுக்கு கொண்டுவரப்பட வேண்டும். பாட்டாளி வர்க்கம் தனது சொந்த முயற்சிகள் மூலமாகத் தொழிற்சங்க உணர்வு மட்டுமே அதாவது தொழிற் சங்கங்களில் ஒன்றுபடுவது, முதலாளிகளை எதிர்த்துப் போராடுவது, இன்றியமையாமையாத தொழிலாளர் சட்டங்களை நிறைவேற்றுமாறு அரசாங்கத்தைக் கட்டாயப்படுத்த முயல்வது, முதலியவற்றின் இன்றியமையாமைப் பற்றிய துணிவு மட்டுமே – வளர்த்துக்கொள்ள முடிகிறது என்று எல்லா நாடுகளின் வரலாறு புலப்படுத்துகிறது. ஆனால் சோஷலிசத்தின் கொள்கை, மெய்யறிவுவகைப்பட்ட, வரலாறு வழிப்பட்ட, பொருளாதார வகைப்பட்ட கொள்கைகளிலிருந்து வளர்ந்ததாகும். சொத்துள்ள வர்க்கங்களின் பிரதி நிதிகள், அறிவுத்துறையினர், அவற்றை வகுத்து விளக்கினர். நவீன விஞ்ஞான சோசலிஸத்தின் மூலவர்களான மார்க்சும், எங்கெல்சும் முதலாளி வர்க்கப் போக்கான படிப்பாளிப் பகுதியினரைச் சேர்ந்தவர்கள்” – லெனின் – என்ன செய்ய வேண்டும் என்ற நூலிலிருந்து.

பெரியாரின் பார்வையில் பகத்சிங்!

பேராசிரியர் இர்பான் ஹபீப்

தமிழாக்கம் – மல்லிகார்ஜூன்.எஸ்

நன்றி: தி இந்து நாளிதழ்

பெரியாருக்கு பகத்சிங் கடவுள் மற்றும் கடவுளின் அருளாட்சி என்பதில் நம்பிக்கை கொண்டவரல்ல என்றும், மிகவும் தன்னம்பிக்கை கொண்ட மனிதன் என்றும் தெரியும். 1929 ஏப்ரல் 9 ஆம் தேதி பகத்சிங் தேசிய சட்டமன்றத்தில் குண்டு வீசிய நடவடிக்கையிலிருந்து அவர் ஒரு தேசிய மாவீரனாக கருதப்பட்டார். அதுவரைக்கும் அவர் நவ்ஜவான் பாரத் சபாவின் ஒரு சிந்தனா சக்தி படைத்த வாலிபன் என்றே அவரைச் சுற்றியிருந்த பஞ்சாப் வாலிபர்கள் நினைத்தனர். மேலும் பகத்சிங் இந்துஸ்தான் சோசலிஸ்ட் குடியரசு இயக்கத்தின் மிகப் பெரும் தத்துவவாதியாகவும் – தலைமறைவு இயக்கத்தின் மத்தியில் அவர் ஒரு புரட்சிவாதியாகவும் எண்ணப்பட்டார்.

ஏப்ரல் 9ம் தேதிய அவரது துணிச்சல்மிக்க நடவடிக்கை அவரை ஒரு தேசிய புகழ் மிக்கவராக அறிமுகப்படுத்தியது. மேலும் முன்பே திட்டமிட்டபடி பகத்சிங் மேற்படி வழக்குமன்ற மேடையை தனது சக இந்திய மக்களுக்கு தனது புரட்சிகரமான தத்துவங்களையும், திட்டங்களையும் முன்னறிவிக்கும் மேடையாக பயன்படுத்தினார். இதன் மூலம் இந்துஸ்தான் சோசலிஸ்ட் புரட்சிகர ஸ்தாபனத்தின் திட்டங்கள் அனைத்தையும் மக்கள் மத்தியில் முன்வைத்தார். அவர் சிறையிலிருந்து எழுதிய எழுத்துக்கள் அனைத்தும் ஆச்சர்யப்படத்தக்க வகையில் வெளியே கொண்டு வந்து தேசிய அச்சகங்களின் மூலம் பிரசுரிக்கப்பட்டன.

1931 மார்ச் 23-ம் தேதி அவர் தூக்கிலிடப்பட்டதை எதிர்த்து கண்டன குரல்கள் காட்டுத் தீ போல் இந்தியாவெங்கும் உக்கிரமாக வீசின. மேலும் அவர் வாழ்ந்த குறுகிய காலத்தில் அவர் எடுத்துச் சொன்ன அரசியல் கொள்கைகளுக்கு பரவலான ஆதரவும் கிடைத்தது.

எங்கோ தொலை தூரத்திலிருந்து வெளிவரும் குடியரசு என்ற தமிழ் வார இதழில் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் அச்செயலுக்கு தெளிவான ஆனால் கடுமையான முறையில் எதிர்க்கருத்து வெளியானது. பெரியார் மார்ச் 29, 1931 இதழில் ஒரு தலையங்கம் தீட்டினார். மேற்படி தலையங்கத்தில் காங்கிரசும், காந்தியாரும் பகத்சிங்கை சாவிலிருந்து பாதுகாப்பதற்கான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படவில்லை என்பதை கடுமையாக விமர்சித்திருந்தார். பகுத்தறிவு கொள்கையினை ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிற, சாதிய ஒடுக்குமுறையினை எதிர்த்துப் போராடுகிற இளைஞர் பகத்சிங்கை தன் உற்றத் தோழனாக பெரியார் பார்த்தார். அவர் தனது தலையங்கத்தை எழுதத் துவங்கும்போதே தூக்கிலிடப்பட்ட பகத்சிங்கின் மறைவுக்கு இரங்கல் தெரிவிக்காதவர் எவருமில்லை; அவரை தூக்கிலிட்ட அரசாங்கத்தின் செயலை கண்டிக்காதவர் எவரும் இல்லை என்று குறிப்பிடுகிறார். இந்த வார்த்தைகள் பரவலாக அனைவராலும் ஒத்துக் கொள்ளப்பட்ட ஒரு கருத்தினை பிரதிபலித்தது.

