Science, Society and Philosophy in India

EMS Namboodiripad

It is a great pleasure and privilege for me to associate myself with a programme arranged in memory of the late Debiprasad Chattopadhyaya:

Debirprasad was a pioneer- I would rather put it, the pioneer-in the application of Marxist theory to the problems of Indian philosophy. He had before him another pioneer of Marxist theory in India, D D Kosambi. Kosambi and Chattopadhyaya together made a big change in theoretical thinking. This was followed by a host of historians like Romila Thapar, R S Sharma and several others.

I am not a specialist in any of these disciplines. I am a political activist. But being a political activist of the Indian working class, I had to acquaint myself with all the disciplines-philosophy, Political Economy, History, Political Science, Aesthetics, etc. I have learnt a lot from my dabbing into the academic subjects and it is from this point of view that I have to offer a few remarks.

I would not confine myself to the subject which has been thrown open to discussion in this seminar, philosophy and Science in India. My rather would be Science, Society and Philosophy in India from ancient days to July 10th, 1994.

This is the scope of my talk. Why? As I told you. I am not an academic scholar but a  political activist. I believe in the Marxist proposition that, while philosophers through the ages have interpreted the universe in various ways, the point is to change it.

Marx was a towering intellectual who made big contributions to the Science of human progress, but he was also a practical revolutionary activist. He through his theoretical writings tried to understand the world, through his practical activities, he was trying to change the world.

I do not claim that quality of Marx in relation to theoretical writings. My understanding of theory is secondhanded. I have not made any original study. On questions of Indian Philosophy, I have learnt from Kosambi, Debiprasad, etc. on Indian history, I have learnt from Marxist Scholars beginning with Kosambi, Romila Thapar, R S Sharma and others. On political Economy, I have learnt from a host of Indian Marxist scholars.

But I have learnt mostly from my practice and this practice raises before me, and should raise before you, the question of what is the present and future of India?

I would not go today into current political but I would certainly raise the question which Pandit Nehru raised once: “Whither India?’ where is India going?

He raised that question in the early 30’s. I am repeating the question in 1994. raising that question now, I see before me several perspectives of which one is what is called the revivalist.

Revivalism means India of the Upanishads, India of the Vedas, that is the real India. After that, it is said, came Islamic India, Christian (British) India and Marxist India. All these are alien theories. Only the Hindu way of life is Indian.

This is a theory which dies not stand at the level of theory alone but is applied in practice. Practice which was seen earlier in the assassination of Mahatma Gandhi and recently in the demolition of Babri Masjid, in the threatened demolition of the mosques in Mathura and Varanasi and the mosques in 3000 other places. This according to me is anti-Indian. Those who propound this theory claim that they are propounding Indian theory. My contention is that this is an anti-Indian theory. Why?

India has a composite society, composite culture. This land being inhabited by a host of religious communities, castes in Hindu society, tribes, linguistic, cultural groups etc, it is a land of unity in diversity. Now to raise one of these factors to the pedestal and say that this is India, is according to me anti-Indian. This is the conclusion that I have arrived at after 60 years of active political life as a left politician and its is from this point of mine that I look at problems of Indian philosophy.

When I do that, I repeat the question raised by Debiprasad, did India have a tradition of materialism in ancient days? Until Debiprasad wrote his famous book Lakayata, the impression prevailing among us, created by foreign scholars and Indian scholars as well, was that, while Europe always has been materialistic, India has ever been idealist. This theory was demolished by that single work of Debiprasad’s Lokayata.

When I read that book nearly 40 years ago, a light was thrown into my thinking. India too had a materialist past. Like Greece, Rome and other European civilisations, Indian Society too in ancient days witnessed the struggles between idealism and materialism. This is substantiated not only by Lakayata but by a number of other works by Debiprasad. What is living and what is Dead in Indian philosophy is an expanded and updated edition of Lokayata, going into details on materialism in ancient India and its class roots.

Where does materialism arise from/where does idealism arise from? Where does the struggle between them go on? Why was materialism defeated in ancient and medieval India? One has to trace all this to class struggle.

Debiprasad points out that materialism was created by the working people who were working on nature and therefore had intimate understanding of the various phenomena of nature. So their world outlook is materialistic.

On the other hand, there is a small minority which, in ancient Greece were the slave-owners, but in India it is called the Dwijas. The Brahmins, the Kshatriyas and the Vaisyas are the Dwijas. They are the exploiting classes. They have no living connection with the phenomena of nature. So their world outlook is speculative. It is out of this that philosophical idealism arose.

As for the common people, not only the people who work with their hands but also with their intellect, they are intimately connected with nature, therefore, they developed materialism. And the two come to conflict with each other.

Just as the owners and slaves came in confrontation with each other in ancient Greece and Rome, so did the Dwijas and Shudras in India. Among the Dwijas themselves, in the beginning it was the Kshatriyas who dominated, then it was the Brahmana. In any case there is this Dwija domination over society.


And it is due to this Dwija domination that materialism was defeated and idealism flourished that materialism was defeated and idealism flourished in India. It was thanks to this dwija domination, or rather resistance to it, that materialism arose. This in a detailed manner is explained by Debiprasad in his two major works Lokayata and What is living and what is dead in Indian Philosophy and further elaborated in a number of other works, like Science and Society in ancient India.

So the struggle between materialism and idealism existed in ancient India as much as in ancient Greece. But the course of history was different in the two countries. In Greece the struggle between the two classes, the struggle between the two ideologies, ended in the revolutionary replacement of the old slave society by feudal society and this feudal society in its turn was replaced by capitalist society. In other words, the revolt of the slaves against the owners, followed by the anti-feudal revolts, were the characteristic features of Europe.

In Indian on the other hand, these revolts or revolutions did not take place. But, in the very first struggle between the owning classes and the working classes, between the Dwija and Shudras, the latter were defeated. The working people were defeated by the exploiting classes. With the defeat of the working people and the victory of the owning classes, whatever existed of materialism was also defeated. Idealism became dominate. What is the evidence?

There is no evidence of actual armed clashed between the owning and the working classes and the defeat of the latter. But there is evidence of ideological conflict between the two classes and that evidence is the India-wide spread of Budhism and Jainism. Budhism and Jainism were manifestations of the revolt of the Shudras against the domination of the Dwijas. For a time Budhism appeared to be prevailing over Brahminism. But, it was defeated. Budhism, which spread to several other countries like China, and other countries was defeated in the land of its birth.

Because the owning classes, the Dwijas, were in control of what Debiprasad called the Lordly power and holy power, i.e. the Kshatrias and the Brahmins who together were able, at the ideological level, to demolish Budhism and other forms of materialism. It is not only Budhism and Jainism but Samkhya, Charvaka, all these were the philosophies and ideologies of materialism, the philosophies and ideologies of the working classes. They were defeated, annihilated and even the works of materialism are not available now.

As a matter of fact, if you want today to have any inkling of the Charvaka and other systems of materialist philosophy, you can get it only through the works of their opponents. Sankara, for instance, quote a number of passages from the Lakayata and other works of the materialists. For what? For demolishing them. What is called Purvapaksha. He quoted extensively from the writings of the materialists, but these writings themselves are not available. Extracts of what he considered necessary are quoted and then demolished. Purvapaksha is followed by Sidhantha Paksha. Purvapaksha is first given and then demolished. That demolition is called Sidhantha Paksha. Purvapaksha is given only to assert the Sidhanthapaksha. In this form, many of the writings of the Lokayatas, the Charvakas and other materialists are available now.

Probably, Budhist classics are available in other countries. I am told that, in Tibet, there is a big collection of Budhist writings. Nobody has been able to make a study of them. It is in any case a fact that not only at the level of theory but at the level of social practice, Budhism was a major movement. It spread throughout the country. But it was defeated in ideological battle by a host of idealist philosophers among whom the most towering individual was Sankara. With Sankara’s demolition of Budhism, the materialism that existed in Ancient Indian came to an end.


As the historian of ancient Indian science P C Ray, put it, Sankara’s victory over budhism was the beginning of intellectual stagnation in the country. Till then, there was vigorous struggle between materialism and idealism which ended in the victory of idealism over Budhism. This demolition of materialism meant an end to all original thinking, end to the battle of ideas. That was why, from around 8-9the century A D Indian Society, Indian science, Indian Arts, Indian Literature—all these started stagnating.

Take the case of literature. Instead of the old brilliant works of Kalidasa and other men of classical literature in Sanskrit, literature became so formalised that there is not life in it. The defeat of budhism at the hands of idealism perfected in Sankara’s philosophy thus meant that the intellectual life of the country became stagnant.

The consequences of this stagnation of the intellectual life of the society, which arose from the victory of idealism over materialism, was that group rivalries among the people, among the ruling classes, became increasingly strong. And, as Marx put it in his well-known articles on India, everybody was against everybody else and in came the Briton.” As Marx pointed out, the intellectual stagnation in society, leading to socio-political disintegration of the country, led to the coming of the foreign ruler.

But, the foreign rule has two sides. As Marx put it, it had two roles to perform. One was destructive, destroying the old, destroying the caste society destroying of caste society. That they did to a large extent. They however had before them a constructive role as well, i.e., building a new society. That role they did not play. That is why Marx said, that the tragedy of Indian people is that they lost their old world without getting a new one.

But, although we did not get a new world, Marx himself says the seeds of the new world were being sown. These are the modern democratic movement, the freedom movement, and then out of the freedom movement arose a new philosophy, a lot of political activisation. Rammohan Roy in Bengal, Phule, in Maharashtra Sree Narayan Guru in Kerala and lot of others became the new intellectuals, who threw new ideas amongst the people.

It is out of this that an Indian political economy arose. As early as in the 1860s, a group of intellectuals arose, Dada Bhai Nauoroji,Ranade and so on. They were the pioneers of political economy for India. They were also the pioneers of the modern democratic political movement. These are the manifestations of the development of what Marx considered the seeds of the new society being sown on Indian soil after the British domination became a reality. It is because of this that the modern movement arose.

