மாறியிருக்கும் – நாகரீகத்தின் இலக்கணம் …

  • பேராசிரியர் ஹேமா

(முதல் பாகம் பாரம்பரியத்தின் கட்டமைப்பு செப்டம்பர் இதழில் வெளியானது. இந்த இரண்டு கட்டுரைகளும் ருக்மிணி தேவி நினைவாக பேராசிரியர் ரொமிலா தப்பார் அவர்கள் உரையை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டவை.)

நாகரீகம் (Civilization) – என்ற கருத்து தற்போது மிகவும் சிக்கலானதாக உருப்பெற்றுள்ளது. முன்பு இந்தச் சொல் மேல்தட்டு, மக்களின் பண்பாட்டை மட்டுமே குறிப்பதாகக் கருதப்பட்டது. ஆனால் தற்போது நாகரீகம் என்பது பல்வேறு பண்பாடு களை உள்ளடக்கியது என்று கருதப்படுகிறது. பண்டைக் காலத்தில் நிலவிய வரலாற்றுப் பூர்வ மான தொடர்புகளைக் கவனிப்பதில் தற்போது ஏற்பட்டுள்ள புதிய பார்வைதான் இதற்குக் காரணமாகும்.

கேள்விக்குள்ளாகும் நான்கு கூறுகள்:
17-ம் நூற்றாண்டில், ஒரு நாகரீகத்தின் இதய மாகச் சிறப்பு மிக்க ஒரு காலத்தைச் செவ்விய காலம் என்று குறிப்பிட்டார்கள். இந்தக் காலம் அந்தப் பண்பாட்டின் மிகச் சிறந்த பகுதியாக கருதப்பட்டது. பின்னால் தொடர்ந்த கலாசாரங் களை, இந்தச் செவ்விய காலத்தோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்து, அவை எத்தகையவை என்பதை முடிவு செய்தனர். மேற்கூறிய விளக்கத்தில் செவ்விய காலம் என்பதே -ஏதோ மாறாமல் நிலைத்து நிற்கும் தன்மை உடையது என்ற கருத்து காணப் படுகிறது. இத்தகைய செவ்விய காலம் (Classical period) அந்தச் சமுதாயத்தின் சூழலச்சு என்றும் கருதப்பட்டது.

நாகரீகம் என்ற கருத்துக்கு நான்கு முக்கியக் கூறுகள் குறிப்பிடப்பட்டன. முதலாவதாக ஒவ் வொரு நாகரீகமும் ஒரு குறிப்பிட்ட பூகோளப் பகுதியில் பரவி இருந்ததாகக் கருதப்பட்டது. மொழி- இன்னொரு கூறு. மூன்றாவது சமயம்; அடுத்து செவ்விய காலம் – என்பவையாகும் ஆனால், இந்த  நான்கு கூறுகளுமே தற்போது கேள்விக்குள்ளாக்கப்பட்டுள்ளன.

இடமாற்றமும், பண்பாட்டு பரிமாற்றமும்:
பூகோள வரைபடம் வரைவது எளிமையாக நடந்தபோது, ஒரு நாகரீகத்தின் நிலப்பரப்பைக் குறிப்பிடுவதும் எளிதாக இருந்தது. அதற்கு முன்பு நாடுகளுக்கு இடையே நதிகள், மலைகள், காடு கள், பாலைவனங்கள்இவைதான் எல்லைகளாக இருந்தன. இந்த இடங்களில் மக்கள் போக்கு வரத்து ஓயாமல் நடந்தன. இதனால் பண்பாடு களில் பல கலப்புகள் நிகழ்ந்தன.

பல நூற்றாண்டுக் காலம் இந்தியாவில் வட மேற்குப் பகுதி, எல்லைப் பகுதியாக விளங்கியது. ஆப்கானிஸ்தானம், மத்திய ஆசியா, இரான், இந்தியா- ஆகிய நாடுகளிலிருந்து வந்த மக்கள் தங்கும் இடமாகவும் இருந்தது, வியாபார மைய மாக இருந்தது, பல்வேறு மதங்கள், இங்கிருந்து பரவின. பல்வேறு திசைகளை நோக்கிய படை யெடுப்புகளும் இங்கிருந்து தொடங்கின. வணிகர் களோடு, புத்தத் துறவிகளும் இங்கிருந்துப் பல நாடுகளுக்குப் பயணங்கள் மேற்கொண்டனர். ஆப்கானிஸ்தான், உஸ்பெக்கிஸ்தான் போன்ற இடங்களில் மடங்களை நிறுவினர். கோபி பாலை வனத்தின் வழியே சீனாவுக்கும் சென்றனர்.

சில நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு, சூஃபி பிரிவினர் மேற்கு மற்றும் மத்திய ஆசியாவிலிருந்து வந்த போது, இதே பாதையில்தான் பயணம் செய்தனர் இந்தியாவின் கிழக்குப் பகுதிக்குக் கடல்தான் எல்லையாக விளங்கியது கடல் கடந்து, தெற்கு ஆசியா, தென் சீனா ஆகிய இடங்களோடு இந்தியா நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டிருந்தது. அங்கு இன்றும் காணப்படும். நினைவுச் சின்னங் களே இதற்குச் சான்று. மேற்குக் கரைப் பகுதிக்கு அதற்கே உரிய வரலாறு உண்டு. அங்கு அரேபிய வணிகர்கள் குடியேறினர். இவர் வணிகர்கள் உள்ளூர் மக்களோடு திருமண உறவு கொண்டு, இந்தோஅரபியர்கள் என்ற புதிய மக்கள் பிரி வையே உருவாக்கினர். போராஸ்,  கோஜா, வாயத், மாப்பினா- போன்ற இஸ்லாமியப் பிரி வினர் அனைவரும் இத்தகைய இந்தோ-அராபியர்கள்தான்.

நாகரீகம் எல்லைக்குள் அடங்குவதில்லை:
விந்திய மலைக்குத் தெற்கே உள்ள பகுதி, இந்தியப் பெருங்கடலின் மையப் பகுதியில் நீண்டு நிற்கிறது. இதனால், இந்தப் பகுதியில் ஏற்படும் பாதிப்புகள் வேறுவிதமானவை. ஆனால் இந்த அனுபவங்களையும், இந்திய நாகரீகத்தின் ஒரு பகுதியாக இணைக்க வேண்டியுள்ளது. மேற்கூறிய நிலையில் இந்திய நாகரீகம் என்று கூறும் போது. அதற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பு என்று கூறி, பூகோள எல்லைகளை வகுப்பது எப்படி? இதுவரையில், நாம் இந்திய வரலாற்றைக் கங்கைச் சமவெளியின் பின்னணியிலிருந்துதான் பார்த்துதோம். அண்மைக் காலம் வரையில், வரலாறு இவ்வாறுதான் எழுதப்பட்டது. ஆனால் இந்திய நிலப்பரப்பின் கடலோரப் பகுதி களிலிருந்து பார்க்கும்போது, மிகவும் முக்கிய மான, தொலை தூரத் தொடர்புகளைக் காண முடிகிறது. பூகோள வரைபடத்தின் எல்லைக் கோடுகள் நாடுகளைக் சுருக்கித் தனிமைப்படுத்து கின்றன. ஆனால் நாடுகளின் விளிம்புப்பகுதி களிலிருந்து பார்க்கும்போது, நமது பார்வை, எல்லைகளைக் கடந்து, பரந்த விரிகிறது. காகிதத் தில் வரைந்த எல்லைகளைத் தாண்டிச் செல் கிறது.

கடந்த கால மக்களுக்கு , மண்ணின் மைந்தர் கள்- என்றும் பிறர் வெளிநாட்டவர்- என்றும் முத்திரை குத்துகிறோம். இவை பிரிட்டன் இந்தி யாவை ஆண்ட காலத்தில், காலனீய வரலாற்று ஆசிரியர்களால், வரையறுக்கப்பட்ட நிலைபாடு கள். காலனீய ஆட்சிக்கு முந்தைய காலங்களில். இந்த எல்லைகள் பொருளற்றதாகின்றன. கடந்த காலங்களில், ஒரு குழுவினர் வெளிநாட்டவரா இல்லையா என்பது, அவர்களுடைய பண்பாட் டுக் கூறுகளைக் கொண்டுதான் முடிவு செய்யப் பட்டது. அவர்களுடைய மொழி, பழக்க வழக்கங் கள் சடங்குகள் போன்றவற்றின் அடிப்படையில் தான், அவர்களை வெளிநாட்டவரா இல்லையா என்று முடிவு செய்தனர். பூகோளப் படத்தில் வரைந்த எல்லைக்கோடுகளைக் கொண்டு அல்ல.

ஒன்றுகலக்கும் பண்பாட்டுக் கூறுகள்:
அதேபோல் மிலேச்சன் என்றால் அந்நியன் அல்லது சாதிப்பிரிவை சாராதவன் என்றுதான் பொருள்படும். இந்தியத் துணைக் கண்டத்திற்குட் பட்ட சில இடங்கள். மிலேச்சர்களின் பண்பாடு நிலவிய இடங்களாகக் கருதப்பட்டன. வடமொழி நூல்களில், குறிப்பிடப்பட்ட காடுவாடி மக்களை இதற்கு உதாரணமாகக் கூறலாம் இவர்கள் ராட்சதர்கள் என்று வருணிக்கப்பட்டனர். இவர் கள் அந்நியர்களாகப் பார்க்கப்பட்டனர். துவக்க காலத்தில், யவனர்கள் துருஷ்கர்கள்- இவர்களும் அந்நியர்களாகவே கருதப்பட்டார்கள். ஆனால் சிறிது, சிறிதாக அவர்களுடைய கலாசாரம் ஏற்கெனவே இந்தியாவில் நிலவிய பண்பாட்டுக் கூறுகளோடு ஒன்றிக் கலந்துவிட்டன.

நாம் கிழக்குத் திசையை நோக்கினால், கம் போடிய மன்னர்கள், அற்புதமான அங்கோர் வாட் கோவிலைக் கட்டியிருப்பதைப் பார்க்க லாம் அதில் ராமாயண மஹாபாரதச் சிற்பங்கள் க்மேர்  சிற்பக்கலைப் பாணியில் செதுக்கப்பட்டி ருப்பதைக் காணலாம். ஜாவாவை ஆண்ட மன்னர்கள் புத்த மதத்தைக் கொண்டாடும் வகையில் மாபெரும் ஸ்தூபியைப்போலக் கட்டி னார்கள். இந்த மன்னர்கள் ஓர் அயல் நாட்டுக் கலாசாரத்தை ஆதரிப்பதாக நினைத்தார்களா?

ஒரு மொழி மட்டும் போதாது:
ஒரு நாகரீகத்தின் இரண்டாவது முக்கிய அம்சம் மொழி. ஒரு நாகரீகத்தைப் பொருத்த வரை, அதன் பண்பாட்டைப் பிரதிபலிப்பதற்கும் மக்களோடு தொடர்பு கொள்ளவும் ஒரே ஒரு மொழிதான் தேவை என்பது கருத்தப்படுகிறது. ஐரோப்பாவில் கிரேக்கமும் மேற்கு ஆசியாவில் அராபிய மொழியும், இந்தியாவில் சமஸ்கிருத மும் இத்தகைய மொழிகளாகக் கருதப்பட்டன. இந்த மொழிகளில் எழுதப்பட்ட நூல்கள் முக்கியமான, முதல் நூல்களாகக் கருதப்பட்டன. இந்த மொழிகள் எழுதப்பட்ட நூல்களில் பிராந்திய கலாசாரங்கள் கூட அடங்கிவிட்ட தாகக் கருதப்பட்டன. பல்வேறு மொழிகள் பேசப்பட்ட ஒரு நாட்டின் கலாசாரத்தைப் புரிந்து கொள்ள குறிப்பிட்ட மொழியில் எழுதப் பட்ட நூல்களை மட்டும் பயன்படுத்துவது ஏற்புடையதல்ல.

இந்தியப் பண்பாட்டைக் குறித்து முதன் முதலில் படிக்கப்பட்டு, ஆய்வு செய்யப்பட்ட பிராக்ருதமொழிக் கல்வெட்டுக்களாகும். இவை கி.மு முதல் ஆயிரமாண்டைச் சார்ந்தவை. சமஸ் கிருதத்தில் மொழியிலும் முதல் முதலாகக் கிடைத்தவை கல்வெட்டுக்கள் தான். மேற்கூறிய ஆவணங்கள் கி.பி.முதல் ஆயிரமாண்டைச் சேர்ந் தவை. வேதங்களும் இதிகாசங்களும் கல்வெட்டுக் களைக் காட்டிலும் பழமையானவை. துவக்கத் தில், வேதங்களும், இதிகாசங்களும் வாய்வழிச் செய்தி பரப்பும் பண்டைக் கலாசா ரத்தைச் சேர்ந்தவை வேத பிராமணிய கலாசா ரத்தை எதிர்த்த , பௌத்த, சமண சித்தாந்தங்கள், முதலில் பிராக்குதம், பாலி போன்ற மொழிகளில் எழுதப்பட்டன. சித்தாத்தங்களைப் பரப்புவதற் கும், போதிப்பதற்கும், இந்த மொழிகள்தான் பயன்பட்டன. கிறித்துவ சகாப்தத்தின் துவக்கத்தி லிருந்து பாலி, பிராக்குத மொழிகளுக்கு மாற்றாக மேல்தட்டு மக்களால் சம்ஸ்கிருதம் பயன்படுத்தப் பட்டது. ஆனால் பிராக்ருதமும் பேசப்பட்டது. ஆனால் அந்த மொழிக்கு அந்தஸ்து குறைந்தது. பெண்களும், தாழ்த்தப்பட்ட சாதி மக்களும் பேசும் மொழியாகப் பழக்கத்தில் இருந்தது.

இந்தியாவின் பண்டைய வரலாற்றைக் காலனீய வரலாற்றாசிரியர்கள் ஆராயத் தொடங் கியபோது, அவர்களுக்கு ஆலோசனை வழங்கிய வர்கள் அந்தணர்கள். அவர்கள் சமஸ்கிருத நூல்களுக்குத்தான் முதலிடம் அளித்தனர். வெகு காலத்திற்குப் பின்னர்தான் அவர்களுடைய கவனம் வேறு மொழிகளில் எழுதப்பட்ட. பௌத்த, சமண நூல்கள், பிற மொழி நூல்கள் இவைகளின் மீது திரும்பியது.

பௌத்தத்தின் முக்கியத்துவம்:
இந்து மதத்தை, இந்திய நாகரீகத்தைப் பிரதி பலிக்கும் ஒரே சமயம் என்று முடிவு செய்ததிலும் இதே போக்கு நிலவியதைப் பார்க்கலாம். ஒரு கால கட்டத்தில், புத்த மதம் தான் இந்தியாவில் பெரும் செல்வாக்கு பெற்ற சமயமாக விளங்கி யது. பின்னர் இந்தியாவில் பௌத்தம் வீழ்ச்சி யடைந்தது என்றும் வரலாற்று ஆசிரியர்கள் பின்னாட்களில்தான் அறிந்து கொண்டனர். சமயம் என்பதை நாகரீகத்தின் முக்கியப் பகுதி யாக்கி, இந்தியாவில் இந்து மதமும், சீனாவில் கன்ப்பூசிய மதமும்தான் பெரும் சமயங்கள் என்று கூறுவதன் மூலம் ஆசியாவில் புத்த மதத்திற்கு முக்கியத்துவமே மறுக்கப்பட்டது. ஆனால் ஆசியாவின் வரலாற்றில், பண்டைக் காலத்தின் முக்கிய மதமாக விளங்கியது புத்தமதம் தான் என்று குறிப்பிடலாம். சமணம், இஸ்லாம் ஆகிய இருமதங்களும், சில காலகட்டங்களில், இந்தி யாவின் சில பகுதிகளில் முக்கியத்துவம் பெற்று விளங்கின. ஆனால் இவையும் முக்கியமானவை என்று வரலாற்று அறிஞர்கள் நினைவிக்க வில்லை.

சாதிப் பிரிவுகளின் மதம்:
இந்து மதத்தின் அமைப்பு கிறித்துவ, இஸ்லாம் மதங்களிலிருந்து வேறுபட்டிருந்தது. காலனியை ஆண்ட ஐரோப்பிய அதிகாரி களுக்கும், ஐரோப்பிய வரலாற்று ஆசிரியர் களுக்கும் புரியம்படி, இந்து மத அமைப்புக்களை மாற்றியமைக்க வேண்டியிருந்தது. இந்த முயற்சி வேறுவிதமான சிக்கல்களை எழுப்பியது. இந்து மதம், வரலாற்றில் ஒரு காலகட்டத்தில் அவ தரித்த ஒரு போதகரின் உபதேசங்களைச் சுற்றி வளர்ந்த மதமல்ல. இதற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட தேதியிட்டுக் காலத்தையும் வரையறுத்தச் சொல்ல முடியாது. இந்து மதம் பல்வேறு பிரிவு  களைக் கொண்டது. ஒவ்வொரு பிரிவும் தனிப் பட்ட மதமாக இயங்கக்கூடியது. ஒரு சில பிரிவுகள், ஒன்றோடு ஒன்று தொடர்புடையவை. இந்தப் பிரிவுகள் ஒவ்வொன்றிற்கும் தனிப்பட்ட தெய்வமும், சடங்குகளும் உண்டு. இந்துமதம் சாதாரணமான அளவு நீண்ட காலம் இயங்கி வருவதற்கு, இந்த உட்பிரிவுகள் இந்து மதத்தின் பகுதிகளாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டதுதான் காரணம் இந்து மதம் ஒற்றைத்தன்மை வாய்ந்த தல்ல வேற்று மதத் தெய்வங்களுக்கு மரியாதை செலுத்துவதைத் தடுத்ததில்லை. இதில் சடங்கு களைச் சரியான முறையில் செய்வதற்குத்தான் முதலிடம் அளிக்கப்பட்டது. மதத்தைக் குறித்த தத்துவக் கருத்துக்களுக்கு பெரிய அளவில் முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படவில்லை. எல்லாப் பிரிவுகளையும் உள்ளடக்கிய திருச்சபை – போன்ற அமைப்பு இல்லை. இந்துமதத்தின் உட்பிரிவுகள் பலவும், குறிப்பிட்ட சாதிகளோடு தொடர்புள் ளவை. இந்தப் பிரிவுகளும் சாதிப்பிரிவுகளைப் போலவே- உயர்ந்தவை, தாழ்ந்தவை- என்று பல்வேறு அடுக்குளாக நிறுவப்படுவது தவிர்க்க முடியாததாகிறது.

செவ்விய காலம் உண்டா?
நாகரீகம்- என்பதன் 4-வது பகுதி செவ்விய காலம்என்பதாகும். கிரேக்க நாகரீகத்திற்கு பெரிக்ளிஸ் என்பவர் ஏதென்ஸை ஆண்ட காலம் இத்தகையை காலமாகக் கருதப்படுகிறது. இஸ் லாமைப் பொருத்தவரை நகரில் காலிஃப்கள் என்றும் மதத் தலைவர்கள் ஆண்ட காலமும், இந்தியாவுக்குக் குப்த அரசர்கள் ஆண்ட கால மும் செவ்விய காலம் எனப்படுகிறது. ஆனால் ஒரு நாகரீகத்தை இவ்வாறு ஒரு குறிப்பிட்ட காலத் திற்குள் அடைக்க முடியாது. அப்படிச் செய்வது நாகரீகங்களை மாற்றமே இல்லாமல், ஒரே நிலையில் இருப்பவை என்ற நிலைபாட்டிற்கு இட்டுச் செல்லும். இது சரியல்ல.
ஒரு பண்பாட்டின் பல்வேறு கூறுகள் வெவ் வேறு காலங்களில் உருவாகி வளர்கின்றன. இவ் வாறு உருவாகும் பல்வேறு அம்சங்களும், பண்டைய பண்பாட்டின் அம்சங்களுக்கு வாரிசா கவும் விளங்கி பண்பாட்டின் வளர்ச்சிக்கும் உதவுகின்றன்.

பக்தி இலக்கியங்கள்:
நாடுகளை ஆண்ட அரச வம்சங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட தேதியையும் காலத்தைக் காட்டும் அடையாளங்கள் தான். இந்த வம்சங்களை வைத்து அவர்கள் காலத்துப் பண்பாடு எப்படி இருந்தது என்று கூற முடியாது. ஒரு குறிப்பிட்ட வம்சத்தைச் சேர்ந்த பல மன்னர்களில் ஒரு சிலர், ஒரு சில கலாசாரக் கூறுகளை ஆதரிப்பவர்களாக இருக்கலாம். இதற்கு பக்தி இயக்கம் ஒரு எடுத்துக் காட்டு இந்து மதத்தில் அடிப்படை மாற்றங்களை ஏற்படுத்திய பக்தி இயக்கம், இறை வழிபாட்டில் ஒரு புதுமையை அறிமுகப்படுத்தியது. 7-ம் நூற் றாண்டில் தொடங்கியது இந்த இயக்கம், இந்த இயக்கம் பரவிய இடங்களில் அங்கே ஆண்ட அரச வம்சத்தினர் அனைவரும் ஆதரித்தனர் என்று கூறமுடியாது. ஒரு சிலர்தான் ஆதரித்தனர்.

வரலாற்றுச் சின்னங்களை
பாதுகாத்த துக்ளக்:
இவ்வாறே 14-ம் நூற்றாண்டில் டில்லியை ஆண்ட ஃபிரோஸ் துக்ளக் தொன்மையான வரலாற்றுச் சின்னங்களைப் பாதுகாத்தவர்களின் முன்னோடி எனலாம். கவனிப்பாரற்றுக் கிடந்த அசோகருடைய ஸ்தூபிகளைப் பாதுகாப்பான இடங்களுக்கு அனுப்பச் செய்தார். அந்த ஸ்தூபி களில் பொறிக்கப்பட்ட செய்திகள் ஒருவராலும் படித்துச் சொல்ல முடியவில்லை. இருப்பினும், அவை பாரம்பரியச் சின்னங்கள் என்பதை அவர் புரிந்து கொண்டிருந்தார்.

ஆனால் துக்ளக் வம்சத்தைச் சேர்ந்த மற்ற அரசர்கள் இத்தகைய நடவடிக்கைகள் எடுக்க வில்லை. பண்பாடுகளை ஒன்றோடு ஒன்று இணைப்பதில் மொகலாயர்கள் மிகத் திறமையும், படைப்பாக்கமும் உடையவர்களாக விளங்கினார் கள். பண்டைய சம்ஸ்கிருத நூல்களைப்பற்றித் தெரிந்துகொள்வதில், அக்பர் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டினார். பல நூல்களைப் பாரசீக் மொழியில் மொழிபெயர்க்கச் செய்தார். இதனால் சமய நூல்களைக் கற்ற அறிஞர்களோடு அக்பர் கருத்துப் பரிமாற்றம் செய்து கொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. ஆனால் அக்பர் எளிய மக்களோடு அதிகமாகப் பழகிய யோகிகள், ஸந்துக்கள் (ஸாதுக்கள்) இஸ்லாமிய பக்கிரி  இவர்களையும் விவாதங்களுக்கு அழைத்திருந்தால்- பெரும் பான்மையான இந்திய மக்களின் நம்பிக்கைகள், பழக்க வழக்கங்கள்- இவற்றைப்பற்றிய மிகவும் மாறுபட்ட கருத்துக்களைக் கேட்டிருப்பார்.