பகத்சிங், மிகக் குறுகிய கால அரசியல் வாழ்க்கையிலேயே, பஞ்சாபையும் கடந்து ஒரு தேசிய வீரனாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டார் என்பது தான் அது. படிப்பாளிகள் வரலாற்று ஆவணங்களை ஆய்வு செய்து கொடுத்த விளக்கங்களின் வழியாகத்தான் இந்த மனிதனின் ஆளுமை உருவாக்கப்பட்டது என்று நம்புவதற்கு இடமில்லை. பகத்சிங்கின் கொள்கைகளை வலியுறுத்தும் வகையில் பெரியார் மேலும் எழுதுகிறார், தான் மேற்கொண்ட கொள்கைகள் சரியானவைதான் என்ற உறுதியான மற்றும் உண்மையான முடிவுக்கும், தான் பயன்படுத்திய செயல்முறைகள் நியாயமானவைகள் தான் என்ற முடிவுக்கும் பகத்சிங் வருவாரேயானால், அவர் அப்படித்தான், அந்த முறைப்படித்தான் செயல்பட்டிருக்க முடியும்….

இந்தியாவிற்கு பகத்சிங்கின் கொள்கை தேவைப்படுகிறது என்பது தான் எங்களின் அசைக்க முடியாத கருத்தாகும். பகத்சிங்கின் கொள்கைகள் சோஷலிசம் மற்றும் கம்யூனிச அமைப்பை பிரதிபலிப்பவை என்று பெரியார் தெளிவாக உணர்ந்திருந்தார்; அதற்கு ஆதாரமாக பஞ்சாப் ஆளுநருக்கு பகத்சிங் எழுதிய கடிதத்திலிருந்து இரண்டு வரிகளை மேற்கோள் காட்டுகிறார். கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அதிகாரத்திற்கு வரும் வரையிலும், மக்கள் ஏற்றத் தாழ்வான வாழ்க்கையினை வாழும் வரையிலும் எங்கள் போராட்டம் தொடரும். எங்களை கொன்று குவித்து அதை முடிவுக்கு கொண்டு வர முடியாது: வெளிப்படையாகவும் ரகசியமாகவும் அது தொடரும்.

பகத்சிங்கின் வழக்கு விசாரணையினையும் அவர் விடுத்த அறிக்கைகளையும் மிகவும் கூர்மையாக கவனித்து வந்த இந்திய மக்களில் ஒருவராக பெரியாரும் இருந்தார். 1929ம் ஆண்டு ஜூன் 6-ந் தேதியிட்ட பகத்சிங்கின் மிகவும் பிரபலமான அறிக்கையில் அவர் கூறியது, நேரத்தில் காப்பாற்றாவிட்டால், இந்த நாகரீகம் அதன் அடித்தளத்தோடு நொறுங்கிப் போய்விடும். அடிப்படை மாற்றம் தேவை. இதை உணர்ந்து கொள்பவர்களுக்கு இந்த சமூகத்தினை சோஷலிச அடிப்படையில் மாற்றியமைக்கப்பட வேண்டிய கடமை உள்ளது. இது செயல்படுத்தப்படாத வரை, மனிதனை மனிதன் சுரண்டுவதும், நாடுகளை நாடுகள் சுரண்டுவதும் முடிவுக்குக் கொண்டு வரப்படும் வரை, மனித குலத்தை அச்சுறுத்திக் கொண்டிருக்கும் துன்ப துயரங்களையும் வெறியாட்டங்களையும் தடுத்து நிறுத்த முடியாது.

தந்தை பெரியார் அவர்கள் இந்த கருத்துக்களால் கவரப்பட்டு 1930ம் ஆண்டுகளில் தந்தை பெரியார் அவர்கள் தொழிலாளர்களையும் – விவசாயத் தொழிலாளர்களையும் ஸ்தாபனமாக அமைத்து பெருமுதலாளிகளையும் – நிலப்பிரபுக்களையும் எதிர்த்து போராட வழிகாட்டினார். இந்தப் போராட்டங்களினால் கோபமுற்ற காலனியாதிக்க அரசாங்கம் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியையும் அதோடு ஒத்தக் கருத்துள்ள இதர ஸ்தாபனங்களையும் தடை செய்தது.

தந்தை பெரியார் தனது தலையங்கத்தில் பகத்சிங் கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாதவர். சாதாரண ஆன்மீக கருத்துக்களின்பால் கவரப்பட்டவரும் அல்ல. ஆனால் அவர் ஒரு தன்னம்பிக்கை உள்ள மனிதன் என எழுதினார். பகத்சிங் எழுதிய நான் ஏன் நாத்திகன் ஆனேன்? என்ற தனது புகழ் பெற்ற புத்தகத்தில் இது பற்றிய முழுமையான விஷயங்களை எழுதியுள்ளார். இந்த புத்தகம் முழுவதும் தனது சிறை வாழ்க்கையின் போதே அவர் எழுதி முடித்தார். இது ரகசியமாக வெளிக்கொணரப்பட்டு தேசப் பற்றுக் கொண்ட தேசிய பத்திரிக்கையான மக்கள் மூலம் வெளியிட்டது.

பகத்சிங் கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கையினை கடுமையாக எதிர்த்தார்; பகுத்தறிவினை உணர்வோடு பற்றி நின்றார். தங்கள் சொந்த நலன்களுக்காக மக்களை கடவுள் பற்றிய அச்சத்தில் தொடர்ந்து வைப்பதற்கு சுரண்டல்காரர்கள் கையில் இருக்கும் ஒரு கருவிதான் மதம் என்று அவர் புரிந்து கொண்டிருந்தார்.

இந்துஸ்தான் சோஷலிச குடியரசுப்படையின் (பகத்சிங் செயல்பட்ட அமைப்பு) புரட்சியாளர்கள் ஒன்றை நன்றாக உணர்ந்திருந்தனர். அனைத்து மதங்களும் தார்மீக ஒழுக்கம் பற்றிய கோட்பாடுகளும் பசித்த மனிதனுக்கு பயனற்றவை, உணவுதான் அவனுக்கு கடவுள் என உணர்ந்திருந்தனர். பெரியார் எழுதிய தலையங்கம் அது தான் சரியானது என்று விளக்கியது. அவர் எழுதுகிறார், அம்மாதிரியான கருத்தை ஏற்றுக் கொள்வது என்பது சட்டத்தின் படி குற்றமாகக் கருத முடியாது. அது சட்டத்திற்கு எதிரானது என்று கருதப்பட்டாலும் கூட, அதற்காக யாரும் அஞ்ச வேண்டியதில்லை; ஏனெனில் பகத்சிங் உயர்த்திப் பிடித்த அந்தக் கொள்கைகள் யாருக்கும் எந்த தீங்கினையும் இழைக்காது, மக்களுக்கு எந்த இடிப்பினையும் கொடுக்காது. அக்கொள்கைகளை செயல்படுத்த நாம் முயற்சி செய்கிறோம்.