Out of this, new socio-economic and political philosophers came into being. Gopal Krisna Gokhale, Tilak, Gandhi etc. They were the originators of the new philosophy, a carrying forward of the ancient Indian philosophy to modern times. There was, for instance, the towering intellectual vivekananda, who though a Swami Formally, was  a political revolutionary. He said that the ages of the Brahmin, the Kshatriya and the Vaishya are over. Now the age of the Shudras is opening. The age of Shudras means, in modern Marxian language, proletarian rule. I do not know, whether the Swami himself was conscious of that but he could see that something new is coming. That new is the coming up of Shudras. This was the outlook with which Phule, Sree Narayana Guru developed their militant socio-cultural movement. They however had no living contact with the political freedom movement. Tilak and Gandhi together, of course along with several others, developed the new philosophy, which gives expression to the peoples’ aspirations for the creation of new society. The aspiration of the Daridra Narayan.

By the early 1920s’ the Indian people had become a political force. The new society however had been developing even before that when Lok Manya Tilak was arrested and the Bombay working class went on a political general strike. An incident which was hailed by Lenin as the coming of age of the working class, a new India. The earlier movement had other classes, other sections of the people in the freedom movement but the general strike of the Bombay working class in protest against the arrest of Lok Manya Tilak brought the Indian working class into the freedom battle.

That however was confined to one city, Bombay, at the time, it was confined to one issue-the arrest and incarceration of Lok Manya Tilak. But a decade later, the working class in India had brought into existence its first All-India organisation. All India Trade Union congress and together with it, Communist groups in several parts of the country. Dange in Bombay, Muzaffar Ahmad in Calcutta, Singaravelu Chettiyar in Madras, these were the pioneers of communism in India. The communist groups organised by these pioneers together with the formation of All-India Trade Union Congress, showed that the working class had come on its own. Of course as part of the freedom movement, but independent of the middle class, the working class, though still under the bourgeois leadership, thus came as a class in itself and for itself.

From this time onwards, a new philosophy started developing. A new philosophy in developing which the predecessors of my generation played a big role for a decade, after which we joined them. And I am proud to declare that, during the last sixty years, my generation added not only to the Practise but also to the theory of Marxist philosophy, political Economy, Sociology political science Aesthetic etc. this is putting into practice of the Marxist concept of changing the world along with understanding it. This is how we can develop.

So I would look society, science and philosophy in India as a continuity. The continuity often breaks, but there is a continuity. That continuity is that the Indian People are coming up on their own. That is why I said we have to come to 1994 and have a perspective of the 21st century.

In this we see that the India people have developed in an all-sided manner. They have developed their own philosophy. That philosophy is not Hindu philosophy, it includes Hindu philosophy nut it includes Muslims philosophy, it includes Christian philosophy, it includes finally Marxian philosophy. All these are parts of the Indian philosophy. This is the view we have been propagating against the view of the Hindutva fraternity, according to which it is only Hindu philosophy, Vedic philosophy, that is Indian. Now they have started Vedic mathematics also. Everything is sought to be taken back to Vedic times.

We certainly respect Vedic times, we are proud of our past Vedic culture. But we are also conscious of the fact that Vedic culture had serious limitations. That was why India which was equal to or even ahead of Europe in ancient times lags behind in modern times.

One of the limitations of Vedic culture I can give from my own personal experience. I had to spend six years of my boyhood in learning Rigveda. Learning in fact is not the proper word for it. I did not understand what it means. I was made to repeat word by word. That is why I said repeatedly that those six years when I was made to repeat the mantras of Rigveda by heart, were six wasted years in my life. These are parts of the Vedic tradition which have to be broken.

Rigveda is of course a part of the treasury of our cultural heritage. I am only sorry that I was not taught, when learning it by heart, what Rigveda means, what it conveyed? Only recently a friend of mine brought out an eight-volume work of annotations in Malayalam of Rigveda, so these treasures, we cherish as part of our culture. But part of our culture is also the fact that Vedic texts have been made into a dogma. Vedic texts are not used to enlighten the minds of the people but to enslave them. This tradition has to be broken. When this tradition is broken, we will have to develop the Marxist philosophy, new political economy and so on.

This is the message that Debi Prasad conveys in his works. that is why his works are treasures not only for the Marxists, but for all those who are interested in the study of our culture. So it is a pleasure and privilege for me to associate myself with this seminar. I have tried to profit from the study of his works and I have tried to use them as he himself used them in his life time-to change the Indian Society, to fight all that is reactionary, all that is outdated in the so-called Hindutva culture. This is the substance of what I have to convey to you.



First Published: The Marxist,  Vol. XII, No. 1, Issue: Jan – March 1995

கியூபாவிற்கான புதிய அரசியலமைப்பு சட்டம்

கியூபாவின் சோசலிச அமைப்பு மிகவும் உயர்வானது. இக்கட்டுரையில் ஒரு புதிய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை உயர்ந்த ஜனநாயகப் பண்புடன் மக்கள் கருத்தறிந்து கொண்டுவந்துள்ளார்கள் என்பது விளக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும்,  அந்த புதிய சட்டம் மக்களின் அனைத்துப் பிரிவினருக்கான, சமத்துவத்தை பாதுகாக்கும் சட்டமாகவும் இருப்பது விளக்கப்பட்டுள்ளது. முதலாளித்துவத்திற்கு மாற்று தேவை. அது சோசலிசமே என்பதை இக்கட்டுரை மீண்டும் தெளிவுபடுத்துகிறது. சோவியத் ரஷ்ய புரட்சி உலகப் புரட்சிகளின் முன்னோடியாகும். நவம்பர் புரட்சி மாதத்தில், கியூப நவீன மாற்றங்களை அறிந்துகொள்வோம்.


கியூபாவிற்கான புதிய அரசியலமைப்பு சட்ட நகல் தீர்மானம், கியூப நாட்டின் தேசிய மக்கள் அதிகார பாராளுமன்றத்தினால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு,  தற்போது மக்களின் முன்பு விவாதத்திற்காகவும், மக்கள் கருத்துகளை பெறுவதற்காகவும் சமர்ப்பிக்கப் பட்டுள்ளது.

இந்த பணிக்கென்று ஆகஸ்ட் 13 முதல் நவம்பர் 15 வரை ஒரு லட்சத்து முப்பத்து ஐயாயிரம் (1,35,000) கூட்டங்களை நடத்த கியூப அரசு முடிவு செய்தது.  மக்கள் கூடும் இடங்கள், பணியிடங்கள், பள்ளிகள், சமுதாயக் கூடங்கள் என்று நாடு தழுவிய அளவில்   கூட்டங்களை நடத்தத் தீர்மானித்தது, நடத்தியது.  இந்த கூட்டங்களை நடத்துவதற்கென்று இரு நபர்கள் கொண்ட 7600 குழுக்கள்   பயிற்சியளிக்கப்பட்டு உருவாக்கப்பட்டன.  அதாவது கிட்டத்தட்ட 15000 பேர் இந்த கூட்டங்களை நடத்துவதற்கும், மக்களின் கருத்துக்களை கேட்டு பதிவு செய்வதற்கும் பயிற்சியளிக்கப்பட்டனர்.  பத்து லட்சத்திற்கும் அதிகமான அரசியலமைப்பு நகல் தீர்மானம் அச்சடிக்கப்பட்டு மக்கள் மத்தியில் சுற்றுக்கு விடப்பட்டது.

படிப்படியான தயாரிப்பு பணிகள்

இந்த தயாரிப்புகளின் ஒரு பகுதியாக, இரண்டு நாள் தேசிய அளவிலான கருத்தரங்கம் நடத்தப்பட்டது.  இந்த கருத்தரங்கத்தில் கியூப கம்யூனிஸ்ட் கட்சியைச் சார்ந்த மாகாண பிரதிநிதிகள், இளம் கம்யூனிஸ்ட் லீகின் பிரதிநிதிகள், வெகுஜன அமைப்புகளின் பிரதிநிதிகள், சட்ட வல்லுநர் சங்க பிரதிநிதிகள், புரட்சிகர ஆயுதப்படை அமைச்சகப் பிரதிநிதிகள், உள்துறை பிரதிநிதிகள் கொள்கை விரிவாக்க அமலாக்க ஆணையத்தின் பிரதிநிதிகள், தேசிய தேர்தல் கமிஷனின் பிரதிநிதிகள், சமூக பொருளாதார ஆய்வு மைய பிரதிநிதிகள் அயலுறவு துறை பிரதிநிதிகள் என 280-க்கும் மேற்பட்ட பிரதிநிதிகள் கலந்து கொண்டனர்.

புதிய அரசியலமைப்பு சட்டத்திற்கான நகல் தீர்மானத்தின் ஒட்டு மொத்த முன்மொழிவும், கியூப கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அரசியல் தலைமைக் குழு கடந்த மே 13, 2013 அன்று, இதற்கென பிரத்தியேகமாக நியமித்த குழுவினால் தயார் செய்யப்பட்டது.  இந்த குழுவிற்கு அப்போது கியூப கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முதல் செயலாளராக இருந்த ரௌல் காஸ்ட்ரோ ரூஸ் தலைமை தாங்கி வழிநடத்தினார்.  புதிய நகல் தீர்மானத்தின் சட்ட விதிமுறை அடிப்படை அம்சங்கள் 2014, ஜுன் 29ல் அங்கீகரிக்கப்பட்டன.

புதிய அரசியலமைப்பு சட்டத்தினை உருவாக்க வேண்டியதன் அவசியம் குறித்து ரௌல் காஸ்ட்ரோ கூறும்போது

பின்வருமாறு விளக்குகிறார்.  ”நாம் நமது புரட்சிகர வழிமுறையில் அடிநாதமான மார்க்சிய – லெனினிய சித்தாந்தத்தையோ, மார்ட்டியின் பாரம்பறியத் தொடர்ச்சியையோ கைவிடாமல், பழைய மனநிலைகளையும்  மனத்தடைகளை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, தாய்நாட்டின் தற்போதைய நிலையை கணக்கிலெடுத்துக்கொண்டு, எதிர்கால நிலைமை குறித்த தொலைநோக்குப் பார்வையுடன், இந்த புதிய அரசியலமைப்பு சட்டத்தை உருவாக்க வேண்டியுள்ளது” என்றார் அவர்.