பிரிட்டிஷ் காலம்:
பிரிட்டிஷாரைப் பொருத்தவரை, இந்தியா வின் சின்னங்கள், இந்திய பாரம்பரியத்தின் தோற்றுவாய் எனக் கருதவில்லை. ஆனால் அவை இந்தியப் பண்பாட்டைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வத்திற்திற்குத் தீனிபோட்டன. 19-ம் நூற்றாண்டு ஐரோப்பியர் கள், காலனி ஆட்சியாளர்களான ஐரோப்பிர்கள் தான் நாகரீகமானவர்கள், மற்ற நாட்டவர்கள் அநாகரீகமானவர்கள் என்று நினைத்தார்கள். பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் நீதிமன்றங்களில் இந்தி யர்கள் சட்டத்தை மீறுவதற்குக் காரணம், அவர் கள் அநாகரீகமானவர்களாக இருப்பதுதான் என்ற கருத்து நிலவியது.

செவ்விய காலம் –  என்பதைப் பற்றிய கருத்து, அடுத்த நூற்றாண்டில் பெருமளவுக்கு மாறியது. ஒரு நாட்டில் இத்தகைய செவ்விய காலம் என்பது ஒரு முறைதான் வரும் என்று கருத வேண்டிய தில்லை. இந்தக் காலத்திற்குரிய கூறுகள் எப் போது காணப்பட்டாலும். அந்தக் காலத்தைச் செவ்விய காலம் என்று கருதலாம் எனப்பட்டது.

மத அடிப்படையில் வரலாறு இல்லை:
இந்திய வரலாற்றை, இந்து, இஸ்லாமிய வர லாற்றுக் காலங்கள் என்று மத அடிப்படையில் பிரிப்பது சரியல்ல என்ற கருத்தும் எழுந்தது. வரலாற்றுப் போக்கில் ஏற்பட்ட மாறுதல்களை விளக்க இத்தகைய பிரிவு உதவாது என்று கருதப்பட்டது. இதனால் இந்தப் பகுப்பு கைவிடப்பட்டது. மக்களுடைய புற வாழ்க்கைச் சூழலில் ஏற்பட்ட கலாசார மாறுதல்களைத் தொல்வியல் ஆய்வாளர்கள் கவனித்தபோது, இத்தகைய மாறுதல்களைப் புரிந்துகொள்ள இன்றும் ஆழமான ஆய்வுகளும், விளக்கங்களும் தேவை என்று உணர்ந்தனர்.

நகர்ப்புற நாகரீகங்கள்:
இந்தக் காலகட்டத்தில், நாகரீகம் என்றால், நகர்ப்புரத்தில் வசிக்கும் சமூகம் என்றும் இம் மக்கள் எழுத்து மூலம் தங்களுக்குள் தொடர்பு கொள்ளத் தெரிந்தவர்கள் என்றும் கூறப்பட்டது. அரசு என்ற அமைப்பு இருந்தாதாகவும். அந்த அமைப்பு நகர்ப்புறத்தைக் கட்டிக் காத்தது என்றும், அந்தச் சமூகத்தில் ஏற்றத் தாழ்வுகளைக் குறிக்கும் பல மட்டங்கள் இருந்தன என்றும் கருதப்பட்டது. நகர்ப்புறத்தில் உற்பத்தி செய்யப் பட்ட பொருள்களைக் கொண்டு வணிகம் நடந்தது. உணவுக்கு, நகரைச் சுற்றி இருந்த விவசாயக் குடியிருப்புக்களைத்தான் நகரங்கள் நம்பியிருந்தன. இத்தகைய நகர்ப்புற நாகரீகங்கள் எப்போது தோன்றின என்று ஒரு குறிப்பிட்ட கால கட்டத்தைச் சுட்டிக் காட்ட முடியாது. நகர்ப் புற நாகரீகங்கள் பல பகுதிகளில் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் தோன்றின. இந்த நாகரீகம் பொருள் உற்பத்தி சார்ந்த புற வாழ்க்கைச் சூழல், அறிவுசார் வளர்ச்சி – இவை இரண்டிற்கும் மேலும் நாகரீகம் வாய்ந்த அழகியலின் தொட்டி யாகவும் கருதப்படுகிறது. சிறப்பு மிக்க சிந்தனை, அத்துடன் இணைந்த வசதி, முன்னேறிய புற வாழ்வு – இவை இந்தப் பண்பாட்டின் அடை யாளங்களாகக் கருதப்பட்டன. மேற்கூறிய கருத் துக்கள் பலரை அன்றாட பௌதீகம் சூழலைத் தாண்டிச் சிந்திக்கத் தூண்டின.

புதிய தேடல்கள் தொடங்கின:
இந்தப் புதிய வரையரை, இதுவரை கண் ணுக்குப் புலப்படாதிருந்த கலாசார அம்சங் களைச் சுட்டிக்காட்டியது. பண்பாட்டின் பல் வேறு கூறுகளைப் பல்வேறு விதங்களில் இணைக்க உதவியது. ஒரு குறிப்பிட்ட அரச வம்சம் அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட நூல் அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட நினைவுச் சின்னம் போன்ற வற்றின் அடிப்படையில் பார்ப்பதைத் தவிற்க உதவியது. ஒரு பரந்துபட்ட பார்வையை வளர்த் துக் கொள்ள உதவியது. இதுவரை பண்பாடு, நாகரீகம் என்ற அம்சங்களோடு தொடர்பே இல் லாதவை என்று கருதப்பட்ட பல விசயங்களைக் கவனிக்க உதவியது. ஏற்கெனவே புலப்பட்ட அம்சங்களில் மறைந்து கிடந்த பல விசயங்களைக் குறித்த தேடல் துவங்கியது. பண்பாடு என்பதன் ஒவ்வொரு அம்சமும், பல்வேறு கருத்துக்கள் பொருட்கள் இவற்றின் கூட்டு என்று பார்க்கப் பட்டது. பண்பாடு ஓரே நிலையில் இருப்பதல்ல மாற்றத்திற்கும் உட்பட்டது என்று புரிந்து கொள் ளப்பட்டது. இதன் விளைவாகக் அம்சங்களை மிகப்பழமையான- நாகரீகத்தின் துவக்க காலத்தியோ அல்லது ஏதாவது ஒரு குறிப்பிட்ட கால கட்டத்திலேயோ தேட வேண்டியதில்லை என்ற கருத்து உருவாயிற்று. ஒரு பண்பாட்டின் சில கூறுகள் பிற்பட்ட காலத்தில் உருவாகி இருக்கலாம்.மேற்கூறியபடி பார்க்கையில், பாரம் பரியத்தின் அம்சங்கள், ஒரு சமுதாயத்தால் யார் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள்? பாரம்பரியம் என்பதை உருவாக்குபவை யாவை? – போன்ற கேள்விகள் எழுகின்றன தற்போது பண்பாடு என்பது உரு வாக்கப்படுவதைக் காணும்போது. கீழ்க்கண்ட சில விசயங்கள் கவனத்திற்கு வருகின்றன; அதா வது அரசு ஆதரவும், மும்பாய் சினிமாத்துறையும் (பாலிவுட்) காட்சி ஊடகங்களும் உள்ளிட்டவை தான் பண்பாட்டை உருவாக்குகின்றன. சிலருக்கு இது வருத்தமளிக்கலாம். விளிம்பு நிலையில் இருப்பவர்கள் கூட ஒரு மாற்று வேண்டும் என்று கோருகிரார்கள். ஒரிஸ்ஸாவைச் சேர்ந்த பழங்குடி மக்களான கோண்ட் பிரிவினர் தங்க ளுக்குப் புனிதமான நியம் கிரி பகுதியில் பெரு நிறுவனங்கள் சுரங்கங்கள் தோண்டுவதையும், அந்தப்பகுதி அழிக்கப்படுவதையும் எதிர்த்தனர். இந்தியப் பண்பாடு பன்முகத் தன்மையுடையது. அதனால் மேற் கூறியவை போன்ற விஷயங்களில், முன் எப்போதையும் விட நாம் அதிக கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

பண்பாட்டில் புதுமைகள்:
பண்பாட்டில் புகுத்தப்படும் புதுமைகள், பாரம்பரியம் என்பதற்குப் புதிய பொருளைக் கொடுக்கின்றன. பழைய வடிவங்கள் புதிய முறை யில் நமக்கு அளிக்கப்படும்போது பண்பாட்டு அம்சங்கள் புதிய பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்குகின்றன.
இத்தகைய முயற்சிகள், கடந்த காலத்தையும் நிகழ்காலத்தையும் இணைக்கின்றன. பண்பாட் டின் அம்சம் ஒன்றை தற்காலத்திற்கு எற்ற முறை யில் அளிக்கும்போது, அந்த விசயங்களையும் புதிய முறையில் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. மேல்தட்டு மக்களின் அழகியல் கூறுகளை, மற்றப் பகுதி மக்களும் புரிந்துகொள்ளும் வகையில் விரி வாக்கம் செய்யும்போது, மேற்கூறிய கருத்தைப் புரிந்துகொள்ளலாம். புதிதாகச் சேர்ந்துக்கொள் ளப்பட்ட பகுதிகள் முற்றிலும் வித்தியாசமான வையாக இருந்தாலும், புதிய வடிவங்களாகக் உருவெடுக்கலாம். இந்தப் புதிய வடிவங்களை, ஏற்கெனவே இந்த பழைய வடிவங்களின் அருகே வைத்துப் பார்க்கும்போது. இது இன்னொரு புதிய விளக்கத்தை அளிக்கிறது. நாட்டியக் கலைஞர் சந்திரலேகா, பரத நாட்டியத்தைக் களரியோடு இணைத்ததை இங்கே நினைவு கூறலாம். ஏற்கெனவே நிலவும் பண்பாட்டு வடி வங்களை உருவாக்கியவர்களுக்கும், தற்போதைய புதிய பண்பாட்டு வடிவங்களை அமைத்த வர்களுக்கும், இடையே நடைபெறும் கருத்துப் பரிமாற்றங்கள் அர்த்தமுள்ளவையாகும்.

சகுந்தலை நாடகம்:
மேற்கூறிய விசயங்களைப் பற்றிப் பேசும் போது, இயக்கயத்திலிருந்து ஓர் எடுத்துக் காட்டை இங்கே குறிப்பிட வேண்டும். 18-ம் நூற் நாண்டின் முற்பகுதியில் மொகலாய அரசவை யில், சகுந்தலையின் கதையை நாடகமாக நடிக்க வேண்டுமென்ற என்ற முயற்சி மேற்கொள்ளப் பட்டது. இதற்குக் காளிதாசனின் நாடக வடிவை ஏற்றுக்கொண்டனர். ஆனால் இந்த நாடகத்தை சமஸ்கிருதத்தில் அல்லாமல் வ்ரஜ்பாஷா என்ற மொழியைத்தான் பயன்படுத்தினார்கள். அந்தக் காலத்தில் இந்த வ்ரஜ்பாஷாதான் அரசவையி லும், வெளியேயும் பேசப்பட்டது. சகுந்தலையும் காளிதாசன் உருவாக்கிய அடக்கமான நானம் மிக்க பெண்ணாக இல்லாமல் தைரியமான வெளிப்படையாகப் பேசும் பெண்ணாகச் சித்தரிக்கப்பட்டடிருந்தாள்.
காளிதாசன் கதையில் வரும் சில பகுதிகள் – முனிவரின் சாபம் , மோதிரம் காணாமல் போவது – போன்றவை பகுதிகள் நீக்கப்பட்டன. காளிதாசனின் நாடகம், மேல் தட்டு மேல் சாதிகளின் பண்பாட்டின் அடிப்படையில் உருவானது. ஆனால், மேற்கூறிய நாடகமோ, இந்த மேல் தட்டினரையும் தாண்டி, அதற்கு அப்பாற்பட்ட மக்களையும் ரசிகர்களாகக் கொண்டிருந்தது. இத்தகைய புதிய வடிவங்கள் மக்களுடைய ரசனையில் ஏற்படும் மாற்றங் களைக் குறிக்கின்றன. எதிர்காலத்தில் இன்றைய சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப மாற்றப்பட்ட சகுந்தலை நாடகத்தையும் காணலாம்.

பாரம்பரியமும் நினைவாற்றலும்:
பராம்பரியத்தின் மையமான அம்சம் நினை வாற்றல் என்று கருதப்படுகிறது. ஆனால் இந்த நினைவாற்றல், மிக்க குறுகிய காலம் தான் நிலைக்கும். அவ்வாறே பாதுகாக்க நினைத் தாலும் கூட, நிகழ்காலத்தின் லட்சியக் கனவு களுக்கு ஏற்ப பண்டைப் பாரம்பரியங்களைப் பற்றிய நினைவுகளை உருவாக்கிக் கொள்ளு கிறார்கள். துண்டு, துக்காணிகளாக நினைவில் இருக்கும் பண்பாட்டுக் கூறுகள் இரண்டு தலை முறைகளுக்குமேல் நீடிக்காது. அதற்குப் பிறகு, இவை வாய்மொழிப் புராணங்களுக்கு உர மாகிவிடும்.

பௌத்தசமயம் செல்வாக்கு இழந்த பின்னர், பௌத்தப் பள்ளிகளும், மடங்களும் கேட்பா ரற்றுப் பாழடைந்து போயின. வேதங்களைப் போலப் பல நூல்கள் மனப்பாடம் செய்யப் பட்டன. ஆனால் இந்நூல்கள் எழுதப்பட்ட காலத்தில் நிலவிய புறச் சூழலையும் சமுதாயர் மறந்துவிட்டனர். அடுத்து எழுத்து வடிவங்கள் மாறியபோது அந்நூல்களைப் படிக்க முடிய வில்லை.

அசோக மன்னரின் கல்வெட்டுக்களை இன்று நாம், நம்முடைய பாரம்பரியச் சொத்து என்று போற்றுகிறோம். ஆனால் 1500 ஆண்டுகள் வரை அவருடைய கல்வெட்டுக்கள் கவனிப்பாற்றுக் கிடந்தன. 19-ம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில்தான் அந்தக் கல்வெட்டுக்களின் எழுத்துக்கள் புரிந்துக் கொள்ளப்பட்டு, படிக்கப்பட்டன. அஹிம்சை, சகிப்புத்தன்மை இவற்றைப்பற்றிய போதனைகள் அடங்கிய இந்தக் கல்வெட்டுக்களைத் தெரிந்து கொள்வதற்கு 1000 ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆயின்று. இது மிக நீண்ட இடைவெளி. இந்தக் கல்வெட்டுக்களை ஆராய்ச்சியாளர்கள் படித்த போது இதைப் பதிவுசெய்த அரசன் யார் என்றே தெரியவில்லை. பௌத்த நூல்கள் மட்டுமே அவரைப்பற்றிய செய்திகளைப் பதிவு செய் திருந்தன. ஆனால், புத்த மதம் இந்தியாவில் செல்வாக்கு இழந்த பின்னர் பாலி மொழியில் எழுதப்பட்ட பௌத்த நூல்களை இந்தியாவில் படிப்பவர் எவருமில்லை.

புகுத்தப்பட்ட பொதுப்பண்பாடு:
காலனிஆதிக்க காலத்தில், இந்தியப் பண் பாட்டை, சாதி, மதம் இவற்றின் அடிப்படையிலேயே பாகுபாடு செய்தார்கள். ஒருபொதுப் பண்பாடு, இவ்வாறு புகுத்தப்பட்டது. இந்தப் பிரிவுகள் நமக்குள்ளேயும் ஊறிவிட்டன. இந்தப் பிரிவுகளுக்குள், மேல்தட்டுப் பண்பாடுகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்டது. அடிமட்ட மக் களின் கலாசாரத்தோடு தொடர்பு கொள்வதே தடைபட்டது. தற்போது, இந்தியாவுக்கு ஒரு தேசியப் பண்பாடு – என்று ஒன்று தேவைப் படுவதாக நினைக்கும்போது, மீண்டும் இந்த மேல்தட்டுப் பண்பாடுகளே முன்றுக்கு வரு கின்றன. இதர பண்பாட்டுக் கூறுகள் மறைக்கப் பட்டு விடுகின்றன. பாரம்பரியம் என்பது தன் னுடைய வரலாற்று அம்சங்கள் சிலவற்றை முன்னுக்குக் கொண்டு வரலாம். சிலவற்றை மறைத்துவிடலாம் பாரம்பரியத்தின் பல பழைய அம்சங்கள் தொடரலாம். புதிய அம்சங்கள் பல பழையன என்று சொல்லப்படலாம். நாம் குறிப்பிடுவது இதுதான் நம்முடைய மரபுகள் (பாரம்பரியம்) என்று கூறப்படும் அம்சங்களை நாம் இன்னும் அழமாக ஆராய வேண்டும். இத்தகைய ஆய்வுகள் மூலம், தற்போது மறைந்த கிடக்கும், பன்முகத் தன்மைகொண்ட நம் முடையப் பாரம்பரியத்தின் பல்வேறு கூறுகளை யும் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவர வேண்டும்.

ஒற்றைப் பண்பாட்டும் – அழிவுகளும்:
பாரம்பரியம் என்பது ஓரே நிலையில் நிலைத் திருப்பதல்ல என்று கொண்டால் பாரம்பரியத்தி லிருந்து பல அம்சங்களை நம்மால் கூட்டவும், குறைக்கவும் இயலும். அதனால், நமக்கு, இந்தப் பாரம்பரியம் என்பதை உருவாக்க வாய்ப்பு கிடைக்கும். தற்போது தேசீய பாரம்பரியம்- என்பதை வரையறுக்க முனையும் விவாதங்கள் எழுகின்றன. தேசீயப் பாரம்பரியத்தில் இணைய வேண்டுமென்று பல அம்சங்கள் போட்டி போட்டுக் கொண்டு முன்னுக்கு வருகின்றன. பன்முகத் கலாசாரத்தைக் கொண்ட  சமுதாயத் தில் இது இயல்பு. இத்தகைய விவாதங்கள் சில பாரம்பரிய அம்சங்களை வேண்டுமென்றே அழிப்பதில் முடிகின்றன. அதற்கு அரசியல் காரணங்கள் இருக்கலாம். பாப்ரி மசூதி இடிப்பை இதற்கு ஓர் உதாரணமாகக் கூறலாம். பல்வேறு சமயங்களைச் சேர்ந்த மன்னர்கள் வேற்று மதங் களைச் சேர்ந்த புனிதமான இடங்களை இடிப் பதும் இந்தப் போட்டியினால்தான். சில சமயங் களின் இதற்கு நேர்மாறான விசயங்கள் நடை பெறலாம். சில பாரம்பரியக் கூறுகள், அவை எந்தக் காரணத்திற்காகத் துவங்கப்பட்டதோ, அந்த வரையறைகளைத் தாண்டி புதிய அம் சங்களை உள்வாங்கி வேறொரு பாரம்பரியமாக உருவெடுக்கிறது. அமைதியான, முறையில் நடை பெறும் இத்தகைய மரபுகளின் வரலாறு, சமூகத் தில் சற்றே தாழ்ந்த அந்தஸ்தில் இருக்கும் மக்க ளோடு தொடர்புடையது. கலாசார வடிவங்களுக் கும், இந்த வடிவங்கள் தோன்றிய சமூகங்களுக் கும் இடையேயானதொடர்புகளைத் தெரிந்து கொள்வது இந்தத் தொடர்புகள் எப்படிப்பட் டவை என்று தெரிந்துகொள்ள உதவும்.

பல்வேறு ராமாயணங்கள்:
மேற்கூறிய- உள்வாங்கித் தன்மயமாக்குதல், விவாதம்- ஆகிய இரண்டிற்கும் – ராமகதையை உதாரணமாகக் கூறலாம். தென்கிழக்கு ஆசியா விலும், இந்தியாவிலும் ராமகதை மிகவும் பிரபல மானது ஒவ்வொரு பகுதியிலும் ராமகதை வெவ் வேறு விதமானது. பல நூறு ஆண்டுப் பழமை வாய்ந்தது. அந்தந்த இடத்து மக்களுக்கு மிகவும் முக்கியமானது அவற்றை எழுதிய ஆசிரியர்களும் தனிச்சிறப்பு வாய்ந்தவர்கள். இந்தப் பன்முகத் தன்மைதான் ராமாயணத்தின் வலிமையாகக் கருதப்படுகிறது. ராமகதை பல்வேறு வடிவங் களில் உருவெடுத்துள்ளது.

பல்வேறு கருத்துக்களை உள்வாங்கியுள்ளது. அற்புதமான கவிதை நடையில் எழுதப்பட்டுள் ளது. தற்போதைய அரசியல் குறுக்கீட்டால், பகடைக் காயாக மாறியுள்ளது. ராமாயணத்தை மையப்படுத்தி பல வாதங்கள் பல எழுதப்பட்டது. வால்மீகி ராமாயணம்மட்டுமே நமது சமயம் மற்றும் சமூக அடையாளங்களை உள்ளடக் கியது. எனவே அது ஒன்றுதான் ஏற்புடையது. இந்த கருத்து வெற்றி பெற்றால், ராமாயணம் -என்றும் கலாசார சின்னம்மாறிச் சுருங்கிவிடும். தேசீயப் பாரம்பரியம் என்பது தப்பிப் பிழைக்கும் அம்சங்கள் என்றாகிவிடும். வால்மீகி ராமா யணம் மிகச் சிறந்த படைப்பு என்பதில் ஐய மில்லை. ஆனால் மற்ற படைப்புக்களை ஒதுக்க முடியுமா? ராமாயணப் படைப்புகள் சில, அந்தக் கதையின் உள்ளடக்கத்தைப் பற்றிய புதிய ஆழ மான அர்த்தங்களை விளக்குகின்றன. கதை யோடு தொடர்பு கொண்ட சமூகங்களைப்பற்றி நுட்பமான பல விஷயங்களை அறிந்துகொள்ள உதவுகின்றன.

பாரம்பரியத்தைப் புரிந்துகொள்வோம்:
நம்முடைய பாரம்பரியத்தை உருவாக்கு வதைப்பற்றி, நமக்குத் தெளிவான பார்வை யில்லையோ என்ற ஐயம் எழுகிறது. நமது பாரம் பரியத்தை உருவாக்குவதற்குத் தக்க ஆழமான விவாதங்களும், புரிதலோடு கூடிய தேடலும் அவசியம். ஒருசில கலாசார வடிவங்களுக்கு மட்டும், – அவை மேல்தட்டுப் பண்பாடாக இருக்கலாம், அல்லது ஏதாவது ஒரு குறிப்பிட்ட பிரதேசம், சமயம் அல்லது மொழியாக இருக்க லாம்- முக்கியத்துவம் கொடுப்பது, நமது பாரம் பரியத்தை முழுமைப்படுத்தாது. அரைகுறையாக நிறுத்தும் நமது கலாசாரத்தின் பன்முகத்தன் மையையும் செழுமையையும் வெளிப்படுத்து வதற்குப் பல்வேறு கலாசார அம்சங்களையும் இணைத்துக் கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறு இணைப்பதற்கு, வரலாற்று மாற்றங்களைப் பற்றிய புரிதல் வேண்டும். கலாசார வடிவங்கள் ஒன்றோடொன்று இணக்கமான தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக் கொள்வதையும் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியம்.