பகத்சிங் வகுப்புவாத மற்றும் பிரிவனை அரசியலுக்கு மட்டும் எதிராக நிற்கவில்லை. அவர் இந்திய சாதி அடிப்படையை அறவே வெறுத்து எள்ளி நகையாடினார். இது குறிப்பிட்ட சாதியில் பிறந்த மக்களை பிறப்பின் அடிப்படையில் தீண்டத்தகாதவர்களாக மாற்றியது. எனவே அவர், ஒரு பலம் வாய்ந்த தேசத்தை உருவாக்க வேண்டுமானால் சமூக பொருளாதார மற்றும் பண்பாட்டு ரீதியான சுரண்டல் அனைத்தும் ஒழித்துக் கட்டவேண்டுமென தனது எழுத்துக்களிலும், பேச்சிலும் தொடர்ந்து வலியுறுத்தினார். தந்தை பெரியாரும் தனது தலையங்கத்தில் இதனை எதிரொலிக்கும் வகையில் தீண்டாமையை ஒழித்துக் கட்ட வேண்டுமானால் முதலில் உயர்ந்த ஜாதி, தாழ்ந்த ஜாதி என்ற இந்த முறைக்கு முடிவு கட்டியாக வேண்டும். அதே ரீதியில் நாம் வறுமையை ஒழித்துக் கட்ட முதலாளிகள் கூலி உழைப்பாளிகள் என்ற முறை அகற்றப்பட வேண்டும். எனவே சோசலிசம், கம்யூனிசம் என்பது அந்த கொள்கை அமைப்பு முறைகளை ஒழித்துக் கட்டுவது தான் அந்த கொள்கைகளுக்காகவே பகத்சிங் தொடர்ந்து போராடினார்.  என்று எழுதினார்.

தந்தை பெரியார் தனது தலையங்கத்தில் முடிக்கின்றபொழுது முத்தாய்ப்பாக பகத்சிங் சாதாரண மனிதனுக்கு நிகழும் மரணத்தைப் போன்று நோயில் விழுந்து இறக்கவில்லை. தன்னுடைய விலைமதிப்பற்ற வாழ்வை தனது உயர்ந்த லட்சியங்களுக்காக இந்தியாவையும், உலகத்தையும் உண்மையான சமத்துவப் பாதையில் அழைத்துச் செல்வதற்காகவும், அமைதிக்காகவும் தனது வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்தது என்பது அவரை மிக உயர்ந்த இடத்திற்கு உயர்த்தியது. மற்ற எவரும் செய்ய முடியாத ஒரு சாதனையை நிறைவேற்றினார்.

பகத்சிங்கின் லட்சியமும், அவரது ஈடு இணையற்ற தியாகமும், போராடும் லட்சக்கணக்கான மக்களுக்கு உத்வேகமூட்டுபவையாக இருக்கிறது. மறைந்த சேகுவேரா போல பகத்சிங் தொடர்ந்து மதச்சார்பற்ற சோஷலிச சமூக நோக்கங்களுக்கு தங்களை அர்ப்பணித்துக் கொண்ட, சாதி அடிப்படையிலான ஏற்றத் தாழ்வான சமூக அமைப்பை நிராகரிக்கிற கோடிக்கணக்கான மக்களுக்கு உத்வேகமூட்டுவார்.

பகத்சிங்கின் சிந்தனைகளும் தியாகமும் … (Nov 2007)

– எஸ். கண்ணன்

பெரும் ஆரவாரம் இல்லாமல் பகத்சிங்கின் நூற்றாண்டு விழா கொண்டாடப்பட்டு இருக்கிறது. வாழ்ந்தது 23 வருடங்கள் மட்டுமே; ஆனால் மக்கள் மனதில் வாழும் இளைஞனாக இருந்து வருவது பகத்சிங் மட்டுமே. அரசும் கூட பகத்சிங் – ஐ இருட்டடிப்பு செய்ய முடியாமல், கட்டாயத்திற்காக, சில நூற்றாண்டு நிகழ்ச்சிகளை நடத்தி இருக்கிறது. ஆட்சியாளர் களின் உள்ளத்தை ஆகர்ஷிக்கும் நபராகவோ ஓட்டு வங்கிக் காகவோ பகத்சிங் வாழவில்லை என்பதனால்தான் பெரும் விழாக்கள் எடுக்கப்பட வில்லை. மாறாக, ஆட்சியையும், ஆட்சி யாளர்களையும் விமர்சிக்கும் கொள்கையுடையவனாக பகத்சிங் இருந்தான். பகத்சிங் வாழ்ந்த காலத்தில் “பூரண சுதந்திரம்” என்ற முழக்கத்தைக் கூட தயங்கித், தயங்கி காங்கிரஸ் கட்சி பேசிக் கொண்டிருந்த போது, உழைக்கும் மக்களுக்கான விடுதலையை உறுதி செய்கின்ற, சமூக மாற்றம் வேண்டும். சோசலிசமே தீர்வு என்று விடுதலை இந்தியாவைப் பற்றிக் கனவு கண்டவன் பகத்சிங்.
ஏறத்தாழ ஒரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஊழியனைப்போலத் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்வதில் பகத்சிங் உறுதியாக இருந்ததைப் பார்க்க முடிகிறது. சிறையில் இருந்தபோது, “இளம் அரசியல் தொண்டர்களுக்கு” என்ற தலைப்பில் பகத்சிங் எழுதிய கடிதம் இதற்கு மிகச் சிறந்த சான்று. இக்கடிதத்தை சிவவர்மா, “பகத்சிங் தூக்கிலிடப்படுவதற்கு சில காலம் முன்னர், புரட்சிகரத் திட்டங்கள் குறித்த நகல் ஒன்றை உருவாக்கியிருந்தார்” என்று குறிப்பிடுகிறார். அதில், “ஆளும் வர்க்கத்தின் நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்கு ஆயுதமாக இந்த அரசும், அரசு இயந்திரமும் ஆளும் வர்க்கத்தின் கையில் உள்ளது. நாம் அதனைப் பறிப்பதற்கும், நமது லட்சியத்தை நிறைவேற்றுவதற்கும், மார்க்சிய அடிப்படையில் சமுதாயத்தை மீட்டமைப்பதற்குப் பயன்படும் வகையில் அரசைக் கையாள்வதற்கும் விரும்புகிறோம்”, என்று பகத்சிங் எழுதி வைத்துள்ளார். “விவசாயிகள் மற்றும் தொழிலாளர்களின் தீவிரமான அனுதாபத்தைப் பெறுவதற்கும், அவர்களை அணி திரட்டுவதற்கும் கட்சி அவசியமானதாகும். அதைச் சரியாகச் சொல்வதானால் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அவசியமானதாகும்”, என பகத்சிங் தன்னை வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டியுள்ளார்.
சோசலிசம் பற்றியும், சோவியத் யூனியனில் நடந்த மாற்றங்கள் பற்றியும், தேசிய அரசியலின் பொதுத் தளத்தில் தங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்ய வேண்டிய தேவையும், நிர்பந்தமும் பலருக்கும் இருந்தது. அத்தகைய சூழலில் பகத்சிங் சோசலிசத்தைக் குறித்து நிதானமாகவும், தீர்க்கத் தரிசனப் பார்வையுடனும் பேசியது, ஆச்சர்யமான உண்மை. 1925 ஆம் ஆண்டு பஞ்சாப் மாகாணத்தில், பகத்சிங் மற்றும் அவருடைய நண்பர்கள், “நவ ஜவான் பாரத் சபா” என்ற இளைஞர் அமைப்பை உருவாக்கினர். இந்த அமைப்பின் கொள்கைப் பிரகடனம், இந்தியாவின் பல்வேறு மாநிலங்களில் செயல்பட்டு வரும் இளைஞர்களைப் படிப்படியாக இணைத்தது. விளைவு மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து, 1928 செப்டம்பர் 8, 9 தேதிகளில் டில்லி மாநகரம், பெரோஷா கோட்லா மைதானத்தில் ஹிந்துஸ்தான் சோசலிஸ்ட் ரிபப்ளிகன் அசோசியேசன் என்னும் அமைப்பை உருவாக்கினர். அன்றைய நாளில் பகத்சிங்கிற்கு வயது 20 மட்டுமே.