புதிய அரசியலமைப்பு முன்மொழிவிற்கான வழிகாட்டு நெறிமுறைகள்

  • பின்வரும் குறிப்புகளை ஆழ்ந்து ஆராய்ந்து, வழிகாட்டல் நெறிமுறைகளாகக் கொண்டு புதிய முன்மொழிவினை உருவாக்கியுள்ளனர்.
  • வரலாற்றுப் புகழ்மிக்க, புரட்சி வீரர் தோழர் பிடல் காஸ்ட்ரோ ரூஸ் அரசியல் சிந்தனைகள்.
  • இராணுவ படைத்தலைவர் ரௌல் காஸ்ட்ரோ ரூஸ் உரைகள் மற்றும்  வழிகாட்டுதல்கள்.
  • கியூப நாட்டின் சமூக பொருளாதார அபிவிருத்தி மாதிரியின் கருத்துரு.
  • கியூப நாட்டின் வர்ச்சிக்கான, தேசத்தின் முக்கியமான கேந்திரமான துறைகளின் சமூக பொருளாதார வளர்ச்சிக்கான 2030 தேசிய கனவு திட்டம்.
  • கட்சியின் புரட்சிகர சமூக பொருளாதார கொள்கைகள் – வழிகாட்டல்கள்.
  • முதல் கட்சி காங்கிரசின் கட்சி வேலைத்திட்டம் மற்றும் இலக்குகள்
  • இவை தவிர பல நாடுகளின் அரசியலமைப்பு சட்டங்கள் – குறிப்பாக லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளின் அரசியலமைப்பு சட்டங்கள் – அதிலும் குறிப்பாக வெனிசுலா, பொலிவியா, ஈக்வடார் போன்ற நாடுகளின் அரசியலமைப்பு சட்டங்கள், அதே போல தங்களது சொந்த நாடுகளின் தன்மைக்கேற்ப சோசலிச சமூகத்தை உருவாக்க முனைந்து கொண்டிருக்கும் வியட்நாம் மற்றும் சீன நாடுகளின் அரசியலமைப்பு சட்டங்கள் மற்றும் பிற நாடுகளின் சட்டங்கள்

என அனைத்தும் ஆழ்ந்து ஆராய்ந்து பரிசீலனை செய்யப்பட்டு இந்த புதிய அரசியலமைப்பு சட்டத்திற்கான முன்மொழிவு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

தயாரிப்பு பணிகள் குறித்து :

இப்படிப்பட்ட இந்த தயாரிப்பு பணிகள் குறித்து அரசு செயலாளர் ஹொமேரோ அக்கொஸ்டா விவரிக்கும்போது, ”முதலாவதாக எங்களது அரசியலமைப்பு சட்ட வரைவு வரலாற்றினை மிக முக்கியமாக ஆய்வு செய்தோம்.  1940-ம் ஆண்டு அரசியலமைப்பு சட்டம், 1959-ம் ஆண்டு அடிப்படை அரசியல் சட்டங்கள், தற்போதைய கியூப குடியரசின் அரசியலமைப்பு சட்டம் என அனைத்தையும் ஆராய்ந்தோம்.  இந்த ஜுன் 2-ம் தேதி ஒரு தனிச்சிறப்பு அமர்வில், கியூபக் குடியரசின் மக்கள் அதிகார பாராளுமன்றம் இப்படிப்பட்ட ஒரு புதிய அரசியலமைப்பு சட்டத்தின் நகல் தீர்மானத்தினை உருவாக்குவதற்கென ஒரு ஆணையத்தை நியமித்தது.  அந்த ஆணையம் இக்காலக்கட்டம் முழுவதும் கடுமையாக உழைத்தது.  அனைத்தையும் ஆராய்ந்து ஜுலை 2,3 தேதிகளில் கட்சியின் மத்திய கமிட்டியின் 7-வது தன்னுடைய முதல் நகல் தீர்மானத்தை முன்மொழிந்தது.” என்கிறார்.

அதன்பிறகு, இந்த நகல் தீர்மானம் கியூப நாட்டின் மக்கள் அதிகார பாராளுமன்றத்தில் பிரதிநிதிகளின் விவாதத்திற்கு உட்படுத்தப்பட்டு, அங்கு  ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, தற்போது கியூப மக்களின் விவாதத்திற்கென விடப்பட்டுள்ளது.

நகல் தீர்மானத்தை மேம்பட்டதாகக் காட்டும் முதன்மையான அம்சங்களும், ஷரத்துகளும்

ஒரு முகவுரை, 224 சட்ட ஷரத்துகள், (தற்போதைய அரசியலமைப்பு சட்டத்தில உள்ளதை விட அதிகமாக 87 ஷரத்துகள்), 11 தலைப்புகள், 24 அத்தியாயங்கள், மற்றும் 16 பிரிவுகளை உள்ளடக்கியதாக புதிய முன்மொழிவு உள்ளது.  11 சட்ட ஷரத்துகள் தற்போது உள்ளது போலவே அப்படியே வைக்கப்பட்டுள்ளன.  113 சட்ட ஷரத்துகள் திருத்தப்பட்டுள்ளன.  13 சட்ட ஷரத்துகள் நீக்கப்பட்டுள்ளன.

இந்த முன்மொழிவின் உள்ளடக்கமானது, ஒன்றுக்கொன்று ஒத்திருக்கும் தன்மையாலும், திட்டவட்டமான ஒழுங்குமுறையுடன் அமைந்துள்ளதாலும், காரணகாரியத் தொடர்புடையதுமாக மறு ஒழுங்கமைவு செய்யப்பட்டுள்ளதாலும், மேம்படுத்தப்பட்டதாக உள்ளது.  கியூப நாட்டின் தற்போதைய சமூக, அரசியல், பொருளாதார உண்மை நிலையினை சரியான விதத்தில் விளக்கும் வகையிலான சொற்பதங்களுடன்,  தனிச் சிறப்பு மிக்க மொழிவளத்துடன், தேவைக்கேற்றதொரு நெகிழ்வுத்தன்மையுடன்,, வருங்காலத்திற்கு உகந்ததாய், பாதுகாப்பினை உத்திரவாதப்படுத்துவதாய், கியூப நாட்டின் உண்மை நிலையுடன் பொருத்தப்பாடுடையதாய் அமைந்த வார்த்தைகளால் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த புதிய முன்மொழிவானது கியூபாவின் அரசியல், சமூக, பொருளாதார அமைப்பில் உள்ள சோசலிச குணமாம்சத்தை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.  அதே போல, கியூப கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முன்னணி பாத்திரத்தையும் உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. அடிப்படை உற்பத்தி வழிமுறைகள் அனைத்தும் ஒட்டுமொத்த நாட்டு மக்களின் உடைமை என்ற சோஷலிச உரிமையை உத்தரவாதப்படுத்துவதற்கு தேவையான அத்தியாவசிய கொள்கைகளை தன்னுடைய ஷரத்துகளில் உள்ளடக்கி உள்ளது.  அதற்கேற்ற வகையில் இந்த முன்மொழிவின் பொருளாதார கட்டமைப்பு வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.  சந்தையின் பங்கு பாத்திரம், அரசுடைமை அல்லாத புதிய சொத்து வடிவங்கள் மற்றும் தனியார் சொத்துகள் போன்றவையும் கணக்கில் கொள்ளப்பட்டு, புதிய பொருளாதார திட்டமிடல்கள் செய்யப்பட்டுள்ளன.  தன்னுடைய பிரத்தியேக பாணியில், கியூப அரசு கையெழுத்திட்டுள்ள சர்வதேச பத்திரங்களின் ஷரத்துகளுக்கு ஏற்ற வகையில், பல்வேறு பரவலான உரிமைகளை உள்ளடக்கி, அவை சிறப்பு கவனத்தை பெறும் வகையில்  புதிய அரசியலமைப்பு சட்ட ஷரத்துகள் வடிவமைக்கப்படுள்ளன.

பாதுகாப்பிற்கான உரிமையும், அதற்கு தேவையான நடைமுறையும், சாமானியர்களும் பங்கேற்கும் வகையில் சிறப்பு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டு மறுவடிவம் செய்யப்பட்டுள்ளது.

மாற்றுத்திறனாளி என்பதாலோ, ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்தைச் சார்ந்தவர் என்பதற்காகவோ, பாலினம் சார்ந்தோ பாகுபாட்டுடன் கியூப குடிமக்கள் நடத்தப்படக்கூடாது என்பதற்காக, ஏற்றத்தாழ்வுகளை நீக்கும் வகையிலான ஷரத்துகள் இணைக்கப்பட்டு, சமத்துவ உரிமை மேலும் மேம்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

அரசு அதிகாரிகள், ஊழியர்கள், இயக்குநர்கள் போன்றவர்களோ அல்லது அரசு அமைப்புகளோ-நிறுவனங்களோ தங்களுடைய முறையில்லாத நடவடிக்கைகளாலோ அல்லது செயல்படாத தன்மையாலோ தனிநபர்களுக்கு பாதிப்புகளை, நஷ்டங்களை ஏற்படுத்தும் பட்சத்தில், அவர்கள் தாங்கள் இழந்த உரிமைகளை திரும்பப் பெறுவதற்காக அல்லது நஷ்டஈடு பெறுவதற்காக நீதிமன்றங்களை அணுகி மனு தாக்கல் செய்து திரும்பப் பெற்றுக் கொள்வதற்கான வாய்ப்புகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.

திருமணத்தை பொறுத்தவரையில், தற்போது ”ஒரு ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையிலான ஒப்பந்தம்” என்றிருப்பதை மாற்றி, திருமணம் என்பது ”இரு நபர்களுக்கு இடையிலான ஒப்பந்தம்” என்று வரையறை செய்யப்பட்டு திருத்தப்பட்டுள்ளது.

அரசு அமைப்புகளுக்கிடையே ஒரு போதுமான சமநிலை இருக்கும் வகையில் புதிய அரசியலமைப்பின் சட்டவிதிகள் மாற்றியமைக்கப்பட்டுள்ளன.  கியூபக் குடியரசு தலைவர் கியூப அரசின் (state) தலைமைப் பொறுப்பிலும், பிரதமர் கியூப அரசாங்கத்தின் (government) பொறுப்பாளராகவும் இருப்பார் என்று வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது.  அதே நேரம், இருவரும் கியூப மக்கள் அதிகார பாராளுமன்ற பிரதிநிதிகளாகவும் இருக்க வேண்டும் என திருத்தியமைக்கப்பட்டுள்ளது.

