மதவாதத்திற்கு எதிராக மக்கள் திரட்டல்:

தமிழகத்தில் மதவாத அலை வேகமாக வீசுகிறது. அனைத்து மாவட்டங்களிலும் ஆர்எஸ்எஸ் உள்ளிட்ட சங் பரிவாரத்தின் செயல்பாடுகள் தீவிரமாகியுள்ளன. மதவாதத்தை எதிர்த்து மக்களை அணிதிரட்டும் கடமை முதன்மையான முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக மாறியுள்ளது. இதையொட்டி வகுப்புவாதத்தை வீழ்த்துவதற்கு ஏற்ற நடைமுறைகள் தேவைப்படுகிறது.

மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் 21வது அகில இந்திய மாநாட்டு நகல் அரசியல் தீர்மானத்தில் வகுப்புவாதத்தை எதிர்கொள்ளும் வழிமுறைகள் பற்றி விவரிக்கிறபோது “வகுப்புவாதத்தை எதிர்த்து மிக விரிவான ஒன்றுபட்ட இயக்கம் கட்டுவதற்கு கூட்டு மேடைகள் அவசியமானது” (2.34) எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது. இந்தப் பின்னணியில் உரிய நடைமுறைகளை உருவாக்க வேண்டும்.

அரசியல் தளம் மட்டும் போதுமானதா?

கடந்த முறை வாஜ்பாய் அரசாங்கம் இருந்தபோதும் சங் பரிவார நடவடிக்கைளை எதிர்த்து மதச்சார்பற்ற சக்திகள் ஆவேசமாக திரண்டெழுந்தனர். அது வரவேற்கத்தக்கதாக, வரலாற்றில் போற்றத் தகுந்த நிகழ்வாக அமைந்தது. ஆனால் சமுகத்தை மதச்சார்பற்ற உணர்வுகள் தழைத்து, அந்த உணர்வுகள் வேரூன்றிய சமுகமாக இந்திய சமுகத்தை மாற்ற வேண்டுமென்ற இலட்சியம் ஈடேறவில்லை. அதனால்தான், மீண்டும் சங்பரிவாரங்கள் சமூக உணர்வை கைப்பற்றுவதில் முன்னேறி வருகின்றனர். உதாரணமாக, மாதொரு பாகன் நாவல் பிரச்னையில் அந்தப் பகுதி மக்கள் சிலரிடம் கருத்து கேட்டு ஒரு தின இதழ் செய்தி வெளியிட்டிருந்தது. எழுத்தாளர் பெருமாள் முருகன் தங்களது சமுக வரலாற்றுப் பாரம்பரியத்தை இழிவுபடுத்திவிட்டதாக அவர்களை பேட்டி கண்ட சிலர் கருத்து தெரிவித்திருந்தனர். பாரம்பரியம் பற்றி பிற்போக்கான கருத்துக்கள், சாதிப் பெருமை என்ற வகையில் நீடிக்கிற இந்த மனப்பாங்கு சங் பரிவாரங்களுக்கு பெரிய வாய்ப்பாக அமைந்துள்ளது. அவர்கள் கருத்துரிமையை பறிப்பதில் வெற்றி கண்டது மட்டுமல்லாது ஒரு பகுதியினரை தங்களுக்கு ஆதரவாகத் திரட்டிடவும் அவர்களால் முடிந்துள்ளது.

மதச்சார்பற்ற சமூக நடவடிக்கைகள் தொடர்ச்சியாக நடத்துவதில் மதச்சார்பற்ற சக்திகளின் தோல்வியையும் இது காட்டுகிறது. உள்ளூர் மட்டத்தில் முற்போக்கான, மதச்சார்பற்ற உணர்வை வலுப்படுத்திட தொடர்ந்து செயல்படும் உள்ளூர் சமூகங்களை உருவாக்க வேண்டுமென வரலாற்றுப் பேராசிரியர் கே.என்.பணிக்கர் வலியுறுத்தி வந்தார். இரவு பள்ளிகள், படிப்பகங்கள் என பல வடிவங்களை மேற்கொண்டு உள்ளூர் மட்டத்தில் உணர்வு மாற்றத்திற்கான முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வலியுறுத்தினார்.

தற்போது வடிவங்களை மேலிருந்து வழி காட்டுவதற்கு பதிலாக கிராமம், நகர வார்டு மட்டத்தில் உள்ள மதச்சார்பற்ற சக்திகள் ஒன்று கூடி விவாதித்து வடிவங்களை உள்ளூர் நிலை மைகளுக்கு ஏற்ப முடிவு செய்து முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டும். இதில் குறிப்பாக இடதுசாரி சக்திகள் முன்முயற்சி எடுக்க வேண்டிய அவசியம் உள்ளது.

ஆனால் இன்னமும் உள்ளூர் அளவில் மக்கள் உணர்வை மாற்றிட உள்ளூர் மட்டத்தில் வினையாற்றிட வேண்டும் என்ற சிந்தனை வரவில்லை. அடையாளப்பூர்வமான எதிர்ப்புக்கள் ஆர்பாட்டங்கள் அறிக்கைகள் எழுத்துக்கள் என்கிற எண்ணவோட்டத்தை மாற்ற இயலாத நிலை உள்ளது. ஒரு சிலர் கூடி ஒரு அடையாளப்பூர்வமாக எதிர்ப்பு அல்லது மக்களோடு ஒட்டாத சிறப்பு கருத்தரங்கங்கள், மாநாடுகள், பேரணிகள் நடத்தி ஊடகங்களின் தலைப்புக்களில் இடம் பெற்றுவிட்டால் வகுப்புவாதத்தை முறியடித்துவிடலாம் என்ற கருத்து நீடித்து வருகிறது. இதனால்தான், மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் நகல் அரசியல் தீர்மானம் ஆர்.எஸ்.எஸ்., பி.ஜே.பி. கூட்டினை அரசியல் தளத்தில் மட்டுமல்லாது “சமூக, கலாச்சார, கல்வித் துறைகளில் எதிர்த்திட சரியான உத்திகளை உருவாக்கிட வலியுறுத்தியுள்ளது.”

கூட்டு மேடையும் கம்யூனிஸ்ட்டுகளும்

வகுப்புவாத கூட்டு மேடை உருவாக்குவதும் அதில் கம்யூனிஸ்டுகள் தீவிரமாக செயல்படுவதும் அவசியமானது. ஆனால் மத நம்பிக்கை, இதர முதலாளித்துவ சித்தாந்தங்கள் பற்றிய சரியான பார்வை இல்லையெனில் இம்முயற்சி தனது இலக்கை எட்டுவது சிரமம்.

“மதம் குறித்த தொழிலாளி வர்க்கக் கட்சியின் பார்வை” என்ற கட்டுரையில் கம்யூனிஸ்ட் அணுகுமுறை குறித்து லெனின் விளக்குகிறார். “விஞ்ஞான சோசலிசம் அமைப்பதை அடிப்படையாகக் கொண்ட மார்க்சிய உலகக் கண்ணோட்டம் கொண்டது… கம்யூனிஸ்ட் கட்சி” என்று துவங்குகிறார் லெனின்.

சோஷலிச சமூகம் அமைகிறபோது மதத்தை தடைசெய்ய வேண்டும் என்று டூரிங் கருத்து தெரிவித்தபோது அதனை ஏங்கெல்ஸ் கடுமையாக எதிர்த்தார். அதைக் குறிப்பிட்ட லெனின் இதுபோன்ற கோரிக்கைகள் எத்தகைய பாதிப்புக்களை ஏற்படுத்தும் என்று எழுதுகிறார். நேரடியாக மதத்திற்கு எதிரான கோரிக்கைகள் அரசியல் ரீதியான வித்தியாசங்களை மறைத்துவிட்டு மதரீதியான வித்தியாசங்களை முக்கியமானதாக மாற்றுகின்றன: “தொழிலாளி வர்க்கத்தின் ஒரு பகுதியினரின் கவனத்தை திசை திருப்புகிறது. இது, தொழிலாளி வர்க்கக் கடமையிலிருந்தும் புரட்சிகர போராட்டத்திலிருந்து தடம்புரள வைக்கிறது……”

அதேநேரத்தில் மதம் என்பது தனிநபரின் நம்பிக்கை அதில் தலையிடக்கூடாது என்ற கருத்தைப் பற்றியும் சரியான புரிதல் வேண்டும் என்கிறார் லெனின். கம்யூனிஸ்ட் இதனை கூறும்போது ஆளுகிற அரசு மதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு இயங்கிடக் கூடாது; அந்த அரசு மதத்தை தனிநபரிடம் விட்டுவிட வேண்டும் என்று அரசை வலியுறுத்துகின்றனர். ஆனால் இதன் அர்த்தம் மதத்தின் பெயரால் எது நடந்தாலும் மூட, பிற்போக்கு நம்பிக்கை அடிப்படையில் எது நடந்தாலும் பொறுத்துக் கொண்டு வேடிக்கை பார்க்க வேண்டுமென்பதில்லை. கட்சிக்குள் மார்க்சிய தத்துவார்த்தக் கண்ணோட்டமான இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதம் ஆழமாக வேரூன்ற வேண்டும். மக்களிடமும், உழைக்கும் மக்களிடமும் அறிவியல் கண்ணோட்டம் வலுப்பட கம்யூனிஸ்ட் இயக்கங்கள் பாடுபட வேண்டும். அத்துடன் வலுவான வர்க்கப் போராட்டம் உள்ளூர் மட்டத்தில் தீவிரமாக வேண்டும்.

மத எதிர்ப்புப் பிரச்சாரம் தீவிரப்படுத்த வேண்டும் என்ற கருத்தினைப் பற்றி எழுதுகிறபோது லெனின் அழுத்தமாக குறிப்பிடும் கருத்துக்கள் இன்றும் பொருந்துகின்றன. ஆயிரக்கணக்கான புத்தகங்கள் எழுதினாலும் மக்கள் மனங்களிலிருந்து மதம் அகன்றுவிடாது என்கிறார் லெனின். ஏனென்றால், அந்த மக்கள் முதலாளித்துவ உழைப்புச் சுரண்டலால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள்: அவர்கள் கண்மூடித்தனமான முதலாளித்துவ அழிவுச் சக்திகளின் பிடியில் இருக்கிறார்கள்.

மூலதனத்தின் அதிகாரத்திற்கு எதிராக அனைத்து வடிவங்களிலும், உணர்வுப்பூர்வமாக, திட்டமிட்டவாறு, அமைப்பு ரீதியாக ஒன்றுபட்டுப் போராடும் மக்கள்தான் மதத்தின் அடிப்படைக்கு எதிராகவும் போராடக் கற்றுக் கொள்வார்கள்.

மத விமர்சனம் செய்யலாமா?

அதேநேரத்தில் மற்றொன்றையும் லெனின் குறிப்பிடுகிறார்.

மதத்தை விமர்சிக்கும் புத்தகங்கள் தேவையற்றது அல்லது தீமையானது என்ற முடிவுக்கு வரலாமா? பெரியார், அம்பேத்கர் உள்ளிட்டு பலரது மத விமர்சன நூல்களை புறக்கணிக்க வேண்டுமா? இதனை வலுவாக மறுக்கிறார் லெனின்… இல்லை, நிச்சயமாக இல்லை. (கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின்) அடிப்படையான கடமை, சுரண்டல்காரர்களை எதிர்த்து சுரண்டலுக்கு ஆளான மக்களின் வர்க்கப் போராட்டத்தை வலுப்படுத்துவது. ‘இந்தக் கடமைக்கு உட்பட்டுத்தான் அதன் பகுத்தறிவுப் பிரச்சாரம் அமைய வேண்டும்.’ என்று விளக்குகிறார் லெனின்.

சுரண்டலுக்கு எதிரான போராட்டம் இல்லையெனில் மத அடிப்படையில் எழும் பிற்போக்குத்தனத்தையும் வகுப்புவாதத்தையும் முறியடிக்க முடியாது. பெரியார், அம்பேத்கர் சிந்தனைகளில் உள்ள மத விமர்சனங்கள் மிகுந்த சக்தி வாய்ந்த வாதங்கள். கம்யூனிஸ்ட்கள் அவற்றை தங்கள் வயமாக்கிக் கொண்டு வர்க்கத் திரட்டலுக்கு பொருத்தமாக மக்களை வெறும் நம்பிக்கை என்கிற இருட்டிலிருந்து வெளிக் கொணர்ந்து வர்க்கப் போராட்டத்திற்கு பயன்படுத்த முடியும். ஆனால் சில நேரங்களில் அவை மட்டுமே பிரதானமாக முனவைத்து வர்க்கப் போராட்ட நடைமுறையை பின்னுக்குத் தள்ளுவது தவறானது.