இவ்வளவு சிறிய வயதில் முன் வைத்த திட்டங்கள் ஆச்சரியமான ஒன்றாகும்.

1. சோசலிசம் தான் நமது இறுதி லட்சியம்.

2. கட்சியின் பெயரை இந்துஸ்தான் சோசலிஸ்ட் ரிபப்ளிகன் அசோசியேசன் என மாற்ற வேண்டும். அப்போது தான் மக்கள் நமது இறுதி லட்சியத்தைப் புரிந்து கொள்வார்கள்.

3. இதை மனதில் கொண்டு, இதற்கு இசைவான மக்கள் கோரிக்கைகளை முன்வைத்துப் போராட வேண்டும். தேவை இல்லாமல் சிறுசிறு உளவாளிகளையும், காவல் துறையினரையும் கொலை செய்து, நமது ஆற்றலை இழப்பதோடு, மக்களையும் அச்சுறுத்த வேண்டாம்.

4. பணத்திற்காகத் தனி நபர்களைக் கொள்ளையடிக்க வேண்டாம்.

5. கூட்டுத் தலைமை உறுதி செய்யப்பட வேண்டும்.

ஆகியவை பகத்சிங் முன் வைத்த கொள்கைப் பிரகடனமாகும். சோசலிசத்தை அடைவதே சமூகப் பிரச்சனைகளுக்குத் தீர்வு என்கிற அளவில் பகத்சிங்கினால் சிந்திக்க முடிந்துள்ளது என்ற வரலாற்றுப் பதிவு, அன்றைய பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களை மட்டுமல்ல, விடுதலை இந்தியாவில் ஆட்சி செய்வதற்குத் தன்னைத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தவர்களுக்கும் பிடிக்காத ஒன்று.

இன்றைய அரசியல் தலைவர்களில் பலருக்கும், பகத்சிங் குறித்த புரிதல், “கைது செய்யப்படும் வரை வன்முறையைத் தத்துவமாகக் கொண்டவன்தான் பகத்சிங், சிறையில் படித்ததன் மூலமாகவே சோசலிசக் கொள்கையின் பால் ஈர்க்கப்பட்டான்” என்பதாகும். அது மட்டுமல்ல பகத்சிங் காலத்தில் சோவியத் யூனியனில் புரட்சி ஏற்பட்டு, முதல் சோசலிச நாடு மலர்ந்த சூழல் இருந்தது. நேரு தொடங்கி, தாகூர், பெரியார் போன்ற பலரும் ருஷ்யப் புரட்சி குறித்தும், சோசலிசம் குறித்தும் பேசினார்கள். காங்கிரஸ் கட்சிக்குள்ளேயே, சோசலிஸ்டுக்கள் உருவாகிக் கொண்டிருந்த காலம். எனவே பகத்சிங்கும் சோசலிசம் பேசியதில் ஆச்சரியமில்லை என்ற வாதத்தைக்கூட முன் வைக்கலாம். இந்த வாதம் அர்த்தமற்றது என்பதை பகத்சிங் – ன் எழுத்துக்கள் சொல்கிறது.

1929 ஜூன் 6 அன்று, நாடாளுமன்ற வெடிகுண்டு வழக்கில் அளித்த வாக்குமூலம், புரட்சி இயக்கத்தின் இலட்சியங்கள் மற்றும் குறிக்கோள்களை விளக்கும் ஆவணமாகக் கருதப்படுகிறது. “ அனைவருக்கும் தானியங்கள் விளைவித்துக் கொடுக்கும் விவசாயி தனது குடும்பத்துடன் பட்டினி கிடக்கிறான். உலகச் சந்தைக்கு ஆடைகளை உற்பத்தி செய்து கொடுக்கும் நெசவாளி தன் உடலையும், தன் குழந்தைகளின் உடலையும் மறைப்பதற்குப் போதுமான ஆடைகள் இன்றித் தவிக்கிறான். நேர்த்தியான கட்டிடங்களை எழுப்பித் தரும் கட்டிடத் தொழிலாளிகளும், தச்சர்களும் இழிந்தோராய் சேரிகளில் வாழ்கின்றனர். ஆனால், சமுதாயத்தின் ஒட்டுண்ணிகளான முதலாளிகள் பணத்தைத் தங்கள் விருப்பம் போல் ஊதாரித்தனமாகச் செலவு செய்கின்றனர். இத்தகைய பயங்கரமான சமத்துவமின்மையும், வாய்ப்பு வசதிகளில் வலிந்து திணிக்கப்பட்ட ஏற்றத்தாழ்வுகளும் நிச்சயம் குழப்பத்துக்கே வழி வகுக்கும். இத்தகைய சமுதாய அமைப்பு முறை ஓர் எரிமலை வாயின் விளிம்பில் அமர்ந்திருக்கின்றது என்பது வெளிப்படை. எனவே, இந்த நாட்டில் அடிப்படையான மாற்றம் தேவைப்படுகிறது. அது சோசலிசத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட மாற்றமாக இருக்க வேண்டும். இது செய்யப்படவில்லை எனில், மனிதனை மனிதன் சுரண்டுவதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்காவிடில், மனித குலம் தற்போது அனுபவித்து வரும் துன்ப துயரங்களில் இருந்து விடுபட முடியாது. ஓர் சமூக அமைப்பை முதலாளித்துவத்தின் அடிமைத்தளையில் இருந்தும், ஏகாதிபத்தியப் போர்களின் கொடுமைகளில் இருந்தும் மனித குலத்தை விடுவிக்க வல்ல உலகக் கூட்டரசு ஒன்றை இறுதிப்படுத்துவதையே நாங்கள் அர்த்தப்படுத்துகின்றோம்,” இவ்வளவு தெளிவான வாதத்தின் ஒவ்வொரு வரிகளும் ஒரு கம்யூனிஸ்ட்டைப்போல், சர்வதேசத் தரத்தோடு இருக்கிறது.