கியூப பாராளுமன்றத்தின் நிரந்தர அங்கமாக அரசவைக்குழு இருக்கும்.  இந்த அரசவைக்குழு பாராளுமன்றத்துடன் நெருக்கமான தொடர்புடையதாக இருக்கும்.  குறிப்பாக இரண்டு அமைப்புகளின் தலைவரும், துணைத்தலைவரும், செயலாளரும் ஒரே தனிநபர்களாக இருப்பர் என்பதால் அதிக தொடர்புடைய அமைப்புகளாக அவை இருக்கும்.  இதன் மூலமாக மக்கள் அதிகார பாராளுமன்றத்திற்கும், தேசத் தலைமைக்குமான இடைவெளி குறையும்.  மேலும் மக்களின் பிரநிதிகளில் ஒருவரே தேசத் தலைமைக்கும் வருவதால் மக்கள் அதிகார பாராளுமன்றத்திற்கு கட்டுப்பட்டவராகவும் அவர் இருப்பார்.

அரசு அமைப்புகளில் இன்னொரு முக்கியமான புதுமையான அம்சமாக, தேசிய தேர்தல் கவுன்சில் என்பது உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.  இந்த கவுன்சில் இந்த பணிக்கென்றே பிரதியேகமாக இயங்கும்.  அதே போல கணக்கு தணிக்கையாளர் குறித்த ஷரத்தும் அரசியலமைப்பு சட்டத்தில் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

உள்ளாட்சி அமைப்புகளைப் பொறுத்தவரையில், மாகாண குழுக்கள் என்பது நீக்கப்பட்டு, மாகாண அளவில் ஒரு ஆளுநர் மற்றும் கவுன்சிலுடன் கூடிய மாகாண அரசு அமைக்கப்படுகிறது.

தேச நலனுக்கு உகந்த வகையில், தன்னாட்சி உரிமையுடன் பெரும் பங்காற்றக்கூடிய நிலையினை கியூப நகராட்சிகள் இந்த புதிய முன்மொழிவின் மூலம் பெறுகின்றன.

நகராட்சி நிர்வாகக்குழு என்பது நகராட்சியின் நிர்வாகத்தை கவனிக்கும் என்பது மீண்டும் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது.  தற்போதுள்ள தலைவர் (president or chief) என்ற சொல்லாடல் மாற்றப்பட்டு, கண்காணிப்பாளர் அல்லது மேற்பார்வையாளர் (superintendent) என்ற சொல்லாடல் பயன்படுத்தப்படுகிறது.  அவர் நகராட்சி நிர்வாகக்குழுவின் தலைமைப் பொறுப்பில் இருப்பார் என்று வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது.

தேர்தலைப் பொறுத்தவரையில், 16 வயது பூர்த்தியடைந்த அனைத்து கியூப பிரஜைக்கும், (சட்டத்தில் விதிவிலக்காக சொல்லப்பட்டவர்கள் தவிர), வாக்குரிமை உண்டு என்பது மாற்றப்படாமல் அப்படியே வைக்கப்பட்டுள்ளது.

இராணுவம் மற்றும் தேச பாதுகாப்பு என்ற தலைப்பு இணைக்கப்பட்டுள்ளது.  இதில் தேசிய பாதுகாப்பு கவுன்சிலின் முக்கிய நோக்கம் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது.  சட்டவிதிகளுக்குட்பட்டு, அமைதிகாலங்களில் சில கடமைகளை செய்வதற்கான அங்கீகாரம், பேரழிவு காலங்களில் சில கடமைகளை செய்வதற்கான அங்கீகாரம், இயற்கைக்கு மாறான பிற நிலைகளில்  இந்த அமைப்பினால் நிறைவேற்றப்பட வேண்டிய கடமைகள் போன்ற நோக்கங்கள் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளன.

புதிய நகல் தீர்மானத்தின் திருத்தத்தை செய்வதற்கென்று சில நபர்கள் அடையாளம் காணப்பட்டு  அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டனர்.   அதே நேரம் இந்த ஷரத்துகள் விவாதத்திற்கு விடப்பட்டுள்ள இந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் திருத்த முடியாதவைகளாகவும் இருக்கும் என்பதும் கவனிக்கத்தக்கது.  இந்த புதிய நகல் தீர்மான திருத்தத்திற்கென்று தீர்மானிக்கப்பட்டுள்ள, மற்றும் அது நடைமுறை அமலுக்கு வர வேண்டிய தினத்தில், தேவையான மாறுதல்களுடன் நிறைவான அம்சங்கள் மற்றும் திருத்தப்பட்ட ஷரத்துகளுடன் புதிய அரசியலமைப்பு சட்ட விதிகள் நடைமுறைக்கு வரும்.

அரசியல் சார்ந்த அடிப்படை ஷரத்துகள்

இந்த தலைப்பு புதியது.  பொருளாதார அடிப்படைகளிலிருந்து அரசியல் அடிப்படைகளை வேறுபடுத்திக் காட்டுவது.  அரசியலமைப்புச் சட்டம்தான் உயர்ந்த பட்ச  அதிகாரத்தை உடையது என்பதையும், நாட்டின் ஆட்சி அதிகாரத்திற்கான சட்ட விதிமுறைகள் என்பதையும் மீண்டும் உறுதிசெய்துள்ளது. சோஷலிச ஒழுங்கமைப்பை மேலும் வலுவூட்டும் வகையில், சட்டப்படி கியூப அரசு ஒரு சோஷலிச அரசு என்பது மீண்டும் உறுதிசெய்யப்பட்டுள்ளது.

கியூப கம்யூனிஸ்ட் கட்சி நாட்டிலும், சமூகத்திலும் தொடர்ந்து தனது தலைமை பாத்திரத்தை தக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.  அதனுடைய ஜனநாயக குணாம்சமும், மக்களுடன் அந்த கட்சிக்குள்ள நெருக்கமான நிரந்தரமான உறவும் மீண்டும் அழுத்தமாக வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது.  சட்ட வரையறைகளின்படி உருவாக்கப்பட்டுள்ள சங்கங்கள் மற்றும் அமைப்புகளை அரசு அங்கீகரிப்பதுடன், அவை செயல்படுவதற்கான பாதுகாப்பையும் அளிக்கும் என்று உறுதியளிக்கப்பட்டுள்ளது.

அரசிற்கும் தேவாலயத்திற்குமான உறவு குறித்த விதிமுறைகள் தற்போது நடைமுறையில் உள்ள சாராம்சத்துடனே தொடர்கின்றன.

அரசியலமைப்பின் உச்சபட்ச அதிகாரத்தைப் பொறுத்த வரையில், அரசியலமைப்பு சட்ட விதிகளை உறுதியாக பின்பற்ற வேண்டியது அரசு மற்றும் கியூப மக்களின் கடமையாகும்.  அரசு அமைப்புகள், இயக்குநர்கள், அதிகாரிகள் மற்றும் ஊழியர்களின் செயல்பாடுகள் அனைத்தும் அரசியலமைப்பு விதிகளுக்குட்பட்டு இருக்க வேண்டும்.  குறிப்பாக சோஷலிச அரசு என்பதை உத்திரவாதப்படுத்தும் வகையில் இவர்களது செயல்பாடுகள் இருக்க வேண்டும் என்பது வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது.

அரசு நிறுவனங்கள் மற்றும் அமைப்புகளும், அவற்றின் ஊழியர்களும் அரசியலமைப்பு விதிகளுக்குட்பட்டு மக்களுக்கு உரிய மரியாதை அளிக்கவும், சேவைகளை செய்யவும் வேண்டும்.  மக்களுடன் நெருக்கமான பிணைப்புள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்பனவெல்லாம் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளன.

அரசு நிறைவேற்ற வேண்டிய அத்தியாவசியமான பொறுப்புகளில் கீழ்க்கண்ட அம்சங்கள் புதிதாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

*தேசத்தின் ஒற்றுமையை பலப்படுத்த வேண்டும்.

  • தேச பாதுகாப்பினை எப்போதும் உறுதி செய்ய வேண்டும்.

*தனி நபர் முன்னேற்றம் மற்றும் கூட்டு முன்னேற்றத்தினை உத்திரவாதப்படுத்தும் வகையிலான நீடித்த வளர்ச்சியை உத்தரவாதப்படுத்த வேண்டும்.  சமூக நீதி மற்றும் உயர்ந்தபட்ச சமத்துவத்தை எட்டுவதற்காக பாடுபட வேண்டும்.  புரட்சியின் மூலம் நாம் எட்டிய சாதனைகளை பாதுகாப்பது மட்டுமல்லாமல் மேலும் விரிவுபடுத்தவும் முன்னேறவும் வேண்டும்.

  • சோஷலிச சமூக அமைப்பின் உள்ளார்ந்த இயல்பில் உள்ள ஒழுக்கங்களையும், சித்தாந்தத்தையும் மேலும் பலப்படுத்த வேண்டும்.

  • தேசத்தின் பூர்வீகமான, வரலாற்றுரீதியான, இயற்கை இயல்புடன் கூடிய கலாச்சாரங்களை பாதுகாக்க வேண்டும்.

போன்றவை முக்கியமாக இணைக்கப்பட்டுள்ள புதிய அம்சங்களாகும்.

அயலுறவு கொள்கைகளை பொறுத்தவரையில் ஏற்கனவே உள்ள அம்சங்கள் மீண்டும் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளன.  இருந்தும் ஒரு சில அம்சங்களும் புதிதாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

அயலுறவு கொள்கைகளைப் பொறுத்தவரையில், அதன் சட்டவிதிமுறைகள் மீண்டும் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளன.  சில ஷரத்துகள் புதிதாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன.  அவற்றுள் சில:-

சர்வதேச சட்டத்தை மதிக்க வேண்டும், பல துருவ நாடுகள் என்ற நிலை வளர்த்தெடுக்கப்பட வேண்டும்.  ஏகாதிபத்தியம், பாசிசம், காலனியாதிக்கம் அல்லது நவீன காலனியாதிக்கம் மற்றும் இது போன்ற பெயர்களில் எது வந்தாலும், அதற்கு கடுமையான கண்டனம் தெரிவிக்கப்பட வேண்டும்.  மனித உரிமைகளை பாதுகாக்க வேண்டும்.  இனவெறி மற்றும் வேற்றுமை பாகுபாடுகளை ஏற்கக் கூடாது.  ஆயுதப் பரவலையும், அணு ஆயுதங்களை பயன்படுத்துவது மற்றும் அணு ஆயுதப் பரவல் என்பதையும் நிராகரிக்க வேண்டும்.  சர்வதேச மனித இன நம்மைக்கான சட்டத்தை மீறி மக்களை பூண்டோடு அழிக்கும் நடவடிக்கைகள் போன்றவற்றை எதிர்க்க வேண்டும்,  நிராகரிக்க வேண்டும்.   அனைத்துவிதமான தீவிரவாதத்தையும் எதிர்ப்பதுடன் ஏற்க மறுத்து கண்டனம் தெரிவிக்க வேண்டும்.  குறிப்பாக தீவிரவாத அரசினை – அரசு தீவிரவாதத்தினை எதிர்க்க வேண்டும்.  சுற்றுச்சூழலை பேணிப் பாதுகாக்க வேண்டும்.  பருவ நிலை மாற்றத்திற்கெதிரான போராட்டத்தை நடத்த வேண்டும் என்பது போன்ற அம்சங்கள் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

பொருளாதார அடிப்படைகள்

புதிய அம்சமாக சந்தை என்பது கணக்கில் கொள்ளப்பட்டு அதனை ஒழுங்குபடுத்துவதற்கான ஷரத்துகள் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.  சமூக நலனை பாதுகாக்கும் வகையில், சந்தையால் உருவாகும் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள் உருவாகாமல் இருக்கும் வகையில் பொருளாதார திட்டமிடல்கள் செய்யப்பட்டுள்ளன.