 

கலாச்சார நடவடிக்கை ஏன்? எவ்வாறு?

  • கே.என்.பணிக்கர்

இந்திய சமூகத்தின் உண்மைச் சூழல் வேகமாக மாறிவருகிறது. கண்டிப்பாக நல்லதை நோக்கி அல்ல. தேசிய விடுதலை இயக்கத்தின் ஊடாக எழுந்த சமூக மாற்றத்தை நடத்திக் காட்ட முடியும் என்ற நம்பிக்கை நாளுக்கு நாள் தளர்ந்து வருகிறது.

அந்தோணி எனக்ரி மற்றும் மைக்கேல் ஹார்ட் என்பவர்கள் உலகமயமாக்கல் குறித்து எழுதிய புத்தகம் பரவலாக விவாத்தை கிளப்பி உள்ளது. அவர்கள் கூறுவது என்ன? ஏகாதி பத்தியம் இறந்துவிட்டது. ஆனால், நம் கண்கள் முன்பு மற்றொரு சாம்ராஜ்யம் உருவாகி வரு கிறது. இந்த சாம்ராஜ்யத்தின் பெயர் ‘உலகமய மாக்கல்’. பன்னாட்டு மூலதனத்திற்கு இந்த உல கையே அடிமைப்படுத்துவதுதான் இதன் நோக் கம். இந்த புதிய சாம்ராஜ்யத்தின் ‘நன்னெறி களும்’, ‘வளர்ச்சி’ என்பதற்கு இவர்கள் தயாரித் திருக்கும் கோட்பாடுகளும்தான் இன்று இந்திய சமூகத்தில் மேலோங்கி இருக்கும், பொதுவான சிந்தனைத் தளத்தை உருவாக்கி வருகின்றன.

இந்த புதிய சாம்ராஜ்யம் சொல்ல விழையும் முக்கிய செய்தி என்ன?

சந்தை! எங்கும் சந்தை, எதிலும் சந்தை! என்பதே. இந்தச் செய்தி எப்படி பரப்பப்படுகிறது? இந்த கலாச்சாரத்தின் அடிப் படையாகக் கொண்டு பல வழிமுறைகள் மூல மாக இந்த கலாச்சாரத்தின் உள்நோக்கம் ஒரு நவீன (உண்மையில், முதலாளித்துவம் என்று தான் கூறவேண்டும்.) சுவையையும் (இச்சை என்றும் கொள்ளலாம்) எதையும் விமர்சனம் செய்யாத மனப்பாங்கையும் செல்வச் செழிப்பை யும் கொண்டு வருவேன் என்று சூளுரைக்கிறது. ஆனால், உண்மையில் முன்னேற்றத்திற்கான தடைகளையும் பண்பாட்டு பிற்போக்குத்தனத் தையும் தான் ஊக்குவிக்கிறது.

வகுப்புவாத சூழல்
இத்தகைய போக்கின் முக்கியமான வெளிப் பாடுதான் வகுப்புவாதம் ஆகும். உலகமயமாக்கல் என்ற புதிய சாம்ராஜ்யம் உருவாக்கிய ‘கலாச்சார’ நெருக்கடியினால் இது மேலும் ஆழ்ந்தூன்றி தழைக்கிறது. ஆக உலகமயமாக்கலும், வகுப்பு வாதமும் ஒரே நோக்கங்களைப் பகிர்ந்து ஒன்று மற்றொன்றை ஊட்டி வளர்க்கும் போக்குகள் என்பது தெரிகிறது. இந்த புதிய சாம்ராஜ்யத்தின் கட்டளைகளை எந்தவித விமர்சனமும் இன்றி இந்திய ஆளும் வர்க்கம் ஏற்கும் என்பதை சமீ பத்திய ஆஃப்கன் போரின் மூலம் எழுந்த விளைவு கள் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி நிரூபித்துள்ளன. இந்தப் பின்னணியில் சமூகத்தின் மீதான எந்த செயல்பாடும், குறுக்கீடும் பல முனைகளை கொண்டதாகவே இருக்க வேண்டும். அது அரசியல், பண்பாட்டு மற்றும் கொள்கை ரீதி யான பலமுனைச் செயல்பாடாக இருக்க வேண் டும். இன்று உருவாகி உள்ள பொது சிந்தனைத் தளத்தின் தன்மையை மாற்றுவது நம் செயல் பாட்டின் துவக்ககால நோக்கமாக இருக்க வேண் டும். கலாச்சார நடவடிக்கைகள் இத்தகைய செயல் பாடுகளின் மையமான இடத்தைப் பிடிக்க வேண்டும்.

கலாச்சார நடவடிக்கை என்பது…
பொதுவாகவே ‘கலாச்சாரம்’ என்றாலேயே பல வகையான புரிதல்கள் அளவுக்கு மீறி இருப்ப தால் முதலில் கலாச்சார நடவடிக்கை என்றால் என்ன என்பது குறித்து சில விஷயங்களை தெளிவு படுத்துவது அவசியம். மனிதர் சம்பந்தப்பட்ட அனைத்து ஈடுபாடுகளிலும் உள்ளடங்கி இருக் கும் கலாச்சாரம், சமூக அதிகாரம் செலுத்தப்படும் தளமாகவும் அதிகாரத்தை எதிர்க்கும் தளமாக வும் விளங்குகிறது. அதே சமயத்தில் மேலாதிக் கத்தை செலுத்தவும், மேலாதிக்கத்தை எதிர்ப்ப தற்குமான கருவியாகவும் அது உள்ளது. கலா சாரம் என்பது சமூகத்தில் மக்களின் பொருட் சார்ந்த வாழ்க்கையில் இழைந்தோடுவது, ரேமண்ட் வில்லியம்ஸ் கூறுவது போல், கலா சாரம் என்பது தன்னாலேயே நின்று விளைவு களை உருவாக்க முடியாத ஒரு இரண்டாம் பட்ச வெளிப்பாடு இல்லை. மாறாக, சமூக வாழ்வின் அனைத்து அம்சங்களையும் பரவிநிற்பது. எனவே, கலாச்சார நடவடிக்கைக்கான வாய்ப்பு களும் எல்லைகளும் ஒட்டுமொத்தமான சமூக அனுபவங்கள் அனைத் தையும் உள்ளடக்கிய தாக இருக்க வேண்டும்.
அன்றாட வாழ்க்கையில் குறுக்கிடுவதன் மூலம் ஒட்டுமொத்த சமூக உணர்வு நிலைகளில் அடிப்படை மாற்றத்தைக் கொண்டு வருவதுதான் கலாச்சார நடவடிக்கை, கலாச்சார நடவடிக்கை என்பது பல கலை வடிவங்களைக் கொண்டு நடத் தப்படும் கலை விழாக்கள் அல்லது இதனால், கலை விழாக்கள் கருத்துப் பரிமாற்றக் கருவிகளாக பயன்படுத்தலாம் என்பதை மறுக்கவில்லை. அதற்கும் மேலாக, அன்றாட வாழ்வில் உள்ள டங்கிய ‘கலாச்சாரத்தை’ தட்டி எழுப்பக்கூடிய தொடர்ந்து செயலாற்றும் சமூக நடவடிக்கை யாகவே நாம் கலாச்சார நடவடிக்கையைப் பார்க்கிறோம். மக்கள் சமூகத்தில் முற்போக்கு வாதத்தை தீவிரப்படுத்தப் பயன்படும் குறுக்கீடு களின் ஒரு வகைதான் கலாச்சார நடவடிக்கை என்பது.
வாழ்க்கையை மேலாதிக்கத்திலிருந்து விடு தலை பெறச் செய்ய தேவைப்படும் சாத்தியக் கூறு களை உருவாக்க, சமூகத்தில் நிலவும், ஏற்றத்தாழ் வின்றி இருப்பதுபோல் காணுகின்ற, அமைதி யான நடுநிலையை (நளூரடைiசெரைஅ) குலைப்பது அவசியம் என்று அந்தோணியோ கிராம்ஷி கூறு வார். இதை செயலாற்றுவதற்கு மனித முயற்சியை முன்னிறுத்தும் நோக்கம்தான் கலாச்சார நட வடிக்கையின் அடிப்படை நோக்கமும் கூட.

தடையாக உள்ள மூன்று காரணிகள்
இத்தகைய நோக்கம், ஏதோ இந்திய சமூக இயக்கங்களின் அனுபவத்திற்கு அந்நியமான நோக்கம் அல்ல. அப்பாற்பட்டதும் அல்ல. பல சமூக இயக்கங்கள் அவர்கள் விரும்பும் மக்கள் பகுதியினரை சென்றடைய பலவிதமான சலா சார வடிவங்களைப் பயன்படுத்தி வருகின்றனர். கேரள சாஸ்திர சாகித்ய பரிஷத் போன்ற மக்கள் அறிவியல் இயக்கங்கள் மக்கள் வாழ்க்கையின் வாடிக்கையான செயல்களிலும் வழக்கங்களிலும் குறுக்கிடுவதன் மூலம் அவர்களின் கலாச்சார உணர்வுகளில் மாற்றத்தைக் கொண்டுவர முயற் சித்து வருகின்றன. மறுபக்கம், சப்தர் ஹாஷ்மி நினைவு டிரஸ்ட், மானவீயம் (முற் போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் கலைவிழா முயற்சிகள் போன்ற) இயக்கங்கள் இன்று நிலவும் சமூக உணர்வுகளை எதிர்கொண்டு சவால் விட கலை வடிவங்களின் ஆற்றலில் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை கொண்டுள்ளன. தற்போது நிலவும் சமூக நிலையை, சக்தியோடு கேள்வி கேட்க இந்த இயக் கங்களின் சாதகமான பங்களிப்பை கணக்கில் கொள்ளும். அதே சமயத்தில் ‘கலாச்சார நட வடிக்கை’ என்பதன் அர்த்தத்தை வடிவ ரீதியாக வும் சரி, உள்ளடக்க ரீதியாகவும் சரி; புதுப்பிக்க வேண்டிய அவசியம் உள்ளது. இந்த புதிய அர்த் தத்தின்படி, தொடர்ந்த, தீவிரமான குறுக்கீடுகளின் மூலம் அன்றாட பழக்க வழக்கங்களை மாற்ற, சமூக மாற்றத்தை அடைய, கலாச்சாரம் மையமான கருவியாக மாற்றப்பட வேண்டும்.
ஆனால், இன்றைய சூழலில், சமூக மற்றும் சித்தாந்த நிலைகள் சார்ந்த பல காரணிகள் இத் தகைய கலாச்சார நடவடிக்கை செயலாற்றப்படு வதற்கு தடைகளாக உள்ளன. மூன்று காரணி களை இங்கு குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டும்.

  1. தனி நபருக்கும் வெளி உலகத்திற்கும் இடையே உள்ள மாறிக் கொண்டிருக்கும் உறவு
  2. சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் தாக்கமும் அதனுடன் தொடர்பு கொண்ட நுகர்வு கலா சாரத்தின் பெருக்கம்
  3. மதம் சார்ந்த உணர்வுகள் வகுப்பு வாதத் தின் வளர்ச்சி
    இவை அனைத்தும் உண்மை சமூகச் சூழலுக்கு புறம்பான ஒரு குறுகிய கண்ணோட்டத்தை வளர்ப்பதற்கு பங்களிக்கின்றன.

தனி நபர்கள் அந்நியமாகின்றனர்
சமூதாயப் பிரச்சனைகள் தனிநபரின் அக் கறைக்கு அந்நியமாகிப்போகும் போக்கு வளர்ந்து வருகிறது. முதலாளித்துவம் போற்றும் போட்டி மனப்பான்மையினாலோ என்னவோ, தனிநபரின் மனதில் சமூதாயத்திற்கு இடமில்லை என்றாகி விட்டது. பொது வாழ்க்கை தனி நலனும் தீவிர அக்கறை பெறும் விஷயங்களாக மாறிவிட் டன. தனி நலனுக்கு உண்டாகியுள்ள நெருக்கடிக் கான விடைகள் தேடுவதிலேயே அதிகமான ஈடுபாடு வளர, சமூக நலனின் மேல் தனிநபருக்கு அக்கறை அறவே இல்லாமல் போய் விட்டது. தனிநலன் என்பதையே சமூகப் பொதுநலனிடம் சரணடையச் செய்த மறுமலர்ச்சி மற்றும் தேசிய விடுதலை இயக்க கால வரலாற்றிலிருந்த போக் கிற்கு எதிராக இந்தப் போக்கு அமைகிறது. சமூக நலத்தின் மீது அக்கறை கொண்டு, கலாச்சார நட வடிக்கைகளை ஊக்குவித்து செயலாற்றக்கூடிய நபர்களின் எண்ணிக்கை சொற்பமாகி வருகிறது.

நுகர்வியம்
கடந்த சில வருடங்களாக மக்களின் பொருட் சார்ந்த வாழ்க்கையில் ஏற்படுவரும் மாற்றங்களின் காரணமாக தனிநபர் நெருக்கடி மேலும் தீவிர மாகியுள்ளது. சந்தைப் பொருளாதாரத்தின் தன்மை மாறி உள்ளது. உலகமயமாக்கல், இது வரை காணாத அளவில், வர்த்தகப் பொருட்கள் மீதான மோகத்தையும், அவற்றை அடையக் கூடிய சாத்தியத்தை பெருக்கி உள்ளது. பன் னாட்டு மூலதனம் ஒரு புதிய தன்மை கொண்ட சந்தையை உருவாக்கியதோடு அதனுடன் சேர்ந்த ஒரு புதிய கலாச்சாரத்தையும் உருவாக்கி உள்ளது. தனிநபரும் இந்த கலாச்சாரத்தை தன் இஷ்டப் பட்டு உட்கொள்ளவில்லை. மாறாக இந்த கலாச்சாரம் தனிநபர் மேல் வலிமையாகத் திணிக்க ப்படுகிறது. வளர்ச்சி அடைந்த முதலாளித்துவ நாடுகளில் காணப்படுவதுபோல், சந்தையின் சக்தி கட்டுக்கடங்காமல் வளர்ந்து, நுகர்வுப் பொருள் மோகம்தான் மக்களின் கலாச்சாரம், மக்களின் சித்தாந்தம் என்பது போன்ற நிலை உருவாகி உள்ளது. இது தன்னிலைக்கு மீறிய பொருளாசைகளை உருவாக்கியுள்ளது. உண்மை நிலைமைக்கும் உருவாக்கப்பட்ட ஆசைகளுக்கும் இடையே உள்ள முரண்பாட்டில் எழும் மனக் கலக்கத்திலும் ஏக்கத்திலும் தவிப்பிலும்தான் மத உணர்வுகளும் வகுப்பு வாதமும் கொழுந்துவிட்டு எரிகின்றன. பல தனிநலன் குறித்த பிரச்சனை களுக்கு ஆன்மீகத்தில் விடை காண முயலும் போக்கு வளர்ந்திருப்பதும் மேற்குறிப்பிட்ட முரண்பாட்டின் வெளிப்பாடே.

பண்பாட்டில் இயங்குவது…
மென்மேலும் அந்நியப்பட்டுப் போகும் தனி நபரை சமூக வட்டத்திற்குள் கொண்டு வருவதே கலாச்சார நடவடிக்கையின் செயல் நோக்கம். அதை இரண்டு விதமான செயல்பாடுகள் மூலம் மேற்கொள்ளலாம். ஒன்று, சிந்தனைப் பூர்வமாக, மற்றொன்று ஆக்கப்பூர்வமான செயல்களினு டாக. சமூக அரசியல் இயக்கங்களுக்காக கலை வடிவங்கனை பயன்படுத்தும் பண்பாடு காலனிய எதிர்ப்பு இயக்கம் முதல் பல காலங்களாக மேற்கொள்ளப்பட்டு வரும் முயற்சி. இன்றைய இந்தியாவிலும் பல இயக்கங்கள் இதே முயற் சியை பல புதிய பரிமாணங்களுடன் மேற்கொள் ளும் பணியில் ஈடுபட்டு வருகின்றன.

வகுப்பு வாதத்திற்கு எதிரான இயக்கத்தில் இசை, ஓவியம், வீதி நாடகங்கள் ஆகிய வடிவங் களை தனது கருவிகளாக பல வருடங்களாக பயன்படுத்தி வருகிறது. சப்தர் ஹாஷ்மி நினைவு டிரஸ்ட் (ளுஹழஆஹளுகூ) என்ற இயக்கம் ஒருங்கிணைக் கப்படாமல் இருந்தாலும், பல்வேறு இயக்கங் களின் சிறந்த முயற்சிகளினால் இந்த வடிவங்களைப் பயன்படுத்தி சமூக உணர்வில் ஒரு தாக்கத்தை ஏற் படுத்த முடிந்துள்ளது. இத்தகைய முயற்சிகளின் குறைபாடு என்ன? இவை அங்கொன்றம் இங் கொன்றுமாக அவ்வப்போது நடக்கின்றன. ஆகையால், மக்கள் கவனத்தை தொடர்ச்சியாக ஈர்க்கும் பணியை இவை செய்ய முடியாது.
இதற்கு மாறாக, கலாச்சார நடவடிக்கைகளை அன்றாட வாழ்க்கையின் அங்கமாக மாற்றுவதற் கும் தொடர்ச்சியாக நடவடிக்கைகளை மேற் கொள்வதற்கான வாய்ப்புகள் ஆக்கப்பூர்வமான செயல்பாட்டில் சாத்தியம். நூல் விற்பது, கதர், ஆசிரம வாழ்க்கை ஆகியவற்றை வெகுஜன மக் களைத் திரட்டும் பணியில் வலுவானக் குறியீடு களாக காந்தியடிகள் வியக்கத்தகுந்த வகையில் பயன்படுத்தி பல முன்னுதாரணங்களைத் தந் துள்ளார்.

ஆக்கப்பூர்வமான செயல்பாட்டின் கலாச்சார நடவடிக்கையை மேற்கொள்வதன் முக்கிய அம்சம் கலாச்சார சமூகங்களை உருவாக்குவது. இரு வகையான சமூகங்களை உருவாக்குவது சாத்தியம். 1கற்பனை சமூகங்கள் , 2.உள்ளூர் சமூகங்கள் என்பன.

கற்பனை சமூகங்கள் சில பொதுவான நெறி களையும் ஆர்வத்தையும் உணர்ந்து உள்வாங்கி இருப்பவை. இதன் அங்கத்தினர், அவர்களுக்கு விருப்பமான நெறிகளுக்கும் ஈடுபாட்டிற்கும் வித்திட்ட ஒரே தோற்றுவாய் அல்லது மூலக் கருத்தாடலோடு தங்களை சம்பந்தப்படுத்திக் கொள்பவர்களாக இருப்பர்.

கற்பனை சமூகங்கள்
மத்திய பிரதேசத்தில் ‘ஏகலைவன்’ என்ற அமைப்பின் கல்வி குறித்த குறுக்கீடுகள், ஈடுபாடுகள் கற்பனை சமூகத்தை  விளக்குவதற்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. கல்வியில் இவர்கள் மேற்கொண்ட பல்வேறு சோதனைகளின் மூலமாக, சில பொதுவான கருத்துகளை உரு வாக்கி உள்ளனர். ஆனால் இதன் அங்கத்தினர், முறையான கருத்துப் பரிமாற்றத்தினை அல்லது அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்த ஒரு சோதனையில் ஈடுபடுவதோ, இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் ‘ஏகலைவன்’ ஒரு குறிப்பிட்டத் துறையில் தனது ஈடுபாட்டின் மூலமாக, இந்த ஈடுபாடு உரு வாக்கிய தாக்கத்தின் மூலமாக, கண்ணுக்கு புலப் படாமல் இருப்பினும் பலர், இது நமது இயக்கம், நான் ஆமோதிக்கும் கருத்தாடலைக் கொண்டது என்று உணர்ந்து செயல்படக் கூடிய கற்பனை சமூகத்தை உருவாக்கி உள்ளது.

உள்ளூர் போராட்டங்கள்
உள்ளூர் சமூகங்கள் செயல்படும் நிலை முழு வதும் மாறுபட்டது. அவர்கள் உள்ளூர் பிரச் சனைகளை மையமாக வைத்து செயல்படுவதி னால் இவற்றை நாம் ‘உள்ளூர் சமூகங்கள்’ என்று கூறவில்லை. மாறாக, இவை செயல்படும் விதத்தி லும் தன்மையிலும் இருக்கவேண்டிய மாற்றத்தை வைத்தே உள்ளூர் சமூகங்கள் எனக் கொள்கி றோம். இவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் தெரியுமா? அனைவருக்கும் சம்பந்தமான ஒரு பிரச் சனைக்கு,  இவர்கள் செயலாக்கத்தை (போராட் டங்கள், ஒன்று திரட்டுதல்…) மனதில் கொண்டு, உள்ளூர் வடிவம் கொடுக்கின்றனர். ஒரு பொது வானப் பிரச்சனையை உள்ளூர் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சனையாக மாற்றி  செயல்படுகின்றனர் என்றும் கூறலாம். மனிதனுக்கும் இயற்கைக்கும் உள்ள உறவின் அடிப்படையில் எழும் சுற்றுப்புறச் சூழல் குறித்த பிரச்சனைகள் இதற்கு ஓர் உதாரணமாக கூறலாம்.

சுற்றுப்புறச் சூழல் பாதிப்பு ஏற்கெனவே மோசமான நிலைகளை ஊட்டிவிட்ட நிலையில், உலகமாயக்கலினால், இந்தியா போன்ற நாடுகளில் இந்நிலைமை மேலும் மோசமாவதற்கான வாய்ப்புகள் அதி கரித்துள்ளன. சமூக அக்கறையை வளர்ப்பதற்கும், மாற்று வழிமுறைகளைத் தயாரிக்கவும், சுற்றுப் புறச் சூழல் பிரச்சனைகளை மையமாக வைத்து ‘உள்ளூர் சமூகங்களை’ உருவாக்கலாம். தமக்கு சம்பந்தப்படாத, ஏதோ தொலைதூரத்தில் உள்ள ஒரு  பிரச்சனை என்பதைவிட இது நம் உள்ளூர் பிரச்சனை என்றக் கண்ணோட்டம் மக்களிடம் அதிக ஆர்வத்தை தூண்டக்கூடும். அதேசமயம், சுற்றுப்புறச்சூழல் சார்ந்த பிரச் சனைகள், நாட்டில் உள்ள சந்து மூலை முடுக்கு களுக்கும் பொருந்தும் என்பதால் உள்ளூர் பிரச் சனைகளுக்கு ஒரு தேசியத் தன்மையும் உண்டு. ஆனால் ‘உள்ளூர் சமூகம்’ என்பது ஏதோ ஒரு ஸ்தாபனத்தை உருவாக்க சொல்கின்றனர் என்று நினைத்துவிட வேண்டாம், ஸ்தாபனம் அல்ல ஆனால் ஒரு கூட்டுத்தன்மை. இந்தக் கூட்டுத் தன்மையால் பங்கேற்கும் தகுதி உறுப் பினர் சந்தா கொடுத்து சேர்வதால் கிடையாது. ஆக்கப்பூர்வமான செயல்பாட்டினால் உள்ளூர் பிரச்சனைகளில் தலையிடுவதால் மட்டுமே ஒருவரால் இந்தக் கூட்டுத்தன்மையின் பங்கேற் பாளராக ஆகமுடியும். ஒவ்வொரு ஊருக்கும் பொருத்தமான பலவிதமான, எண்ணிலடங் காதப் பிரச்சனைகளை நம்மால் கண்டறிய முடியயும். ‘உள்ளூர் சமூகங்கள்’ தனிப்பட்டு செயல்படும் கூட்டமைப்புகளும் இல்லை. இவை, இன்றைய கலாச்சார, சமூக, அரசியல் சூழலுக்கு மத்தியில் உருவாக்கப்பட்டு செயல்படுத்தப்பட வேண்டியவை.