இச் சூழலில், பகத்சிங் குறிப்பிட்டதைப்போல், இந்திய விடுதலைக்காகப் போராடும் நிலப்பிரபுத்துவ மற்றும் முதலாளித்துவப் பிரதிநிதிகளால், சோசலிச அடிப்படையிலான சமூக மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியாது என்பது உண்மை. ஆகவேதான், இந்திய ஆளும் வர்க்கம், பகத்சிங் – ஐ அன்றைக்குக் காப்பாற்றவில்லை. மாறாகக் குற்றம் சாட்டியது. பகத்சிங்கும், அவருடைய தோழர்களும் தீவிரவாதிகள் என்ற பழிச் சொல்லுக்கு ஆளாகினர். ‘வன்முறையாளர்கள்’ என்பதை விட, ‘தீவிரவாதிகள்’ என்ற வார்த்தை சமூகத்தில் இருந்து ஒதுக்கி வைப்பதற்கான மிகச் சிறந்த முத்திரை என்பதை குற்றம் சாட்டியவர்கள் புரிந்து வைத்திருந்தனர்.

மகாத்மா காந்தி முதல் சாதாரண காங்கிரஸ் கட்சித் தலைவர்கள் வரை பகத்சிங் மற்றும் அவரது தோழர்களை “தீவிரவாதச் செயல் புரிபவர்கள் என்றும், ‘சாகசம்’ செய்து அரசியல் நடத்த விரும்புபவர்கள்” என்றும் குறிப்பிட்டனர். பகத்சிங் ஒருபோதும் தனிநபர் சாகசத்தை விரும்பவும் இல்லை, அதன் மீது நம்பிக்கை கொள்ளவும் இல்லை. பகத்சிங் தன்னைவிட இயக்கத்தை முன்னிறுத்துவதில் உறுதியாக இருந்ததை, விவாதங்களில் பார்க்க முடிகிறது. உதாரணத்திற்கு, நாடாளுமன்றத்தில் தொழிலாளர் விரோத மசோதா தாக்கல் செய்யப்பட இருந்த நாளில், பகத்சிங் தானே முன்னின்று குண்டு வீசுவது என முன்மொழிகிறான். ஆனால் ழளுசுஹ – ன் மத்தியக்குழு பகத்சிங் வெளியில் இருந்து பிரச்சாரம் செய்ய வேண்டும் என வலியுறுத்துகிறது. சரி என்று சம்மதிக்கிறான். இரண்டாம்நாள் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்ட சுகதேவ், “தவறான முடிவு, பகத்சிங் தான் மேற்படி செயலுக்குச் சரியான நபர். அவரால் தான் நாம் நினைத்த மாதிரி குண்டு வீசியதற்குப் பின், பிரச்சாரம் செய்ய முடியும்,” என வாதிட்டு முடிவை மாற்றி, மீண்டும் பகத்சிங் குண்டு வீசச் செல்வது என்ற முடிவை மேற்கொள்கின்றனர். அதற்கும் பகத்சிங் உடன்பட்டதை அறிய முடிகிறது. அதுமட்டுமல்ல, தான் கொண்ட இலட்சியத்தை நிறைவேற்ற தனிநபர் சாகசம் உதவாது என்பதை, பகத்சிங்கே குறிப்பிட்டு இருக்கிறார்.

“புரட்சி என்பது மிகவும் கடினமான பணி. புரட்சியை ஏற்படுத்துவது என்பது தனி நபர்கள் எவரது சக்திக்கும் அப்பாற்பட்டது. அதனை முன்கூட்டியே குறித்து வைத்த தேதியில் கொண்டு வரவும் முடியாது. அது குறிப்பிட்ட சமுதாயப், பொருளாதாரச் சூழ்நிலை மூலமாகவே வர முடியும். அத்தகைய சூழ்நிலை கொடுக்கும் எந்த வகையான வாய்ப்பையும் பயன்படுத்துவதே ஓர் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட கட்சியின் வேலை,” என்று குறிப்பிடுகிறார்.

கட்சி ஸ்தாபனம் என்கிற தேவையை சிறைக்குச் சென்ற பின், ஆழமான படிப்பறிவின் மூலம் கற்றுக் கொண்டதுடன், இதை இளம் அரசியல் ஊழியர்கள் பின்பற்ற வேண்டும் என வலியுறுத்து கிறார். “ ஒரு தலைவராக உங்களால் கட்சிக்கு ஒரு பயனும் இல்லை. சொற்பொழிவாற்றுவதற்காக சில மாலை நேரங்களைச் செலவிடும் இத்தகைய தலைவர்கள் நம்மிடத்தில் ஏற்கனவே நிறையப் பேர் இருக்கின்றனர். அவர்கள் பயனற்றவர்கள். லெனினது வார்த்தை களில் சொல்வதானால், புரட்சியைத் தங்களது தொழிலாகக் கொண்ட முழுநேரப் புரட்சியாளர்களே (Professional Revolution
arids) நமக்குத் தேவை,” என தனது கடிதத்தில் குறிப்பிடுகிறார். மேற்படி வார்த்தைகளிலிருந்து பகத்சிங், ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட கட்சியின் மூலம், ஊழியர்கள் பலத்தைப் பெருக்குவதன் மூலம், சமூக மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும் என்ற கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் நம்பிக்கையைக் கொண்டவன் என்பதை அறியலாம்.