சொத்துக்களின் பல்வேறு வகைகள் வரையறுக்கப்பட்டு அவை பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன.  தனிநபர்களுக்கு அல்லது கூட்டுறவு அமைப்புகளுக்கு சொந்தமில்லாத நிலங்கள், நிலத்தடி மண், சுரங்கங்கள், கியூபக் குடியரசிற்குட்பட்ட (உயிர்வாழ் மற்றும் உயிரற்ற) இயற்கை வளங்கள், காடுகள், நீர்வளங்கள், மற்றும் தகவல் தொடர்பு வழிகள் போன்ற ஒட்டு மொத்த மக்களின் சோஷலிச சொத்துக்கள் – அதாவது மக்களின் சார்பான அரசுடைமை சொத்துகள், கூட்டுறவு அமைப்புகளின் சொத்துகள், இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட வடிவங்களிலான சொத்துடமைகளின் கலவை, அரசியல், வெகுஜன மற்றும் சோஷலிச அமைப்புகளின் சொத்துகள், தனியார் சொத்துகள் மற்றும் உற்பத்திசாரா அதே நேரம் தனிநபர் தேவைகளை பூர்த்தி செய்யும் வகையிலான தனி நபர் உடைமையிலான சொத்துகள் என அனைத்தும் பட்டியலிடப்பட்டு, அவை அனைத்தும் கியூப பொருளாதாரத்தில் இடம் பெறுவதற்கான அங்கீகாரம் வழங்கப்பட்டுள்ளது.  அதே நேரத்தில் இவை அனைத்துமே சோஷலிச தன்மையுடன் வளர்த்தெடுக்கப்படும் என்றும் தீர்மானிக்கப்பட்டுள்ளது.

தேசிய நலன்கள், மாகாண நல்கன்கள் மற்றும் கியூப குடிமக்களின் நலன்களை பாதுகாக்கும் வகையில் பொருளாதார செயல்பாடுகளும், சமூக பொருளாதார அபிவிருத்திக்கான திட்டமிடல்களும் இருக்க வேண்டும் என்பது உறுதிபடுத்தப்பட்டுள்ளது.  அதற்கேற்ற வகையில் அரசின் பொருளாதார நடவடிக்கைகள் குறித்த வழிகாட்டல்கள் மற்றும் ஒழுங்குபடுத்தும் விதிமுறைகள் உருவாக்கப்படும் என்று மீண்டும் உத்தரவாதமளிக்கப்பட்டுள்ளது.  ஏழாவது கட்சி காங்கிரசில் கூறப்பட்டுள்ளது போல, அரசின் பொருளாதார திட்டமிடல்களில், வழிகாட்டல்களில், கண்காணிப்பு அமைப்புகளில், ஒழுங்குமுறை அமைப்புகளில் என அனைத்திலும் தொழிலாளர்களின் பங்கு இருக்கும் என்பது மீண்டும் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது.

தேச இறையாண்மைக்கும், தேச வளங்களுக்கும் பங்கம் விளைவிக்காத வகையில் அந்நிய முதலீடுகள் அங்கீகரிக்கப்படும் என்று வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது.

நியாயமான விலை கொடுத்து ஒரு நிலத்தை அரசு வாங்க முனைந்தால் அதற்கு முன்னுரிமை அளிக்க வேண்டும் என்பதும், அதனை தடுக்காத வகையில் சட்ட திட்டங்களுக்குட்பட்டு தனிநபர்கள் நிலத்தை வாங்கவும் விற்கவும் செய்யலாம் என்ற ஒரு சிறப்பு ஷரத்து இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

வாடகைக்கு விடுவதோ, குத்தகைக்கு விடுவதோ, நிலத்தை பிரிப்பதோ, அடமானம் வைப்பதோ அல்லது தனியார்கள் ஆதாயம் பெறும் வகையில் உரிமை மாற்றம் செய்வதோ போன்ற நடவடிக்கைகளுக்கு ஏற்கனவே விதிக்கப்பட்டிருந்த தடைகள் அப்படியே தொடர்கின்றன.


இதிலுள்ள அடிப்படை மாற்றம் என்னவென்றால், இரட்டை குடியுரிமை என்பதை நாம் அங்கீகரிக்கவில்லை என்பதை மாற்றி, ”பயனுள்ள சக்திமிக்க குடியுரிமை’ என்ற கொள்கையின் அடிப்படையில், ”கியூப குடிமக்கள் கியூப நாட்டிற்குள், அங்குள்ள சட்டதிட்டங்களுக்கு உட்பட்டு இருப்பர் என்றும் ஒரு அந்நிய குடியுரிமையை உபயோகப்படுத்த முடியாது” என்றும் மாற்றப்பட்டுள்ளது.

உரிமைகள், பொறுப்புகள் மற்றும் உத்தரவாதங்கள்

இந்த தலைப்பின் கீர் அரசியலமைப்பு சட்டம் முழுவதும் விரவிக் கிடக்கும் கியூப குடிமக்களின் உரிமைகளும், பொறுப்புகளும், அவர்களது உரிமைகளை மேலும் வலுவூட்டும் உத்தரவாதங்களும் ஒன்றாக தொகுக்கப்பட்டு, அவற்றை பாதுகாக்க கியூப அரசு செய்ய வேண்டிய கடமைகளும் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.

பல மனித உரிமை கருத்தரங்கங்களில், கியூபா ஒத்துக்கொண்டு கையொப்பமிட்ட உடன்படிக்கைகளில் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ள உரிமைகள் இந்த தலைப்பின் கீழ் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

தனிநபர் உரிமைகள் என்பது, தேசிய சட்டங்களில் வரையறுக்கப்பட்டுள்ள  நல்லொழுக்க விதிகளுக்கும், கூட்டுப்பாதுகாப்பிற்கும், பிறருடைய உரிமைகளுக்கும் உட்பட்டதான எல்லைகளுடன் இருக்கும்.

பொது சுகாதாரம் மற்றும் மருத்துவம் என்ற ஷரத்துகளின் கீழ் அனைத்து பிரஜைகளுக்கும் இலவச மருத்துவம் என்பது உத்தரவாதப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.  அதே போல அவர்கள் நோய்வாய்ப்படும்போது நோயிலிருந்து குணமாகும் வரை அவர்களுக்கான மருத்துவ சிகிச்சைகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதும் பொது மக்களை நோயிலிருந்து பாதுகாக்கும் வகையிலான சில சிறப்பு சேவைகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதும் மீண்டும் உத்தரவாதப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

கல்வி குறித்த ஷரத்துகளில், இளநிலை பட்டப்படிப்பு(under graduate)க்கு முந்தைய நிலை வரையிலான பள்ளிக் கல்வி இலவசமாக வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதும், அது மதச்சார்பற்ற கல்வியாக இருக்க வேண்டும் என்பதும், கல்வி என்பது அனைவரது உரிமை என்பதும், கல்வியை அளிப்பதென்பது குடும்பங்கள் , அரசு மற்றும் சமுதாயத்தின் கடமை மற்றும் பொறுப்பு என்றும் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது.

நீதித்துறை  சம்பந்தப்பட்ட பல ஷரத்துகளும், நீதி வழங்கல் பெறுதல் தொடர்பான பல புதிய உரிமைகளும் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.  இவற்றில் நாம் கவனிக்கத்தக்க பல அம்சங்கள் உள்ளன.  குறிப்பாக (habeas corpus – to prevent arbitrary detentions) மனிதாபிமானமற்ற முறையில் காவலில் வைத்திருப்பது, சிறையில் விசாரணையின்றி அடைக்கப்படுவதை தடுக்கும் வகையிலான ஷரத்துகள் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.  அதே போல கைது செய்யப்பட்டுள்ள அல்லது சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளவர்களின் பாதுகாப்பினை உத்தரவாதப்படுத்தும் ஷரத்துகளும் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.  பொது, ஆவணங்களில் உள்ள தனிநபர் புள்ளி விவரங்களை தெரிந்து கொள்வதற்கான உரிமையும் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.  அதேபோல, சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டவுடன், அந்த தனி நபர்கள் கியூப சமூகத்திற்குள் மறுபடியும் சேர்க்கப்பட வேண்டும் என்ற ஷரத்தும் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த நாட்டின் ஒவ்வொரு குடிமக்களுக்கும் தேசத்தின் கலாச்சார கட்டமைப்பை உருவாக்கவும், பங்கு கொள்ளவும், கலாரசனையுடன் வாழவுமான உரிமை உத்தரவாதப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

தனிநபர்கள் செய்யும் வேலையின் அளவு, வேலையில் உள்ள சிக்கலின் தன்மை, தேவைப்படும் திறன், அந்த வேலையின் தரம், மற்றும் அந்த வேலையின் பயன்கள் என்பவற்றை பொறுத்து தனிநபர்கள் தங்களுடைய ஒப்பீட்டுத் தொகையை பெறுவதற்கான உரிமை உத்தரவாதப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

தரமான பொருட்களையும் சேவைகளையும் பெறுவதற்கான உரிமையும், அவை குறித்த தகவல்களை பெறும் உரிமையும், பொருத்தமான வகையில் பெறும் உரிமையும் இணைக்கப்பட்டுளளது.