மக்களை ஈர்க்க வேண்டும்
சமூக உணர்வை உருவாக்குவதற்கு தொடர்ச்சி யான செயல்பாடுகள் கட்டாயம். இதற்கான வாய்ப்பு உள்ளூர் சமூகங்களை உருவாக்குவதி னால் பெருகும் என்பதுதான் இச்சமூகங்களின் சிறப்பம்சம். அரசியல் கட்சிகளும், அவற்றின் பல அமைப்புகளும் கடைபிடிக்கும் பிரச்சார போராட்ட முறைகள் தன்னிச்சையான முறை யிலோ அல்லது இங்கொன்றும் அங்கொன்று மாக, அவ்வப்போது நடப்பதால் ஒருமுகமானத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடிவதில்லை. மேலும், இம்முறைகள் பெரும்பாலும் தங்களது உறுப் பினர்களை மட்டுமே எல்லையாகக் கொண்டு அமைகின்றன. பல சமயங்களில் இவை பொது வான அனுதாபத்தைக்கூட பெறத் தவறிவிடு கின்றன. ஜனநாயகப் போராட்டங்களின் கட் டாயமானப் பங்காக இந்த முறைகள் இருந் தாலும், தற்போதுள்ள சமூக சூழலில் இவை எந்த அளவிற்கு தேவைப்படும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக் கூடியன என்பது குறித்து தீவிரமான மறுபரி சீலனை தேவை. இதற்கு மாறாக, ‘உள்ளூர் சமூ கங்களின்’ செயல்பாடுகளும், ஈடுபாடுகளும் அமைதியான முறையில்  குறிப்பிட்ட  பிரச்சனைகளின் அடிப்படையில், கூட்டுப்பொறுப்பை மையமாகக் கொண்டு ஆழமான உறவுகளை மக்களிடையே உரு வாக்கும் தளமாக மாறும் தன்மை படைத்தவை.

கலாச்சார நெருக்கடி
மக்கள் சமூகத்தில் முற்போக்கு சிந்தனையைத் தீவிரப்படுத்துவதுதான் கலாச்சார நடவடிக்கை யின் மையநோக்கம். இதன் முதற்படி உலகமய மாக்கல் சார்ந்த கருத்தாடல்களின் பிடியிலிருந்து மக்கள் சமூகத்தை மீட்பதும், வகுப்புவாதம் வளரக் காரணமாய் உள்ள காரணிகளை களைந் தெறிவதும்தான். உலகமயமாக்கலுக்கும் சரி, வகுப்புவாதத்திற்கும் சரி. இவை இரண்டு சாதக மான கருத்துகளுக்கு இன்றைய இந்திய சமூகத் தில் பஞ்சமில்லை. இத்தகைய கருத்துகள் சக்தி மிக்கவை. பலத்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடி யவை.

உலகரீதியான சக்திகளின் ஆதரவிலும் ஊக் கத்திலும் உலகமயமாக்கலுக்கு சாதகமான கருத் துகள் உருவாக்கப்படுகின்றன. ‘சங்கப் பரிவாரத் தின்’ சமூக – கலாச்சார அமைப்புகளின் மூலம் வகுப்புவாதத்திற்கு ஆதரவான அரசமைப்பு நேரடியாக உடந்தை, உலகமயமாக்கல் மூலம் இந்தியப் பொருளாதாரம் மோசமாக பாதிப்புக் குள்ளாகிய போதும், பெரும்பான்மையான மக்களின் தேவைகளை பிரதிபலிக்காத சந்தை இன்று செல்வம் கொழித்து கிடக்கிறது என்ற செயற்கையான பிரம்மையை உருவாக்குவதில் வெற்றி அடைந்துள்ளது. ஆஸ்திரேலிய ஆப்பிள் பழங்களுக்கு ஈடாக மோட்டார் வாகனங்கள் பெருத்துக்கிடப்பது என்ற உதாரணம் சாதாரண மனிதனின் தேவையை இந்த சந்தை கணக்கில் கொள்ளவே இல்லை என்பதை நிரூபிக்கின்றது. ஆனால் நடுத்தர வர்க்கத்தின் ஆதரவினாலும், அமோகமான வரவேற்பினாலும், உலகமய சக்திகள் இன்று, அடிமட்டங்களில் கூட வர்த் தகப் பொருட்கள் மீதான மோகத்தை கிண்டி விடும் புதிய கலாச்சார சுவையை ஏற்படுத்தி உள்ளன.
பெரும்பான்மையான மக்களின் வாழ்க்கைக் கான அடிப்படைத் தேவைகளே பகற்கனவாக உள்ள இந்தியா போன்ற பரந்த நாட்டில் வர்த் தகப் பொருள்மீதான மோகம் சார்ந்த கலாச்சாரம் அடிப்படையில் முரண்பாடான ஒன்று. ஏனெ னில் இது பலரிடையே புதிய எதிர்பார்ப்பு களையும், சலுகைகளையும், சாத்தியங்களையும் தூண்டிவிடுகிறது. இவர்கள், இதுவெல்லாம் நம் பகுதிக்கு அப்பாற்பட்டவை என்று உணரும் போது, தங்களை ஏற்கனவே கவ்வியிருக்கும் அலாதியான வாழ்க்கை மீது மேலும் வெறுப் படைகின்றனர்.

இந்தப் பொருள் மோகம் நடுத்தர வர்க்கத்தி னர் இடையே வேறுவிதமானத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இந்த மோகத்தினால் அவர்கள் தழுவி ஏற்றுக் கொள்ளும் பொருள் சார்ந்த புதிய நவீனத்துவம் அவர்களிடையே ஒரு கலாச்சார நெருக்கடியை ஏற்படுத்துகிறது. கடன் வாங்கி ஏற்றுக் கொண்ட ஒரு வாழ்க்கை முறையில் வட்டத்திற்குள்ளாக அவர்களால் இந்த நெருக் கடிக்கான விடைகளை காண முடியாமல் போகி றது. இதன்மூலம், தனது வேர்களை நோக்கியத் தேடலில் ஈடுபடும் முயற்சி கட்டாயப்படுத்தப் படுகிறது. இவர்கள், தமது வேர்களை, மதரீதியாக வரையறுக்கப்பட்ட கடந்தகால கலாச்சாரத்திலும், பண்பாட்டிலும் கண்டெடுக்க விரும்புகின்றனர். இந்தக் கலாச்சார நெருக்கடி அரசியல் படுத்தப் படும்போது தான், நடுத்தர வர்க்கம் வகுப்பு வாதத்திற்கு தமது விமர்சனமற்ற ஆதரவை முழுமையாக அளிக்கிறது. இதன் பெயர்தான் கலாச்சார தேசியவாதம் என்று கூறுப்படுகிறது. மேற் கத்திய கலாச்சாரத்திலிருந்து மாறுபட்ட ஒரு கலாச்சார அடையாளத்தை மேன்மைப்படுத்தி முன்னிறுத்துவதுதான் கலாச்சார தேசிய வாதத் தின் நோக்கம். எனவே, உலகமயமாக்கலுக்கும் கலாச்சார தேசியவாதத்துக்கும் இடையே ஒரு அடிப்படை முரண்பாடு உள்ளது. இந்த முரண் பாட்டை மறைக்கத்தான் ஆளும் வர்க்கங்கள் அதன் சிந்தனையாளர்களும் ‘சுதேசி’ என்ற முகமூடியை கண்டுபிடித்துள்ளனர். உலகமயமாக் கலுக்கு ஒரு மனிதாபிமான பரிணாமத்தை அளிக்க முற்படுவதுதான் ‘சுதேசி’ என்ற கோஷம். இருப்பினும், சந்தையின் ஆதிக்கம் மேலும் மேலும் ஊடுருவ, இந்த முரண்பாடு தீவிரமாகி றதே ஒழிய மறையவில்லை.
அதேசமயம் எதிர் காலாசார நடவடிக்கை களை முடுக்கிவிடவும் அதற்கு தேவையான தளத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்ளவும், இந்த முரண் பாடுதான் உள்ளூர் சமூகங்களை தங்களை ஆயத் தப்படுத்திக் கொள்ள ஊக்குவிக்கிறது.

இடதுசாரிகளின் முயற்சி
இதுவரையில் உலகமயமாக்கலிற்கும், வகுப்பு வாதத்திற்குமான எதிர்ப்பு, அரசியல் சார்ந்த எதிர்ப்பை தாண்டி செல்லவில்லை. இடதுசாரி சக்திகளின் முன்முயற்சியினால், வேலை நிறுத்தம், தர்ணா, ஆர்ப்பாட்டம் என பல வழிமுறை களினால் இந்த எதிர்ப்பு நன்கு வெளிப்படுத்தப் பட்டுள்ளது. ஆனால் இதற்கான சமூக எதிர்ப்பு தகுந்த முறையில் வளரவில்லை. பன்னாட்டுக் கம் பெனிகளின் சந்தையை சார்ந்த சில கடைகளைத் தாக்குவது (கர்நாடகாவில்) போன்ற சில நேரடி யான எதிர்முறைகள் நடற்துள்ளன. ஆனால் அரசின் குறுக்கீட்டின் காரணமாக, இவற்றை தொடர்ந்து செயல்படுத்த முடியவில்லை. பல சமயங்களில் இவற்றால் செயல்படுத்த முடிய வில்லை. பல சமயங்களில் இவற்றால் பொதுமக் களின் அனுதாபத்தை சம்பாதிக்க முடியாமல் போய் எதிர்விளைவுகளையும் ஏற்படுத்தி உள்ளன. பன்னாட்டு கம்பெனிகளின் பொருட் களை புறக்கணிப்பது என்ற ஒரு மாற்றையும் பலர் கூறுகிறார்கள். ஆனால், இக்கம்பெனிகள் நாட்டுச் சந்தையில் செலுத்தும் ஆதிக்கத்தையும் ஊடுருவலையும்  இதற்கு அரசின் மறைமுகமாக ஆதரவையும் கணக்கில் கொண்டால் இந்த மாற்று ஒரு பகற்கனவாகவே தெரிகிறது.

புரிந்துகொள்ள வேண்டிய சிக்கல்
வகுப்புவாதத்திற்கான எதிர்ப்பும் இதே சிக்கலில்தான் மாட்டிக் கொண்டுள்ளது. இருப் பினும், பல்வேறு கொள்கை ரீதியான வேலை களின் மூலம் வகுப்புவாத எதிர்ப்புணர்வை கட் டமைக்க குறிப்பிடத்தக்க பல முயற்சிகள் நடந் துள்ளன. இன்று இந்துமத வகுப்புவாதம் ஆட் சியைப் பிடித்துள்ளது. இது ஏதோ அவர்களின் அரசியல் பணியினால் மட்டுமல்ல; சமூக, கலாச்சாரத் தளங்களில் அவர்கள் செய்த தளராத தொடர்ச்சியான செயல்பாட்டினால்தான். இதுவேதான், இன்று நாட்டில் மேலோங்கி இருப்பதுபோல் காணப்படும் மதம் சார்ந்த உணர்வுகள் வளர பங்களித்துள்ளது. அமைப்பு ரீதியாக திரட்டப்படும் மத உணர்வுகளும், ஆன்மீகமும் கொடுக்கும் தளத்தில்தான் வகுப்பு வாதம் மக்கள் சமுதாயத்தில் ஊடுருவிப் பரவு கிறது. மதம் சார்ந்த உணர்வுகளையும், ஆன்மீக உணர்வுகளையும் அமைப்பு ரீதியாகவும் பிரம் மிக்கத்தக்க வகையிலும் பொதுப்படையாக வெளிப்படுத்தும் போக்கு கடந்த சில வருடங் களில் வளர்ந்துள்ளது. ஆகையால் ஆன்மீக உணர்வுகளுக்கும் வகுப்புவாதத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடு சமூகத்தின் பார்வையில் வேகமாக மறைந்து வருகிறது.
மக்கள் சமூகத்தின் பொதுப்படையான சிந்தனையோட்டத்தை மாற்றுவதும், அதன்மீது தீவிரமானத் தாக்கத்தை உருவாக்குவதும் தான் கலாச்சார நடவடிக்கையின் பயன். இதை மறுப்பு மற்றும் எதிர்ப்புகள் மூலமாக மட்டும் அடைந்து விட முடியாது. மறுப்பும் எதிர்ப்பும் கட்டாயத் தேவைகள். ஆனால் போதுமானவை அல்ல.

முடிவாக…
உலகமயமாக்கலும் வகுப்புவாதமும் உரு வாக்கி உள்ள பொதுச் சிந்தனையை குலைக்க, பல ஆக்கப்பூர்வமான செயல்பாடுகளின் மூலம் ஒரு எதிர்கலாச்சாரத்தை உருவாக்குவதுதான் இன்றைய தேவை. இது எப்படி சாத்தியம்? நமக்கே உரிய கலாச்சார பாரம்பரிய மூலங்களை ஆதாரமாகக் கொண்டு இன்றைய சூழலுக்கு ஏற்றவாறு அவற்றை மாற்றி அமைத்து தொடர்ந்து ஈடுபடும் அதேவேளையில் பிற் போக்குவாதத்திற்கு ஆளாகிப் போகாமல் செயல்படுவதுதான் ஒரே வழி.
அந்நியோன்னியமான முறையில் உள்ளூர் கலாச்சார வாழ்க்கையில் தொடர்ச்சியான தலை யிடக்கூடிய ‘உள்ளூர் சமூகங்களை’ உருவாக்கு வதுதான் எதிர்கலாச்சாரத்தை உருவாக்கும் முயற்சியில் கட்டாயமானத் துவக்கப்பணி.

இந்த எதிர்கலாச்சாரத்தை உருவாக்கும் பணி யில் சமூக – அரசியல் மேலதிகாரத்துடன் மோதல் ஏற்படுவது தவிர்க்க முடியாதது. இந்த மோதலுக்கு, உள்ளூர் மற்றும் தேசியப் பரிமாணங்கள் விஷயங்களில் மக்களை தொடர்ந்து ஈடுபடுத்துவது. இது அடுப்பெரிக்க விறகு சேர்ப் பதும், குடிக்க தண்ணீர் பெறுவதிலும் இருந்த, கடந்தகால வரலாற்றிலும் பண்பாட்டிலும் தனக்கே உரித்தான பங்கையும் இடத்தையும் கோருவது வரை அடங்கும். இவை தேசியத்தை கட்டமைக்கும் முயற்சியிலும் தாக்கத்தை ஏற் படுத்தக்கூடியது என்பதால், உள்ளூர் சமூகங்கள் போற்றும் கலாச்சாரம் பல்வேறு பண்பாட்டு ரீதியான சமூகங்கள் பல்வேறு வகைகளில், பல பகுதிகளில் வெளிப்படுத்திய கலாச்சாரங்களை ஆதாரமாகக் கொண்டது. இத்தகைய அடிமட்ட, உள்ளூர் சார்ந்த பரிமாணங்களை (இவை உள்ளூர் சம்பந்தப்பட்டவை மட்டுமே என்று கருதாமல்) முடிந்த அளவிற்கு வேறுபாடு களோடு வெளிப்படுத்துவதுதான் இன்று உலக மயமாக்கலும், வகுப்புவாதமும் வேறுவேறு பாணியில் அடைய முயலும் – ஒரேவிதமான பண்பாட்டை – ஒரே தேசியத்தை -முறியடிக்கும். இந்த கண்ணோட்டத்திலான, கலாச்சார நடவடிக்கை என்பது கலாச்சாரத்தையும் தாண்டி சமூகத்தையும் அரசியலையும் தன்னுள் ஒரு அம்சமாகப் புரிந்து செயல்படக்கூடியது. அப்படியெனில், கலாச்சாரமும் அரசியல்தானே!

பண்பாட்டின் வழி நடத்த வேண்டிய போராட்டம்

  • எம்.பாலாஜி

உலகமயமாக்கலுக்கும், தாரளயமயமாக்கலுக்கும் ஆதரவான நிலைபாடு பண்பாட்டின் வழியாக மிகப்பெரிய அளவில் நுழைந்து சமூகச் சீரழிவை வேகப்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் சூழ்நிலையில்தான் நாம் இன்று வாழ்கிறோம்.

பண்பாடு, உலகமயமாக்கலின் முகமூடியாகவும் அதே நேரத்தில் அதன் வாளாகவும் செயல்படுகிறது. முதலில் அது மேலாதிக்கம் செலுத்தும் வகையிலும் இரண்டாவதாக அது பன்னாட்டு மூலதன விரிவாக்கத்திற்கு உதவிடும் வகையிலும் செயல்படுகிறது.

மேலும், இதைப் புரிந்துகொள்வதற்கு பண்பாடு என்பது எந்தப் பொருளில் இங்கே குறிக்கப்படுகிறது? என்பதையும், மேலாதிக்கம் என்பதன் பொருள் என்ன? என்பதையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

பண்பாடு என்பது என்ன?:

பண்பாடு என்பது இங்கே கலை, இலக்கியம் மட்டுமே அல்ல. அது மக்கள் சமூகத்தின் வாழ்வு முறைகள் அனைத்தையும் குறிக்கிறது. நமது உடைகள், உணவுப் பழக்கங்கள், நாம் வாழும் வீடு என எல்லாமே பண்பாட்டின் வெளிப்பாடுகள் ஆகும்.

வாழ்க்கையின் வெற்றி, அழகு பற்றிய நமது கருத்துக்கள் எல்லாமே பண்பாட்டின் வெளிப்பாடுகள். கலையும், இலக்கியமும் இந்த அர்த்தங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன. அவற்றிற்கு உருவகம் கொடுக்கின்றன. நல்ல கலையும் இலக்கியமும் இந்த அர்த்தங்களை கேள்விக்கு உட்படுத்துகிறது.

மேலும் பண்பாடு நம்முடைய குடும்பங்களிலும், சமூகக் குழுக்களிலும், கல்வி நிலையங்களிலும் தொடர்பு ஊடகங்களின் மூலமாகவும் – விமர்சனமற்ற முறையில், உணர்வுப்பூர்வமில்லாமல் நம்மை வந்தடைகிறது.

பண்பாடும், மேலாதிக்கமும்:

இதனை மேலும் புரிந்துகொள்வதற்கு பண்பாட்டிற்கும், அரசின் கொள்கைக்கும், மேலாதிக்கத்திற்கும் இடையேயுள்ள உறவைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

கிராம்சி அரசைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது கூறுகிறார்: “ஆளும் வர்க்கங்கள் அதன் அதிகாரத்தை முழுச் சமூகத்தின் மீதும் இரண்டு விதங்களில் செலுத்துகின்றன. ஒன்று – ஆளும் வர்க்கங்களின் அரசு மற்றும் அதன் அங்கங்களான காவல்துறை, ராணுவம், சட்டங்கள் மூலமாக பலாத்காரத்தை பிரயோகிக்கின்றன. ஆளும் வர்க்கங்களின் பொருளாதார பலம், அரசை அவற்றின் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக்கொள்ளத் துணையாகின்றன.

இரண்டாவதாக, ஆளும்வர்க்கங்களின் அதிகாரம், ஆளப்படுபவரின் ஒப்புதலோடு செலுத்தப்படுகிறது. முதலாளித்துவ சமூகத்தின் உறவுகளை அதன் அடிப்படைக் கூறுகளான மூலதனத்திற்கும் உழைப்பிற்குமான இடைவினையைப் புரிந்துகொள்வதன் வழியாகத்தான் உணர முடியும். இந்த சமூக உறவுகள் பல்வேறு அமைப்புகள், கல்வி நிறுவனங்கள், சுகாதார அமைப்புக்கள், பண்பாட்டு ஸ்தாபனங்கள் போன்றவற்றில் வேர்விட்டுள்ளன.

ஒரு வகையான நிறுவனங்கள் அதன் ஏகபோக பலாத்காரத்தின் மூலமாக காவல்துறை, சட்டம், வரி, நிதி, வர்த்தகம், தொழிற்சாலை சம்பந்தமான நிர்வாகத் துறைகளை உள்ளடக்குகின்றன. இவை அனைத்தும் இணைந்து அரசு என்றாகிறது. மற்ற அனைத்தையும் கிராம்சி ‘சிவில் சமூகம்’ என்று அழைக்கிறார். இந்த சிவில் சமூகத்தின் மூலமே மேலாதிக்கம் நிறுவப்படுகிறது.

அரசும் – சிவில் சமூகமும்:

அரசிற்கும் சிவில் சமூகத்திற்குமான உறவை நாம் எப்படி புரிந்துகொள்வது? செவ்வியல் அரசியல் (classical politics) அதிகாரம் அரசிடம் குவிந்துகிடக்கிறது. எனவே, அந்த அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதே மைய நோக்கம் என்பதாகிறது. அதாவது 1917 ஆம் ஆண்டில் குளிர்கால அரண்மனையைத் தாக்கி கைப்பற்றுவதும், தொழிலாளி வர்க்கம் இந்த அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய பின்பே சோசலிசத்தைக் கட்டமுடியும் என்பதாகிறது.

கிராம்சி, அதிகாரம் சிவில் சமூகம் முழுவதும் பரவிக் கிடக்கிறது; கூடவே அது அரசின் கையிலும் உள்ளதென்கிறார். அரசைச் சுற்றிக் கட்டப்பட்டுள்ள பலமான கோட்டைகளாக, மதில் சுவர்களாக, சிவில் சமூகம் உள்ளது. இந்தக் கோட்டைகளைத் தகர்க்காமல் குளிர் கால அரண்மனையை அணுக முடியாது.

குளிர்கால அரண்மனையைக் கைப்பற்றிய பின்பும் இந்தக் கோட்டைகளின் உள்ளிருப்புப் reserve army விழுங்கிவிடும் ஆபத்து இருக்கிறது. அரசு, இந்த சிவில் சமூகத்தின் பாதுகாவலனாகவும் விளங்குகிறது. அரசின் இந்த அரணைத் துளைத்து உள்ளே சென்றாலும் சிவில் சமூகத்தின் reserves அவற்றை அடைத்து சரிசெய்துவிடும்.