காந்தி போன்ற தலைவர்களின் குற்றச்சாட்டைப் பகத்சிங் மறுத்து இருக்கிறார். “நான் பயங்கரவாதி அல்ல. ஒருவேளை எனது புரட்சிகர வாழ்க்கையின் ஆரம்ப நாட்களைத் தவிர நான் ஒருபோதும் பயங்கரவாதியாக இருந்ததில்லை. அந்த முறைகளின் மூலம் எதையும் சாதிக்க முடியாது என்பதை நான் ஏற்கனவே புரிந்து கொண்டு விட்டேன். ழளுசுஹ – ன் வரலாற்றில் இருந்து இதனைத் தீர்மானிக்கலாம்,” என்று தனது வருத்தத்தைப் பதிவு செய்திருக்கிறார். அதே நேரத்தில் “இந்திய முதலாளி வர்க்கம் எந்தவொரு போராட்டத்திலும், தனது சொத்துக்களுக்கோ, உடைமைகளுக்கோ ஆபத்து நேர்ந்து விடக்கூடாது என்ற எண்ணத்துடனேயே போராட்டத்தை வழி நடத்துகிறது. அதனால் தொழிலாளர்களின் ஆவேசமான போராட்டத்தைக் கண்டு நடுங்குகிறது. தொழிலாளர்களை அரசியல் ரீதியாகப் பயன்படுத் துவது ஆபத்து விளைவிக்கும் என்று புலம்புவார்கள்,” என்று பகத்சிங் காந்தியை விமர்சிக்கிறார்.

காந்தியும் 1921 – ல் டைம்ஸ் பத்திரிக்கையில் இதைக் குறிப்பிட்டு தனது வர்க்கப்பாசத்தை வெளிப்படுத்தி இருப்பதைப் பார்க்க முடியும். “நாம் தொழிலாளர் களை விடுதலைப் போராட்டத்தினுள் திருப்பி விடக் கூடாது. ஆலைத் தொழிலாளர்களை அரசியலுக்கு அழைத்து வருவது அபாயகரமானது” என்று காந்தி குறிப்பிட்டுள்ளார். இந்திய விடுதலையின் அடித்தளத்திலேயே முரண்படுகிற காந்தி, பகத்சிங் – ஐ எப்படி ஒரு அரசியல் ஊழியராக ஏற்றுக் கொள்வார். ஆகவே தான், காந்தி பகத்சிங் – ஐ தீவிரவாதி எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார். வெடிகுண்டின் மீது நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் என்று வெறுப்பை உமிழ்ந்திருக்கிறார்.

“புரட்சி என்பது இரத்த வெறி கொண்ட மோதலாகத்தான் இருக்க வேண்டுமென்ற கட்டாயமில்லை. தனி மனிதர்கள் வஞ்சம் தீர்த்துக் கொள்வதற்கு அதில் இடமில்லை. அது வெடிகுண்டுகள், துப்பாக்கிகள் மீதான வழிபாடல்ல. ‘புரட்சி’ என்பதன் மூலம் வெளிப்படையான, அநீதியை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்த சமூக அமைப்பு மாற்றியமைக்கப்பட வேண்டும்” என்று தான் விரும்புகிறோம். வெடிகுண்டை நாங்கள் நடாளுமன்றத்தில் வீசிய போது யாருக்கும் எந்தத் தீங்கும் விளைவிக்கக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தோம் என நீதிமன்றத்தில் அளித்த வாக்கு மூலத்தில் குறிப்பிடுகின்றார். இதனுடைய தொடர்ச்சியாக எழுந்த மக்கள் இயக்கத்தைக் கொண்டு பகத்சிங் – ன் வாதத்தை உணர முடியும்.

கொள்கைப் பிரகடனத்தில் புரட்சியைக் குறித்து அவர்கள் எழுதிய விதம் ஒரு கவிதையைப்போல் இருந்தது என்கின்றனர். “புரட்சி என்பது அன்பைக் குறிப்பிடுகிற ஒன்று. புரட்சி இல்லாமல் இயற்கையோ அல்லது மனித குலமோ வளர்ச்சி குறித்துச் சிந்திக்க முடியாது. புரட்சி என்பது உறுதியாக, சிந்தனையற்றதோ, மனிதர் களைக் கொல்லும் வன்முறைச் செயலோ அல்ல அல்லது சில துப்பாக்கிக் குண்டுகளாலும், வெடி குண்டுகளாலும் நடத்துகிற விஷயமும் அல்ல. புரட்சி என்பது வெறுப்பை உமிழும் தத்துவத் தின் வெளிப்பாடும் அல்ல. அல்லது மனித நாகரிகத்தின் அடையா ளங்களை அழித்தொழிக்கும் ஆயுதமும் அல்ல. மாறாக, நீதியையும், சமத்துவத்தையும் கூர்மைப்படுத்துகிற ஒன்று. புரட்சி ஒருவேளை கடவுளுக்கு எதிரானதாக இருக்கலாம். சத்தியமாக மனிதனுக்கு எதிரானது அல்ல. புரட்சி பழமைக்கும், புதுமைக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டை அல்லது உயிர் உள்ள ஒன்றிற்கும், இறந்து போன தற்குமான வித்தியாசத்தை அல்லது இருட்டுக்கும், வெளிச்சத்துக்கு மான வேறுபாட்டைச் சுட்டிக்காட்டும் அறிவாற்றல் கொண்டது. புரட்சி சட்டத்தைப் போன்றது, புரட்சி, கட்டளைகளைப் போன் றது. புரட்சி, உண்மையைப் போன்றது”, என்று ழளுசுஹ இன் கொள் கைப் பிரகடனம் சொல்கிற வாதம். அரசினைப் பற்றியும், அதிகாரத் தைப் பற்றியும் பேசுபவர்களை அசைத்துப் பார்க்காமல் வேறென்ன செய்யும்?
மனித குலத்தை நேசிப்பவர்கள் மட்டுமே புரட்சிகரப்பணியில் ஈடுபட முடியும் என்பதில் உறுதியான நம்பிக்கை கொண்டவராக பகத்சிங் இருந்துள்ளார். “மனித உயிர்களை வார்த்தைகளால் வடிக்க இயலாத அளவிற்கு புனிதமானதாகக் கருதுபவர்கள் நாங்கள் என்பதை வெளிப்படுத்த விரும்புகிறோம். மனிதகுல விடுதலைக்காக வெகுவிரைவில் எங்கள் உயிர்களையே நாங்கள் அர்ப்பணிக்கத் தயாராக இருக்கிறோம். மனச்சாட்சியின் உறுத்தல் கொஞ்சமும் இன்றி கொலை செய்வதற்கென்றே பயிற்றுவிக்கப்பட்ட ஏகாதி பத்திய இராணுவத்தின் கூலிப்படை விரர்களைப் போன்றவர்கள் அல்ல நாங்கள். எங்கள் நடவடிக்கையின் விளைவில் இருந்து எங்கள் நோக்கத்தை மதிப்பிட வேண்டுமேயொழிய, கற்பனையாக உருவாக்கிய சூழ்நிலைகளையும், அனுமானங் களையும் அதில் ஏற்றி வைக்க வேண்டாம்” என்று பேசியுள்ளார். இவையனைத்தும், விடுதலைக்குப் பின் இந்திய ஆட்சி குறித்த அக்கறையில் இருந்து உருவானது என்பதை நாம் தெரிந்து கொள்ள முடியும்.