இறுதியாக, குடிமை மற்றும் அரசியல் உரிமைகளும், அவர்களுது கடமைகளும் மேற்கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டுள்ளன.  ஒருவது உரிமைகளை பாதுகாத்துக் கொள்ள நீதிமன்றங்களை அணுகி கோருவதற்கும் நீதியை பெறுவதற்குமான வழிமுறைகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.

கல்வியில், புரட்சிகர மதிப்புகள், ஒழுக்கவியல் விழுமங்கள், குடிமை மதிப்புகளின் முக்கியத்துவத்தை புதிய தலைமுறைகளுக்கு உறுதி செய்யும் வகையிலான கலாச்சார விஞ்ஞானப்பூர்வ கொள்கைகளை உருவாக்குவதில், தேசத்தின் பூர்வீக வரலாற்று வளங்கள் மற்றும் கலைகளுக்கு அரசு அளிக்கும் பாதுகாப்பு முறைகளில் இணைக்கப்பட வேண்டிய வழிமுறைகள் என்று அனைத்திற்கும் முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டு, அதற்கான சட்ட ஷரத்துகள் தொடர்கின்றன.

அரசின் கட்டமைப்பு

அரசின் உயர்மட்ட அமைப்புகள மற்றும் பிற அமைப்புகள் குறித்து இந்த தலைப்பு பேசுகிறது.

அத்தியாயம் 1

மக்கள் அதிகார பாராளுமன்றம் போன்றன அரசு அமைப்புகளின் ஸ்தாபனம் மற்றம் செயல்பாட்டு முறைகள் குறித்து இந்த தலைப்பு விளக்குகிறது.  இந்த அமைப்புகளுக்கான உறுப்பினர்களை தேர்வு செய்யும் முறை மற்றும் அவர்களுடைய செயல்பாடுகள் குறித்த வழிகாட்டல்கள் பற்றி விளக்குகிறது.  சோஷலிச ஜனநாயகம் என்பது மீண்டும் உறுதிபடுத்தப்பட்டுள்ளது.

அத்தியாயம் 2

கியூபாவின் மக்கள் அதிகார பாராளுமன்றம் மற்றும் அரசவைக்குழு பற்றிய அத்தியாயம் இது.  அரசின் உச்பட்ட அதிகாரம் பெற்ற அமைப்பு என்ற அந்தஸ்துடன் மக்கள் அதிகார பாராளுமன்றம் தற்போதும் தொடர்கிறது.  இதற்கு மட்டுமே அரசியலமைப்பு விதிகள் மற்றும் சட்டங்களை இயற்றும் உரிமை உள்ளது.  அதனுடைய தலைமைக்கு தலைவர், துணைத்தலைவர், மற்றும் செயலாளர் பொறுப்பாவார்கள்.  இதற்கு தற்போது நடைமுறையில் உள்ள அரசியலமைப்பு விதிகளில் உள்ள அதிகாரங்களுடன் புதிதாக சில அதிகாரங்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளன.  அரசியமைப்பு சட்டவிதிகளின் உட்பொருளை விளக்குவது, அவ்வப்போது எழும் நிலைமைகளுக்கு ஏற்ப இந்த அரசியலமைப்பு விதிகளை பயன்படுத்துவதற்கான வாய்ப்பை அளிப்பது, தேவைப்பட்டால் வரிகளை போடவும், நீக்கவுமான உரிமை, இந்த அமைப்பிற்குட்பட்ட வரம்பு உள்ளீட்டெல்லையுடன் கூடிய அதிகாரம், நிர்வாக படி நிலைகளில் அந்தந்த ஆட்சி வரம்புக்குட்பட்ட பிரதேச சட்டதிட்டங்களை வரையறுத்துக் கொடுப்பதற்கான அதிகாரம், நகராட்சிகளுக்கும், மாவட்டங்களுக்கும் மற்றும் பிற எல்லை வகுக்கப்பட்ட பகுதிகளுக்குமான சிறப்பு ஒழுங்குமுறை அமைப்புகளை உருவாக்குவதற்கான அதிகாரம் போன்றவை இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

நாட்டின் அடிப்படை அமைப்புகளுக்கும் அரசாங்கத்தின் அடிப்படை அமைப்புகளுக்கும் உரிய பொறுப்பாளர் மற்றும் பிரதிநிதிகளை தேர்ந்தெடுப்பது இந்த மக்கள் அதிகார பாராளுமன்றத்தின் பொறுப்பாகும்.  இதைத் தாண்டி கியூபக் குடியரசின் தலைவர் மற்றும் துணைத்தலைவர், தேசிய தேர்தல் கவுன்சிலின் உறுப்பினர்களை தேர்வு செய்வதும், பிரதம மந்திரி மற்றும் மாகாண ஆளுநர்களை நியமிப்பதும் இந்த மக்கள் அதிகார பாராளுமன்றத்தின் பொறுப்பாகும்.  ஏற்கனவே குறிப்பிட்டபடி அரசவைக்குழுவின் தலைமைப் பொறுப்பும், பாராளுமன்ற தலைமைப் பொறுப்பும் ஒரே தனி நபர்களின் கீழ் இருக்கும்.  இதனுடைய நோக்கம் இந்த இரண்டு அமைப்புகளுக்கும் இடையே இன்னும் நெருக்கமான தொடர்பினை பயனுள்ள வகையில் ஏற்படுத்துவது என்பதாகும்.  தலைவர், துணைத்தலைவர், செயலாளர் தவிர்த்த பிற உறுப்பினர்களை அரசவை தேர்ந்தெடுக்கும்.  அதே நேரம் அரசவைக்குழு உறுப்பினர்கள் மந்திரி சபையிலோ அல்லது நீதித்துறை, தேர்தல் ஆணையம் அல்லது அரசாங்க கட்டுப்பாட்டு அமைப்புகளின் தலைமைப் பொறுப்புகளில் இருக்கக்கூடாது என்பதன் மூலம் ஒரு போதுமான அதிகார சமநிலை உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

அரசவைக்குழுவின் தற்போதைய அதிகாரங்கள் அப்படியே தொடர்கின்றன.

அரசவைககுழுவினால் இயற்றப்படும் அரசாணைகளும், போடப்படும் ஒப்பந்தங்களும் மக்கள் அதிகார பாராளுமன்றத்தின் ஒப்புதலுக்குப் பிறகே அமலுக்கு வரும்.

அத்தியாயம் 3

கியூபக் குடியரசின் தலைவர் மற்றும் துணைத்தலைவர் பற்றி இந்த அத்தியாயம் பேசுகிறது.

கியூபக் குடியரசின் தலைவர் கியூப நாட்டின் தலைவராக இருப்பார்.  இவர் மக்கள் அதிகார பாராளுமன்ற பிரநிதிகளால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார்.  இவரது ஆட்சிக் காலம் 5 ஆண்டுகள் ஆகும்.

இந்த நபர் இரண்டு அடுத்தடுத்த ஆட்சிக்காலத்திற்கு பதவியில் தொடரலாம்.  அதன்பிறகு தொடர முடியாது.

கியூபக் குடியரசு தலைவர் பிரதிநிதிகளின் அறுதி பெரும்பான்மை வாக்குகுளை பெற வேண்டும். வயது 35 பூர்த்தியாகியிருக்க வேண்டும்.  கியூபக் குடியுரிமை மற்றும் பிற அரசியல் உரிமைகளை பெற்றவராக இருக்க வேண்டும்.  பிறப்பால் கியூப குடிமகனாகவும், வேறு எந்த குடியுரிமையும் இல்லாதவராகவும் இருக்க வேண்டும்.  மேலும், அப்படி தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்படும் ஒருவர் தன்னுடைய முதலாவது ஆட்சிக்காலத்தில் 60 வயது தாண்டியவராக இருத்தல் கூடாது.

இதே முறையில் தான் கியூபக் குடியரசின் துணைத்தலைவரும் அதே ஆட்சிக்காலத்திற்கு தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார்.  குடியரசு தலைவர் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தாலோ அல்லது இறந்து போனாலோ அவருக்கு பதிலாக அவரிடத்தில் இவர் செயல்படுவார்.  ஒரு வேளை குடியரசுத்தலைவர் பதவி காலியாகும்பட்சத்தில் அதற்கான மக்கள் அதிகார பாராளுமன்றம் பதில் நபரை மாற்றாக தேர்ந்தெடுக்கும்.  கியூபக் குடியரசின் தலைவரும், உதவித்தலைவரும் இல்லாத நிலையில், மக்கள் அதிகார பாராளுமன்றம் மாற்று நபர்களை பதிலாக தேர்ந்தெடுக்கும்.  அதற்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் மக்கள் அதிகார பாராளுமன்ற தலைவர் தற்காலிகமாக கியூபக் குடியரசின் தலைவராக செயல்படுவார்.

அத்தியாயம் 4

கியூப அரசாங்கம் பற்றிய அத்தியாயம் இது.  மந்திரிகள் சபையின் அந்தஸ்து முன்பிருந்தபடியே அரசாங்கத்தின் உச்சபட்ச நிர்வாகக் குழுவாக இருக்கும்.  பிரதம மந்திரி இந்த சபையின் தலைமைப் பொறுப்பேற்று வழிநடத்துவார்.  துணை பிரதம மந்திரிகள் மற்றும் பிற மந்திரிகள், செயலாளர் மற்றும் பிற உறப்பினர்கள் சட்டப்படி தீர்மானிக்கப்படுவர்.  முறைப்படி கூடும் கூட்டங்களுக்கு மத்தியில் இடைப்பட்ட காலத்தில் மந்திரி சபையின் செயற்குழு கூடி தங்களுடைய அதிகார வரம்புகளுக்குட்பட்ட விஷயங்களில் முடிவுகளை எடுக்கும்.

இந்த மந்திரிகள் சபையின் அதிகாரம் முன்பு குறிப்பிட்ட அமைப்புகளைப்போலவே பழைய மாதிரியே தொடர்கின்றன.

புதிய அரசியலமைப்பு சட்ட விதிகளின் படி, கியூபக் குடியரசு தலைவரின் முன்பெமாழிவின்படி, பாராளுமன்றம் பிரதம மந்திரியை 5 ஆண்டுகளுக்கு நியமனம் செய்யும்.  இவரும் பிரதிநிதிகளின் அறுதி பெரும்பான்மை வாக்குகளை பெற வேண்டும்.