தயாரிக்கப்படும் ஒப்புதல்:

நோம் சாம்ஸ்கி, வெகுஜன ஊடகங்கள் குறிப்பாக பத்திரிக்கைகளும் தொலைக்காட்சியும் ஆளும் வர்க்கத்திற்கு ஆதரவாக எவ்வாறு இந்த ஒப்புதலைத் தயாரிக்கின்றன என்பதை விரிவாக விளக்குகிறார்.

இந்த தத்துவார்த்த பிரச்சனைகளின் அடிப்படையில் அதிகார உறவுகளைப் புரிந்துகொள்வதிலேயே அடங்கியிருக்கிறது. இதுகாறும் நாம் உற்பத்தி உறவுகளுக்கு இடையிலான உறவுகளைப் பற்றிய ஆய்வில் மட்டுமே மையம் கொண்டிருந்தோம்.

உலகமயமாக்கலும், தாராளமயமாக்கலும், அடிப்படையில் அன்னிய மூலதனத்திற்குள்ள சில தடைகளையும் கட்டுப்பாடுகளையும் அகற்றுவதையே நோக்கமாகக் கொண்டவை.

தொழில் முதலாளிகளின் மிக உச்ச லாபத்திற்கு உரிமை அளிப்பதே இதன் அர்த்தமாகிறது. இப்படிப்பட்ட சுதந்திரமான சந்தையில் அதிக ஆதாரங்களை உடையவர்கள் குறிப்பாக பன்னாட்டு நிறுவனங்களும் பெரும் முதலாளிகளுமே பெரும் ஆதாயங்களை அடைவார்கள். ஏழைகள் பாடோ, சொல்ல வேண்டியதில்லை.

காலனியாதிக்கமும், உலகமயமாக்கலும்:

இதுதானே காலனியாதிக்கத்தின் அர்த்தமும், பிரட்டனின் காலனியாக நாம் இருந்தபோது நமது சந்தைகள் அவர்களுக்காக திறந்துவிடப்பட்டது. அவர்களுக்குத் தேவையான எந்த கச்சாப்பொருளையும் அவர்களே எடுத்துச் செல்லலாம். அவர்கள் நிர்ணயித்த விலையில் எடுத்துக்கொள்ளலாம். அவர்கள் நினைத்த கம்பெனிகளைத் திறந்துகொள்ளலாம். அவர்களுக்கு வேண்டிய எந்தப் பொருளையும் இங்கே விற்கலாம்.

காலனி ஆதிக்கம் பலாத்காரத்தோடு அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியது. உலகமயமாக்கல் இன்று பண்பாட்டின் ஊடாக நடந்தேறி வருகிறது. மின்னணு ஊடகங்களின் மூலமாகவும் தொலைக்காட்சிகளின் மூலமாகவும் இது ஊடுபரவுகிறது.

நமது மத்தியதர வர்க்கத்தின் கலாச்சாரத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்போம். தங்களுக்குத் தேவையான மிக முக்கியமான தேவைகளையும் புறந்தள்ளிவிட்டு மற்றொரு பொருளை அடைவதற்கான முயற்சியே நுகர்வியம் – consumerism.

நுகர்வியம் என்பது :

ஒரு டெலிவிஷன் அல்லது வாஷிங் மெஷின் வாங்குவதென்பது அடிப்படையில் நுகர்வியம் ஆகிவிடாது. ஆனால் இதனைப் பெற்றிடும் முயற்சியின்போது அதைவிட ஒரு முக்கிய செலவை, தேவையைப் புறக்கணிக்கும்பொழுது (உதாரணத்திற்கு ஒழுகும் வீட்டைச் சரிசெய்ய அல்லது மகளின் கல்விக்கான செலவைத் தள்ளிவிடும்போது) அது நுகர்வியம் ஆகிறது.

தேவையற்ற போலித் தேவைகளை உருவாக்கிக் கொள்வது – தான் வாழும் சமூகக் குழுக்களிடையே ஒரு பொருளை உபயோகிக்கும் திருப்தியில்தான் நுகர்வியம் அடங்கியிருக்கிறது. இதைத்தவிர உலகமயமாக்கல் இங்கே இவர்களின் தேவையையொட்டி நியாயப்படுத்தப்படுகிறது.

உலகமயமாக்கல் சில குறிப்பிட்ட விழுமிய கட்டமைப்புகளைக் கொண்டுவருகிறது. ஒருவன் செல்வந்தனாக இருப்பது மிக உன்னதமாகக் கொள்ளப்படுகிறது.

ஏற்கப்படும் ஊழல்:

எப்படியாயினும், செல்வம் சேர்ப்பது எந்த வகையிலேனும் சேர்ப்பது என்பது வெற்றியின் அளவுகோலாக உள்ளது. இந்த விழுமியங்கள் வர்க்கங்களைக் கடந்து ஆட்டிப்படைக்கிறது. அது சமூகத்தின் எல்லாப் பிரிவினரையும் சென்று தாக்குகிறது. அவர்களை பாழ்படுத்தி துரிதமாகவும், மிக விரைவாகவும் செல்வந்தனாக மாறுவதற்கான போட்டியில் அவர்களைத் தள்ளிவிடுகிறது. இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் ‘ஊழல்’ ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட நியதியாகியுள்ளது.

இந்த மேலாதிக்கத்திற்கு எதிராக நாம் எவ்வாறு போராடுவது?

நம்முடைய உணர்வுகளின், நம்முடைய விழுமியத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறியுள்ள இந்த சக்திகளை எதிர்த்து நாம் எப்படி போராடப்போகிறோம்?

ஆளும் வர்க்கங்கள், விழுமியங்களை எல்லோருக்குமானதாக மாற்றிவிட்டிருக்கும் இந்த சூழ்நிலையில் வெகுஜன எழுச்சியே சாத்தியமாகுமா? என்ற கேள்வி உள்ளது.

இந்தக் கேள்விக்கு கிராம்சி கூறுவது என்ன?

இத்தகைய ஒரு நிலைமையை எதிர்த்து நியாயம் – நற்பண்புகள் – அறிவார்ந்த சீர்திருத்தத்திற்கான ஒரு எழுச்சியை – பிரச்சாரத்தைக் கட்டவிழ்த்துவிட வேண்டும். அப்படிச் செய்வதன் மூலம் ஆளும் வர்க்கங்களின் மேலாதிக்கத்தின் கட்டுப்பாட்டைத் தகர்க்க இயலும். இதற்கு எதிரான ஒரு மாற்று மேலாதிக்கத்தைக் கட்டியமைக்க வேண்டும். உழைக்கும் மக்களின் மற்றும் மாற்றத்தை விரும்பும் பிற பிரிவினரின் மேலாதிக்கமாக இது இருக்கும். இதன் மூலம் மேலாதிக்கத் தத்துவத்தினை வலுவிழக்கச் செய்யவும், அதே நேரத்தில் செயல்பாட்டிற்கான தத்துவத்தினைக் கட்டியெழுப்புவதற்கும் வழி பிறக்கும்.

பண்பாட்டு இயக்கம்:

கிராம்சியின் இந்த நியாயம், நற்பண்புகள் – அறிவார்ந்த சீர்திருத்தம் என்பதைத்தான் இன்று நாம் ‘பண்பாட்டு இயக்கம்’ என்கிறோம். இவ்வியக்கம், மக்களின் பல்வேறு பிரிவினரிடையிலும் விழிப்பூட்டும் பணிகளில் செயல்படும். அது அவர்களின் விழுமியங்களைக் கேள்விக்கு உட்படுத்தும், அதற்கு மாற்றானதைக் காட்டும்.

பண்பாட்டு இயக்கத்தில் எழுத்தாளர்கள், கவிஞர்கள், கலைஞர்கள், திரைப்பட கர்த்தாக்கள் எல்லோருக்கும் விழுமியங்களைக் கேள்விக்கு உட்படுத்துவதில் முக்கியப் பங்கு உண்டு. இன்று இந்த மேலாதிக்கத்தைக் கேள்விக்கு உட்படுத்த வேண்டியதொரு அவசரம் உள்ளது.

நமது வாழ்க்கை முறையை, நமது விழுமியங்களை எல்லாம் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக உள்ள மேலாதிக்கம் செய்கிற தத்துவங்களை நாம் கேள்விக்கு உட்படுத்த வேண்டும். பண்பாட்டு இயக்கம் வெறும் கலைஞர்களைக் கொண்ட ஒரு இயக்கம் மட்டுமல்ல; சமூகத்தின் எல்லாப் பிரிவினரையும் பங்கேற்கச் செய்யும்; சிவில் சமூகத்தின் எல்லா அமைப்புகளையும் ஈடுபடுத்தும், ஒரு இயக்கமாகும்.

பொதுப் புலனறிவு:

ஒவ்வொரு மனிதனும் ஒரு வகையில் ஒரு தத்துவவாதி – ஒரு அறிவு ஜீவி. அதாவது தனக்கென ஒரு தத்துவத்தை – ஒரு உலகப்பார்வையை ஒவ்வொருவரும் கொண்டுள்ளனர். உணர்வுபூர்வமற்ற வகையில் உலகத்தைக் காணும் இந்தப் பார்வையைத்தான் கிராம்சி பொதுப் புலனறிவு என்கிறார்.

இந்த பொதுப் புலனறிவு என்பது ஒருவரின் தனிப்பட்ட மற்றும் கூட்டு அனுபவத்தின் பொதுமைப்படுத்தப்பட்ட ஒன்றாகும். இது மேலாதிக்கத் தத்துவத்திலிருந்து பெறப்பட்ட கருத்துக்களையும் இணைத்து வெகுஜனப் பண்பாட்டில் ஊடுருவுகிறது.

எனவே, மக்களின் பொதுப் புலனறிவு என்ற களத்தில்தான் மேலாதிக்கத் தத்துவத்தின் கருத்துக்களோடு ஒருவரின் தனிப்பட்ட அனுபவப் படிப்பினைகள் மோதுகின்றன எனலாம்.

நியாய உணர்வுகள்:

ஆயினும் மேலாதிக்கத் தத்துவத்தால் என்றைக்கும் மக்களின் நியாயமான உணர்வுகளை அடக்க முடியாது. இந்த இடத்தில்தான் நமது பண்பாட்டு இயக்கத்தின் பணி தொடங்குகிறது. இந்த பொதுப் புலனறிவை நாம் விமர்சனத்திற்கு உட்படுத்துவதன் மூலமாக அதனை நல்ல புலனறிவாக உருமாற்றலாம்.

மேலாதிக்க விழுமியங்களைத் தோலுரித்துக் காட்டுவதன் மூலம், பொதுப் புலனறிவுக்குள் பொதிந்து கிடக்கும் எதிரான விழுமியங்களை தோலுரித்துக் காட்ட முடிகிறது. அதன் வழி, அவர்களுக்குள் இருக்கும் சொந்த அனுபவங்களை வெளிக்கொண்டுவர முடிகிறது.

இந்தக் கருவை மையமாகக் கொண்டு ஒரு மாற்றுக் கருத்தைக் கட்டி எழுப்பி, அதனோடு ஒரு விவாதத்தை நடத்தி, புதிய கருத்துக்களை உருவாக்கிவிடலாம்.

இப்படியொரு சூழ்நிலையில், மேலாதிக்கத்திற்கு எதிராக பண்பாட்டு இயக்கத்தின் கடமை என்னவாயிருக்கும்? குறிப்பாக, உலகமயமாக்கல் இன்று பண்பாட்டை ஒரு முக்கியக் காரணியாக இருந்து அதன் வளர்ச்சிக்கு பயன்படுத்திடும் சூழலில், மேலாதிக்கத்திற்கு பண்பாடு ஒரு வாகனமாக பயன்படுத்தப்படுகிறது என்ற இந்தப் புரிதல், பண்பாடு ஊழியனுக்கு புதிய கற்பிதங்களையும், நடைமுறைகளையும் வகுத்துக் கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்தைத் தருகிறது.

சிந்தனைகளின் போராட்டம்:

மேலாதிக்க விழுமியங்களை கேள்விக்கு உட்படுத்துவது எப்படி? நமது சிவில் சமூகத்தின் எல்லா நிறுவனங்களிலிருந்தும் இவை செயல்படுத்தப்படுகின்றன – நிலைபெறுகின்றன என்பதையும் விளங்குவதன் மூலமே இது சாத்தியமாகிறது.

குடும்பம், சாதி, மத நிறுவனங்கள், அறிவியல் அமைப்புகள், கல்வி நிறுவனங்கள், சுகாதாரம், தொழில் உற்பத்தி – இவையெல்லாம் சிவில் சமூகத்தின் நிறுவனங்களில் நிலைபெற்று எப்படி மேலாதிக்க வர்க்கங்களுக்கு – அவர்களின் மேலாதிக்கத்திற்கு உதவி செய்கின்றன; பொதுமைப்படுத்தப்படுகின்றன என்பதை விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும்.

பண்பாட்டு நடவடிக்கையில் ஆதிக்க பிரிவுகள் மற்ற பிரிவினருடன் ஏற்படுத்தக் கூடிய எல்லா உடன்படிக்கைகளையும் நாம் கேள்விக்கு உட்படுத்த வேண்டும். அப்படிச் செய்வதன் மூலம், அந்தப் பிரிவு மக்களை நமது அணியில் இணைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

நோம் சோம்ஸ்கி கூறுகிறார்: “ஒரு சர்வாதிகாரத்தில் மக்களின் நடவடிக்கைகள் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. ஒரு ஜனநாயகத்தில் அவர்களின் சிந்தனைகளைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டியுள்ளது.”

மேற்கண்ட விஷயங்கள் இன்று பண்பாட்டுக் களத்தில் பணியாற்றும் ஊழியர்களுக்குத் துணையாவன. கூடவே இது தொடர்பான அறிவியல் விவாதத் தளத்தை விரிவுபடுத்தவும் பயன்படுவன.

பாரம்பரியத்தின் கட்டமைப்பு …

பேராசிரியர் ஹேமா

(பண்பாடு, பாரம்பரியம், மரபு போன்ற  சொற்களை பல வகைகளில் பயன்படுத்துகின்றனர். தவறாகவும் கையாள்கின்றனர். பாரம்பரியம் என்பதை அறிவியல்ரீதியாக எப்படிப் பார்க்க வேண்டும் உணர்த்துகிறது இந்தக் கட்டுரைருக்மிணி தேவி நினைவாகவரலாற்று ஆய்வாளர் ரொமிலா தாப்பர் அவர்கள் ஆற்றிய உரையை உதவியாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டது.)

பாரம்பரியம் என்பது நமக்கு முன்னோர்களிடமிருந்து கிடைத்த சொத்து என்று பொருள்படுகிறது. இந்தச் சொல் பல்வேறு விசயங்களையும் விளக்குவதற்கு பயன்படுகிறது. இந்தப் பாரம்பரியம் எந்தவித மாற்றங்களும் இன்றி ஒரு தலைமுறையிடமிருந்து அடுத்த தலைமுறையினருக்கு கொடுக்கப்படுகிறது என்றும் கூறுகிறோம். இதை நாமும் அவ்வாறே அடுத்த சந்ததியினருக்குக் கொடுப்போம் என்றும் நினைக்கிறோம். இதனை மரபு என்றும் குறிப்பிடுகிறோம். இந்தப் பாரம்பரியம்தான் நம்முடைய பண்பாட்டையும், நாகரீகத்தையும் உருவாக்குகிறது. ஆனால், இந்தப் பாரம்பரியம், மரபு இவற்றை ஆராய்ந்து பார்க்கும்போது இந்த மரபுகளின் உள்ளடக்கங்கள் சில சமயங்களில் ஓரளவுக்கும் சில சமயங்களில் மிக அதிகமாகவும் மாறிக் கொண்டிருக்கும் என்று தெரிகிறது.

மரபுகள் பழமையானவையா?:

தற்போது மரபு என்பதற்கு வேறொரு விளக்கமும் அளிக்கப்படுகிறது. கடந்த காலத்தில் வழக்கத்தில் இருந்ததாக நாம் கருதிய விஷயங்களும், நம்முடைய தற்போதைய குறிக்கோள்களும் ஒன்றன்மீது ஒன்று தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. இதைப்பற்றி நாம் ஆழ்ந்து ஆராயும் போது புதிய கருத்துக்கள் தோன்றுகின்றன. இதனால் பாரம்பரியம் என்பதைப் பற்றி நமக்கு பொதுக் கருத்து உருவாகிறது. அல்லது நிகழ்காலத் தேவைகளுக்கு ஏற்ப இந்தப் பொதுக் கருத்து ஒரு புதிய கண்டுபிடிப்பாக உருவாகலாம். சில சடங்குகளையும் மரபுகளையும் மிகப் பழமையானவை என்று நினைக்கிறோம். ஆனால் ஆராய்ந்து பார்க்கையில் அவை மிக அண்மைக் காலத்தில் உருவாக்கப்பட்டவை என்றே தெரிகிறது. வரலாற்று ஆசிரியர்கள் இந்தக் கற்பனையான பாரம்பரியத்தைப் பற்றி ஆராயத் தொடங்கியுள்ளனர்.

பாரம்பரியம் மற்றும் மரபுப் பழக்க வழக்கங்கள் இவற்றைப் பற்றிய விவாதங்கள்,”பண்பாடு நாகரீகம்” போன்ற கருத்துகளைப் பற்றியும் ஆராய்வதற்கு வித்திட்டுள்ளது. மேற்கூறிய கருத்துக்களை எளிதில் விளக்க இயலாது. பண்பாடு, நாகரீகம் என்பதைப் பற்றி கடுமையான விவாதங்கள் நடைபெற்றன. 17 ஆம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பாவில் வரலாற்றில் முக்கியமான மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. அப்போது கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டன. அப்போது ஐரோப்பாவின் அறிவுசார்ந்த மறுமலர்ச்சி இயக்கம் வளர்ந்து வந்தது. அடிப்படைக் கோட்பாடுகள் பலவற்றை புதிய கோணத்தில் ஆராய வேண்டியிருந்தது. இந்தியாவிலும் நாம் இத்தகைய மாற்றங்களைச் சந்திப்பதால், பாரம்பரியம் என்பதைப் பற்றி நாம் புதிய கோணத்தில் ஆராய வேண்டியுள்ளது.

பாரம்பரியம் மாறக்கூடியது:

அண்மைக் காலங்களில் வரலாற்று ஆசிரியர்கள் பாரம்பரியம் என்பது உருவாக்கப்பட்டது, மாறக்கூடியது என்றுதான் பார்க்கிறார்கள். ஒரு காலகட்டத்தின் பண்பாடு என்பது கண்களால் பார்க்கக் கூடிய நிகழ்த்துக் கலைகள், இலக்கியம், தத்துவம், கல்வி, கேள்விகளில் புலமை பெற்று மனித குலத்தின் பெருமைகளை மேம்படுத்துதல் போன்ற விசயங்களில் ஒரு சமுதாயம் படைத்த சாதனைகளைக் குறித்ததாகக் கருதப்பட்டது. நவீன காலத்திற்கு முந்தைய காலகட்டத்தில் மேற்கூறிய விசயங்கள் மேட்டுக்குடி மக்களின் செயல்பாடுகளோடு தொடர்புடையவையாயிருந்தன. இதனை எளிய மக்களின் பண்பாட்டிலிருந்து வேறு படுத்திக் காட்டுவதற்கு இதை உயர் கலாச்சாரம் என்றார்கள். ஆனால் மேற்கூறிய பண்பாட்டின் கூறுகள் பரந்துபட்ட சமுதாயத்தின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் வருபவை. பண்பாடு என்று கூறும்போது சமுதாயத்தின் பல்வேறு பகுதி மக்களின் வாழ்க்கை முறை, அம் மக்களின் எண்ணங்களுடைய வெளிப்பாடுகள் ஆகியவையும் அடங்கும். பண்பாடு என்று குறிப்பிடும்போது அதில் வேட்டையாடி உணவு சேகரிக்கும் மக்கள், ஆடு – மாடு மேய்க்கும் மக்கள், விவசாயிகள், நகர்ப்புற ஏழை மக்கள் போன்ற எளிய மக்களின் வாழ்க்கையும் அடங்கும்.

பண்பாடு என்பது மாறக் கூடியது. தாக்கங்களுக்கு உட்பட்டது. பரிமாற்றங்களை அனுமதிப்பது. வரலாற்றை ஆராயும் போது மாற்றங்கள் அடிக்கடி நிகழ்ந்தன என்று தெரிகிறது. மேலும் பண்பாடு என்பது உற்பத்தி சார்ந்ததென்றும் புலப்படுகிறது. வேட்டையாடி வாழும் சமுதாயத்தில் நிலவும் பண்பாடுகள், ஆடு மாடு மேய்த்து வாழும் சமுதாயத்தின் பண்பாட்டிலிருந்து வேறுபடும். விவசாயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட சமுதாயத்தின் பண்பாடு முதலாளித்துவ சமுதாயத்தின் பண்பாட்டில் இருந்து மாறுபட்டதாகவே இருக்கும்..

ஆதிக்கப் பண்பாடும் – எளிய மக்கள் பண்பாடும்:

கடந்த காலங்களில் சமுதாயம் ஒரே மாதிரியான ஒற்றைத் தன்மையுடைய கலாசாரத்தைப் பின்பற்றியதில்லை. எல்லாச் சமுதாயத்திலும் இருந்ததைப் போலவே இந்தச் சமூகத்திலும் மேல் தட்டுப் பண்பாடுகள் ஆதிக்கம் செலுத்தின. ஆனால் இந்த மேல்தட்டுப் பண்பாடுகளைத் தாங்கி நின்றது எளிய மக்களின் பண்பாடு. இது தான் முக்கியமானதாகும்.

இந்த நிலையில் பல கேள்விகள் எழுகின்றன. “ இந்தப் பண்பாடுகள் அனைத்தும் ஒற்றுமையாக இருந்தனவா? அல்லது சாதி, மொழி, சமையம் இவற்றின் அடிப்படையில் பிரிந்து இருந்தனவா? இப்போது இந்தக் கலாச்சாரங்களை ஒன்றிணைக்க முயலும்போது நாம் புதிய முயற்சி ஒன்றை மேற்கொள்கிறோமா? “ என்பவைதான் இந்தக் கேள்விகள். இந்த ஒன்றுபடுத்தும் முயற்சி “வேற்றுமையில் ஒற்றுமை” என்ற முழக்கத்தோடு நின்றுவிட்டதாகத் தோன்றுகிறது. ஏனெனில், “இந்த ஒற்றுமை என்றால் என்ன? வேற்றுமை என்றால் என்ன?” என்பதெல்லாம் தெளிவுபடுத்தப்படவில்லை. இவற்றோரு கூட மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது மாற்றமே இல்லாமல் தோன்றும் ஒரு விசயத்தை ஆராய்ந்து பார்த்தால் அதிலும் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருப்பதைக் காணலாம். உதாரணம், சாதி – நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் சாதிய ஏற்றத்தாழ்வு வெவ்வேறு விதமாக காணப்படுகிறது. உயர் சாதியாகக் கருதப்படும் ஒரு சாதி எல்லா இடங்களிலும் உயர் சாதியென்று கருதப்படுவதில்லை. குறிப்பாக பஞ்சாபில் ‘கத்ரி’ என்ற சாதி உயர்வாகக் கருதப்படுகிறது. சில இடங்களில் பிராமணர்களும், சில இடங்களில் ‘ஷத்ரியர்கள்’ என்று தங்களை முன்னிலைப்படுத்திக் கொள்வோரும் உயர் சாதியாகக் கருதப்படுகின்றனர்.