ஒரு ஆர்ப்பாட்டம் நடக்கிறது. தொழிலாளர்கள் திரண்டு இருக்கின்ற அந்த கூட்டத்தில் ஒரு கம்யூனிஸ்ட் கோரிக்கைகளை விளக்கிப் பேசுகின்றார். கம்யூனிஸ்ட் என்பதால் சில தொழிலாளர்கள், குறிப்பாக கடவுள் நம்பிக்கையில் தீவிரமாக இருக்கும் தொழிலாளர்கள், இவரது கருத்துக்களில் ஒன்றிணைவதில் தயக்கம் காட்டலாம் என்று அவருக்குத் தோன்றுகிறது. அந்த சமயத்தில் உங்களுக்கு உங்கள் மதத்தின் மீது நம்பிக்கை இருப்பது போன்று நான் சோஷலிச மதத்தின் மீது நம்பிக்கை கொண்டவன் என்று பேச்சைத் துவங்குகிறார். இவ்வாறு பேசிய அவர் மீது கட்சி நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டுமா? கூடாது என்கிறார் லெனின். மக்களை கிளர்ந்தெழச் செய்வதற்கும் அவர்களுக்கு முதலாளித்துவ சுரண்டல் பற்றிய போதனை செய்வதற்கும் இதுபோன்று மத நம்பிக்கையை மதிக்கிற வகையில் கருத்துக்கள் கூறுவது தவறாகாது என்கிறார் லெனின். அதேசமயத்தில் கட்சியின் நிலைப்பாடாக சோசலிசமும் ஒரு மதம்தான் என்கிற முடிவிற்கு செல்வது தவறானது; கண்டனத்திற்குரியது என்கிறார், லெனின்.

இந்த லெனினிய வழிகாட்டுதலை இன்றைய நிலைக்குப் பொருத்திப் பார்த்து, வகுப்புவாத எதிர்ப்பிற்கும், வர்க்கங்களைத் திரட்டுவதற்கும் சில நடைமுறைகளை உருவாக்கி அவற்றைப் பின்பற்றிடலாம்.

மத நம்பிக்கையாளர்களும், நாத்திகர்களும் ஓரணியில்…

அனைத்து மதங்களும் மனித நேயத்தை வெளிப்படுத்துகிற உணர்வுகளையும் சிந்தனைகளையும் கொண்டுள்ளது. அந்த மனிதநேய கருத்துக்களை வகுப்புவாதத்தை மத நம்பிக்கையாளர்களிடமிருந்து பிரித்து, தனிமைப்படுத்திட பயன்படுத்தலாம். விஸ்வ ஹிந்து பரிஷத்தின் கொள்கை பரப்புச் செயலாளர் போன்று செயல்படுகிற காஞ்சி சங்கராச்சாரியார் பேசுகிற கருத்துக்கள் அனைத்தும் இந்து மதத்தின் கருத்துக்கள் அல்ல. இதனை ஆதாரப்பூர்வமாக, ஆணித்தரமாக வாதிட்டு இந்து மத நம்பிக்கை கொண்டோரை அணிதிரட்டலாம். காந்தியும் இந்துதான் அவருடைய கருத்துக்களும் காஞ்சி சங்கராச்சாரியாரின் கருத்துக்களும் ஒன்றல்ல என்று நிச்சயமாக வாதிட முடியும்.

பல பிரிவுகள் கொண்ட பௌத்த மதத்தில், அதன் கருத்துக்களை எல்லாரும் ஒரே மாதிரி பேசுவதில்லை. அஹிம்சை போதிக்கும் மதம் என்று அறியப்படுகிற பௌத்தம் இலங்கையிலும், இதர தென்கிழக்கு நாடுகளிலும் பெரும் வன்முறை கட்டவிழ்க்கப் பயன்படுத்தப்பட்டது. அதேபோன்று, இன்று இந்தியாவில் சங் பரிவாரம் பேசும் பல இந்துத்துவக் கருத்துக்கள் இந்து மதக் கருத்துக்கள் என்று எடுத்துக் கொள்ள இயலாது. எனவே ஆளுகிற கூட்டங்கள் தங்களது அரசியல் அதிகாரத்தை நிலை நிறுத்துவதற்கும், உழைப்புச் சுரண்டலை தடையின்றி தொடரவும் பயன்படும் கருவியாக மதம் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

ஆக இரண்டு நிலைகளில் மதம் செயல்படுகிறது. ஒருபுறம் சுரண்டல் கருவியாக அது பயன்படுகிறது மற்றொரு வகையில், மார்க்ஸ் கூறியவாறு, அடக்கி ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் பெருமூச்சாகவும் இயங்குகிறது. அனைத்து மதங்களும் மனிதநேயக் கருத்துக்களையும் கொண்டிருக்கின்றன. அதே ஆளும் வர்க்கங்களின் தேவைக்கேற்ப உழைக்கும் மக்களை அடக்கி ஒடுக்குவதற்கு ஏற்றவாறு மதக் கருத்துக் கள் ஏராளமான இடைச் செருகல்கள் கொண்ட கலவையாகவும் உருமாற்றம் பெற்று வருகின்றன.

முரண்பாடாகத் தெரிந்தாலும், வகுப்புவாத எதிர்ப்பு திரட்டலில் மத நம்பிக்கையாளர்களும், பகுத்தறிவாளர்கள் என்று அறியப்படுகிற நாத்திகர்களும் அங்கம் வகிக்க வேண்டும். ஏனெனில் மதவாதம் அறிவுபூர்வமான சிந்தனைக்கும் உண்மையான மனிதநேய, மத சிந்தனைக்கும் எதிரானது. இவர்களோடு, வகுப்புவாதத்தை எதிர்க்கும் தனிநபர்களின், மதச்சார்பற்ற அமைப்புகள் கொண்ட விரிவான மேடை எழுவது அவசியம். இது அனைத்திந்திய, மாநில மட்டத்தில் மட்டுமல்லாது பகுதி சார்ந்தும் அத்தகைய மக்களின் மேடைகள் எழ வேண்டும். உள்ளூர் அளவில் மிக மிக விரிவான உள்ளூர் மதச்சார்பற்ற சமூகங்கள் பணியாற்றும் சங்கம மாக இந்த மேடைகள் உருவாக வேண்டும்.

அறிவியல் ஒரு கருவியாக…

மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் 21வது அகில இந்திய மாநாட்டு நகல் அரசியல் தீர்மானத்தில் வகுப்பு வாதத்தை எதிர்கொள்ளும் வழிமுறைகள் பற்றி விளக்கப்பட்டுள்ளது. அதில் ஒரு வழிகாட்டுதல் வருமாறு:

“தொழிலாளி வர்க்கத்தினரிடம் மதச்சார்பற்ற, அறிவியல்பூர்வமான உணர்வுகளை ஏற்படுத்தும் வகையில் பிரச்சாரம் மேற்கொள்ள வேண்டும். இதற்கான சமூக பண்பாட்டு நடவடிக்கைகளை நடத்துவதில் முக்கிய கவனம் செலுத்த வேண்டும். கட்சியும், தொழிற்சங்கங்களும் குடியிருப்புப் பகுதிகளில் இவற்றை மேற்கொள்ள வேண்டும்.(2.35)”

மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் 21வது அகில இந்திய மாநாட்டு நகல் அரசியல் தீர்மானத்தில் வகுப்பு வாதத்தை எதிர்கொள்ளும் வழிமுறைகளில் ஒரு வழிகாட்டுதல் குறிப்பிடப்படுகிறது.

“தீமைகளை விளைவிக்கும் சாதிய, மூட நம்பிக்கைகள் சார்ந்த விழுமியங்களை முறியடிக்கும் விதத்தில் பண்பாட்டு சமூக நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். இந்த நோக்கத்துடன் மக்கள் அறிவியல் இயக்க செயல்பாடுகளை ஒருங்கிணைக்க வேண்டும் (2.35).”

மதவாத உணர்வுகளை அகற்றுவதற்கு அறிவியல் மனப்பான்மை வளர வேண்டும். இது மதச்சார்பற்ற சக்திகள் செய்திட வேண்டிய முக்கிய கடமை. இயற்கையின் இயக்கத்திற்கு பின்னால் ஆட்டுவிக்கும் சக்தியாக இருப்பது சர்வ வல்லமை கொண்ட கடவுள் என்ற கருத்தியல் நீடிக்கும் வரை மத அடிப்படையில் மக்களைத் திரட்டும் வாய்ப்பும், வகுப்புவாதம் வளரும் வாய்ப்பும் நீடிக்கும். இயற்கையின் இயக்கம், பிரபஞ்ச இயக்கம் குறித்து இதுவரை அறிவியல் வந்தடைந்திருக்கிற முடிவுகளை சாதாரண மனிதர்களும் புரிந்து உள்வாங்கிடும் நிலை ஏற்பட வேண்டும்.

கம்யூனிஸ்ட்கள் எப்போதுமே இதில் அக்கறை காட்டி வந்தனர். சிங்காரவேலர் வாழ்நாள் முழுவதும் அறிவியலை பரப்புவதையே அன்றாடப் பணியாகக் கொண்டிருந்தார். பிரபஞ்சம் பற்றி அன்று வரை கண்டறியப்பட்ட அறிவியல் விவரங்களை அவர் தொடர்ந்து எழுதி வந்தார். தமிழ்நாட்டில் எழுந்த பகுத்தறிவுவாதம் அறிவியலை கருவியாகக் கொண்டு மத மற்றும் மூட நம்பிக்கைகளை அகற்றும் உத்தியைக் கையாளவில்லை. பெரியார் அவ்வப்போது அறிவியலை பேசினாலும் பகுத்தறிவு இயக்கம் பொதுவாக கடவுள் நம்பிக்கை மீதான நேரடித் தாக்குதலாகவே இருந்தது. நம்பிக்கை உணர்வுக்கு மாற்றாக அறிவியல் உணர்வை ஏற்படுத்தும் கடமையில் ஓரளவிற்கு மட்டுமே அவர்கள் பயணித்தார்கள். இது அந்த இயக்கத்தின் முக்கிய குறைபாடாக அமைந்தது. இந்த வரலாற்று படிப்பினையை உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும். இன்றைய வகுப்புவாதம் இறுகிப்போன மதப் பிடிமானத்தின் அடித்தளத்தில் கட்டப்படுகிறது. அதன் வேர்களை அறுத்தெறிய அறிவியல் என்ற போர்வாள் பொருத்தமானது. சமூகத்தை மதத்தின் பிடியிலிருந்து விடுபடச் செய்து மத நம்பிக்கை என்பது தனிநபர் உலகத்தில் மட்டும் இருக்கும் நிலை அதிக பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது. சமூகம் என்று வருகிறபோது அது மதச்சார்பின்மை வழி இயங்கிட வேண்டும். ஒவ்வொருவர் சிந்தனையிலும் அறிவியல் ஞானம் வேரூன்ற செய்திட்டால் இத்தகு மதச்சார்பின்மை சூழல் உருவாகும். உள்ளூர் அளவில் மக்களோடு நெருங்கி அறிவியலைப் பரப்பும் பணியை மதச்சார்பற்ற இயக்கங்கள் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

வாழ்வாதாரத் தாக்குதலை எதர்த்து உள்ளூர் சமூகங்கள்

நரேந்திர மோடியின் ஆட்சி இயற்கை வளங்களை அந்நிய மற்றும் இந்திய கார்ப்பரேட் கம்பெனிகளுக்கு தாரை வார்க்கும் கொள்கைகளை கடைப்பிடித்து வருகின்றது. இதனை எதிர்த்து பொதுவான போராட்டங்கள் நடத்துவது ஒருபுறம் இருந்தாலும், மறுபுறம் அந்த வளங்களை சார்ந்து வாழும் உள்ளூர் சமூகங்களை அந்த வளங்களை பாதுகாக்கும் மனிதக் கோட்டைகளாகவே மாற்றுவது அவசியம். உதாரணமாக, தற்போது கடலோர மேலாண்மை சட்டத்தின் மூலம் மீனவ சமுதாயங்களை அவர்களது மீன்பிடி வாழ்வாதாரத்திலிருந்து விரட்டியடித்து கடலோரப் பகுதிகளை கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் கொள்ளை லாபம் பெற வாய்ப்பு வசதிகளை மோடி அரசு ஏற்படுத்தி வருகிறது. இதற்கு மீனவர்கள் மத்தியில் எதிர்ப்பு இருந்தாலும் வீச்சாக, அரசின் நடவடிக்கையை தடுத்து நிறுத்தும் வகையில் இன்னும் எழவில்லை. எனவே, மீனவர்கள் ஒன்றிணைந்த மக்கள் இயக்கத்தை உள்ளூர் மீனவர் சார்ந்து எழுப்ப முயற்சிகள் மேற்கொள்ள வேண்டும். வாழ்வாதாரத்திற்கு ஏற்பட்ட ஆபத்தை உணரச் செய்வதோடு அறிவியல் சார்ந்து மீன்பிடி தொழில், மீன் வளத்தை மேம்படுத்துதல் போன்ற பரிமாணங்களிலும் அந்த உள்ளூர் சமூக செயல்பாடு அமையும் வகையில் முயற்சிக்க வேண்டும். உழைக்கும் மீனவ மக்கள், அறிவியலாளர்கள், மக்கள் இயக்க ஊழியர்கள் என்ற பன்முனை கூட்டு நடவடிக்கைகள் அரசாங்க நடவடிக்ககைளை தடுத்து நிறுத்திடும். அது மட்டுமல்லாது மதச்சார்பற்ற அறிவியல் சிந்தனை சார்ந்த சமூகங்கள் உருவாகவும், வகுப்புவாதத்தைத் தடுக்கும் நிலையும் ஏற்படும்.