பகத்சிங்கின் இத்தகைய அரசியல் பார்வையைத் தொடர்ந்தே, பல சங்கங்கள் இந்திய விடுதலைப் போராட்டக் காலத்தில் உருவாகின என்று சொன்னால் மிகையல்ல. தொழிற்சங்கம், விவசாய சங்கம், மாணவர் சங்கம் போன்றவற்றைப் பொதுவான பெயரில் உருவாக்குவதில் கம்யூனிஸ்ட்டுகளுக்கு இருந்த பங்கு, பகத்சிங் போன்றோருக்கும் இருந்தது. பகத்சிங் தனது சொந்த அனுபவத்தில் இருந்து பாடம் கற்றுக் கொண்டது ஒரு புறம். மற்ற இயக்கங்களின் அனுபவத்தைக் கற்றறிந்ததன் மூலமும் பாடம் கற்றுக் கொண்டார். உதாரணத்திற்கு 1914 – 15 காலங்களில் செயல்பட்ட கதார் கட்சியின் முயற்சிகள் தோல்வி அடைந்ததை அலசி ஆராய்ந்து பின்வரும் முடிவுக்கு வந்தார். “ கட்சித் தொண்டர்கள் எப்போதும், இளைஞர் இயக்கத்தின் செயல்பாட்டையும் சேர்த்து வழி நடத்துபவர் களாகவும், கட்டுப்படுத்துபவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும். வெகுஜனப் பிரச்சாரப் பணியில் இருந்து கட்சியின் பணி துவக்கப்பட வேண்டும். கதார் கட்சியைப் போல் மக்கள் மீது அக்கறை இல்லாமலும், சில நேரங்களில் மக்களுக்கு எதிரானவர் களாகவும் செயல்படக் கூடாது” என்று வலியுறுத்தியுள்ளார். இவை, பகத்சிங் வெகுஜனங்களையும் உள்ளடக்கிய புரட்சிகரக்கட்சி குறித்து சிந்தித்து இருந்தார் என்பதற்கான ஆதாரங்கள் ஆகும்.

‘இந்திய வரலாறு’ என்ற புத்தகத்தில் இ.எம்.எஸ். குறிப்பிடுகிற போது, “தேசிய இயக்கத்தில் நிலப்பிரபுத்துவம் செல்வாக்கு பெற்றதாக இருக்கிறது. அரை பிரபுத்துவ, முதலாளித்துவ செல்வாக்கை தகர்க்க வேண்டும் எனில், தேசிய இயக்கத்தில் தொழிலாளர் மற்றும் விவசாயிகளின் பங்கேற்பை அதிகப்படுத்த வேண்டும்” என்கிறார். “1931, 32 ஆண்டுகளில் நடைபெற்ற சட்டமறுப்பு இயக்கங்கள் பெரும் மக்கள் எழுச்சியுடனும், ஆவேசத்துடனும் நடந்தது. ஆனாலும், உடனே பிளவுகள் ஏற்பட்டு பின்னடைவைச் சந்தித்தது. இதற்குக் காரணம், தேசியத் தலைமைக்கு நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்புடன் இருந்த உறவுகளே ஆகும். இந்தப் பலவீனத்தைப் போக்கும் திறனுள்ள சக்தி தொழிலாளி வர்க்கத்தின் தலைமையில் வளர்ந்து வருகிற புரட்சிகர வெகுஜன இயக்கம்தான்” என இ.எம்.எஸ். பின்னாளில் குறிப்பிட்டதைப் பார்க்க முடியும். பகத்சிங் – ன் கனவும் அது போன்ற தொழிலாளர்களை, விவசாயிகளை, இளைஞர்களை, மாணவர்களைத் திரட்டுவதாகத் தான் இருந்துள்ளது. எனவே, பகத்சிங் – ன் அரசியல் பார்வை முழுமையாகக் கம்யூனிசச் சிந்தனை கொண்டது. இதைக் காந்தியும், இதர தேசியத் தலைவர்களும் அன்றைக்குப் புரிந்து கொண்டனர். அது இன்றைக்கும் நீடிக்கிறது. அதன் வெளிப்பாடு தான் பகத்சிங் நூற்றாண்டினை சப்தம் இல்லாத சம்பிரதாய விழாவாக அரசு கொண்டாடி உள்ளது.

இத்தகைய தீர்க்கத் தரிசனப்பார்வை கொண்டவன், ஏன் வாழாமல் சாகவேண்டும்? இது அவசரப்பட்டு எடுத்த முடிவில் லையா? என்று சிலர் வாதிடுகின்றனர். பகத்சிங் – ன் உயிர்த்தியாகம் அவசரத்தில் பிறந்தது என முடிவுக்கு வருகின்றனர். அவசரத்தில் முடிவெடுத்து இருந்தால், சாவை அந்த இளைஞர்கள் தைரியமாக எதிர் கொண்டிருக்கமாட்டார்கள். எதுமக்களை எழுச்சியுறச் செய்யும் என்பதை நிதானமாக அலசிய பிறகே,ஏகாதிபத்தியத்திடம் வாதாடி உயிர்பிச்சை பெறுவதை விட தங்களது மரணமே மக்களை உலுக்கும் என்ற முடிவிற்கு வந்தனர். பகத்சிங்கும், இதர தோழர்களும் மரணத்தை தழுவுகிறபோது, அவர்களின் வயது 23, 25 என்கிற இளமைத் துடிப்பு மிக்க பருவம். உணர்ச்சி வசப்பட்டு வீரத்தை வெளிப்படுத் துவதற்காக முடிவெடுக்கவில்லை என்பதற்கு அவர்கள் படித்த புத்தகங்கள், சந்தித்த நபர்கள், சந்தித்த இயக்கங்கள், முன்வைத்த கொள்கைகள் போன்றவை