பண்பாட்டை புரிந்துகொள்ளல்:

அனைத்து சமுதாயங்களிலும் ஆள்வோர் ஆளப்படுவோர் என்ற பிரிவுகள் உண்டு. இதில் அதிகாரப் பிரிவினர், அடக்கப்படுவது யார் என்பது காலத்தை ஒட்டி மாறும். அவ்வாரே, அவர்கள் ஆதரிக்கும் கலாசாராம் எது என்பதிலும் மாற்றம் ஏற்படலாம். அண்மைக் காலங்கள் வரையில் ஆளும் வர்க்கங்கள் தங்கள் பண்பாட்டுத் தடயங்களையும், ஆவணங்களையும் பாதுகாத்து வைப்பதற்கு ஏற்ற சூழல் நிலவியது. ஆனால் தங்கள் பண்பாட்டை எந்த வகையிலும் பதிவு செய்ய இயலாதவர்களைப் பற்றி ஊகத்தின் அடிப்படையில் தான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியுள்ளது.

தொல் பொருள் ஆய்வுகள் நமக்குச் சில தகவல்களை அளிக்கின்றன. மேல் தட்டு மக்களின் பண்பாட்டைப் புரிந்து கொண்டவர்களை ஒரு தனிப்பட்ட பகுதியினராகப் பார்க்காமல், அவர்கள் சமுதாயத்தின் ஏனைய பகுதிகளோடு எத்தகைய தொடர்பு கொண்டிருந்தார்கள், இதர பகுதியினரோடு எவ்வாறு பழகினார்கள் என்பதை ஆராய்வது அவர்களது பண்பாட்டைப் புரிந்துகொள்ள உதவும்.

சுற்றுச் சூழலில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களும் தற்போது கருத்தில் கொள்ளப்படுகின்றன. நாடுகளின் அழிவு, தட்ப வெட்ப நிலைகளில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் – இவை கடந்த காலங்களில் நிகழ்ந்திருக்கின்றன. சிந்து சமவெளி நாகரீகத்தின் நலிவிற்கு இந்த மாறுதல்கள் காரணமாக இருக்கலாம் என தற்போது கருதப்படுகிறது.

தொழில் நுட்பத் துறையில் நிகழும் புதிய கண்டுபிடிப்புகள், சமூகப் பொருளாதார மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப மக்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் மாற்றங்கள், இவையும் கவனிக்கத் தகுந்தவை.

புதுமைக் கலப்பு:

வணிகத்தின் மூலமும், குடி பெயர்ந்து வரும் மக்களோடு ஏற்படும் தொடர்புகளாலும் பிற நாட்டை வெற்றி கொள்வதால் ஏற்படும் அரசியல் நிகழ்வுகள் இவற்றால் சமுதாய வாழ்வில் புதுமைகள் புகலாம். பிற நாட்டை வெற்றி கொள்ளும் போது புதிய அரசியல் அமைப்பு என்பது மிகத் தெளிவாக முன்னுக்கு வருகிறது. வணிகக் குடிபெயர்தலால் வலுவான தாக்கங்கள் ஏற்படுகின்றன. இவை பரந்த நிலப்பரப்பில் மிக அதிகமான மக்களிடையே பாதிப்பை எற்படுத்துகின்றன. ஆனால் நாம் படையெடுப்புகளுக்கே அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கிறோம். நாம் நாட்டின் வட மேற்குப் பகுதியில் கிறிஸ்து சகாப்தத்தின் தொடக்கத்தில் கிரேக்க சிற்ப வடிவமைப்புகளின் தாக்கத்தால் உருவான காந்தார சிற்பக் கலையைக் குடிபெயர்தலினால் ஏற்படும் மாற்றங்களுக்கு ஓர் உதாரணமாகக் கொள்ளலாம்.

இதே காலகட்டத்தில் பெளத்த சிற்பக் கலை, மதுரா, மத்திய இந்தியா மற்றும் தெற்கே அமராவதி போன்ற இடங்களில் வளர்ந்திருந்தது. காந்தார சிற்பக் கலை வடிவங்களுக்கும் பெளத்த சிற்பக் கலை வடிவங்களுக்கும் இடையே பல வேற்றுமைகள் காணப்படுகின்றன. இந்தக் கலை வடிவங்களைப் பற்றிக் கடந்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளாக அறிஞர்களிடையே கடுமையான விவாதங்கள் நடைபெறுகின்றன. ஆனால் 19 ஆம் நூற்றாண்டுக் கலை வரலாற்று அறிஞர்கள் தங்கள் சம காலத்து சிற்பக் கலைஞர்களிடம் இதைப் பற்றி கருத்துக் கேட்கவில்லை. இந்த காந்தாரப் பகுதியில் பேசப்பட்ட மொழிகள் தனித்து விளங்கின. கிரேக்கம், சம்ஸ்கிருதம் இரண்டும் தனித்தனி மொழிகளாகவெ விளங்கின.

அதே காந்தாரத்தில் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் துருக்கியர்கள், ஆப்கானியர்கள், பாரசீகர்கள் போன்றோர் குடியேறினர். இவர்கள் மத்திய ஆசியாவிலிருந்தும் மேற்கு ஆசியாவிலிருந்தும் வந்தவர்கள். இந்த நிகழ்வுகளை நாம் படையெடுப்பு என்று கூறி விட்டுவிடுகிறோம். படையெடுப்பினால் வணிகத் தொடர்புகள் அதிகரிகமாகின்றன. புலம் பெயர்ந்து வசிப்போரின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கிறது. துருக்கியர், ஆப்கானியர் ஆகியோரின் வருகையால் மொழி மத நம்பிக்கைகளில் தாக்கம் ஏற்பட்டது. இங்கு இஸ்லாமிய மதம் அறிமுகமானது மட்டுமின்றி புதிய சிந்தனைகள் உருவாகின. சூபிக்கள் என்ற பிரிவினர் எளிய மக்களிடையே பழகித் தங்கள் கருத்துகளைப் பரப்பினர். இதன் விளைவாகப் பஞ்சாபி போன்ற மொழிகள், பல புதிய சொற்கள் அறிமுகமாயின, குருநானக் வாரிஸ் ஷா போன்ற சமயப் பெரியோர்களின் கவிதைகள் பொதுவாக மக்கள் பேசும் மொழியிலேயே இயற்றப்பட்டன. இவ்வாறு மொழி பயன்பாட்டின் பிற கூறுகளுக்கும் பரவியது.

நீண்டகாலம் எழுதப்பட்ட அர்த்த சாஸ்திரம்:

பல நூல்களின் காலத்தைக் கண்டறிய மொழியில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் உதவுகின்றன. நீண்ட காலம் தொடர்ந்து எழுதப்பட்ட நூல்களில் ஒன்று ‘அர்த்த சாஸ்திரம்’. இந்த நூலின் மொழி நடையில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களைக் கொண்டு இந்த நூலின் வெவ்வேறு பகுதிகளும் எப்போது எழுதப்பட்டன என்று தெளிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளது. ஒரு மொழிக்கு வேறு மொழிகளோடு தொடர்பு ஏற்படும்போது சில புதிய சொற்கள் கடன் வாங்கப்படும் அல்லது பரிமாற்றம் செய்யப்படும். இத்தகைய பரிமாற்றம் இந்த இரு மொழிகளைப் பேசும் மக்களிடையே நிலவிய உறவுகளையும் தெளிவுபடுத்தும். வேத கால சமஸ்கிருதத்தில் ‘லாங்கல’ (langala) என்ற சொல் ஏர் என்பதைக் குறிக்கிறது. அந்தச் சொல் திராவிட மொழியிலிருந்து பெறப்பட்டது என்று தெரிகிறது.

குடிபெயர்தல் மூலமாக பண்பாட்டில் மாற்றங்கள் ஏற்படுகின்றன. மேய்ச்சல் நிலங்களைத் தேடியும் வணிகத்தின் பொருட்டும் மக்கள் புதிய இடங்களில் குடியேறுவார்கள். வணிகம் நடைபெறுவதற்காக புதிய பாதைகள் போடப்படும். புதிய குடியிருப்புகள் தோன்றும். இதன் விளைவாகப் புதிய பண்பாட்டு வடிவங்கள் தோன்றும். ஹூனா, துரானி போன்ற சாதிப் பெயர்கள் இந்தப் போக்கைக் குறிக்கின்றன.

பிரிட்டிசாரின் வருகை முற்றிலும் மாறுபட்டது. இந்தியாவின் செல்வத்தை உறிஞ்சுவது தான் அவர்களுடைய நோக்கம். இருப்பினும், இந்தியாவின் கடந்தகாலத்தைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள அவர்கள் ஆர்வம் காட்டினர். இவ்வாறு அவர்களுக்குக் கிடைத்த விவரங்களும் நம்முடைய  பாரம்பரியத்தை உருவாக்குவதில் பங்காற்றின.

பாரபட்சமான நோக்கு:

செல்வ வளம் மிக்க மேல் தட்டு மக்களின் கலாச்சாரத்தைப் பறைசாற்றும் சுவடிகளும் சான்றுகளும் ஏராளமாகக் கிடைக்கின்றன என்பதை ஏற்கெனவே பார்த்தோம். எளிய மக்களுடைய பண்பாட்டைப் பற்றிய  இத்தகைய அடையாளங்கள் கிடையாது. அவர்கள் மேல் தட்டு சமுதாயத்தின் செல்வத்தைப் பெருக்குவதற்கான அனைத்து உழைப்பையும் அளித்தனர். ஆனால் மேல் தட்டுப் பண்பாட்டில் அவர்களுக்குப் பங்கில்லை. அடித்தட்டு மக்களுடைய பண்பாடு வேறு விதமானது. அவர்களுடைய பண்பாட்டைப் புரிந்து கொள்ள மேல்தட்டு மக்கள் இவர்களை எப்படிப் பார்த்தார்கள் என்று கவனித்துத்தான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

மேல்தட்டு மக்களின் பார்வையிலிருந்து தான் நாம் அடித்தட்டு மக்களைப் பற்றிய விவரங்களைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியுள்ளது. இந்த நோக்கு பாரபட்சமற்றதாக இருக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் இந்த மக்களின் திறமையும் அழகுணர்வும் மேல் தட்டினரின் பண்பாட்டை உருவாக்குவதில் பெரும் பங்காற்றுகின்றன.

பண்பாட்டை உருவாக்குவதாகக் கருதப்படும் பாரம்பரியம் எல்லாக் காலங்களிலும் மாறாது நிலைத்து நிற்பதல்ல. அதுவொரு பொருளாக இருந்தாலும் கருத்தாக இருந்தாலும், நிகழ்காலத்தில் இருந்ததைப் போலத்தான் இருந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறோம். பண்பாட்டுக் கூறுகளுக்கு ஒரு பூர்வீகத்தை ஏற்படுத்துவதன் மூலம், கடந்த காலத்தை நிகழ் காலத்திற்குக் கொண்டு வருகிறோம். இவ்வாறு கடந்த காலத்திற்கும் நிகழ்காலத்திற்கும் இடையே ஒரு தொடர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறோம். “மாறாமல் தொடருகிறது என்று நாம் நினைக்கும் பாண்பாட்டுக் கூறுகளில் நாம் தக்கவைத்துக் கொண்டவை எவை? வேண்டாமென விலக்கியவை எவை? என்று ஆராய வேண்டும்.

நியாயம் கற்பித்தல்:

நம் முன்னோர் காலந் தொட்டு பழக்கத்தில் இருந்ததென்று நாம் கூறிக் கொள்வது சில விசயங்களுக்கு நியாயம் கற்பிப்பதற்கான முயற்சியாகும். இவ்வாறு கூறுவது சமூகத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட குழுவினர் உயர்ந்த நிலையில் இருந்ததைக் காட்டும் அடையாளமாக இருக்கலாம். இவ்வாறு கூறுவது அவர்கள் சமுதாய வாழ்வில் வெற்றி பெற்றதாகக் காட்டிக்கொள்ளப் பயன்படும் அல்லது ஒரு குழுவின் சமூக நிலையை மற்ற சிலர் ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்யப் பயன்படும். வேறு சிலர் அது பற்றி கேள்வி எழுப்பலாம்.

இத்தகைய கேள்விகளைத் தவிர்க்கும் முயற்சியாகவும் இருக்கலாம். பண்பாட்டின் ஒரு பகுதிக்கு பூர்வீகம் இதுதான் என்று கற்பிக்க முயற்சிக்கும்போது அந்தப் பகுதி வேறொரு பூர்வீகத்திலிருந்து பிறந்திருக்கலாம் என்பதை மறுக்கிறோம். இது வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டால் அதற்கு வேறு காரணங்கள் இருக்கலாம். துவக்கத்தில் இதை ஏற்றுக் கொண்டிருப்பார்கள், பின்னர் இதனைப் பலர் ஏற்க மறுத்திருப்பார்கள். தொல் பண்பாட்டின் பல அம்சங்களில் பூர்வீகத்தை முழுமையாக அறிந்துகொள்வது மிக அவசியம். இதைச் சரியாகத் தெரிந்துகொள்ளாவிட்டால், ஒன்று நாம் பாரம்பரியத்தைத் திரிக்கிறோம் அல்லது நாமாக எதையாவது கண்டு பிடிக்கிறோம் என்று தான் கூற வேண்டும்.

புறச் சூழல் முக்கியம்:

கலைகளைப் பற்றி, அதுவும் பண்பாட்டின் ஒரு அம்சமாக கருதப்படுகின்ற சங்கீதம் நாட்டியம் போன்ற நிகழ்த்துக்கலைகள் பற்றிப் பேசுபோது அவற்றைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் நூல்களைப் பற்றியும் அவற்றில் காணப்படும் குறிப்புகளைப் பற்றி மட்டும் குறிப்பிட்டால் போதுமானதா?. இந்தக் கலை வளர்ந்த புறச் சூழலைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாமா? என்ற கேள்வி எழுகிறது. இந்தக் கலைகளைப் பொருத்தவரையில் பெண்கள் ஒரு தொழிலைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள் அல்லது அவர்கள் ஒரு தொழிலுக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்கள். அந்தத் தொழில் சமுதாயக் கோட்பாடுகளுக்கு எதிரானது. இவர்கள் சமூகத்திற்கு அப்பாற்பட்ட தங்களுக்கே உரித்தான ஒரு சமூகத்தின் கருவை உருவாக்கிக் கொண்டார்கள். பெளத்த, சமணப் பெண் துறவிகளின் குழுக்கள் மேற்கூறிய தேவதாசிகளின் குழுக்களில் இருந்து மாறுபட்டவை. இவர்களும் தங்களுக்கென்ற ஒரு வாழ்வை நடத்தினர். இத்தகைய பெண்களின் வாழ்க்கை, அவர்கள் வாழ்ந்த சமூகத்தோடு எத்தகைய தொடர்பு கொண்டிருந்தார்கள் என்பவை ஆராயப்பட வேண்டியவை.

மேற்கூறிய விசயங்கள் அனைத்தும் பண்பாடு, மரபு என்பவற்றைப் பற்றி விரிவாக ஆராய வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துகின்றன. பண்பாடு எனபது நிலைத்து நிற்பதல்ல, மாறிக் கொண்டேயிருப்பது என்பதையும் சுட்டிக் காட்டுகின்றன.

பண்பாட்டு உளவியல் நோக்கில் கட்சி

அ.குமரேசன்

பண்பாடு என்றால் என்ன என்பது பற்றியே முழுமையான புரிதல் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறதா என்பது கேள்வி. `கல்ச்சர்’ என்பதை இங்கே சமஸ்கிருத வழியில் `கலாச்சாரம்’ என்றே இத்தனை ஆண்டுகளாக கூறிவந்திருக்கிறோம். கலாச்சாரம் என்றால் வெறும் கலை – இலக்கிய செயல்பாடுகள் மட்டுமே என்பதாகப் புரிந்துகொண்டு அதைப்பற்றி மட்டுமே பேசி வந்ததும் உண்டு. `பண்பாடு’ என்ற சொல்லையும் அதற்கு கிட்டத்தட்ட நெருக்கமான `வாழ்க்கை முறை’ என்ற பொருளையும் அண்மைக் காலமாகத்தான் பயன்படுத்தி வருகிறோம்.

`பண்பாட்டு உளவியல்’ என்பது இன்னும் ஆழமான ஆய்வுக்கு உரியது. இதைத் தனிமனித உளவியல், சமூக உளவியல் ஆகிய இரண்டு கோணங்களிலும் காணலாம். கார்ல் மார்க்ஸ், “உணர்வு சமுதாயத்தை உருவாக்கும் காரணியாக இருப்பதில்லை. சமுதாயம்தான் உணர்வை உருவாக்குகிறது,” என்றார். பண்பாட்டு உளவியல் என்பதும் சமுதாயத்தை அடித்தளமாகக் கொண்டு இயங்குவதுதான். சமுதாய வளர்ச்சிக்கு ஏற்ப பண்பாட்டு நியதிகள் மாற்றமடைந்து வந்துள்ளன.

பண்பாடு என்பது வாழ்க்கை முறை மட்டுமல்ல, வாழ்க்கை விதியாகவும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. இப்படியிப்படித்தான் வாழ வேண்டும், இன்னின்ன நடைமுறைகளைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும், தனித்துவங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் வரம்புகள் வரையப்படுகின்றன. அந்த வகையில் குறிப்பிட்ட பகுதி மக்களின் அடையாளத்தோடும் சம்பந்தப்பட்டதாகிறது பண்பாடு. குழந்தை பிறப்பு, திருமண உறவு, பெண் வயதுக்கு வருதல், மரணம், வீடு கட்டுதல், விவசாய நிகழ்வுகள்….என வாழ்க்கை நிகழ்வுகள் எல்லாவற்றிலும் அந்த அடையாளங்கள் பதிக்கப்படுகின்றன. அந்தப் பண்பாட்டு விதிகளுக்குக் கட்டுப்பட்டு வாழ்வது தனி மனிதரின் பெருமைக்குரிய பாங்காக அந்தந்த சமூகங்களால் கற்பிக்கப்படுகிறது.
அதே நேரத்தில் மனித மனம் இயற்கையான சுதந்திரத்தை, வேலிகளற்ற உறவை, பாகுபாடுகளற்ற நேயத்தை விரும்புகிறது. அதற்குத் தடையாக இருக்கிற பழைய பண்பாட்டுக் கட்டுகளை அறுத்து முன்னேறத் துடிக்கிறது. சமத்துவப் பண்பாடு என்கிற புதிய பண்பாட்டை நிறுவ முயல்கிறது. சமூகப் போராட்டங்களின் சாராம்சம் இது.

கட்சியின் பங்கு

இதில் கட்சி என்பதன் பங்கு என்ன?

“தத்துவம் இல்லாத அமைப்பு மலட்டுத்தனமானது; அமைப்பு இல்லாத தத்துவம் குருட்டுத்தனமானது,” என்கிறது மார்க்சியம். பழைய பண்பாட்டு அமைப்புகளைப் பாதுகாப்பது, புதிய பண்பாட்டினை மலரச் செய்வதற்காக பழைய அமைப்புகளில் உடைப்பு ஏற்படுத்துவது ஆகிய இந்த இரண்டு செயல்களிலுமே கட்சி அமைப்புகள் பங்கு வகிக்கின்றன.

கட்சி என்கிற அரசியல் வடிவம் எப்போது உருவெடுத்திருக்கும்? மன்னராட்சிக் காலங்களில் அரண்மனை சார்ந்த போட்டிக் குழுக்கள் இருந்திருக்கக்கூடும். அரண்மனைக்கு வெளியேயும்கூட அடிமைத்தன எதிர்ப்புடன், விடுதலை உணர்வுடன் பல்வேறு குழுக்கள் செயல்பட்டிருக்கக் கூடும். இன்று நாம் பார்க்கிற கட்சி அமைப்புகளுக்கான திட்டவட்டமான வடிவம் நாடாளுமன்றம், முதலாளித்துவ ஜனநாயகம் ஆகியவை நிலைபெற்றதன் பின்னரே உருவாகின. மக்கள் முன் தமது கொள்கை களையும் திட்டங்களையும் எடுத்துரைப்பது, அவர்களது ஆதரவுடன் நாடாளுமன்றத்தில் பெரும்பான்மை பலம் பெற்று ஆட்சிப் பொறுப்பில் அமர்வது, எதிர்க்கட்சியாக அமர்ந்து ஆளுங்கட்சியின் செயல்பாடுகளைக் கண்காணிப்பது என்பதெல்லாம் முதலாளித்துவ நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத் துடன் இணைந்தே  நடைமுறைக்கு வந்தன.

முதலாளித்துவக் கட்சிகளைப் பொறுத்தவரையில் பல்வேறு அணுகு முறைகளில் மாறுபாடுகள் இருந்தாலும்கூட அடிப்படையில் முதலாளித் துவத்தைப் பாதுகாப்பதையே நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. முதலாளித் துவம் நிலப்பிரபுத்துவத்தைவிட முற்போக்கானது – புரட்சிகரமானது என்பதால் முதலாளித்துவக் கட்சிகளிடமும் அந்த அம்சங்கள் பொதுவாக இருக்கும். ஆயினும், அவர்களைப் பொறுத்தவரையில் “நாங்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால்” என்ற கோணத்திலேயே பிரச்சனைகளுக்கு தீர்வு சொல்பவர்களாக இருக்கி றார்கள்.

இதற்கு மிகச் சரியான சமீபத்திய எடுத்துக்காட்டு அமெரிக்காவில் நடந்த அதிபர் தேர்தல். ஜார்ஜ் டபிள்யு புஷ், ஜான் கெர்ரி இருவருக்கும் – அதாவது அவர்களது குடியரசுக் கட்சி, ஜனநாயகக் கட்சி இரண்டுக்கும் – பெரிய கொள்கை மாறுபாடுகள் கிடையாது.  “என்னிடம் ஆட்சியை ஒப்படைத்துப் பாருங்கள்” என்ற முறையிலேயே அவர்களுடைய பிரச்சாரங் களும் விவாதங்களும் இருந்தன. இராக், இஸ்ரேல் விவகாரங்கள் முதல் உலகளாவிய பொருளாதார ஆதிக்கம் வரையில் அவர்களிடையே முக்கிய மாறுபாடு எதுவும் கிடையாது.