இதுபோன்று நீர், நிலம், கனிம வளங்கள் போன்றவற்றை அபகரிக்கும் முயற்சிகளிலும்   இதுபோன்ற உள்ளூர் மதச்சார்பற்ற சமூகங்களை கட்டியமைக்கும் நோக்கோடு முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். பகுதி வாரியாக மக்கள் திரட்டல், தொடர்ச்சியான உள்ளூர் சார்ந்த, வாழ்வாதாரப் பாதுகாப்பினையொட்டிய அறிவியல், மதச்சார்பற்ற நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். இவையெல்லாம் வகுப்புவாதத்தை முறியடிக்க உறுதியான பாதையாக அமையும்.

பாசிச, கார்ப்பரேட் முதலாளித்துவத்தை நோக்கி…

இந்திய கார்ப்பரேட் முதலாளித்துவம், மோடி தலைமையில் அதிகாரத்திற்கு வந்துள்ள சங் பரிவாரங்களை மிகுந்த நேசத்துடன் அரவணைத்துக் கொண்டுள்ளது. சில அமைச்சர்களின் வகுப்புவாதப் பேச்சுக்கள் கார்ப்பரேட் வட்டாரத்தில் முணுமுணுப்பை ஏற்படுத்தினாலும் மோடி அதிகாரத்தில் இருப்பதை தங்களது மூலதன வளர்ச்சிக்கு கிடைத்த பெரும் வாய்ப்பாகவே பார்க்கின்றனர். கடந்த காலத்தில் மூலதன வளர்ச்சிக்காக காங்கிரஸ் கூட்டணி அரசு செயல்பட்டபோது மக்கள் மத்தியில் கடும் அதிருப்தி ஏற்பட்டது. ஆனால் தற்போது அந்த அதிருப்தியை மத, சாதிப் பிளவுகளாக திருப்பிவிடும் பணியை சங் பரிவாரங்கள் செய்து வருகின்றன. இதனால் உலகமய பொருளாதாரக் கொள்கைகள் வெகு வேகமாக அமலாகி, மக்கள் வாழ்வாதாரம் இழக்கும் நிலை வருகிறபோது, முதலாளித்துவ எதிர்ப்பு போராட்டப் பாதையை மக்கள் தேர்ந்தெடுத்துவிடாமல் தடுக்க சங் பரிவாரத்திற்கு இருக்கும் ஆயுதம் இந்துத்துவா. இந்துமத பிடிமானத்தையும், வெறியையும் ஏற்படுத்தி இந்து ராஷ்டிரம் (இந்து ராஜ்யம்) என்ற சமூக மாற்றை முன்வைத்து திசை திருப்புகின்றனர். இதற்கு மதவாதத்தை மட்டுமல்லாது சாதியத்தையும் பயன்படுத்துகின்றனர். இது கார்ப்பரேட் சக்திகளுக்கு பேருதவியாக உள்ளது. எனவே ஆர்.எஸ்.எஸ். உள்ளிட்ட சங் பரிவாரம் முன்வைக்கும் இந்துராஷ்டிரம் என்ற அவர்களது இலட்சிய சமுதாயம் உண்மையில் உழைக்கும் மக்கள் குரூரமாக சுரண்டப்படும் ஏகபோக கார்ப்பரேட் முதலாளித்துவம்தான். இதில் புதிய அம்சம் என்னவென்றால், மக்கள் தங்களது அதிருப்தியை வெளிக்காட்டவும் கூட வழியில்லாமல், ஜனநாயக உரிமைகள் பறிக்கப்பட்ட பாசிசத் தன்மை கொண்ட ஆட்சியாக அது செயல்படும்.

இன்றே அதற்கான அறிகுறிகள் தென்படுகின்றன. ஜனநாயக ரீதியில் பாராளுமன்றத்தில் விவாதம் செய்யாமல் அவசரச் சட்டங்களை கொண்டுவந்து தாங்கள் நினைத்ததை சாதிப்பது, மாதொருபாகன் நாவல் பிரச்சனையில் கொடூரமாக கருத்துரிமை எழுத்துரிமையை பறித்தது போன்ற பல நிகழ்வுகள் தொடர்கின்றன. இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் ‘மதச்சார்பற்ற’, ‘சோசலிச’ சொற்றொடரை நீக்க விவாதம் நடத்திட வலியுறுத்தி, ஊடக மேடைகளில் விவாதமும் நடத்துகிறார்கள். இது ஜனநாயக வேடம் தரித்து, மதவெறி முகாமிற்கு ஆள் சேர்க்கும் உத்தி. இந்திய விடுதலையின்போது இந்தியா மதச்சார்பற்ற நாடாக இருக்க வேண்டுமென்பது மக்கள் முடிவுக்கு விடப்பட்டு, முடிவுக்கு வந்த ஒரு பிரச்சனை. மீண்டும் விவாதம் மூலமாக மக்களை இரு கூறாகப் பிரிக்க முயல்கின்றனர். ஊசலாட்டம் கொண்டோரை மனமாற்றம் செய்யும் உத்தியாக ‘விவாதம்’ என்பதை அவர்கள் பயன்படுத்துகின்றனர்.

எனவே இந்துராஷ்டிரம் என்று அவர்கள் சொல்லும் இலட்சிய சமுதாயம் பழைய இந்து சநாதன நால் வருண சமூகத்திற்கு மீண்டும் திரும்புவதாக அமையாது. ஆனால், அதைவிட கொடுமையான முறையில் தலித், ஆதிவாசிகள், பெண்கள் உள்ளிட்ட உழைக்கும் வர்க்கங்களை ஒடுக்குமுறைக்கு உள்ளாக்குகிற – கார்ப்பரேட் மூலதன அதிகாரம் கொடி கட்டிப் பறக்கிற – நவீன சமூக கொடூரம் அது. எனவே சரியான உத்தியோடு செயல்படுவது அவசரக் கடமை.

சமூக ஒடுக்குமுறை, தீண்டாமை, பெண் சமத்துவம் உள்ளிட்ட பல அம்சங்களில் வலுவான முற்போக்குக் கருத்தாக்கங்கள் கொண்ட உள்ளூர் மதச்சார்பற்ற சமூகங்கள், இன்றைய தேவை. நீண்டகால, தொடர்ச்சியான உள்ளூர் மட்ட செயல்பாடுகள், அந்த செயல்பாடுகளில் ஒவ்வொரு தனிநபர் பங்கேற்பும் உறுதிப்படுகிற சூழல் ஆகியவற்றின் மூலமாகவே அவை உருவாகும். அத்துடன், நீண்டகால நோக்கில் தொழிலாளி வர்க்கம், விவசாய வர்க்கங்கள், நடுத்தர வர்க்கங்கள், அறிவுஜீவிகள் உள்ளிட்ட அணி சேர்க்கை பலமாக உருவாவதும், அது இடது ஜனநாயக அணி யாக பரிணமிக்கவும் அது வழிவகுக்கும்.

வகுப்புவாத அரசியல்!

“மதவெறி மற்றும் பாசிச தன்மை கொண்ட ஆர்.எஸ்.எஸ் தலைமையிலான கூட்டம் வளர்ந்து மத்தியில் ஆட்சிப்பொறுப்புக்கு வந்துள்ளதால் மதச்சார்பின்மை அடித்தளத்திற்கு மிகப்பெரிய அச்சுறுத்தல் ஏற்பட்டுள்ளது. அரசு, நிர்வாகம், கல்வி அமைப்பு, தகவல்தொடர்பு சாதனங்கள் ஆகியவற்றை மதவெறிமயமாக்க திட்டமிட்ட வகையில் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட் டுள்ளன. பெரும்பான்மை மதவெறியின் வளர்ச்சி சிறுபான்மை மதவெறி சக்திகளை வலுப்படுத்தும், மேலும் நாட்டின் ஒற்றுமைக்கு ஆபத்தை விளைவிக்கும். பெரும் முதலாளிகளில் ஒருபகுதியினர் பாஜக மற்றும் அதன் மதவெறி அமைப்புகளுக்கு ஆதரிவளிப்பது நாட்டின் ஜனநாயகம், மதச்சார்பின்மைக்கு தொடர்ச்சி யான ஆபத்தை ஏற்படுத்தும். எனவே, மதச்சார் பின்மை கோட்பாடுகளை தொய்வின்றி செய லாக்க வேண்டுமென்பதற்காக சமரசமற்ற போராட்டத்தை நடத்த நமது கட்சி உறுதி பூண்டுள்ளது”.

2000-ம் ஆண்டில் உருவாக்கப்பட்ட மேம்படுத்தப்பட்ட கட்சித்திட்டம் வகுப்புவாத அபாயம் பற்றியும், அதை எதிர்த்து நடத்த வேண்டிய போராட்டத்தின் அவசியம் பற்றியும் மேற்கண்டவாறு கூறியுள்ளது.

1999-ஆம் ஆண்டிலிருந்து 2004-ஆம் ஆண்டு வரையிலான 5 ஆண்டுகள் வரை பாஜக தலைமையிலான கூட்டணி ஆட்சி மத்தியில் இருந்தது. பாஜக அரசின் நடவடிக்கை பற்றியும், ஆர்.எஸ்.எஸ் பற்றியும் கட்சித்திட்டம் துல்லியமாக மதிப்பீடு செய்துள்ளது. தற்போது அறுதிப் பெரும்பான்மையுடன் மோடி தலைமையில் மத்தியில் பாஜக ஆட்சி அமைந்துள்ளது.

16-வது மக்களவைத் தேர்தலில் பாஜக அதிகாரத்திற்கு வந்தது பற்றி மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மத்தியக்குழு கீழ்க்கண்டவாறு கூறியுள்ளது.

“பாஜக மத்தியில் அதிகாரத்திற்கு வந்திருப்பது இந்திய அரசியலில் வலதுசாரித் திருப்பம் ஏற்பட்டுள்ளதையே எடுத்துக்காட்டு கிறது”.

ஆர்எஸ்எஸ் தலைமையிலான பாஜக அரசு இந்துத்துவா கொள்கையான இந்து ராஷ்டி ராவை உருவாக்கிட முயற்சிப்பதோடு நவீன தாராளமய பொருளாதாரக் கொள்கைகளையும் வேகமாக அமலாக்கி வருகிறது. இதனால்தான் பாஜக ஆட்சிக்கு வந்திருப்பதை ஒரு வலதுசாரி திருப்பமென மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி கூறியிருக்கிறது.

நாடு விடுதலையடைந்த போது இந்தியா-பாகிஸ்தான் பிரிவினையையொட்டி நாடு முழுவதும் இந்து, முஸ்லிம் கலவரத்தை உருவாக்கியதோடு, மகாத்மாகாந்தியின் படுகொலைக்கும் ஆர்எஸ்எஸ் காரணமாக இருந்தது. ஆர்எஸ்எஸ் அமைப்பின் வகுப்புவாத நடவடிக்கைதான் காந்தியின் படுகொலைக்கு காரணமென அன்றைய உள்துறை அமைச்சர் பட்டேல் கூறினார். ஆர்எஸ்எஸ் அமைப்பு தடை செய்யப்பட்டது. இனி அரசியலில் ஈடுபட மாட்டோம் என ஆர்எஸ்எஸ் அமைப்பு உறுதிமொழி அளித்த பிறகே மத்திய அரசு ஆர்எஸ்எஸ் மீதான தடையை 1949-இல் நீக்கியது.

காந்தியின் படுகொலையையொட்டி ஆர்எஸ்எஸ் தடை செய்யப்பட்டதும் இனி அரசியலில் பங்கு பெற மாட்டோம் என ஆர்எஸ்எஸ் வாக்குறுதியளித்த பின்னணியில், தன்னுடைய வகுப்புவாத நடவடிக்கையை தொடர ஒரு அரசியல் பிரிவு வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடு 1951 ஆம் ஆண்டு ஜனசங்கம் என்ற அரசியல் கட்சியை ஆர்எஸ்எஸ் உருவாக்கியது.