உதாரணங்கள்..
கல்லூரியில் படிக்காத ஒரு போராளிக்கு, அறிவு எட்டாக் கனி அல்ல, என்பதை நிரூபித்தவன் பகத்சிங். பிபன் சந்திரா என்ற வரலாற்றாசிரியர், பகத்சிங் இளம் வயதிலேயே சிந்தனை மற்றும் அறிவு ஜீவி என்ற குணத்தில் வல்லவனாக இருந்தான் என்கிறார். பகத்சிங்கின் நண்பர்களில் ஒருவரான சாமன் லால், “பகத்சிங்கிற்கு நான்கு மொழிகளைக் கையாளும் திறன் இருந்தது. பஞ்சாபி, ஹிந்தி, உருது மற்றும் ஆங்கிலம் ஆகிய நான்கு மொழிகளில் எழுதவும், படிக்கவும் பகத்சிங்கினால் முடிந்தது. இதற்காக முறையான கல்வியையும், பயிற்சியையும் பெறவில்லை” என்று குறிப்பிடுகிறார். இன்னும் ஒரு உயிர்த்தோழன் சிவவர்மா 1991-ம் ஆண்டு மும்பையில் கொடுத்தப் பேட்டியில் பகத்சிங் பற்றி குறிப்பிட்டுள்ளார். எது பகத்சிங்கை மற்றவர்களிடம் இருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டின என்ற கேள்விக்கு, சிவவர்மா, நான் ஒரே வரியில் சொல்ல முடியும். பகத்சிங், கேள்விக்கு இடமில்லாத தத்துவார்த்தத் தலைவன், ஒரு மணித்துளி அளவு நேரம் கூட பகத்சிங்கின் பாக்கட்டில் புத்தகம் ஒன்று இல்லாது இருந்ததாக, எனக்கு நினைவில்லை, என்று குறிப்பிடுகிறார். இது உண்மை என்பதை marxist archive என்கின்ற இணைய தளத்திற்கு சென்றால் பார்க்க முடியும்.

இந்தியத் திருநாட்டில் இருந்து குறிப்பிடப்பட்டுள்ள இடதுசாரி தத்துவ வாதிகள் இரண்டு பேர். ஒருவர் பகத்சிங், மற்றொருவர் இ.எம்.எஸ். அதே போல், சிறைச்சாலைக்குள் படித்து பதிவு செய்த குறிப்புகள் மற்றுமொரு உதாரணம். 108 நூலாசிரியர்களின் குறிப்பு களையும், 43 புத்தகங்களின் குறிப்புகளையும், பகத்சிங் சிறை வாழ்க்கைக் காலத்தில் பதிவு செய்திருக்கிறான். சிறை வாழ்க்கையில், நான் ஏன் நாத்திகனானேன் மற்றும் கனவு உலகத்திற்கான அறிமுகம் ஆகிய சிறு நூல்களைப் பகத்சிங் எழுதியது அவை இன்றைக்கும் கிடைக்கின்றன. இந்த இரண்டும் சுகதேவ், பட்டுகேஸ்வர் தத் மூலம் வெளியே கடத்தி அனுப்பியது என்று குறிப்பிடுகின்றார். இவையன்றி, சோசலிசத்தின் தத்துவம், சுயசரிதை, இந்தியாவின் புரட்சிகர இயக்கத்தின் வரலாறு மற்றும் சாவின் வாசலில் ஆகிய 4 புத்தகங்களை பகத்சிங் எழுதியதாகவும், அவற்றைப் போலிசார் அழித்துவிட்டதாகவும், சுகதேவ், தத்திற்கு எழுதிய கடிதத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இத்தகைய எழுத்துக்களைப் பகத்சிங் அமைதியான சூழலில் எழுதவில்லை. சிறைச்சாலைக்குள் உண்ணாவிரதம், சகதோழர்களான ஜதின் தாஸ், மகாவீர் சிங் ஆகியோரின் மரணம், கோர்ட் வாதங்கள் இன்னபிற போராட்டங் கள் என்ற நெருக்கடியான நிலையிலேயே எழுத முடிந்தது.
பிபன் சந்திரா தனது ஆய்வுக் கட்டுரையில், வகுப்பு வாதத்தின் அபாயத்தை மகாத்மா காந்தி, எப்படி புரிந்து கொண்டுச் செயல்பட்டாரோ, அதே அளவுக்கு அந்தக் காலத்தில், வகுப்பு வாதத்திற்கு எதிராகப் பிரச்சாரம் செய்தவர் பகத்சிங் என்று குறிப்பிடுகிறார். தனது தோழர்களுடனும், நண்பர்களுடனும் உரையாடுகிற போது, காலனி ஆதிக்கம் எந்த அளவிற்கு ஆபத்தானதோ, அதில் சற்றும் குறையாதது வகுப்புவாதம் என பகத்சிங் குறிப்பிட்டதை, அடிக்கோடிடுகிறார். பகத்சிங்கின் எழுத்துக்களும் அதற்குச் சான்று. 1928 மே மற்றும் ஜூன் மாதங்களில், வெளிவந்த கீர்த்தி மாத இதழில் பகத்சிங் மூன்று கட்டுரைகளை எழுதி இருக்கிறார். மதம் மற்றும் நமது சுதந்திரப் போராட்டம், மதக் கலவரங்களும் தீர்வும், தீண்டாமைப் பிரச்சனைகள், ஆகியவை மிகச்சிறந்த எழுத்துக்களாகும். இதைக் குறிப்பிடுகிற அசோக் தாவுலே இத்தகைய அரிய எழுத்துக்கள் அழிக்கப்பட்டது பகத்சிங் பற்றிய புரிதலுக்கு மட்டுல்ல, அன்றைய இளைஞர் இயக்கங்களைப் பற்றிய புரிதலுக்கே பேரிழப்பாகும் என்கிறார். எனவே இறந்தபின்னும் வாழும் பகத்சிங்கின் சிந்தனைகளை அடுத்தடுத்த தலைமுறைக்கும் கற்பிக்கும் கடமையை மார்க்சிஸ்ட்டுகளைத் தவிர வேறு யாரும் செய்யப்போவதில்லை.