அத்தியாயம் 5

சட்டங்கள் குறித்த அத்தியாயம் இது.  ஏற்கனவே நடைமுறையில் சட்டங்கள் தொடர்பான விவகாரங்களில் உள்ளவர்களுடன், தற்போது கியூபக் குடியரசின் தலைவர், அரசு கணக்கு தணிக்கையாளர், தேசிய தேர்தல் குழு ஆகியோர் அவ்வவற்றின் அதிகாரம் படைத்த விவகாரங்களில் இணைக்கப்பட்டுள்ளனர். மேலும் இந்த தலைப்பின் கீழ் தான் சட்டவிதிகள் அறிவிக்கப்படுவது மற்றும் அமலுக்கு வரும் தேதி போன்ற விவகாரங்கள் வருகின்றன.

அத்தியாயம் 6

நீதிமன்றங்கள் பற்றியது.  நீதியை வழங்குவதில் நீதிபதிகளுக்கும், நீதிமன்றங்களுக்கும் இருக்க வேண்டிய செயல்முறை சுதந்திரத்தின் அவசியத்தை மேலும் வலியுறுத்துகிறது.  மக்கள் உச்சநீதிமன்றம் குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் தன்னுடைய வேலை அறிக்கையினை மக்கள் அதிகார பாராளுமன்றத்திற்கு அளிக்க வேண்டும்.  இந்த உச்ச நீதிமன்றத்தின் நீதிபதிகள் அதாவது குற்றவியல் நடுவர்கள்ம், பிற நீதிபதிகளும் தேசிய பாராளுமன்றத்தாலோ அல்லது அரசவைக்குழுவினாலோ தேர்ந்தெடுக்கப்படுவர்.  பிற நீதிபதிகளின் தேர்வு என்பது விதிகளுக்குட்பட்டு தீர்மானிக்கப்படும்.

அத்தியாயம் 7

கியூபக் குடியரசின் அட்டர்னி ஜெனரல், அலுவலகம் பற்றிய அத்தியாயம் இது.  இதனுடைய அடிப்படை நோக்கங்களில் உள்ள குறிப்பிடத்தகுந்த மாற்றங்கள்—அரசியலமைப்பு சட்டவிதிகள், சட்டங்கள் மற்றும் பிற பொதுவான சட்ட வழிகளுக்குட்பட்டு குற்றவியல் விசாரணைகளுக்கு முன்னுரிமை அளித்து விசாரித்து அரசு சார்பாக எடுக்க வேண்டிய பொது நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும்.  அதேபோல இன்னொரு புதிய அம்சம் என்னவென்றால், அட்டர்னி ஜெனரல் குடியரசு தலைவரின் நேரடி கண்காணிப்புக்குட்பட்டவர் என்பதாகும்.

அத்தியாயம் 8

கியூபக் குடியரசின் அரசு தணிக்கையாளர், அலுவலகம் பற்றிய அத்தியாயம் இது.  உயர்தரமான நிர்வாக இயங்குமுறையை உத்தரவாதப்படுத்துவது என்பது தான் இந்த அலுவலகத்தின் முக்கிய பொறுப்பு.  அதே போல சரியான முறையில், வெளிப்படையான முறையில் பொது நிதிகள் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதை உத்திரவாதப்படுத்த வேண்டும் என்பதும் முக்கிய நோக்கமாகும்.  இவரும் கியூபக் குடியரசுத் தலைவரின் நேரடி கண்காணிப்பின் கீழ் இருப்பார்.

அரசின் பிரதேச அமைப்புகள்

நாட்டின் அரசயில் நிர்வாக பிரிவுகள் சார்ந்தவற்றில் தற்போதைய சட்டவிதிமுறைகளுடன் புதிதாக சில ஷரத்துகள் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.  துணை நிர்வாக ஆட்சிமுறைகள் மற்றும் நகராட்சி அல்லது பிற பிரதேச அமைப்புகளுக்கான, மாவட்ட நிர்வாக அமைப்புகளுக்கான சிறப்பு ஒழுங்குமுறை அமைப்புகள் போன்றவற்றை உருவாக்குவது குறித்த ஷரத்துகள் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.  தேசிய ஸ்தாபத்தைப் பொறுத்த வரையில் நகராட்சி என்பது தான் அதனுடைய ஆரம்ப, அடிப்படை அரசியல் அலகு ஆகும்.  அதனுடைய சுய அதிகாரம் என்பது அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது.  அதற்கு அதனுடைய அமைப்புகளுக்கான நிர்வாகிகளை தேர்ந்தெடுததுக் கொள்ளும் உரிமையும், அதனிடம் உள் வளங்களை பயன்படுத்துவது குறித்து முடிவெடுக்கும் உரிமையும், அரசியலமைப்பு விதிமுறைகள் மற்றும் பிற சட்டங்களுக்குட்பட்டு அதிகார தகுதிகளை பயன்படுத்துவது போன்றவையும் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளன.

இதில் உள்ள முக்கியமான மாற்றம் என்னவென்றால், மாகாண குழுக்கள் என்பது நீக்கப்பட்டு, ஒரு ஆளுநர் தலைமையிலான ஒரு கவுன்சில் அமைக்கப்பட்ட அதன் தலைமையிலான ஒரு மாகாண அரசு அமைக்கப்படும் என்பதாகும்.

இந்த மாகாண அரசினை உருவாக்குவதற்கான அடிப்படை நோக்கம் என்னவென்றால், அந்த பிரதேசத்திற்குட்பட்ட பகுதியில் சமூக பொருளாதார முன்னற்றத்திற்கு பாடுபடுவது, நகராட்சி மற்றும் மத்திய அரசாங்கங்களுக்கிடையே ஒரு ஒருங்கிணைப்பை உத்திரவாதப்படுத்துவது, வழிகாட்டுவது, கண்காணிப்பது, பயிற்சி அளிப்பது போன்ற தேவைப்படும் அனைத்தையும் செய்வது என்பதாகும்.

மேலும், இந்த மாகாண அரசு அந்த மாகாணம் மற்றும் அதற்குட்பட்ட நகராட்சிகளின் நலன்களை பாதுகாக்க வேண்டிய வகையில் அரசியலமைப்பு சட்டவிதிகள் மற்றும் பிற சட்டங்களுக்குட்பட்டு செய்ய வேண்டும்.

இந்த மாகாணக்குழு என்பது ஆளுநரின் தலைமையில் இயங்கும்.  இதில் மக்கள் அதிகார நகராட்சி குழுக்களின் தலைவர்கள் உறுப்பினர்களாக இருப்ப.  இவர்களோடு கூட நகராட்சி நிர்வாகக் குழுக்களின் மேற்பார்வையாளர்களும், சட்டத்தால் தீர்மானிக்கப்படும் பிறரும் உறுப்பினர்களாக இருப்பார்கள்.

மாகாணத்தில் உச்சபட்ச நிர்வாகத் தலைமைப் பொறுப்பில் ஆளுநர் இருப்பார்.  இவர்க மக்கள் அதிகார பாராளுமன்றத்தால் நியமிக்கப்படுவார்.  இவரது ஆட்சிக்காலம் 5 வருடங்கள்.  மந்திரி சபை இயற்றும் கொள்கைகளுக்கேற்ப மாகாணத்தில் நிர்வாகக் கட்டமைப்பில் தேவையானவற்றை செய்து மாகாண நிர்வாகத்தை நடத்த வேண்டியது இவரது பொறுப்பாகும்.

இந்த முன்மொழிவின் படி ஒரு துணை ஆளுநரும் மந்திரி சபையால் நியமிக்கப்படுவார்.  இவருடைய ஆட்சிக்காலமும் 5 ஆண்டுகள் தான்.

5 ஆண்டுகளுக்கொரு முறை நகராட்சி சபைகளுக்கான தேர்தல் நடத்தப்படும் என்று இந்த முன்மொழிவில் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது.

அந்த பகுதி மக்களின் உரிமைகளை உத்திரவாதப்படுத்துவதும், அவர்களின் பங்களிப்பை உறுதிசெய்வதும், அவர்களது உரிமைகளுக்ககான கோரிக்கைகளை அனுமதித்து அவற்றை பூர்த்தி செய்து கொடுப்பதை உறுதிப்படுத்துவதும் இந்த நாகராட்சி சபைகளின் பொறுப்பாகும்.

நகராட்சி நிர்வாகக் குழுக்களை பொறுத்தவரையில், அதனுடைய உறுப்பினர்கள் நகராட்சி சபைகளால் நியமிக்கப்படுவர்.  இந்த நிர்வாகக் குழுக்கள் நகராட்சி சபைகளின் துணை அமைப்புகளாக இயங்கும்.   இந்த மட்டத்திலான நிர்வாகம் இந்த அமைப்பினால் கவனிக்கப்படும்.  இங்கு குறிப்பிடத்தகுந்த மற்றொரு மாற்றம் என்பது இந்த நிர்வாக குழுவினை அதனுடைய மேற்பார்வையாளர் வழி நடத்துவார்.

தேர்தல் அமைப்பு

வாக்களிப்பது என்பது அனைத்து பிரஜைகளின் உரிமை மற்றும் பொறுப்பாகும்.  அவரவர் விருப்பப்படி சுதந்திரமாக வாக்களிக்கலாம், நேரடியாக வாக்களிக்கலாம், வாக்களிப்பதில் அனைவருக்கும் சம உரிமை உண்டு, இரகசிய வாக்களிப்பாகவும் இருக்கும் என்பன மீண்டும் உறுதிபடுத்தப்பட்டுள்ளது.  வாக்களிப்பதற்கான வயது வரம்பு 16 என்பது அப்படியே தொடர்கிறது.

தேசிய தேர்தல் குழு அரசின் நிரந்தர அமைப்பாக இருக்கும்.  இந்த அமைப்பு தேர்தல் பணிக்கென்றே பிரத்தியேகமாக உருவாக்கப்படுகிறது.  தேர்தல் நடத்துவதற்கான ஏற்பாடுகளை செய்வது, அனைவரையும் ஓட்டுப் போட வைப்பது, தேர்தலை முறையாக கண்காணிப்பது மக்கள் மத்தியில் கருத்துகளை கேட்பது, பொது முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சில விஷயங்களில் மக்கள் வாக்கினை பதிவு செய்வது, பொது வாக்கெடுப்பிற்கு அழைப்பு விடுப்பது, தேர்தல் சம்பந்தமான விவகாரங்களில் வரும் புகார்களுக்கு தீர்வு அளிப்பது போன்றவை இந்த அமைப்பின் முக்கிய நோக்கங்களாகும்.