1977ம் ஆண்டு ஜனதா கட்சி உருவான போது ஆர்எஸ்எஸ் அதில் இணைந்தது. (ஜனசங்கம், முன்னாள் சோசலிஸ்டுகள், ஸ்தாபன காங்கிரஸ் இணைந்து ஜனதா கட்சி உருவாக்கப்பட்டது). ஜனதா கட்சி உடைந்து அதிலிருந்து வெளியேறி பாரதிய ஜனதாகட்சியை ஆர்எஸ்எஸ் உருவாக்கியது. ஜனதா கட்சியிலிருந்து போது மற்ற கட்சிகளைச் சார்ந்தவர்களோடு ஆர்எஸ்எஸ்-க்கு ஏற்பட்ட தொடர்பைப் பயன்படுத்தி பாரதிய ஜனதா கட்சி தன்னை விரிவுபடுத்திக் கொண்டது.

நாடு முழுவதும் இந்து, முஸ்லிம் வகுப்பு மோதலை உருவாக்கி அதன் மூலம் தன்னுடைய செல்வாக்கை விரிவுபடுத்தி மத்தியில் ஆட்சியைப் பிடிப்பதற்காக பாரதிய ஜனதா கட்சி முயற்சித்தது. இதற்காக பல உத்திகளை பாஜக கடைபிடித்தது.

ராமர் பிறந்த இடத்தில்தான் பாபர் மசூதி உள்ளது என ஏற்கனவே ஆர்எஸ்எஸ் மேற்கொண்ட தனது வகுப்புவாத நிலைபாட்டை முன்னெடுத்துச் செல்ல பாஜக திட்டமிட்டது. 1986-89ம் ஆண்டுகளில் நாடு முழுவதும் ராம் ஜென்ம பூமி, ஜம்மு-காஷ்மீருக்கு அளிக்கப்பட்ட சிறப்பு அந்தஸ்தை ரத்து செய்வது, அனைத்து மதத்தைச் சார்ந்தவர்களுக்கும் ஒரு பொதுவான சட்டம், பசுவதை தடை எதிர்ப்பு போன்ற கோரிக்கைகளை முன்வைத்து நாடு முழுவதும் ஆர்எஸ்எஸ் தலைமையிலான சங் பரிவார் அமைப்புகள் பிரச்சாரத்தை துவக்கின.

1980களின் இறுதி ஆண்டுகளில் ராஜீவ் காந்தி தலைமையிலான காங்கிரஸ் அரசு கடைபிடித்த புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையால் நிதி நெருக்கடி ஏற்பட்டது. அரசுக்கு எதிராக மக்கள் மத்தியில் அதிருப்தி ஏற்பட்டது. இதை பாஜக பயன்படுத்தத் துவங்கியது.மேலும் பாஜகவும் புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையை ஆதரிக்கக் கூடிய கட்சி என்ற பின்னணியில் நேரு காலத்தில் துவங்கப்பட்ட சுயசார்பு பொருளாதாரக் கொள்கையிலிருந்து மத்திய அரசு விலகிச் சென்றது.வகுப்புவாத இயக்கம் தலை தூக்குவதும், புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையை அமலாக்கம் துவங்கியதும் இந்தியாவில் ஒரு புதிய நிலைமை உருவானது என்பதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

பாஜகவின் தலைவரான எல்.கே,அத்வானி தலைமையில் பிரச்சார யாத்திரையைத் துவக்கினர். இந்த யாத்திரை செல்லும் இடங்களி லெல்லாம் வகுப்பு மோதல் ஏற்பட்டது. அத்வானி தலைமையிலான ரத யாத்திரையை அனுமதிக்கக் கூடாது என்று ஜோதிபாசு வலியுறுத்தினார். பீகார் மாநிலத்திற்கு அத்வானி தலைமையிலான ரத யாத்திரை வந்தபோது அத்வானியை கைது செய்து ரதயாத்திரையை லல்லு தலைமையிலான அரசு தடுத்து நிறுத்தியது.

நாடு முழுவதும் பல பகுதிகளில் வகுப்பு மோதல் உருவானது. பல முனைகளிலிருந்து புறப்பட்ட சங் பரிவார் அமைப்புகளின் குழுக்கள் 1992-ம் ஆண்டு டிசம்பர் 6-ம் தேதி பாபர் மசூதியை தகர்க்க திட்டமிட்டன. தேச ஒற்றுமைக்கு ஆபத்தை உருவாக்கக்கூடிய ஆர்எஸ்எஸ் தலைமையிலான நடவடிக்கைகளுக்கு முற்றுப் புள்ளி வைக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடு தேசிய ஒருமைப்பாட்டு கவுன்சிலை கூட்ட வேண்டுமென்று மேற்கு வங்க முதலமைச்சராக இருந்த ஜோதிபாசு வலியுறுத்தினார். தேசிய ஒருமைப்பாட்டுக்குழு கூட்டம் நடைபெற்ற போது மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச்செயலாளர் தோழர் சுர்ஜித், ஜோதிபாசு ஆகிய இருவரும் கலந்து கொண்டனர். பாபர் மசூதியைப் பாதுகாக்க தேவைப்பட்டால் ராணுவத்தையும் பயன்படுத்த வேண்டுமென்று தோழர் ஜோதிபாசு ஒருமைப்பாட்டு கவுன்சில் கூட்டத்தில் பேசினார். ஜோதிபாசுவின் கருத்தை அனைவரும் ஆதரித்தனர். ஆனால், டிசம்பர் 6 அன்று மதவெறி பிடித்த ஆர்எஸ்எஸ் தலைமையிலான சங் பரிவார் அமைப்புகள் பாபர் மசூதியை தகர்த்தன. நாடு முழுவதும் பல பகுதிகளில் மதக்கலவரம் மூண்டு பெருத்த உயிர்ச்சேதம் ஏற்பட்டது. இந்திய வரலாற்றில் டிசம்பர் 6 ஒரு கறுப்பு நாள் என குடியரசுத் தலைவர் கூறினார்.

பாஜகவின் வகுப்புவாத நடவடிக்கைகளும் அதைத் தொடர்ந்து நாட்டின் பல பகுதிகளில் நிகழ்ந்த வகுப்பு மோதல்கள் பின்னணியில் 1991-ம் ஆண்டு நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தல் களில் பாஜக பிரதான எதிர்க்கட்சியாக பலம் பெற்றது. 1996-ம் ஆண்டு நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் பாஜக 161 தொகுதிகளில் வெற்றி பெற்றது. 1999-ம் ஆண்டு பல மதச்சார் பற்ற கட்சிகள் மதவெறிக்கட்சியான பாஜக வோடு கூட்டு சேர்ந்ததையொட்டி பாஜக தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயக முன்னணி மத்தியில் ஆட்சியைப் பிடித்தது. 1998ம் ஆண்டு ஆட்சியைப் பிடித்து குறுகிய காலத்தில் நாடாளுமன்றம் கலைக்கப்பட்டு மீண்டும் 1999ம் ஆண்டு பாஜக தலைமையில் ஆட்சி அமைந்தது. இந்த 6 ஆண்டு ஆட்சி காலத்தில் பாஜக எல்லாத்துறைகளிலும் இந்துத்துவாவை புகுத்திட திட்டமிட்ட முயற்சிகளை மேற்கொண்டது. பாஜக தலைவராக இருந்த அத்வானி ஆட்சியைப் பிடிப்பது எங்களது நோக்கமல்ல, இந்தியாவை இந்து ராஷ்டிரமாக மாற்றுவதே எங்கள் நோக்கம் என்று பகிரங்கமாக பேசியிருக்கிறார்.

இதேகாலத்தில் (2002 முதல் 2007 வரை) குஜராத்தில் மோடி தலைமையிலான அரசு அப்பட்டமான வகுப்புவாத அணுகுமுறையை கடைபிடித்தது என்பதை நாடறியும். கோத்ரா ரயில் சம்பவத்தையொட்டி பாஜக தலைமையிலான மாநில அரசின் ஆசியோடு இஸ்லாமியர்களின் மீது ஏவிவிடப்பட்ட வன்முறையில் சுமார் 2 ஆயிரம் பேர் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். இன்னமும் கூட ஒருபகுதி இஸ்லாமியர்கள் முகாம்களில் வசித்து வருகின்றனர். இன்றும் பாஜக தலைவராக உள்ள அமித்ஷா உள்ளிட்ட பல காவல்துறை அதிகாரி கள் மீது இஸ்லாமியர்களுக்கு எதிரான போலி என்கவுண்டர் குறித்து சிபிஐ தொடுத்த வழக்குகள் நிலுவையில் உள்ளன. இஸ்லாமியர்களுக்கு எதிரான அந்த படுகொலையை நாடே கண்டித்தது. ஆனால், குஜராத் ஒரு பரிசோதனைக் கூடம், எதிர்காலத்தில் குஜராத் பாதையை மற்ற மாநிலங்களுக்கு எடுத்து செல்வோம் என பாஜக தலைவர்கள் இப்போதும் பேசி வருகிறார்கள்.

2004 முதல் 2014ம் ஆண்டு வரையில் 10 ஆண்டு காலம் காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசு ஆட்சி புரிந்தது. இக்காலத்தில் மத்திய அரசு கடைபிடித்த நவீன தாராளமய பொருளாதாரக் கொள்கை பல துறைகளில் நெருக்கடியை உருவாக்கியது. பொருளாதார வளர்ச்சியில் தேக்கம், விலைவாசி உயர்வு, வேலையின்மை, இதுவரை கண்டிராத அளவிற்கு மெகா ஊழல்கள், இப்பின்னணியில் 16-வது மக்களவைத் தேர்தல் நடைபெற்றது. காங்கிரஸ் கட்சி செல்வாக்கை இழந்தது.

மேற்கண்ட சூழலில் நடைபெற்ற 16-வது மக்களவைத் தேர்தலில் கார்ப்பரேட் கம்பெனி கள் பெரும்பான்மையாக பாஜகவை ஆதரித்தன. குறிப்பாக குஜராத் மாடலை (பொய்யான பிரச்சாரம்) நாடு முழுவதும் அமலாக்கிட வேண்டுமென்ற நோக்கத்தோடு பெருமுதலாளிகளும், பெரும்பான்மையான ஊடகங்களும் மோடியை ஆதரித்தார்கள்.

மத்தியில் ஆட்சியைப் பிடிப்பதற்காக தேர்தலுக்கு சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னதாகவே தயாரிப்புப்பணியை பாஜக துவக்கிவிட்டது. நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகமாகக் கொண்ட உத்தரபிரதேச மாநிலத்திற்கு அமித்ஷா பொறுப்பாக்கப்பட்டு தேர்தலுக்கு முன்னதாக முசாபர்பூரில் மதக் கலவரத்தை உருவாக்கி தேர்தலில் வெற்றி பெற வகுப்புவாத அணுகுமுறையை பாஜக கடைப்பிடித்தது.

இந்துத்துவா வகுப்புவாதக் கொள்கையை உடைய பாஜகவை பெருமுதலாளிகள் ஆதரிப்பது ஆபத்தான விளைவுகளை உருவாக்கிடுவதோடு, மதச்சார்பின்மைக்கு ஊறு விளைவிக்கும்.

மோடி தலைமையிலான பாஜக அரசு மக்களுக்கு விரோதமான பொருளாதாரக் கொள்கைகளை கடைபிடிக்கிற போது அதை எதிர்த்து போராட முன்வரும் உழைக்கும் மக்களின் ஒற்றுமையை வகுப்புவாத ரீதியில் பிளவுபடுத்துகிறது.

மோடி தலைமையிலான அரசு ஆட்சிக்கு வந்த 5 மாதங்களில் நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் இந்துத்துவாவை விதைத்திட பாஜக பல வடிவங்களில் முயற்சிகளை மேற்கொண்டு வருகிறது.

  • இந்திய வரலாற்று ஆராய்ச்சி நிறுவனத்திற்கு சுதர்சன ராவ் என்ற ஆர்எஸ்எஸ் அமைப்பைச் சார்ந்தவரை தலைவர் ஆக்கியது.
  • ஆசிரியர் தினத்தை குரு உத்சவ் என்று சமஸ்கிருத மொழியில் முன்மொழிந்தது.
  • நாடு முழுவதுமுள்ள மத்திய அரசுப் பள்ளிகளில் சமஸ்கிருத வார விழா கொண்டாட வேண்டுமென்று பணித்தது.
  • தூர்தர்ஷன் தொலைக்காட்சியில் பாஜக தலைவர் மோகன் பகவத் அதிகாரப்பூர்வமாக இந்துத்துவாவை பிரச்சாரம் செய்ய அனு மதித்தது.
  • இந்துத்துவா என்பதுதான் இந்தியர்களின் அடையாளம் என்று ஆர்எஸ்எஸ் தலைவர் பேசியிருப்பது
  • ராஜேந்திர சோழனுக்கு பாஜக விழா எடுக்க முடிவெடுத்திருப்பது.

நாடாளுமன்றத் தேர்தலுக்கு பிறகு குஜராத், கர்நாடகா, ஹரியானா, மகாராஷ்டிரா போன்ற மாநிலங்களிலும் வேறு பல பகுதிகளிலும் ஆர்எஸ்எஸ் தூண்டி விட்ட வகுப்புமோதல்கள் நடைபெற்றுள்ளன. அதிகமான சம்பவங்கள் நடைபெற்றது உத்தரபிரதேச மாநிலத்தில்.