பண்பாட்டு ஆதிக்கம்

இந்தியாவில் விடுதலைப் போராட்டக் காலத்திலேயே கட்சிகள் உருவாகின என்றாலும் காங்கிரஸ் கட்சிதான் பெரிய இயக்கமாக இருந்தது. நீதிக்கட்சி போன்ற வட்டாரக் கட்சிகள் உருவாகி, பின்னர் இன்றைய மாநிலக் கட்சிகள் பலவும் களத்திற்கு வந்தன. முதலாளித்துவக் கட்டமைப்பைப் பாதுகாப்பதில் ஒத்த கருத்துடையவர்கள் என்றாலும் மாநில மக்களின் உரிமைகள், தனித்துவ அடையாளங்கள், மொழிப்பாதுகாப்பு, மாநில வளர்ச்சிகள் போன்ற அக்கறைகளோடு புறப்பட்ட கட்சிகள் இவை. காங்கிரஸ் ஆட்சியின் தவறுகள், சமரசங்கள் மாநிலங்களின் சமமான வளர்ச்சியை உறுதிப்படுத்த முடியாத பலவீனங்கள் போன்ற காரணங்களால் இந்த மாநிலக் கட்சிகள் மக்கள் ஆதரவைப் பெற்றன. அதே காரணங்களால் மக்களின் அதிருப்தியையும், ஆன்மீக நம்பிக்கைகளையும் பயன்படுத்திக்கொண்டு பாரதீய ஜனதா கட்சியும் தலைதூக்கியது.

இன்று,  மாநிலக் கட்சிகளை கூட்டுச் சேர்த்துக்கொள்ளாமல் எந்தவொரு அகில இந்தியக் கட்சியும் மத்தியில் ஆட்சி அமைக்க முடியாது – இது ஒரு முக்கிமான வளர்ச்சிப்போக்கு. பாஜக-வைப் பொறுத்தவரையில்  அது ஆன்மீகத்தை அல்லது மத உணர்வை தனது அரசியலுக்காக பயன்படுத்திக்கொள்கிற கட்சி மட்டுமல்ல, அடிப்படை யிலேயே நாட்டின் ஒரு ஒற்றை மத ஆதிக்கத்தை நிறுவுவதையே நோக்கமாகக் கொண்ட, அதன் மூலம் ஒரு ஒற்றைப் பண்பாட்டை திணிக்க முயல்கிற கட்சியாகும். முதலாளித்துவ வளர்ச்சியின் நவீனங்களைப் பயன்படுத்திக்கொண்டே இப்படியொரு பிற்போக்குத்தனமான கட்சி வளர்ந்தது எப்படி? இங்கு நாம் ஆய்வுக்கு எடுத்துக்கொண்ட உள்ளடக்கத் தோடு தொடர்புகொண்ட இந்தக் கேள்வியும் விரிவாக ஆராயப்பட வேண்டியது.

முதலாளித்துவ நாடாளுமன்றம் பற்றிய மாயைகள் இன்றி, அதே நேரத்தில் இன்றைய எதார்த்தம் அதுதான் என்ற புரிதலோடு அதைப் பயன்படுத்துகிற கட்சிகள் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட்), இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி  ஆகியவையும் இதர சில இடதுசாரிக் கட்சிகளுமாகும்.

மூன்று சக்திகள்
பண்பாட்டுக் களத்தில் மூன்றுவித சக்திகள் போராடுகின்றன. ஒன்று, மதத்தின் பெயரால் ஒற்றைப் பண்பாட்டு ஆதிக்கத்தைத் திணிக்க முயல்கிற கூட்டம். இந்து மதத்தின் காவலர்களாகத் தங்களைத் தாங்களே அறிவித்துக் கொண்டு, `இந்து’ என்ற உணர்வுதான் இந்திய தேசிய உணர்வு என்று மூளைச்சலவை செய்கிற கூட்டம் இது. ஒருபக்கம் பல்வேறு சாதிகளாகவும், இனங்களாகவும் இருக்கிற எல்லோருமே இந்துக்கள்தான் என்று கூறிக்கொண்டாலும் உண்மையில் ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் நியதிகளே ஒட்டுமொத்த சமுதாயத்தின் நியதிகளாக நிறுவ முயல்கிறது இக்கூட்டம். மனிதர்களின் ஏற்றத்தாழ்வுகள் எல்லாம் பிறப்பின் அடிப்படையில் ஏற்கெனவே தீர்மானிக்கப்பட்டவைதான் என்றும், “அவரவர் அவரவருக்கு இடப்பட்ட பணிகளை செய்துகொண்டிருந்தால் சமூகத்தில் பிரச்சனையே வராது,” என்னும் நவீன வர்ணாஸ்ரமத்தை – நவீன பார்ப்பனீயத்தை – நிறுவ முயலும் பண்பாட்டுச் சர்வாதிகார ஆதிக்கவாதிகள் இவர்கள். இந்த ஆர்எஸ்எஸ் – சங்பரிவாரக் கூட்டத்தின் அரசியல் முகம் பாரதீய ஜனதா கட்சி. சிவசேனா போன்ற கொசுறுகளும் உண்டு.

இன்றைய அரசியல் நிலைமைகளுக்கான பல்வேறு சாகசங்களையும் சமரச சாமர்த்தியங்களையும் செய்துகொண்டாலும்கூட, அடிப்படையில் “நாத்திகம் என்பது கடவுளை மறுப்பதுகூட அல்ல, நியதிகளை மறுப் பதுதான்,” என்ற பார்வையோடு வலை விரிக்கிற நவீன மனு தர்மவாதிகள் இவர்கள். பாஜக தலைவர்களில் ஒருவராக இருந்தவரும், புதுவை துணை நிலை ஆளுநராக இருந்தவருமான மல்கானி ஒரு பேட்டியில், “இந்த நாட்டின் விவசாயிகள் எதற்காக கல்வி கற்க வேண்டும்? அவர்கள் படித்து யாருடன் தொடர்பு கொள்ளப்போகிறார்கள்,” என்று கேட்டது ஒன்றும் வாய்தவறி அல்ல. அதேபோல் பாஜகவின் மகளிர் பிரிவு, “மேற்கத்திய பாணி பெண் விடுதலையில் எமக்கு நம்பிக்கை இல்லை. இந்திய பண்பாடு சார்ந்த பெண் கல்வி, பெண்ணின் உயர்வு, சமத்துவம், பெருமை என்பவற்றை நிலை நாட்டுவோம்,” என்று பிரகடனம் செய்திருக்கிது. இதன் அர்த்தம் மனுதர்மம் போதிக்கிற “அச்சம், நாணம், மடம், பயிர்ப்பு” ஆகியவையே இந்தியப் பெண்ணின் பெருமை என்பதுதான் என விளக்கவேண்டியதில்லை.

பொருளாதார உளவியல்
இந்த பாரதீய ஜனதா கட்சி இவ்வாறு இந்துத்துவம் பேசுவதோடு மட்டுமல்லமல் அடிப்படையான பொருளாதார களத்தில் காங்கிரசைவிட பலமடங்கு வேகத்தில் தனியார்மயம், தாராளமயம் மற்றும் உலக மயத்திற்கு விசுவாசமாக இருந்தது, இருக்கிறது. இந்தியப் பெருமுதலாளிகளும், அந்நியப் பன்னாட்டுச் சந்தை தாதாக்களும் பாஜக-வை ஆதரிப்பது தற்செயலாக அல்ல. இந்திய மக்களின் – உழைப்பாளிகளின் எதிர்ப்பு உணர்வுகள் பண்பாட்டுப் பெருமையின் பெயரால் முனை மழுங்கச் செய்யப்படுவது இந்த ஆளும் வர்க்கத் தலைமைக்கு வாய்ப்பான ஒன்று. கோக் – பெப்சி குடியல் முதல், ஷாம்பு குளியல் வரை நாகரீகங்களாகத் திணிக்கப்பட்டதில் இந்த உலகச் சந்தை ஆக்கிரமிப்பாளர்களின் லாப நலன்களும், அதற்கு உடந்தையாக இருந்த முந்தைய பாஜக ஆட்சியின் நலன்களும் கலந்திருந்தன.

சுதந்திர இந்தியாவில் நீண்டகாலம் தனிக்கட்சியாகவே ஆட்சியில் இருந்த காங்கிரஸ் கட்சிக்கு பண்பாட்டுப் பிரச்சனைகளில் உள்ள தெளிவின்மை, உறுதியின்மை, சமரசக் கொள்கை ஆகியவையும் பாஜக-வின் வளர்ச்சிக்கு சாதகமாக  அமைந்தன. எடுத்துக்காட்டாக – தொலைக்காட்சியிலும் வானொலியிலும் இந்தியப் பண்பாடு என்பதாக பரதநாட்டியத்தையும் கர்நாடக சங்கீதத்தையும் பார்ப்பனீய கோயில் சார்ந்த செயல்பாடுகளையும் மட்டுமே முன்னிலைப்படுத்துவது காங்கிரஸ் ஆட்சிக் காலத்திலேயே துவங்கிவிட்டது. அரசு விழாக்களில் குத்துவிளக்கு ஏற்றுதல், நிகழ்ச்சியைத் தொடங்குவதற்கு முன் ஒலிபெருக்கிகளில் நாதசுரம், கிளாரினெட், வீணை போன்ற கருவிகளின் இசையில் கர்நாடக சங்கீதம் மட்டுமே ஒலித்தல்…இவை முந்தைய தனி காங்கிரஸ் ஆட்சியிலும் நடந்தன. இன்றைய காங்கிரஸ் கூட்டணி ஆட்சியிலும் நடக்கின்றன. இங்கு வாழும் இதர பிரிவு மக்களின் வழிபாடுகள், கலைகள் முதலியவற்றைப் புறந்தள்ளுகிற அல்லது இரண்டாம் நிலைக்குத்தள்ளுகிற இந்தப் போக்கும் மனுதர்மவாதிகளுக்கு வாய்ப்பாகி விட்டது. பாஜக ஆட்சியின்போது இவை இன்னும் அதிகார பலத்தோடு வலிந்து திணிக்கப்பட்டன. காங்கிரஸ் ஆட்சியின் ஏகபோக முதலாளித்துவ ஆதரவு – நிலப் பிரபுத்துவ ஆதரவு பொருளாதாரக் கொள்கைகள் சாமான்ய மக்களை வஞ்சித்து, இதனால் அவர்களுக்கு ஏற்பட்ட அதிருப்தியை பாஜக தனக்கு சாதகமாக அறுவடை செய்துகொண்டதும் நடந்தது.

அண்மையில் சென்னையில் நடந்த ஒரு ரயில்வேத்துறை விழாவில்,  அமைச்சர் வந்து சேரும் வரையில் ஒலிபெருக்கியில் கிளாரினெட் இசையில் இந்து மத பக்திப்பாடல்கள், சாஸ்திரீய இசையாக ஒலித்துக்கொண்டிருந்தன. சென்னை சாஸ்திரிபவன் வளாகத்தில் பாஸ்போர்ட் அலுவலகத்தில் கால் கடுக்க காத்துக்கொண்டிருப்பவர்களின் சோர்வு நீக்குவதற்காக கருவியிசை ஒலிபரப்பப்படுகிறது – அத்தனையும் கர்நாடக  இசை மட்டுமே. இதன் பின்னணியில் மற்ற மதங்களின் பண்பாடுகள் மட்டுமல்ல, இந்துக்களிலேயே பிராமணர் அல்லாத மற்ற பிரிவினரின் பண்பாட்டு அடையாளங்களும் மூர்க்கத்தனமாக புறக்கணிக்கப்படுகின்றன. இந்தப் பண்பாட்டுத் தாக்கு தலை, இதனால் ஏற்படக்கூடிய விளைவுகளை காங்கிரஸ் கட்சி புரிந்துகொண்டிருக்கிறதா என்பது மிகப்பெரிய கேள்வி.

மாநிலக் கட்சிகள்
அடுத்து, பண்பாட்டுக் களத்தில் போராடுகிற இன்னொரு சக்தி, ஒற்றை ஆதிக்கத்திற்கு எதிராக மற்ற சமூகங்களின் பண்பாட்டு அடையாளங்களைப் பாதுகாக்க நிற்பதாகும். தமிழகத்தில் திராவிட இயக்கத்திலிருந்து உருவான திராவிடக் கட்சிகள் மொழிப்பாதுகாப்பு, தமிழர் பண்பாட்டு பாதுகாப்பு போன்ற முழக்கங்களோடுதான் முன்னுக்கு வந்தன. ஆனால், பண்பாட்டுப் பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் அல்லது தமிழர் பெருமை என்ற பெயரில் இந்தக் கட்சிகளும் கூட  பழமைவாதம் பேசியது ஒரு சோகம். கடந்தகால மன்னராட்சி அடை யாளங்களை மீட்க இக்கட்சிகள் முயன்றயான. ஒரு பக்கம் பார்ப்பனீயத்திற்கு எதிரான கிளர்ச்சிக்குரல், இன்னொரு பக்கம் அதை ஆரோக்கியமான முற்போக்குத் திசையில் கொண்டு செல்வதற்கு மாறாக குறுக்கிவிடுகிற போக்கு. மலர்க்கிரீடம் சூடுதல், `”முடிசூடா மன்னன்”, “தளபதி” என்றெல்லாம் பட்டங்களை வழங்குதல் போன்றவற்றில்கூட அந்த மன்னராட்சிக்கால மயக்கங்கள் உண்டு.

மாநில முதலாளித்துவக் கட்சிகளின் இப்படிப்பட்ட மயக்கங்களும்கூட, தெளிவான இந்துத்துவம் பேசுகிற கும்பலுக்கு வசதியாகிப்போனது. எந்த பிராமணீயத்திற்கு எதிரான போர்க்குரலாக திராவிடக் கட்சிகள் தலை யெடுத்தனவோ, அந்த பிராமணீயத்திற்காகவே நிற்கிற பாஜக்ர-வோடு இவர்கள் அரசியல் உறவுகொள்ள தயங்கவில்லை. பெரியாரின் தாடியில் தீ வைக்கிற இந்தச் செயலின் பின்னணியில் இவர்களது ஆட்சி அதிகார தாகம், பதவி மோகம் ஆகிய அரசியல் கணக்குகள் மட்டுமல்ல, பண்பாட்டு அடை யாளங்களுக்கான போராட்டப் பாதையிலிருந்து விலகிய குழப்பங்களும் உண்டு. பொருளாதார கொள்கை சார்ந்த மயக்கங்களும் உண்டு. இன்றைக்கு அந்தத் தவறு திருத்தப்பட்டிருக்கிறது – இந்தத் திருத்தம் நீடிக்குமா என்பது வெறும் ஆய்வாளர்களுடைய சந்தேக புத்திக் கேள்வி. நீடிக்க வேண்டும் என்பது சமுதாய அக்கறையுடன் செயல்படுகிறவர்களின் விருப்பம்.
தலித் மக்களின் பண்பாட்டு அடையாளங்களைப் பாதுகாக்கவென்று புறப்பட்ட கட்சிகள், வாக்கு வங்கிகளை ஏற்படுத்திக்கொண்டு பெரிய கட்சிகளுடன் பேரம் பேசுவதற்காக மட்டும் அதைப் பயன்படுத்திக்கொள்கிற விபத்தும் நடந்தது. அதேபோல் பிற்படுத்தப்பட்ட சாதிகளைச் சார்ந்த மக்களின் பிரதிநிதிகளாக உருவான கட்சிகளும் பேரம் பேசுகின்றன. சிறுபான்மை மதங்களைச் சார்ந்த மக்களுக்கான அரசியல் கட்சிகளும் வாக்கு வங்கி பேரம் நடத்தத் துவங்கின.

இப்படிப்பட்ட சமரசங்கள், பின்னடைவுகள் ஆகியவை ஒருபுறம் இருந்தாலும் – ஒற்றை ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான போராட்டத்திலும்,  மற்றைய சமூகங்களின் பண்பாட்டு அடையாளக் குரல்களை இந்த அளவிற்கேனும் ஒலிக்கச் செய்ததிலும் இவர்களது பங்களிப்புகளை குறைத்து மதிப்பிடுவதற் கில்லை. களத்தில் இக்கட்சிகள் இறங்காமல் விட்டிருந்தால், மனுதர்ம வாதிகளின் ஆதிக்கத் திட்டம் எளிதில்  நிறைவேறியிருக்கும் என்பதை மறைப்பதற்கில்லை.
பண்பாட்டு அடையாளப் போராட்டம் என்ற பெயரில், அவரவர் அடையாளங்களோடு நிற்க வேண்டும், கலப்பு என்பதே கூடாது என்று வாதிடுகிறவர்களும் இருக்கிறார்கள். எதுவும் மாறாமலே இருந்திருந்தால், கலப்பு என்பது நடக்காமலே போயிருந்தால் இன்றைய வளர்ச்சிகள் எதுவுமே இல்லாமல் போயிருக்கும். பரிணாம வளர்ச்சியே தேய்ந்துபோயிருக்கும். ஆனால் அந்தக் கலப்பு சந்தை வேட்டைக்காகவும், சிலரது ஆதிக்க வேட்கைக்காகவும் சமுதாயத்தின் தலையில் வலிந்து கட்டப்படுவதாக இருக்கக்கூடாது. இயற்கையான, தன்னியல்பான, மாற்றத்தின் நன்மை களையும் தீமைகளையும் ஆராய்ந்து மனமுவந்து ஏற்றுக்கொண்டதாக அந்தக் கலப்பு நடைபெற வேண்டும்-பேண்ட், சட்டை, சுடிதார் முதலிய உடைகள் இயல்பாக ஏற்கப்பட்டதுபோல. ஆனால், இத்தகைய அறிவியல் பார்வையோடு இந்தப் பிரச்சனகளை எத்தனை கட்சிகள் அணுகுகின்றன? கூட்டு விவாதத்தின் அடிப்படையில் கொள்கை நிலைபாடுகளோ கருத்துக்களோ மேற்கொள்ளப்படாமல், கட்சியின் ஆகப்பெருந் தலைவர் என்ன சொல்கிறாரோ அதுவே கட்சியின் கருத்து என்ற `பண்பாடு’, அக்கட்சியின் மற்ற தலைவர்களும் தொண்டர்களும் கேள்வியின்றி அதை ஏற்றுக்கொள்கிற `உளவியல்’ ஆகியவை தனி விவகாரங்கள்!

கம்யூனிஸ்ட் பண்பாடு
கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் கூட்டுத் தலைமை, கூட்டு விவாதம், கூட்டு முடிவு  என்ற ஜனநாயகத்துடன் இயங்குகின்றன. தலைவர் சொல்வதே வேதவாக்கு என்ற பண்பாடு, அதை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்கிற உளவியல் இரண்டுமே மார்க்சிய கட்சிகளிடம் கிடையாது. சொல்லப்போனால் உள்ளூர்க் கிளைகள் முதல் தலைமைக் குழுக்கள் வரை மாநாடுகளின் மூலம் கட்சியின் கொள்கைகளை வகுப்பதில் பங்கேற்கிற உயர்ந்த பண்பாடு உள்ளது. எடுத்துக்காட்டாக  இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட்) தனது 18வது அகில இந்திய மாநாட்டை டில்லியில் 2005ம் ஆண்டு ஏப்ரலில் நடத்தவுள்ளது.  அதன் அரசியல் தீர்மானத்தை இறுதிப்படுத்துவதில் கட்சியின் ஒவ்வொரு உறுப்பினரும் பங்கேற்கிறார்-அதற்கான அமைப்பு ரீதியான ஏற்பாடுகள் உள்ளன. இவ்வாறு, கட்சியின் கொள்கைகளைத் தீர்மானிப்பதிலேயே பங்களிப்புச் செய்கிற கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்காரரின் தனிமனித உளவியல் எத்தகையதாக இருக்கும் என்று விளக்கவேண்டுமா என்ன?

பண்பாட்டுக் களத்தில் நடக்கிற ஆதிக்கங்களுக்கு எதிராக கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் போராடுகின்றன. அதே நேரத்தில் அந்தப் போராட்டம் மக்களின் எந்தப் பிரிவினரையும் தனிமைப்படுத்துவதாகிவிடக்கூடாது என்ற அக்கறையுடன் இயங்குகின்றன. பண்பாட்டுப் போராட்டத்தின் அடித்தளம் வர்க்கப் போராட்டம்தான் என்ற புரிதலோடு – வேறு சொற்களில் சொல்வ தானால், வர்க்கப் போராட்டத்திலிருந்து வர்ணப் போராட்டத்தை அல்லது பண்பாட்டுப் போராட்டத்தை தனி அஜெண்டாவாகப் பிரிப்பதற்கில்லை என்ற புரிதலோடு – இயங்குகின்றன. இதன் அர்த்தம், வர்க்கப் போராட்டம் என்றால் வெறும் பொருளாதாரப் போராட்டமே என்பதல்ல; அதற்கு மட்டுமே முன்னுரிமை என்பதல்ல; பொருளாதார சமத்துவம் வந்துவிட்டால் “ஆட்டமேட்டிக்காக” மற்ற மாற்றங்களும் வந்துவிடும் என்று பண்பாட்டுப் பிரச்சனைகள் பின்னுக்குத் தள்ளப்படும் என்பதல்ல. அப்படி கம்யூ னிஸ்ட்டுகள் அல்லாதவர்கள் மட்டுமல்ல கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்காரர்களே கூட புரிந்துகொண்டால் அது தவறு.
மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியைப் பொறுத்தவரையில், இதில் தெளிவான நிலைபாடுகளைக், கடந்தகால  அனுபவங்களின் பாடங்களி லிருந்து கற்றுக்கொண்டு உருவாக்கிக்கொள்கிறது. விமர்சனம் – சுய விமர்சனம் என்ற அடிப்படையில் இது ஒரு தொடர்ச்சியான நடைமுறையாக இருக்கிறது. 1992 டிசம்பர் 6ல் அயோத்தியில் பாபர் மசூதி இடிக்கப்பட்டு, நாடெங்கும் கலவரங்கள் பரவியதைத் தொடர்ந்து, தில்லியில் நடந்த ஒரு நல்லிணக்கக் கருத்தரங்கில் உரையாற்றிய மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் ஹர்கிஷன் சிங் சுர்ஜித், “இப்படிப்பட்ட நிலைமை உருவானதில் இடதுசாரிகளாகிய எங்களுக்கும் பங்கு உண்டு. பொருளாதாரப் பிரச்சனை களில் கவனம் செலுத்திய அளவுக்கு நாங்கள் சமூகப் பிரச்சனைகளில் கவனம் செலுத்தத் தவறிவிட்டோம்,” என்று வெளிப்படையாகக் கூறினார். மார்க்சிஸ்ட் கட்சி கற்றுக்கொள்வதற்கும், சரியான நிலைபாடுகளை உருவாக்கிக்கொள்வ தற்கும் தனது கதவுகளை ஒருபோதும் மூடிக்கொண்டதில்லை என்பதற்கு வேறென்ன சான்று வேண்டும்?

இறை நம்பிக்கை, மதப்பற்று, போலியான தேசியவாதம் – ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் சங் பரிவாரத்தினர் துவங்கிய பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்தை ஓரளவு தடுக்க முடிந்திருக்கிறது என்றால் அதில் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி உள்ளிட்ட இடதுசாரிக் கட்சிகளின் பங்களிப்பு சாதாரணமானதல்ல. சங் பரிவாரம் தனது முதல் எதிரியாக கம்யூனிஸ்ட்டுகளையே கருதுகின்றது என்பது அதன் வெளிப்பாடுதான். அதே நேரத்தில், பண்பாட்டுத் தளத்தில் கம்யூனிஸ்ட்டு களின் தலையீடும் ஈடுபாடும் இன்னும் அதிகமாகத் தேவைப்படுகிறது என்பதும் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியதேயாகும்.