இஸ்லாமியர்களுக்கு எதிராக மதவெறிப் பிரச்சாரம் செய்து, மதக்கலவரத்தை உருவாக்கி மக்களை மதரீதியில் பிளவுபடுத்தி இந்துக்கள் மத்தியில் இந்துத்துவா பிரச்சாரத்தை கொண்டு செல்லும் ஆர்எஸ்எஸ்-ன் அடிப்படையான திட்டத்தை இன்று நாட்டின் பல பகுதிகளில் ஆர்எஸ்எஸ் நிறைவேற்றி வருகிறது. நமது கட்சி திட்டம் குறிப்பிடுவது போல் வகுப்புவாத நடைமுறை இங்கு பாசிசத்தின் பல்வேறு கூறுகளை உள்ளடக்கியே செயல்படுத்தப்படுகிறது. ‘வன்முறை’ அதன் செயல்திட்டத்தின் ஒரு பகுதி. நாட்டின் பல பகுதிகளிலும் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்கிற நிகழ்வுகள்அதை உறுதி செய்கின்றன. ஆனால் வன்முறை வழியில் மட்டும்தான் பாசிசம் வேரூன்றுகிறது என்பதை கிராம்சி போன்ற அறிஞர்கள் மறுக்கின்றனர்; சமூகத்தின் அனைத்து தளங்களிலும் அதன் ஆதிக்கத்தை நிறுவுவதன் மூலம்தான் வெற்றி பெறுகிறது என்கிறார். ஆகவே, வகுப்பு மோதல் கள் மூலமாக மட்டுமல்ல, பண்பாட்டுத் தளத்திலும் ஆர்எஸ்எஸ் தன்னுடைய இந்துத் துவாவை புகுத்திட பல வடிவங்களில் செயல்பட்டு வருகிறது.

மலைவாழ் மக்கள் வாழும் பகுதிகளில் பல்லாயிரக்கணக்கான பள்ளிகளை ஆர்எஸ்எஸ் நடத்தி வருகிறது. அரசுப் பள்ளிகளையும் ஆர்எஸ்எஸ்-சினுடைய உடற்பயிற்சிக்கும், ஸ்தாபனப் பயிற்சிக்கும் பயன்படுத்துகிறது.

ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் வித்தியாசமான அணுகுமுறையை ஆர்எஸ்எஸ் கடைபிடிக்கிறது. உதாரணமாக தமிழகத்தில் ராஜராஜ சோழனுக்கு விழா எடுக்க வேண்டுமென்று ஆர்எஸ்எஸ் முடிவு செய்துள்ளது. ராஜேந்திர சோழன் காலத்தில் எண்ணாயிரம் என்ற கிராமத்தில் (விழுப்புரம் மாவட்டத்தில்) பல்கலைக்கழகத்தை உருவாக்கி, சமஸ்கிருதம் கற்றுத் தந்ததற்காக முதலாம் ராஜேந்திர சோழனுக்கு விழா எடுக்க வேண்டுமென்று ஆர்எஸ்எஸ் முடிவு செய்துள்ளது. உண்மையில் எண்ணாயிரத்தில் சமஸ்கிருதம் கற்றுத்தந்ததாக தன்னுடைய நூலில் குறிப்பிடும் பேராசிரியர் நீலகண்ட சாஸ்திரி அங்கு தமிழ் கற்றுத்தந்ததற் கான ஆதாரமில்லை என்று கூறுகிறார். எனவே, சமஸ்கிருதத்தை இந்து மதத்தோடும், இந்துத் துவாவோடும் இணைத்துப் பார்க்கும் ஆர்எஸ்எஸ் சமஸ்கிருதத்தை தூக்கிப் பிடித்ததற் காகத்தான ராஜராஜ சோழனுக்கு விழா எடுக் கிறது.

கேரளத்தில் நாராயண குருவுக்கும், ஐயங் காளிக்கும் ஆர்எஸ்எஸ் விழா நடத்துகிறது. ஆனால், இவர்கள் இரண்டு பேரும் சாதிக் கொடுமைக்கு எதிராக போராடியவர்கள். இந்து மதத்தை தூக்கிப்பிடிக்கும் ஆர்எஸ்எஸ், மனு தர்மத்தை ஆதரிக்கும் ஆர்எஸ்எஸ் சாதி வேறு பாட்டை எதிர்த்த நாராயண குருவுக்கோ, ஐயங்காளிக்கோ விழா நடத்துவது ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை தம் பக்கம் திரட்டுவதற்காக அவர்கள் செய்யும் மோசடி வேலை என்பதைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை.

“வகுப்புவாதம் என்பது அடிப்படையில் ஆட்சியைப் பிடிப்பதற்கான தந்திரமே ஆகும்…. இங்கு அதிகாரம் என்பது அடிப்படை மக்களின் எண்ணங்களை ஆக்கிரமிப்பதன் மூலம் சமூக அதிகாரத்தை நிலை நாட்டி அதன் மூலம் ஆட்சியதிகாரத்தை கைப்பற்றுவதே வகுப்புவாத சக்திகளின் நோக்கம்” என கூறுகிறார் பேராசிரியர் கே.என்.பணிக்கர். கல்வி உள்ளிட்ட அனைத்து சமூக, பண்பாட்டு தளங்களிலும் ‘இந்துத்துவா’ செயல்திட்டம் செயல்படுத்தப்படு வதிலிருந்து இதை நாம் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

வகுப்புவாத அரசியலின் பின்னே உள்ள பொருளாதார அடித்தளத்தையும் நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். உலகமய, தாராளமயக் கொள்கைகளை எதிர்த்து கடுமையான போராட் டங்கள் நடைபெற்று வருகின்றன. அவற்றை ஒருங்கிணைக்கும் முயற்சிகளும் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. ஆனால் இந்தப் போராட்டங்களை நீர்த்துப் போகச் செய்யும் அல்லது வலுவற்றதாக மாற்றும் தந்திரமான வேலையினை வகுப்புவாத அரசியல் நிறைவேற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. திட்டமிட்டு செயல்படுத்தப்படும் மத, சாதிக் கலவரங்கள் மக்களின் ஒற்றுமையினை சீர் குலைக்கிறது; தொழிலாளி வர்க்க ஒற்றுமை யினையும் சிதைக்கிறது. தாராளமய கேடுகளை எதிர்த்து நடத்தப்படும் இயக்கங்களை திசை திருப்ப இந்த சாதி, மத அடையாளங்கள் பயன் படுத்தப்படுகின்றன. ஆகவேதான், இன்று நாம் நடத்த வேண்டிய அரசியல் போராட்டத்தில் வகுப்புவாதத்திற்கு எதிரான போராட்டங்களையும், தாராளமயத்திற்கெதிரான போராட்டங் களையும் ஒருங்கிணைக்க வேண்டிய அரசியல் தேவை நம்முன் உள்ளது.

மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி துவக்க காலத்திலிருந்தே வகுப்புவாதத்திற்கெதிரான போராட்டத்தை அரசியல் மற்றும் பண்பாட்டு தளங்களில் தொய்வின்றி பல்வேறு வடிவங்களில் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறது. இன்னும் பரவலாக பல்வேறு மக்கட்பிரிவினரிடையே எடுத்துச் செல்ல வேண்டிய தேவை உள்ளது என்ற உணர்வோடு செயல்படுகிறது. இது தொய்வில்லாது நடத்தப்பட வேண்டிய போராட்டம் என்பதை கட்சியின் திட்டமும் அதன் ஸ்தாபன முடிவுகளும் கட்சி அணிகளுக்கு வலியுறுத்துகின்றன.

இட ஒதுக்கீட்டை எதிர்க்கும் அடிப்படைவாதிகள்

கடந்த  சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஐரோப்பா கண்டத்தில் பெரும் விவாதம் நடந்து கொண்டிருந்தது.  அதாவது ஆரிய இனத்தில் பிறப்பவர் அறிவாளி என்றும், வேறு இனங்களில் பிறக்கும் குழந்தைக்கு அவ்வளவு மதிநுட்பம் இருப்பதில்லை என்றும் விவாதம் நடந்தது. அதேபோல் தான், உயர்கல்வி நிலையங்களில் இதர பிற்படுத்தப்பட்ட பிரிவினருக்கு 27 சதமானம் இட ஒதுக்கீடு என்கிற, மத்திய அரசின் முடிவுக்கு, எதிரான விவாதங்களும் நடைபெறுகிறது. தகுதி என்பது, அவரவர் வளருகிற சமூக சூழ்நிலையில் இருந்தே உருவாகிறது.  பிறக்கும் போதே எல்லோரும் எல்லாத் தகுதிகளுடன் பிறப்பதில்லை.  உலகமயமாக்கல் கொள்கையைப் பற்றி குறிப்பிடுகிறபோது, அடிப்படைவாதம் உலக மயமாக்கலோடு சமரசம் செய்து கொள்கிறது என்று சமீர் அமீன் குறிப்பிடுகிறார்.  இங்கே அடிப்படை வாதம் என்பது மத, சாதி மற்றும் இன ரீதியிலான ஆதிக்க மனப்பான்மை ஆகும்.

உலகமயமாக்கல் காலத்தில் பல்வேறு விதமான பண்பாட்டு பரிவர்த்தனைகள் நடந்தாலும், அடிப்படை சிந்தனையில் இருந்தும், ஆதிக்க சிந்தனையில் இருந்தும் சிலர் மாறுவதே இல்லை.  பொருளாதார ரீதியினாலும், சமூக ரீதியினாலும் உயர்ந்தோர் எனக் கருதிக் கொள்பவர்கள், இத்தகைய அடிப்படை வாதத்துடன் சமரசம் செய்து கொள்பவர்களே.  இது ஆதிக்க  உணர்விலிருந்தே வெளிப்படுகிறது.

1927ல் அமெரிக்க உச்ச நீதிமன்றம் தனது தீர்ப்பில், கேரியேக்கும், அவரது சகோதரியும் கட்டாய கருத்தடை செய்து கொள்ள வேண்டும்.  இவர்கள் பரம்பரை முட்டாள்கள் எனவும், இவர்கள் பிள்ளை பெற்றால் அவர்களும் முட்டாள்களாகவே இருப்பார்கள் என்றும் குறிப்பிட்டது.  ஆகவே அமெரிக்க நாடு முட்டாள்கள் நிறைந்த சமூகமாக மாறி விடக்கூடாது எனும் நல்லெண்ண அடிப்படையில், மக்கள் நலன் கருதி கட்டாயக் கருத்தடைக்கு ஆணையிட்டது. இந்த தீர்ப்பினைப் போலவே, இன்று நம் நாட்டில் செயல்பட்டு வரும் தேசிய அறிவுசார் ஆணையம் (National Knowledge Commission), கல்வியில் இட ஒதுக்கீடு என்பது தேசத்தை பின்னோக்கி நகர்த்துவதற்கு ஒப்பாகும், என்று குறிப்பிடுகிறது.  எனவே இட ஒதுக்கீடு கூடாது என வலியுறுத்துகிறது.  பிரதம மந்திரியின் ஆலோசனைகள் இரண்டு பேர் இடஒதுக்கீடு தகுதியை சீரழிக்கும்.  எனவே எங்கள் பணியினை ராஜினாமா செய்கிறோம் என்று வெளியேறியுள்ளனர்.

இங்கே தகுதி என்பது பரம்பரை சார்ந்தே பயன்படுத்தப் படுகிறது.  இது உண்மையா? என்பதை எல்லா நாடுகளிலும்  வெவ்வேறு மட்டங்களில் ஆய்வு செய்து வருகின்றனர்.  இந்தியாவில் கரண்ட் சையின்ஸ் எனும் ஆய்விதழில் சுயந்தராய் சவுத்ரி, சங்கீதா ராய் ஆகியோர், 23 ஜாதிக்கருத்துக்களை ஒப்பிட்டு ஆய்வுகளாகத் தேர்வு செய்துள்ளனர்.  தென்னிந்தியாவில் ஐயர், வன்னியர், பள்ளர் மற்றும் வட இந்தியாவில் பிராமணர், முண்டா பழங்குடி இனத்தவர் என பலரையும் ஆய்வு செய்து இவர்களின் மைட்டோ காண்ட்ரியா டி.என்.ஏ. எனப்படும் மரபணுக் கூற்றினை ஒப்பிட்டுள்ளனர்.  அதிலிருந்து மேற்படி பிரிவினர் அனைவரும் ஒன்று போன்ற மரபணுக்கூறுகளை உடையவராக உள்ளனர் என்பது கண்டறியப் பட்டுள்ளது.  இப்படிப்பட்ட அறிவியல் ரீதியில் சாதிய வித்தி யாசங்கள் எதுவும் இல்லை என்று நிரூபணம் செய்யப்பட்ட பின்னும், இன்றைய இடஒதுக்கீட்டு எதிர்ப்பாளர்கள், எதை அடிப்படையாகக் கொண்டு, இடஒதுக்கீடு தகுதியை அழித்து விடும் என்று கூறுகிறார்கள்?

மிகச் சமீபத்தில் +2 தேர்வு முடிவில் வெளியான ஒரு தகவல், உச்சி முடியைப் பிடித்து உலுக்குகிறது.  அப்பா பெரிய நிறுவனத்தின் மேலாளர், அம்மா இன்னொரு நிறுவனத்தின் அதிகாரி என்ற சூழலில் பிறந்து வளர்ந்த மாணவர் 1200 மதிப்பெண்ணுக்கு 1153 மதிப்பெண் பெற்றுள்ளார்.

அதே நேரத்தில் அப்பா, அம்மா இரண்டு பேரும் அன்றாடம் கூலி வேலைக்குச் செல்பவர்கள்.  மகனோ பள்ளி முடிந்து மாலையில் ஹோட்டலில் டேபிள் துடைக்கும் பணியை மேற்கொண்ட ஒரு மாணவன், 1200 மதிப்பெண்ணிற்கு 1013 மதிப்பெண் பெற்றுள்ளார்.  மேற்கண்ட இந்த இரண்டு பேரில் யார் அதிக தகுதியும், திறமையும் உடையவர்? என்பதை இட ஒதுக்கீட்டு எதிர்ப்பாளர்களால் விளக்க முடியுமா?

கடுமையாக உழைத்து முன்னுக்கு வரும் ஒருவர் புறக்கணிக்கப்படுவது இந்திய சமூகத்தில் புதிதல்ல. மகாபாரதமும், ராமாயணமும் மேற்படி புறக்கணிப்பு குறித்து கதைகளை உள்ளடக்கி இருக்கிறது. தானே கற்றுக்கொண்ட வில்வித்தைக்கு ஏகலைவன், துரோணருக்கு குருதட்சணையாக, தன் கட்டை விரலை வெட்டிக் கொடுத்தது நடந்தது. தேரோட்டியின் மகனாக வளர்க்கப்பட்ட கர்ணனுக்கு ராஜ்ஜியம் கொடுக்கப்பட்டு மன்னனாக மாறிய பின்னும், கர்ணன் சுயவரத்தில் கலந்துகொள்ள அனுமதி மறுக்கப்பட்டான். மன்னனாக இருந்தும் பலநேரங்களில் அவமானப்படுத்தப்பட்டான். பிராமணர் அல்லாத விசுவாமித்திரர், மக்களை பெருமழையில் இருந்து மீட்பதற்கு தன்னையே அழித்துக்கொள்ள முன்வந்தார். அது கண்டு அவருடைய சமஸ்கிருத கல்வி காரணமாகவும், அவருக்கு பிரம்மரிஷி பட்டம் வழங்கப் பட்டது.  இருந்தபோதிலும், ராமனின் திருமணத்தின் போது, பிராமணரல்லாத விசுவாமித்திரர் திருமணத்தை நடத்தி வைக்க முடியாது  என்றும், பிராமணரான வஷிஷ்ட்டர் தான் நடத்தி வைப்பார் என்றும் வலியறுத்தப்பட்டு, விசுவாமித்திரர் வெளியேற்றப் படுவார்.  இப்படி பல்லாயிரக் கணக்கான ஆண்டுகளாக, வேறு வேறு தளங்களில், வேறு வேறு காரணங்களுக்காக, சாதி ரீதியான அவமானங்கள் தொடருகின்றன.

சாதிய படிநிலையின் கீழ்நிலையில் இருப்பவர்கள் இரக்கமற்று குற்றங்களைப் புரிபவர்கள் என சித்தரிக்கப்பட்டு வருகின்றனர்.  இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு செஞ்சியில் பணம் களவாடப்பட்டதைக் கண்டறிய முடியாத நிலப் பிரபு, அங்கே பணியாற்றும் குழந்தை உழைப்பாளிகளை அழைத்து, அவர்கள் பழங்குடி இனத்தை சார்ந்தவர் என்ற காரணத்தினால் திருடி இருக்க முடியும் என்ற முடிவுக்கு வந்தார்.  உண்மையைக் கண்டறிய மாட்டு சாணத்தை கரைத்து அதை கொதிக்க வைத்து, அதற்குள் குழந்தைகளின் கையைத் திணித்து கொடுமை செய்தனர்.  அதாவது இந்த சாதியைச் சார்ந்த குழந்தைக்கு படிக்கிற புத்தியை விடவும், திருடுகிற புத்தி அதிகம் என்ற பரம்பரை பரம்பரையான கற்பிதங்களில் இருந்து இந்த சிந்தனைகள் வளர்க்கப்படுகிறது.  ஆனால் சமூக ரீதியிலும், பொருளாதார ரீதியிலும் உயர்வானவர்கள், படித்துப் பெற முடியாத தகுதியை பணத்தின் மூலம் பெறுவதற்கு அனுமதிக்கப்படுகின்றனர்.  இங்கே தகுதி குறித்த விவாதம் நடத்தப் படுவதில்லை.  கடந்த 2005 ஆக. 12 அன்று உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் தனியார் கல்லூரிகளின் இட ஒதுக்கீடு வேண்டும் என அரசு கட்டாயப்படுத்தக்கூடாது என்றும், வெளிநாடு வாழ் இந்தியர்கள் பல லட்சங்களை கொண்டிருக்கும் தகுதி பெற்றவராக இருந்தால் அவர்களுக்கு 15 சத இட ஒதுக்கீடு வழங்கலாம் என்றும் தீர்ப்பு வழங்கினர்.  அப்போது இது போன்ற போராட்டம் ஏன் நடை பெறவில்லை?  என்றால் காரணம் பணமும் ஒரு தகுதியாக கருதப் பட்டதே ஆகும். பணம் இருந்தால் அவனுக்கு திறமை குறைவாக இருக்காது என நம்பப்படுகிறது.

தகுதி குறைவானவர்கள், மருத்துவம் மற்றும் தொழில்நுட்பம் ஆகியவற்றைப் படிக்கிறபோது தரம் குறையாதா? என்ற வாதமும் அதிகரித்துள்ளது.  படிப்பில் தகுதி குறைந்த ஒருவர் பணத்தினால் தகுதி பெற்றவராகி அதே மருத்துவத்தையும், தொழில் நுட்பத்தையும் படிக்கிறபோது, குறைகிற தரத்தைப் பற்றி கவலை கொள்வதில்லை.  தகுதி என்பது  இந்திய சமூகத்தில் சாதியை மட்டுமே மையப்படுத்தி பேசப்பட்டு வந்திருக்கிறதே ஒழிய, வேறு வடிவங்களில் இல்லை.  இந்த இளக்காரமான பார்வையை மாற்றவே சமூக ரீதியிலான இடஒதுக்கீடு என்பது தொடர்ந்து வலியுறுத்தப்பட்டு வருகிறது.

இட ஒதுக்கீடு தந்த சமூக வளர்ச்சி

இட ஒதுக்கீடு கொள்கை சமூகத்தை சமப்படுத்த உதவியதா? என்ற கேள்விக்கு விடையளித்தால் தான், இட ஒதுக்கீடு கொள்கைக்கான போராட்டத்தின் நியாயம் புரியும்.  சென்னை ராஜதானியாக இருந்த நேரத்தில் 1831 கால சட்டத்திலேயே இட ஒதுக்கீடு கல்வி மற்றும்  வேலைவாய்ப்பால் அமுல்படுத்த வேண்டும் என்ற கோரிக்கைகள் முன்னுக்கு வந்துள்ளது.  இக்கோரிக்கைகளை பிரிட்டிஷார் ஒருசில இடங்களில் கணக்கில் எடுத்துள்ளார்.  1850-51-ம் ஆண்டுகளில் பிரிட்டிஷைச் சார்ந்த மான்ஸ்டூவர்ட் எல்பின்ஸ்டோன் என்ற நிர்வாகி,  கிறிஸ்த்துவ மிஷனரியைச் சார்ந்தோர், சாதிய படி நிலையில் கீழே உள்ள சாதியைச் சார்ந்த மாணவர்கள் சிறந்தவர்களாக உள்ளனர், என்பதை கண்டறிந்துள்ளனர், என குறிப்பிட்டுள்ளார்.  இதை உயர்சாதியினர் எப்படி புரிந்து கொண்டு எதிர்வினையாற்றுவார்கள் என்பது சிக்கலானது என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளார். அதே ஆண்டில் பாம்பே ராஜதானியின் கல்வி ஆணையம், அதனுடைய அறிக்கையில், மிக நம்பிக்கையோடு பின் தங்கிய சமூகப் பிரிவினரான மகர் மற்றும் தேட் போன்றவர்களின் குழந்தைகளுக்கு கல்வி அளித்தால், சமூகத்தின் மற்ற பிரிவினரைப் போலவே சிறந்த ஞான முடையவர்களாக, வளரும் வாய்ப்புள்ளது, என குறிப்பிட்டுள்ளது.

இந்திய கல்வி ஆணையம்,1882ல் தீண்டத்தகாதவர்களாக உள்ள சாதியினருக்கு, ஆரம்பக்கல்வியில் வாய்ப்பளிக்கும் விதத்தில் ஒரு திட்டத்தை உருவாக்கியது.  அதன்படி, மலபார்  (சென்னை ராஜதானி), மத்தியப் பகுதியில் இருந்த மாநிலங்களான, மத்தியப் பிரதேஷ், மகராஷ்ட்ரா மற்றும் இன்றைய சட்டீஸ்கர், பாம்பே ராஜதானியில் இருந்த மகராஷ்ட்ரா, கர்நாடகா, குஜராத் ஆகிய பகுதிகளிலும் இத்திட்டம் அமுல்படுத்தப்பட்டது.  இதன்மூலம் ஒருசில குறிப்பிட்ட சாதியினரின் ஏக போக உரிமையோடு இருந்த கல்வி மற்றும் வேலை வாய்ப்பில், சமூகரீதியில் பின் தங்கியவர்களுக்கு ஓரளவு வாய்ப்பினைத் தர முடிந்தது.  இத்தகைய குறைந்த பட்ச கல்வி அறிவும், அதன்பின் விடுதலை இந்தியாவின் இடஒதுக்கீடு மூலம் பெற்ற கல்வி அறிவும், சமூக ரீதியில் பின் தங்கிய மக்களின் வளர்ச்சிக்கு உதவியாக இருந்துள்ளது. அதேபோல் பிற்படுத்தப் பட்டோருக்கான இடஒதுக்கீடு, 1902ம் ஆண்டு கோல்சன்பூர் மகாணத்திலும், மில்லர் என்பவரின் தலைமையில் அமைக்கப்பட்ட குழுவின் பரிந்துரைப்படி மைசூர் மகாணத்தில் 1921-ம் ஆண்டிலிருந்தும், எல்.ஜி. ஹவானூர் கமிஷனின் பரிந்துரைப்படி சென்னை ராஜஸ்தானியில் 1921-ம் ஆண்டிலிருந்தும், திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் 1935ம் ஆண்டிலிருந்தும் அமுல்படுத்தப்படுகின்றன.

இத்தகைய இடஒதுக்கீட்டின் மூலம், பிற்படுத்தப் பட்டவர்களும், தாழ்த்தப்பட்டவர்களும் முழுமையான சமூக மாற்றத்தைப் பெற்றுவிட்டனர் எனக் கூறுவதற்கு இல்லை.  ஆனால் தனிநபர் வருமான விகிதத்தில், கல்வி அறிவு பெற்றோரின் சராசரி விகிதத்தில், மருத்துவ வசதிகளைப் பயன்படுத்துகிற சராசரி விகிதத்தில் சில மாற்றங்களைக் காண முடிந்துள்ளது.  2001-ம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்ட இந்திய மனித வளர்ச்சி அறிக்கை தென்னிந்தியா மற்றும் வட இந்தியாவுக்கான ஒப்பீட்டு அறிக்கையை வெளியிட்டு உள்ளது.