இன்றைக்கு, காஞ்சி சங்கராச்சாரி ஜெயேந்திரர் கைது செய்யப்பட்ட விவகாரத்தைப் பயன்படுத்தி மிகப்பெரிய மதவெறித் திட்டத்தைத் தொடங்கவும், கலவர விதைகளை விதைக்கவும் சங்பரிவாரம் எல்லா முயற்சிகளையும் மேற்கொண்டுள்ளது. உளவியல் ரீதியாக மக்களின் நம்பிக்கைகளைக் கிளறிவிட்டு ஆதாயம் அடைய முயல்கிறது பாஜக. ஆயினும், பொதுவாக அந்த முயற்சி வெற்றிபெறவில்லை. பொதுமக்கள் உணர்ச்சிவசப்பட்டுவிடவில்லை. இப்படிப்பட்ட மன நிலை வளர்ந்திருப்பதில் மதச்சார்பற்ற ஜனநாயகக் கட்சிகள் மற்றும் இடதுசாரிக் கட்சிகளின் பங்களிப்பு தலையாயது.

அடித்தளம்
இந்த இருபத்தோராம் நூற்றாண்டிலும் இங்கே மூடநம்பிக்கைகள், பிற்போக்குத்தனங்கள், சாதியப்பாகுபாடுகள், பெண்ணடிமைத்தனம், மரபு என்ற பெயரில் குடும்பங்களில் நிலவும் ஜனநாயகமின்மை முதலியவை நீடிக்கின்றன. இதற்கு முக்கியமான காரணம் இங்கே முதலாளித்துவம் கட்டப்பட்டது, நிலப்பிரபுத்துவத்தை தகர்த்த இடிபாட்டின் மீது அல்ல. முதலாளித்துவம் தனது வளர்ச்சிக்கு முட்டுக்கட்டையாக இருக்கும் நிலப்பிரபுத்துவ ஆதிக்கத்தை தகர்க்கிற கடமையை நிறைவேற்றவில்லை. மாறாக அதனுடன் சமரசம் செய்து கூடிக்குலவுகிறது. அந்தக் கடமை தொழிலாளி வர்க்கத்தின் தோளில் விழுந்திருக்கிறது.
சுதந்திர இந்தியாவின் ஆளும் வர்க்கத்தைப்பற்றி மார்க்சிஸ்ட் கட்சி தனது கட்சித் திட்டத்தில் இவ்வாறு கூறுகிறது: “… (சுதந்திர இந்தியாவில்) புதிய அரசுக்கு தலைமையேற்ற பெருமுதலாளி வர்க்கம் ஜனநாயகப் புரட்சியின் அடிப்படைக் கடமையைப் பூர்த்தி செய்ய மறுத்தது. உற்பத்தி சக்திகளின் விலங்குகளை உடைத்தெறிவதில்தான் இந்திய சமூகத்திற்கு புத்துயிர்  அளிக்கும்  பாதை அமைகிறது.

புல்லுருவித்தனமான நிலப் பிரபுத்துவம் ஒழிக்கப்பட்டு விவசாயத் தொழிலாளர்களுக்கும் ஏழை விவசாயிகளுக்கும் நிலம் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். அந்நிய ஆதிக்கப்பிடியிலிருந்து தொழில் வளர்ச்சி விடுவிக்கப்பட்டிருந்தால் முன்னேறிய தொழில் வளர்ந்த நாடாக மாற வழி ஏற்பட்டிருக்கும். ஜனநாயகப் புரட்சியின் கடமைகளை நிறைவேற்றுவதால் ஏற்படும் தொடர் விளைவுகளை எண்ணி அச்சமுற்ற பெரு முதலாளித்துவ வர்க்கம் நிலப்பிரபுக்களுடன் ஒரு கூட்டை அமைத்துக்கொண்டதோடு, ஏகாதிபத்தியத்தோடும் சமரசம் செய்துகொண்டது……முதலாளித்துவப் பாதையின் தன்மை ஆளும் வர்க்கங்களின் இந்தத் தன்மையின் அடிப்படையிலேயே தீர்மானிக்கப் பட்டது.”

கட்சித் திட்டம் இதுபற்றி மேலும் கூறுவதாவது: “…நாடு முழுவதும் சாதியப் பாகுபடும், சாதிய ஒடுக்குமுறையும், மிக மோசமான பாலியல் ஒடுக்குமுறைகளும், ஏழைகள், கந்துவட்டிக்காரர்கள் மற்றும் வர்த்தக மூலதனக்காரர்களாக சுரண்டப்படுவதும் தடையின்றி நடக்கின்றன. இந்திய விவசாயத்தில் முதலாளித்துவ வளர்ச்சி என்பது பழைய வடிவங்களை உறுதியான முறையில் ஒழித்து உருவாக்கப்படவில்லை. முதலாளித்துவத் திற்கு முந்தைய உற்பத்திமுறை மற்றும் சமூக அமைப்பு எனும் சீரழிந்த வடிவத்தின் மீது பொருத்தப்பட்டது. `நவீனத்தின்’ வளர்ச்சி, காலத்திற்கு ஒவ்வாதவற்றைத் தவிர்த்துவிடவில்லை……”
“……பன்னாட்டு ஏகபோக நிறுவனங்களின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள சக்திவாய்ந்த சர்வதேச தகவல் தொடர்பு சாதனங்களின் வளர்ச்சி நமது நாட்டின் சமூகப் பண்பாட்டு வாழ்க்கையில் நேரடியாகத் தலையிட ஏகாதிபத்தியத்திற்கு வழிவகுக்கிறது….,” என்றும் கட்சித் திட்டம் கூறுகிறது.
“…மதச்சார்பின்மைக் கோட்பாடும், மதச்சார்பற்ற மதிப்பீடுகளும் அரசியல் சாசனத்தில் பொதிந்துள்ளது என்று அரசின் பெருமுதலாளி வர்க்கத் தலைமை பறைசாற்றிக்கொள்கிறது. எனினும் நடைமுறையில் மதச்சார் பின்மை முதலாளி வர்க்கத்தால் நாசமாக்கப்பட்டுள்ளது. மதச்சார்பின்மை என்ற கோட்பாட்டையே முற்றாகத் திரித்துக் கூறமுயல்கிறது. அரசியலையும் மதத்தையும் முற்றாகப் பிரிப்பது என்பதற்குப் பதிலாக அரசு மற்றும்  அரசியல் வாழ்க்கையில் அனைத்து மத நம்பிக்கைகளும் சமமாக தலையிடுவதற்கான சுதந்திரம் என்பதே மதச்சார்பின்மையின் பொருள் என மக்களை நம்பவைக்க முயல்கின்றனர். மதச்சார்பின்மைக்கு எதிரான போக்குகளை உறுதியுடன் எதிர்ப்பதற்கு பதிலாக முதலாளி வர்க்கம் அதற்கு சலுகை வழங்கி வலுப்படுத்துகிறது…,” என்றும்  கட்சித் திட்டம் சுட்டிக்காட்டுகிறது. காலையில் அகில இந்திய வானொலியைத் திருப்பினால், ஒரு இந்துமத பக்திப்பாட்டு, ஒரு முஸ்லிம் பாட்டு, ஒரு கிறிஸ்துவப்பாட்டு என்பதாக ஒலிபரப்பப்படுகிற ஏற்பாட்டில் இதன் விளக்கத்தைக் காணலாம்.

“…..சாதீய ஒடுக்குமுறைக்கு முடிவு கட்டுவதிலும் முதலாளித்துவ – நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்பு தோல்விகண்டுள்ளது. இதனால் தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பினர் மிக மோசமான பாதிப்பிற்கு ஆளாகியுள்ளனர். தீண்டாமை என்பது சட்டவிரோதமானது என்று அறிவிக்கப்பட்டிருந்தாலும், தலித் மக்கள் தீண்டாமை எனும் பாரபட்சத்தின் இதர வடிவங்களுக்கு உள்ளாக்கப்படு கின்றனர். இதற்கு எதிராக தலித் மக்களிடம் வளர்ந்துவரும் விடுதலை உணர்வு கொடூரமான ஒடுக்குமுறை மற்றும் வன்செயல் மூலம் எதிர் கொள்ளப்படுகிறது. சமூகத்தின் மிகவும் ஒடுக்கப்பட்ட பகுதியினரான தலித் மக்களிடையே ஏற்பட்டுள்ள எழுச்சியில் ஒரு ஜனநாயக உள்ளடக்கம் உள்ளது. சாதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்ட சமூகத்தில் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத் தினரும் தங்கள் உரிமைகளை நிலைநாட்டுகிறார்கள்…………. அதே நேரத்தில் வாக்கு வங்கிகளைத் திரட்ட வேண்டும் என்ற குறுகிய நோக்கத்திற்காகவே சாதிய உணர்வுகள் தூண்டப்பட்டு சாதியப் பகைமைகள் ஏற்படுத்தப் படுவதன் மூலம் பொதுவான ஜனநாயக இயக்கங்களிலிருந்து அடித்தட்டு மக்களைப் பிரிக்கும் முயற்சியும் நடந்துகொண்டிருக்கிற….,” என்றும் கட்சித் திட்டம் கூறுகிறது.

“…சுதந்திரப் போராட்டத்தில் சமமாக பங்கேற்ற பெண்கள், இந்தியா விடுதலை பெற்றவுடன் பல நூற்றாண்டு பழமைவாய்ந்த நிலப்பிரவுத்துவ தளைகளிலிருந்தும் பாலியல் ஒடுக்குமுறையிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கு மென்று நம்பினார்கள். அவர்கள் முன்னேறுவது என்பது ஒருபுறமிருக்க,  ஐம்பதாண்டுகால முதலாளித்துவ – நிலப்பிரபுத்துவ ஆட்சி ஆணாதிக்கம் என்பதையே அனைத்துத் துறைகளிலும் நிரந்தரமாக்கிவிட்டது…,” என்றும் கட்சித் திட்டம் கூறுகிறது.

இன்றும் தொடர்கிற இரட்டை கிளாஸ் அக்கிரமங்கள், பெண்களைக் கொச்சைப்படுத்தும் வர்த்தக விளம்பர வக்கிரங்கள் முதலியவற்றிற்கு அடித்தளமாக உள்ள இந்திய சமூகத்தின் – அரசின் – வர்க்கத்தன்மையை மார்க்சிஸ்ட் கட்சி கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. ஆம், மண்டிக்கிடக்கும் புதரை அகற்றாமலே வீட்டைக்கட்டினால் வீட்டிற்குள் பூச்சிகளும் தேள்களும் பாம்புகளும் வரத்தான் செய்யும். நிலப்பிரபுத்துவத்தை தகர்க்காமல் கட்டப்பட்டிருக்கிற முதலாளித்துவ வீட்டிற்குள் சாதியம், பெண்ணடிமைத் தனம், மூடநம்பிக்கைகள், பிற்போக்குத்தனங்கள் முதலிய நச்சு ஜந்துக்கள் நெளிந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன.
இதை மாற்றுவதற்கான போராட்ட வியூகத்தையும், அதிலே அணி சேர்க்கப்பட வேண்டிய மக்கள் சக்திகளையும் பற்றி கட்சித் திட்டம் மேலும் எடுத்துரைக்கிறது. அந்த இலக்குடன்தான் கட்சி தனது தொலைநோக்குத் திட்டங்களையும் உடனடி அணுகுமுறைகளையும் மக்கள் முன் வெளிப் படையாக வைத்து இயக்கத்தை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறது.  சமூக-வர்க்க-பொருளாதார கட்டமைப்பில் மாற்றங்களைச் செய்வதன் மூலம் பண்பாட்டு உளவியல் தளத்திலும் முற்போக்கான ஆரோக்கியமான மாற்றங்களை விளைவிக்க முடியும் என்று மார்க்சிஸ்ட் கட்சி நம்புகிறது. அந்த மாற்றத்திற் கான புரட்சிக்கு “மக்கள் ஜனநாயகம்” எனப் பெயரிட்டு அதை நனவாக்குதற் கான இயக்க முயற்சிகளிலும் இடையறாமல் கட்சி தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.

தனி மனித உளவியல் என்ற நோக்கிலும் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அதன் உறுப்பினர்களை புரட்சியாளர்களாக, மனித நேயர்களாக, அரசியல் அறிஞர்களாக, தத்துவ ஞானிகளாக வார்க்கிறது. கூட்டு விவாதம், பெரும்பான்மையினரின் கருத்து முடிவாக்கப்படுதல், அதனுடன் முரண்பட்ட சிறுபான்மையினரும் அந்த முடிவை முழு விசுவாசத்துடன் நிறைவேற்றுவது என்ற கட்சிக் கட்டுப்பாட்டு ஒவ்வொரு உறுப்பினரையும் வளர்த்தெடுக்கிறது. ஊழலற்றவர்களாக, சுயநலமற்றவர்களாக, மக்கள் சேவைக்காகத்தான் அரசியல் என்ற உணர்வுபெற்றவர்களாக அவர்கள் செயல்படுவதை கட்சி வாழ்க்கை உறுதிப்படுத்துகிறது. தலைவர் துதி, தனிமனித வழிபாடு, அடிமைத்தனம் போன்றவற்றிற்கு மார்க்சிய இயக்கத்தில் இடமில்லை. மனிதரை மனிதர் நேசிக்கிற, மதிக்கிற, பண்பாட்டு வேர்களையும் வேறுபாடுகளையும் புரிந்துகொள்கிற, இயல்பான பண்பாட்டுக் கலப்பை வரவேற்கிற உயர்ந்த பண்பாட்டு உளவியல் இத்தகைய இயக்கத்தின் மூலமே தழைத்திருக்கும்.

ஒரு வெளிப்பாடு
மக்கள் சாதி, மத  பிடிப்பு உள்ளவர்களாக இருந்தாலும்கூட, அரசியல் ரீதி யாகவே – கட்சி அடிப்படையிலேயே – அவர்கள் அணிதிரண்டிருக்கிறார்கள். தேர்தல் நேரத்தில் இது பளிச்செனத் தெரியவருகிறது. மக்கள் இவ்வாறு கட்சி கட்சியாகத் திரண்டிருப்பதுதான் தேர்தல் கால கூட்டணிகளில் பலனளிக்கிறது. இதற்குச் சரியான எடுத்துக்காட்டு கடந்த 14வது மக்களவைத் தேர்தல். குறிப்பாகத் தமிழகத்தில் என்ன நடந்தது? போட்டி பாஜக போல மத உணர்வுகளின் அடிப்படையில் வாக்குகளைக் குவித்து விடத் திட்டமிட்டார் அதிமுக பொதுச் செயலாளரும் முதலமைச்சருமான ஜெயலலிதா. மதமாற்றத் தடைச் சட்டம், ஆடு-கோழி பலியிட தடை, கோவில்களில் அன்னதானம், வேத உபந்நியாசம்,கோவில்களுக்கு திருவிளக்கு பூசை ஏற்பாடு, கோவில் யானைகளுக்கு இன்பச் சுற்றுலா… என்று அவர் அடுத்தடுத்துப் பல நடவடிக்கைகளை எடுத்ததில் பெரும்பான்மை இந்து மக்களோடு தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிற அரசியல் கணக்கீடுகளும் இருந்தன. ஆனால் தேர்தலில் மக்கள் அவர்கள் ஆதரிக்கிற அரசியல் கட்சிகளஇன் அணிச் சேர்க்கை அடிப்படையிலேயே மின்னணு வாக்குப் பெட்டியின் பொத்தான்களை அழுத்தினார்கள். லயோலா கல்லூரி, பண்பாடு-மக்கள் தொடர்பகம் அந்தத் தேர்தலுக்கு முன் மேற்கொண்ட கருத்துக்கணிப்பு அறிக்கையிலும் இது குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. தேர்தலுக்குப் பிறகு ஜெயலலிதா மதமாற்றத் தடைச் சட்டத்தையும், ஆடு-கோழி தடை ஆணையையும் விளக்கிக்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று.

இன்று காஞ்சி சங்கராச்சாரி மீது கை வைக்கிற அளவுக்கு தமிழக அரசுக்குத் துணிவு வந்திருக்கிறது. திராவிட இயக்கமும் பொதுவுடைமை இயக்கமும் தமிழக மண்ணில் வேரூன்றச் செய்துள்ள மதச்சார்பின்மை, சுயமரியாதை, பகுத்தறிவுச் சிந்தனை ஆகியவற்றால் உருவான மக்களின் மனநிலையிலிருந்தே அந்தத் துணிவு பிறந்திருக்கிறது என்றால் அது மிகையல்ல.

அகில இந்திய அளவிலும் கூட பாஜக-வின் மதவாதத் திட்டங்களுக்கு இரையாகாமல் பெரும்பாலான மக்கள் தங்கள் வயிற்றுப்பாட்டு அடிப்படை யிலேயே அவரவர் சார்ந்துள்ள கட்சிகளின் வேண்டுகோள்படியே, வாக்குச் செலுத்தினார்கள். இது ஒரு முக்கியமான பண்பாட்டு உளவியல் வெளிப்பாடு. இதைச் சொல்வதால், மக்கள் முற்றிலுமாக மத, சாதி உணர்வுகளிலிருந்து விடுபட்டுவிட்டார்கள் என்றாகிவிடாது. கணிசமான மக்கள் அந்த உணர்வு களின் அடிப்படையில்தான்  பாஜக வகையறாக்களை ஆதரிக்கிறார்கள். இதை ஊதி ஊதிப் பெரிதாக்குகிற செயல்திட்டத்துடன்தான் பாஜக தனது காய்களை நகர்த்துகிறது.

செங்கொடிச் செயல்பாடு
தமிழகத்தின் தஞ்சை மண்ணில் அரை நூற்றாண்டுக்கு முன் இருந்த நிலைமை என்ன? அடிமைகளாக நடத்தப்பட்ட விவசாயத் தொழிலாளிகளான தலித் மக்கள் தோளில் துண்டு அணிய முடியாது, காலில் செருப்பணிந்து மேட்டுத் தெருக்களில் நடக்க முடியாது, ஆண்டைகளை சாமி சாமியென்றே விளிக்க வேண்டும், எதிர்ப்புக் குரல் எழுப்புவோருக்கு சாணிப்பால்-சாட்டையடி. இன்று இந்த நிலைமை பெரிதும் மாறிவிட்டிருக்கிறது. மேட்டுத் தெருக்களில் ஒரு தலித் தலைநிமிர்ந்து நடக்க முடிந்ததில் செங்கொடி இயக்கத்தின் நீண்ட போராட்டத்திற்கு மிக முக்கியமான பங்களிப்பு உள்ளது. இது வெறும் பிரச்சாரத்தால் மட்டும் வந்ததல்ல, இயக்கத்தின் நீண்ட நெடும் போராட்டங்களாலும் தியாகங்களாலும் விளைந்த விளைச்சல் இது.

இடதுசாரிகளின் ஆட்சி நடைபெறுகிற மேற்கு வங்கம், திரிபுரா ஆகிய மாநிலங்களிலும் கம்யூனிஸ்ட்டுகள் முக்கிய அரசியல் சக்தியாக உள்ள கேரளத்திலும் சாதியம், மதவாதம் முதலிய பிற்போக்குத்தனங்கள் பெருமளவுக்குப் பின்தங்கிவிட்டிருக்கின்றன என்பதும் காணத்தக்கது. இதற்கு முக்கியக் காரணம் இந்த மாநிலங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்ட நிலச்சீர்திருத்த (நில விநியோக) நடவடிக்கைகள். இந்திய அரசமைப்பு சாசன சட்டங்களுக்கு உட்பட்டே செயல்பட வேண்டிய சூழலில் அந்த மாநிலங்களின் இடதுசாரி அரசுகள் இதைச் செய்ய முடிந்திருப்பது சாதாரணமானதல்ல.
பெண் விடுதலை, குடும்ப ஜனநாயகம், அனைவருக்கும் கல்வி, அனைத்து மொழிகளின் சமத்துவம், வேலை வாய்ப்பு, பொதுத்துறை பாதுகாப்பு எனப் பல்வேறு அம்சங்களில் செங்கொடி இயக்கம் உணர்வுப்பூர்வ மான அக்கறையோடு முழக்கங்களை எழுப்பி முயற்சிகளை மேற்கொள்கிறது. பண்பாட்டு உளவியல் நோக்கில் இவை முக்கியமான செயல்பாடுகளாகும். மார்க்சிஸ்ட் கட்சி நெறிப்படுத்தும் இயக்கம் என்ற ஒன்றை மேற்கொண்டு, முன்னணி ஊழியர்கள் தமது இல்லங்களில் காதணி விழா, பூப்புனிதவிழா போன்றவற்றைத் தவிர்ப்பதற்கான முயற்சிகளில் ஈடுபடுமாறு அழுத்தமான வேண்டுகோளை விடுத்தது. கம்யூனிஸ்ட் குடும்பங்களின் சாதி, மத வேலிகளைத் தாண்டிய காதல் திருமணங்கள் மனமுவந்து வரவேற்கப்படுகிற இயல்பான ஒரு நிகழ்வு.

மொத்தத்தில்
பண்பாட்டு உளவியல் வளர்ச்சியில் பல்வேறு அமைப்புகள், இயக்கங்கள் நிகழ்வுகள் பங்காற்றுகின்றன. ஆயினும், அரசியல் களத்தில் இயங்குகிற கட்சிகளின் பங்களிப்பு இதில் முக்கியமானதாகும். இதில் ஏற்பட்டிருக்கிற முன்னேற்றம், பின்னடைவு இரண்டிலுமே அரசியல் கட்சிகளுக்குப் பங்குண்டு. பிரச்சனைகளின்போது மக்கள் புலம்பிக் கொண்டிராமல் வீதிக்கு வந்து போராடுவது, அதிகாரிகளைத்  தட்டிக்கேட்பது, தங்களது சொந்த நம்பிக்கைகளையும் அரசியலையும் பிரித்துப் பார்ப்பது முதலிய ஆரோக்கிய மான வளர்ச்சிப் போக்குகள் கட்சிகள் இல்லாமல் ஏற்பட்டுவிடவில்லை. அதேபோல் முழுமையான ஜனநாயகம் மலர்வதில், அரசியல் உணர்வு வளர்வதில், பல்வேறு பிற்போக்குத்தனங்கள் மறைவதில் நீடிக்கிற தேக்க நிலைமையிலும் கட்சிகளுக்குப் பொறுப்பு உண்டு. எந்தக் கட்சிகள் எந்த அம்சத்தில் கூடுதல் பங்களிப்பைச்  செய்கின்றன என்பதையும் எந்தக் கட்சிகள் பண்பாட்டு உளவியலின் முற்போக்கான வளர்ச்சிக்காக நிற்கின்றன என்பதையும் உங்கள் சொந்த ஆய்வுக்கும் முடிவுக்கும் விடுகிறேன்.

-(சென்னை லயோலா கல்லூரி
– பண்பாடு மக்கள் தொடர்பகம் நடத்திய
சாதி-மதம்-சினிமா-அரசியல்” கருத்தரங்கில்
நிகழ்த்திய உரை)