எண் சுகாதார குறியீடு தெற்கு வடக்கு இந்தியா
1 பிறப்பு விகிதம் 2 4 3
2 இறப்பு விகிதம் 7 10 9
3 குழந்தை இறப்பு விகிதம் 44 78 68
4 மருத்துவ மனைகளில் பிரசவம் 70 18 34
5 பிறப்பின்போது மருத்துவ உதவி 76 28 42
6 குழந்தை நோய் தடுப்பு நடவடிக்கை 75 18 42
7 தொற்று நோய் தடுப்பு 91 64 76
8 இரும்பு சத்து மாத்திரைகள் 88 36 58
9 பிரசவத்தின்போது தாய் இறப்பு 158 582 407
10 PHC சராசரி மக்கள் தொகை 24044 29574 27364
11 வறுமை விகிதம் 17 32 26

ஆதாரம்: தேசிய மனித வளர்ச்சி அறிக்கை : 2001

இந்த அறிக்கையை கம்யூனிஸ்டுகள் பார்க்கிற போது திருப்தி பட முடியாது.  இதில் இருக்கும் ஓட்டைகளும், இன்னும் கிடைக்க வேண்டிய தேவைகளும் கண்ணை உறுத்திக் கொண்டே இருக்கும்.  ஏனென்றால், கம்யூனிஸ்ட்டுகள் 100 சதமான வெற்றியை நோக்கி சிந்திப்பவர்கள்.  ஆனால் இன்றைய முதலாளித்துவ, நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்பு முறையில் தென்னிந்தியா சற்று முன்னேறி இருப்பதில், இட ஒதுக்கீடு அளித்த பங்கு மறுப்பதற்கு இல்லை.  இட ஒதுக்கீடு அமுலில் உள்ள தென்னிந்திய மாகாணங்களை விடவும், வட இந்திய மாகாணங்களில் உள்ள விளை நிலத்தின் தன்மை, நீர்வளத்தின் தன்மை, கனிம வளங்களின் தன்மை, உள்ளிட்ட பல்வேறு வளங்கள் மனித குல வளர்ச்சிக்கு பயன் தரவில்லை என்பதை ஓப்புக் கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

நோபல் பரிசு பெற்ற பொருளாதார அறிஞர் அமர்த்தியா சென் மற்றும் ஜுன் ட்ரெஸ் ஆகியோர் நடத்திய சமீபத்திய ஆய்வான இந்திய வளர்ச்சி மற்றும் பங்கேற்பு (Indian Development and Participation)”தமிழகத்தில் சுகாதாரத் துறை ஒரு சில முக்கியமான காரணம்,” என்று சுட்டிக் காட்டியுள்ளது.  அதேபோல் லீல் விசாரி என்ற பெண், தனது ஆய்வின் மூலம் தமிழகத்தில் உள்ள ஆரம்ப சுகாதார மையங்களில் பணியாற்றுகிற மருத்துவர்களுக்கும், நோயாளிகளுக்கும் இடையில் மொழி, உடை, செயல்பாடு மற்றும் விழுமியங்களின் (Values) அடிப்படையில் எந்த ஒரு வித்தியாசத் தையும் பார்க்க முடிவதில்லை. இதற்கு காரணம் தாழ்த்தப் பட்டோர், பிற்படுத்தப்பட்டோர் மற்றும் பெண்கள் மருத்துவர் களாக ஆவதற்கான வாய்ப்புகள் இருப்பதாகும் என்கிறார். அதே நேரத்தில் வட இந்தியாவில் உள்ள மருத்துவர்களுக்கும், நோயாளி களுக்கும் இடையே பெரிய அளவில் இடைவெளி இருப்பதாகக் குறிப்பிடுகிறார். இதற்குக் காரணம், மருத்துவர்களில் பெரும் எண்ணிகையில் உயர் சாதியினர் மட்டுமே இருக்கின்றனர்.  இவர்களால் பின் தங்கிய பிரிவினரில் இருந்து வருகிற நோயாளி களை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை, என்றும் குறிப்பிடுகிறார்.

வட இந்தியாவில் இருக்கிற இன்னும் ஒரு முக்கியமான பிரச்சனை மூளை வெளியேற்றம் (Brain Drain) ஆகும்.  இந்தியாவில் முக்கியமான உயர்கல்வி நிறுவனங்களான IIT, IIM, IIMS, PGI (Chanrdigarh) ஆகியவற்றில் படிக்கின்ற பெரும்பான்மையான மாணவர்கள் வெளிநாடுகளில் குறிப்பாக, அமெரிக்காவில் பணியாற்றுகின்றனர்.  தற்போது சுமார் 1 கோடி இந்தியர்கள் அமெரிக்காவில் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இந்தியாவில் பணியாற்ற விரும்பாமை IIT போன்ற நிறுவனங்களில் படிக்கின்ற மாணவர்களிடம் இது அதிகரித்து வருவதற்கு அடிப்படைக் காரணம், ஒன்று இந்தியாவில் அவர்களைப் பயன்படுத்துவதற்கான உற்பத்தி சார்ந்த தொழில் நிறுவனங்களின் போதாமை, இரண்டு இந்த மாணவர்களைப் பயன்படுத்தும் அளவிற்கு பணத்தின் போதாமை. மூன்று வெளிநாடுகளில் ஏற்கனவே செட்டிலாகி விட்ட தன் சொந்த பந்தங்களின் நெருக்கடி. சில தினங்களுக்கு முன்பாக அமெரிக்காவில், இடஒதுக்கீடு கூடாது என்று நடந்த ஆர்ப்பட்டமே இதற்குச் சாட்சி. இதற்கும் இட ஒதுக்கீட்டிற்கும் என்ன சம்மந்தம்? என்றால், கம்ப்யூட்டர் துறை தவிர்த்து எஞ்சினியரிங் மற்றும் மருத்துவம் படித்த பிற்படுத்தப்பட்டோர் மற்றும் தாழ்த்தப்பட்டோர் இந்தியாவிலேயே இருந்து பணியாற்றியுள்ளனர்.  இந்திய ரயில்வே போன்ற நிறுவனங்களில் சாம்பிள் எடுத்துப் பார்ப்பதன் மூலம் இவற்றைப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.  தாழ்த்தப்பட்ட மற்றும் பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களிடையே ஏற்படுகிற சமஸ்கிருதமயமாக்கலும் (Samkrisation), உயர் சாதியினரிடத்தில் உள்ள மேற்கத்திய மயமாதலும் (Westernisation)தான் இதற்குக் காரணமாகும். இத்தகைய சமஸ்கிருதமயமாக்கல் மற்றும் மேற்கத்தியமயமாக்கல் நிகழ்வுகள், தீண்டாமை இந்த சமூகங்களில் இன்னும் தொடருவதற்கு அடித்தளம் அமைத்துக் கொடுப்பதாக இருக்கின்றன. இடஒதுக்கீட்டின் நன்மைகளைப் பேசுகிற போது, தீண்டாமை குறித்த கேள்விக்கு விடை காண முடியாத நெருடல் வருவது குறித்தும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

மண்டல் கமிஷன் 26 ஆண்டு காலதாமதம்

நமது நாட்டில் மிக எளிமையான பணி கமிஷன் அமைப்பது ஆகும்.  தீவிரமான போராட்டமோ, கொலையோ, கலவரமோ எதுவானாலும் ஒரு கமிஷனை அமைத்து விட்டால், அந்நிகழ்வு கிட்டத்தட்ட மறக்கப்பட்ட ஒன்றாக மாறிவிடும்.  இந்தியாவில் பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கு இடஒதுக்கீடு கொடுப்பது குறித்து ஆய்வு செய்ய இதுவரை இரண்டு கமிஷன்கள் மட்டுமே அமைக்கப் பட்டுள்ளன. ஆனாலும், அவைகளின் பரிந்துரைகள் தொடர்ந்து தாமதமாகி வருகிறது.  முதலில் 1953, ஜனவரி-29 அன்று காகா காலேகர் என்பவரின் தலைமையில் 11 பேர் கொண்ட கமிஷன் அமைக்கப்பட்டது. இக்குழு 1955, மார்ச் 30-ல் தனது பரிந்துரைகளை சமர்பித்தது.  அன்றைய மத்திய அரசு இந்தக் குழுவின் பரிந்துரைகளில் திருப்தி அடையாத காரணத்தால், மாநிலங்களே, ஆங்காங்கு இருக்கின்ற சமூக தேவைகளைக் கணக்கில் கொண்டு இடஒதுக்கீடு கொள்கையை அமுல்படுத்திக் கொள்ளலாம், என 1962-ல் அறிவிப்பை வெளியிட்டது.

காகா காலேகர் கமிஷனின் பரிந்துரை மீது, இரண்டு விதமான ஆட்சேபனைகளை மத்திய அரசு பதிவு செய்தது. ஒன்று, பின்தங்கிய பிரிவினருக்கு உண்மையில் கிடைக்க வேண்டிய பலன், 70 சதமான இடஒதுக்கீடு என்ற நீண்ட சாதிய பட்டியலுக்குள் காணாமல் போய்விடும் என்ற அச்சமாகும்.  இரண்டு, சாதி ரீதியில் இனம் காணப்பட்டு பிரச்சனையைத் தீர்ப்பது, மிகவும் பின் தங்கிய சிந்தனை என கருதியதாகும்.  இந்த இரண்டு சிந்தனைகளும் சாதியா? வர்க்கமா?  என்ற பட்டிமன்றத்தில் இருந்து பிறந்திருக்க வேண்டும்.  இப்படி ஒரு சர்ச்சையை மைய அரசு தானே உருவாக்கி, அதன் காரணமாக, இடஒதுக்கீடு கொள்கையைத் தள்ளிப் போட்டது.  பிராமணர், சத்திரியர், வைசியர் ஆகிய 3 வர்ணங்கள் வரை, வர்க்க ரீதியில் பொதுவான கண்ணோட்டத்தில் முன்னேறியவர்களாகவே நீண்ட நெடும் காலம் இருந்துள்ளார். சமூக ஒடுக்குமுறையும் இவர்கள் மீது இருந்ததற்கான தகவல்கள் இல்லை.  சூத்திரர்களைப் பொருத்தளவில், வர்க்க ரீதியிலும், சாதி ரீதியிலும் சமூக ஒடுக்கு முறையை சந்தித்த கூட்டம் என்பது வெட்ட வெளிச்சமான உண்மை.  ஆனாலும் காகா காலேகர் கமிஷனின் பரிந்துரை ரத்து செய்யப்பட்டது.

1978, டிசம்பர்-20ல் மண்டல் கமிஷன் அமைக்கப்பட்டது. இக்கமிஷன் தனது பரிந்துரையை 1980-ல் மைய அரசிடம் ஒப்படைத்தது. அதற்குள் அன்றைய மொரார்ஜி தேசாய் தலைமை யிலான மைய அரச கவிழ்க்கப்பட்டதால் அமுல்படுத்தவில்லை.  அதன்பின் வி.பி. சிங் தலைமையிலான தேசீய முன்னணி அரசு, 1990, ஆகஸ்ட்-7ல் வேலை வாய்ப்பில் 27 சதமான இதர பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கு ஒதுக்கீடு செய்யும் கொள்கை அமுல்படுத்தப்பட்டது. இதுவும் தொடர் போராட்டங்கள் காரணமாக, நீதிமன்றம் 1993ல் கொடுத்த தீர்ப்பின் படி,  27 சத இட ஒதுக்கீடு வேலை வாய்ப்புத் துறையில் அமுல் செய்யப்பட்டு வருகிறது.  சுமார் 26 ஆண்டுகள் ஆன பிறகும் கூட, மண்டல கமிஷன் பரிந்துரை செய்த கல்வி, வாய்ப்பில் 27 சத இட ஒதுக்கீடு, இன்னும் மக்களுக்கு கிடைக்க வில்லை.  கல்வித் துறையில் 26 ஆண்டு காலம், 26 தலைமுறை மாணவர்களுக்கு கிடைத்திருக்க வேண்டிய நியாயம் கிடைக்காமல் போய் இருக்கிறது.  இப்படிப்பட்ட தாமதத்திற்கான அடிப்படைக் காரணம் சாதி ரீதியான பாகுபாடும், பழைய வர்ணாசிரம, மனுதர்ம வாதிகளின் புதிய அவதாரங்களும் ஆகும்.

இந்நிலையில், மண்டல் கமிஷன் பரிந்துரைத்த நிலச் சீர்த்திருத்தம், நில விநியோகம், கிராமமுன்னேற்றம் போன்றவை அவ்வளவு எளிதில் நிறைவேறும் ஒன்றாக இருக்கிறது.  மண்டல் கமிஷனின் முழுப் பரிந்துரைகளையும் அமுல்படுத்த வேண்டும் என்ற கோரிக்கைக்கான போராட்டமே இப்போது நடந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், இடஒதுக்கீட்டை எதிர்த்து போராடுவது, காலம் காலமாக அனுபவித்து வந்த வாய்ப்புகளையும், வாழ்க்கை வசதி களையும் இழக்கிற கோபத்தில் பிறந்ததாகும். இந்தக் கோபம் இடஒதுக்கீடு அமுலாக்கத்தை இன்னும் ஓராண்டு தள்ளி வைத்திருக்கிறது.

2006 -கல்வியாண்டிலிருந்து அமுலாக்க வேண்டிய இடஒதுக்கீடு, 2007 ஜீலையில் இருந்து தான் அமுலாகும். இதற்காக வருகிற நாடாளுமன்ற குளிர்கால கூட்டத் தொடரில் சட்டம் இயற்றப்படும் என்று அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இப்படி தொடர்ந்து மண்டல கமிஷன் பரிந்துரை அமுலாவது, தள்ளிப் போய்க் கொண்டே இருப்பதற்கு, சில அரசியல் சாட்சிகள் ஆதரவாகவும் இருக்கின்றன.  குறிப்பாக, BJP 1990-ல் 27சத இடஒதுக்கீட்டிற்கான அறிவிப்பை திரும்பப் பெறவில்லையானால், வி.பி. சிங் அரசுக்கான ஆதரவை வாபஸ் வாங்குவதாக அறிவித்து, வாபஸ் வாங்கவும் செய்தது. இன்றைக்கும், இடஒதுக்கீட்டு எதிர்ப்பாளர்கள் அத்வானி மற்றும் வாஜ்பாய் போன்ற தலைவர்களை தொடர்ச்சியாகச் சந்தித்து ஆலோசனை பெறுவதும், இந்தப் பின்னணியில் இருந்தே என்பது தெளிவாகிறது.

இன்று இடதுசாரிகள் குறிப்பாக CPI(M) முன்வைக்கிற, பொருளாதார ரீதியில் மேம்பட்டவர்கள் (Creamy Layor) இடஒதுக்கீட்டிலிருந்து விலக்களிக்கப்பட வேண்டும் என்பது கடும் விமர்சனத்திற்கு உள்ளாகியுள்ளது.  ஏற்கனவே உச்சநீதி மன்றம், 1993ல் வேலைவாய்ப்பில் 27 சதவிதமான இடஒதுக்கீடு குறித்த தீர்ப்பில் குறிப்பிட்டதை மையப்படுத்தியே, மார்க்சிஸ்ட் கட்சி இப்போதும் கோரிக்கை வைத்துள்ளது.  அதே நேரத்தில் Creamy Layor-ஐ முன்வைத்து இடஒதுக்கீட்டை அமுல்படுத்தக் கூடாது என மார்க்சிஸ்ட் கட்சி வாதிடவில்லை.  பொருளாதார ரீதியில் மேம்பட்டவர்களுக்கு இடஒதுக்கீட்டின் அவசியம் என்ன?  என்ற கேள்விக்கு விடைகாண முடியாதவர்களே மார்க்சிஸ்ட் கட்சியை அவதூறு பொழிகின்றனர். இத்தகைய பிரிவினர் வரலாற்றின் பக்கங்களைத் தங்களுக்கு சாதகமாக்கிக் கொள்ள முயற்சிக்கிறார்கள்.  உண்மை என்னவென்றால், 1978-ல் மண்டல் கமிஷன் அமைக்கப் பட்ட போது, மொரார்ஜி தேசாய் தலைமையிலான அரசையும், 1990 -ல் மண்டல் கமிஷனின் பரிந்துரையான வேலைவாய்ப்பில் 27 சதமான இடஒதுக்கீட்டை அமுல்படுத்திய போது, வி.பி. சிங் தலைமையிலான அரசையும், இப்போது கல்வியில் 27 சதமான இடஒதுக்கீட்டை அமுல்படுத்துகிற போது மன்மோகன் சிங் தலைமையிலான அரசையும், ஆதரிப்பதில் மார்க்சிஸ்ட் கட்சி முன்னின்று செயலாற்றி இருக்கிறது.  இப்படி ஒரு பெருமை வேறு எந்த கட்சிக்கும் இருக்குமா? என்பது சந்தேகமே. எனவே, மார்க்சிஸ்ட் கட்சி இடஒதுக்கீடு அமுலாவதை ஒரு போதும் தள்ளிப்போடக் காரணமாக இருந்ததில்லை.

உலகமயாக்கலும் சமூக நீதியும்:

இன்று இடஒதுக்கீட்டினை வலியுறுத்தும் அரசியல் இயக்கங்களின் பலவும் உலகமயமாக்கலை ஆதரிக்கின்றன. முன்னமே குறிப் பிட்டதைப் போல், உலகமயமாக்கல் அடிப்படை வாதத்துடன் சமரசம் செய்து கொண்டுள்ளது.  உலகமயமாக்கல் கொள்கையும், அடிப்படை வாதமும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை வஞ்சிப்பதில் ஒன்று பட்டு செயலாற்றுகின்றன என்பதை உணர வேண்டும்.  அடிப்படை வாதம் சாதீயத் தூய்மையை, வர்ணாசிரமத்தை முன்வைத்து பின்தங்கிய மக்களை ஒடுக்கும் பணியைச் செய்தது.  உலகமய மாக்கல், ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் பயன்படுத்தும், பொதுவிநியோக முறை, அடிப்படைக் கட்டமைப்புகள் ஆகியவற்றை அரசின் கடமையில் இருந்து அபகரிக்கும் பணியைச் செய்கிறது.  அடுத்ததாக, புதிய அரசுப் பள்ளிகளை, புதிய ஆசிரியர்களை, சுகாதார நலத் திட்டங்களை அரசு செய்வதில் இருந்து விலகி, தனியாரிடம் ஒப்படைத்து, அதை வணிகமயமாக்கும் பணியைச் செய்கிறது.  எனவே, ஒடுக்கப்பட்டவர்களை மேலும் ஒடுக்குவதற்கான ஆயுதமாகவே, உலகமயமாக்களும், இடஒதுக்கீடும் இருந்துள்ளது  என்பதை அறிய முடியும்.

இந்த சமரசத்தை உலகமயமாக்கல் கொள்கை, அடிப்படை வாதத்துடன் செய்து கொண்டிருக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்ளாமல், இட ஒதுக்கீட்டையும், உலகமயமாக்கல் கொள்கை யையும் ஒரு சேர ஆதரிப்பது பேராபத்தை விளைவிக்கும்.  இது வெட்டப் போகிறவனின் கையில் சிக்கிய ஆடு போன்றது.  1993-ல் உச்ச நீதி மன்றம் 27சத இடஒதுக்கீட்டிற்கு அனுமதித்தது. அதன் பின் உலகமயமாக்கல் கொள்கையின் தீவிரத்தின் காரணமாக, வேலைக்கு ஆள் எடுக்கும் பணி முறையாக நடைபெறவில்லை. வேலை வாய்ப்பில் 27 சத இடஒதுக்கீடு அமுலுக்கு வந்த பின், எத்தனை துறைகளில், எத்தனை பேருக்கு வேலை வாய்ப்பு கொடுக்கப்பட்டது.  என்பதை அரசு ஓர் வெள்ளை அறிக்கையாக வெளியிட வேண்டும்.  ஏனென்றால், வாஜ்பாய் பிரதமராக இருந்த போது, ஆண்டுக்கு 2 சத மத்திய அரசு ஊழியர்கள் குறைக்கப்பட்டார்கள். BSRB (Banking Service Recuritment Board) கலைக்கப்பட்டது. பல மாநிலங்களில் அரசுப் பணிகளுக்கு ஆள் எடுப்பதில்லை  என்ற வேலை நியமனத் தடைச் சட்டம் அமுல்படுத்தப்பட்டது.  அரசு பொதுத் துறை நிறுவனங்கள் அனைத்தும் தனியாருக்கு விற்பது துரிதமானது. தனியார் இன்சூரன்ஸ் மசோதா, அந்நிய முதலீடு போன்றவை அமுலானது.  இவையனைத்தும் இடஒதுக்கீட்டிற்கு எதிரானவை என்பதை யாரும் புளி போட்டு விளக்க வேண்டியதில்லை.  இத்தைகயை செயல்கள் காரணமாகவே, இன்றைய தலைமுறை இளைஞர்களுக்கு இடஒதுக்கீட்டுக் கொள்கை மீது நம்பிக்கை குறைவதற்கு காரணமாகும். இந்த நம்பிக்கை குறைவு காரணமாகவே இடஒதுக்கீட்டை ஆதரித்தும் நடைபெறும் போராட்டங்கள் குறைவாக அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக நடைபெறுகிறது.

இப்போது உயர் கல்வியில் இடஒதுக்கீடு இதர பிற்படுத்தப் பட்ட பிரிவினருக்கு ஒதுக்க வேண்டும் என்பது பொது விவாதம்.  ஆனால், கல்வி ஒரு கடைச் சரக்காகவும், மாணவர்கள் நுகர்வோரா கவும் உரு மாறியிருக்கிறார்கள்.  இதன் விளைவு, ஆரம்பக் கல்வி முதல் உயர் கல்வி வரை வணிகமயமாகியுள்ளது. இதர பிற்படுத்தப் பட்ட பிரிவினர் ஐ.ஐ.டி, ஐ.ஐ.எம்,  AIIMS, PGI போன்ற தொழில் நுட்ப கல்வி நிலையங்களிலும், ஜவர்ஹர்லால் நேரு பல்கலைக் கழகம் போன்ற மத்தியப் பல்கலைக் கழகங்களிலும் மிகக் குறைவான எண்ணிக்கையில் உள்ளனர்.  அதே போல், ஓரளவு வேலைவாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கும் பாடப் பிரிவுகளான, இன்ஃபர்மேஷன் டெக்னாலஜி, கார்ப்பரேட் செக்கரட்டரிஷிப், ஜர்னலிசம், பேங்கிங், மைக்ரோ பயாலஜி, பயோ கெமிஸ்டரி, பயோ டெக்னாலஜி போன்ற பாடப் பரிவுகள் படித்தவர்களும் இடஒதுக்கீடு இல்லாத காரணத்தினால் OBC, SC மற்றும் ST ஆகியோர் மிகக் குறைவாக இருக்கிறனர். இன்றைக்கு இடஒதுக்கீட்டு எதிர்ப்பாளர்கள் முன்வைக்கின்ற தகுதி, திறமை  உள்ளிட்ட எதுவும் இல்லாதவர் களால், பணத்தை வைத்து படிப்பை விலை பேச முடிகிறது. T.A. இனாம்தாருக்கும், அரசுக்குமான வழக்கில் உச்ச நிதிமன்றம், சுயநிதிக் கல்லூரிகளில் இடஒதுக்கீடு கேட்பதற்கு அரசுக்கு உரிமையில்லை என்றும், NRI-க்கான 15 சத இடஒதுக்கீடு கொடுக்கலாம் என்றும் 2005, ஆக.12 அன்று தீர்ப்பு வழங்கியது. இதற்கு எதிராக இடதசாரி இயக்கங்கள் மட்டுமே பேராடின. வேறுயாரும் போராடவில்லை. இந்தத் தீர்ப்பு அரசின் கடமையில் இருந்தும், சமூக கட்டுப்பாட்டில் இருந்தும் விலக்கிகொண்ட தனியார் மயமாக்கலின் காரணமாக ஏற்பட்ட கொடுமையாகும். குறிப்பாக பள்ளிகள் முதல் அனைத்து கல்லூரிகளும், கடந்த 15 ஆண்டுகளில் அரசாங்கத்தால் திறக்கப்பட்டதை விட, தனியாரால் திறக்கபட்டதே அதிகம். இதற்கு முன் இருந்த BJP அரசும், இப்போது உள்ள காங்கிரஸ் அரசும், அந்நியப் பல்கலைக்கழகத்திற்கு அனுமதியளிக்க எந்த நேரமும் தயாராக இருக்கின்றன. இத்தகைய அந்நியப் பல்கலைக் கழகங்களில் இடஒதுக்கீடு எப்படிக் கிடைக்கும்?  எனவே, சமூகநீதிக்கு முதலில் குழிதோண்டுவது உலகமயமாக்கல் கொள்கை என்பதை உலகமயமாக்கலை ஆதரிப்போர் உணர வேண்டும்.  அதன் மூலம் தான் இடஒதுக்கீட்டின் பலாபலன் எல்லோருக்கும் கிடைக்கும்.

மேலே விவாதித்ததில் இருந்து இன்றைய அத்தியாவசியத் தேவையான இடஒதுக்கீடு கொள்கை அமுலாக வேண்டும்.  புதிய உயர்கல்வி நிலையங்களை மைய அரசு சார்பில் துவக்கிட முன்வர வேண்டும்.  கல்வித்துறையில் தனியார் துறையின் ஆதிக்கத்தை கட்டுப்படுத்தி, சமூகக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரத் தேவையான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்.  பள்ளிக் கல்வியில் பொதுப்பள்ளி (Common School) முறையை வளர்க்க வேண்டும். இவை அனைத்தையும் மத்திய மாநில அரசுகள் முன்வைப்பதன் மூலமே உண்மையான சமூக நீதி கிடைக்கும்.

ஆதாரம்

  1. அறிவாளியா? முட்டாளா?-த.வி. வெங்கடேஸ்வரன்
  2.  ஃப்ரண்ட் லைன் கட்டுரைகள்-மே-05-2006.
  3. ஃப்ரண்ட் லைன் கட்டுரைகள்-பிப்-05-2002.
  4. அனில் சடகோபால் கட்டுரை, பீப்பிள்ஸ் டெமோக்ரசி – மே 22 – 28 – 2006.
  5. Why Reservation for OBC is a Must by V.B.Rawat – Countercwocents.org
  6. Merits of Resevation: efficient health system and Social equity emerging evidence from south Indian, S.Venkatesan, One World..