இந்த அமைப்பு சுய அதிகாரம் பெற்ற அமைப்பாக இருக்கும்.  மக்கள் அதிகார பாராளுமன்றத்திற்கு மட்டுமே பதிலளிக்கக் கூடியது.  தேர்தல் நடந்து முடிந்தவுடன் இந்த குழு தேர்தல் முடிவுகளை நாட்டிற்கு அறிவிக்கும்.

தேசிய இராணுவம் மற்றும் பாதுகாப்பு

தேசிய இராணுவ குழு அரசின் உச்சபட்ச அமைப்பாகும்  அமைதிக்காலங்களில் இராணுவத்திற்கான ஆள் சேர்ப்பு, பயிற்சி அளித்தல், வழிகாட்டல்கள் அளித்தல் போன்றவை இதனுடைய பொறுப்பாகும்.  மேலும், இராணுவம் மற்றும் தேச பாதுகாப்பு குறித்த விவகாரங்களில் வகுக்கப்பட்டுள்ள சட்டங்களுக்கு உட்பட்டு செயல்படுவதை பொறுப்புடையது.

சில பிரத்தியேக மற்றும் பேரழிவு காலங்களில், இந்த குழு நாட்டிற்கு சில வழிகாட்டல்களை கொடுப்பதுடன், அரசாங்க மற்றும் அரசு அமைப்புகளின் மீது அதிகாரம் செலுத்தவல்லது.   தேசிய சபையின் அரசியலமைப்பு அதிகாரத்திற்கு இந்த விதி பொருந்தாது.

இந்த அமைப்பின் தலைவராக கியூபக் குடியரசு தலைவர் இருப்பார்.  அவர் ஒரு துணை தலைவரை நியமிப்பார்.  பிற உறுப்பினர்கள் சட்டப்படி தீர்மானிக்கப்படுவர்.

இது நாட்டின் ஆயுதப் படைகள் என்பது புரட்சிகர ஆயுதப் படைகளாக இருக்கும் என்று நிர்மாணம் செய்துள்ளது. உள்துறை அமைச்சகமானது தன்னுடைய கடமைகளை நிறைவேற்றுவதற்காக இராணுவம் மற்றும் பொதுமக்களின் பங்களிப்புடன் காவல்துறை உள்ளிட்ட பிற கட்டமைப்புகளை உருவாக்கிக் கொள்ளலாம் என்று நிர்மாணித்துள்ளது.

அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தம்

மக்கள் அதிகார பாராளுமன்றத்தில் பெயர் பட்டியலின்படி வாய்மொழி வாக்கெடுப்பு நடத்தி, அதன் பிரதிநிதிகளின் மூன்றில் இரண்டு பங்கு உறுப்பினர்களின் பெரும்பான்மை வாக்குகளை பெற்று மட்டுமே, அரசியலமைப்பு சட்டவிதிகள் திருத்தப்படும் என்று மீண்டும் வலியுறுத்திக் கூறப்பட்டுள்ளது.

அரசியலமைப்பு சட்ட விதிகளை திருத்துவதற்கான முன்மொழிவினை கொடுக்கும் அதிகாரம் படைத்தவர்கள் –

கியூபக் குடியரசு தலைவர், அரசவை, மந்திரிகள் சபை, (மூன்றில் இரண்டு பங்கு பிரதிநிதிகள் கையெழுத்திட்டு முன்மொழிவினை அளிக்கும்பட்சத்தில்) தேசிய பாராளுமன்ற பிரதிநிதிகள், தேசிய தேர்தல் கவுன்சிலின் முன்பு குறைந்தபட்சம் 50000 தகுதி பெற்ற வாக்காளர்கள் கையெழுத்திட்டு மக்கள் அதிகார பாராளுமன்றத்திற்கு விண்ணப்பிக்கும்போது.

இப்படிப்பட்ட முன்மொழிவு எங்கு முன்வைக்கப்பட்டாலும், நாட்டின் வாக்களிக்க தகுதி பெற்ற வாக்காளர்களின் பெரும்பான்மை வாக்கினை, இந்த நோக்கத்திற்காகவே நடத்தப்படும் பொது வாக்கெடுப்பில் பெற்றால் மட்டுமே, முன்மொழியப்பட்ட திருத்தங்கள் அங்கீகரிக்கப்படும்.

”நாட்டின் சோஷலிசக் கொள்கை மற்றும் அரசியல், சமூக, பொருளாதார கட்டமைப்புகள் மாற்றத்தக்கவை அல்ல.  மேலும் அந்நிய சக்திகளின் மிரட்டலுக்கு உட்பட்டோ, பலவந்தப்படுத்தலுக்கு உட்பட்டோ, நிர்பந்தங்களின் மூலமாகவோ இதற்கான பேச்சுவார்த்தைகள் நடத்துவது என்பதும் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது” என்று இந்த புதிய நகல் தீர்மானத்தில் உறுதிசெய்யப்பட்டுள்ளது.

Bhagat Singh A Shared Revolutionary Legacy Between India and Pakistan

Irfan Habib

It was indeed heartening to know that Pakistan called Bhagat Singh a shared hero of both the countries. Zahid Saeed, the Chief Secretary of Punjab government proclaimed that ‘Bhagat Singh was the Independence movement hero of both India and Pakistan. The people of the country have the right to know about his (Singh) and his comrades’ great struggle to get freedom from the British Raj.’[1] I am not surprised by the decision as I have personally experienced the love and veneration for Bhagat Singh and his ideals during my few visits to Lahore. However, it may be one of the rare acknowledgements from a high government official of Pakistan. Let us talk about his vision, which makes him acceptable to both the countries simultaneously, a vision which he envisaged for an independent India and which remains relevant for both the countries even now. It was not a narrow jingoistic vision but an internationalist one, where Bhagat Singh spoke for the oppressed and colonized societies beyond South Asia.

Bhagat Singh is valorized for his martyrdom, and rightly so, but in the ensuing enthusiasm most of us forget, or consciously ignore his contributions as an intellectual and a thinker. He not only sacrificed his life, like many did before him and also after him, but he also had an idea of independent India. During the past few years, it has almost become a routine to appropriate Bhagat Singh as a nationalist icon, while not much is talked about his nationalist vision.

Bhagat Singh is probably the only one from amongst our freedom struggle heroes, who can be celebrated by both-India and Pakistan. It is possible because he stood for a non-sectarian and egalitarian world. He never espoused any divisive idea in his short life. And it is possible to make sense of his politics because he left behind a substantial written legacy to engage with. It is rare to find a young man in his early twenties conceiving an idea of universal brotherhood and articulating it in a detailed article. May be he was the only one among our freedom struggle heroes who had this vision.

Bhagat Singh was not just a patriot, with a passionate commitment to his nation, he was a visionary, with a pluralist and egalitarian perception of independent India.He visualized an India where 98 percent will rule instead of elite 2 percent.[2] His azaadi was not limited to the leaving of the British, instead he desired azaadi from poverty, azaadi from untouchability, azaadi from communal strife and azaadi from any other discrimination/exploitation. Just twenty days before his martyrdom on 3 March 1931 Bhagat Singh sent out an explicit message to the youth saying:

. . . the struggle in India would continue so long as a handful of exploiters go on exploiting the labour of the common people for their own ends. It matters little whether these exploiters are purely British capitalists, or British and Indians in alliance, or even purely Indians.

Bhagat Singh was committed to Inquilab or revolution but it was not merely a political revolution he aimed at. He wanted a social revolution to break the age old discriminatory practices.This Inquilab Zindabad was not merely an emotional war cry for the revolutionaries but had a lofty ideal which was explained by the HSRA thus:

The Revolution will ring the death knell of capitalism and class distinction and privileges . . . It will give birth to a new state – a new social order.[3]

Bhagat Singh was even more definitive in his statement in the court on June 6, 1929. He said: Revolution is not a culture of bomb and pistol. Our meaning of revolution is to change the present conditions, which are based on manifest injustice.[4]

Bhagat Singh agrees with a quote he cites in his prison diary, which says a radical revolution is not utopian, ‘What is utopian is the idea of a partial, an exclusively political revolution, which would leave the pillars of the house standing.’[5] The HSRA aimed at such a revolution which would usher in a new era, demolishing the existing socio-economic and political structure of the Indian society. Their revolution was not for anarchy or lawlessness but for social justice.

However, most of the eulogies have ignored this radical social programme of Bhagat Singh and his comrades, projecting them merely as passionate anti-colonialists and nationalists, which is not inaccurate, but incomplete. Bhagat Singh went to the gallows as a nationalist is not something exclusive to him alone, two others were hanged with him and many more were hanged before him as nationalists. He is different because he left behind an intellectual legacy, a huge collection of political and social writings on burning issues of even contemporary importance like caste, communalism, language, and politics. In his short life, Bhagat Singh had grown as an intellectual about whom his close comrade Jaidev Kapoor said that he regarded Karl Marx and Lenin as his political gurus and guides. He had unshakable faith in socialism.[6]

Bhagat Singh not only set high standards as a great martyr, he also left behind a rich legacy as a journalist who worked for Kirti, Arjun and Pratap, well known papers of their times. We know a little about his vocation as a scribe and the issues he dealt with in his articles. These focused on the various aspects of the nationalist struggle, combating communalism, untouchability, students and politics, world brotherhood etc.

Bhagat Singh did not merely wish to free India from colonial bondage but dreamt of independent India, which would be egalitarian and secular. This was reflected in his revolutionary activities as well as in his commitment as a sensitive journalist. I will refer briefly to both his vocations and intellectual commitments. We also need to know that Bhagat Singh was a voracious reader, who devoured anything new which was published on poverty, religion, society and global struggles against imperialism. He seriously debated and discussed what he read and also wrote extensively on issues of caste, communalism and conditions of the working class and peasantry.

The profundity of his ideas on some of the above mentioned issues is visible in his regular columns in Kirti, Pratap and other papers. In an article on ‘Religion and our freedom struggle’ published in Kirti in May 1928, Bhagat Singh grappled with the role of religion in politics, an issue that haunts us even today. He talked of Tolstoy’s division of religion into three parts: essentials of religion, philosophy of religion and rituals of religion. He concluded that if religion means blind faith by mixing rituals with philosophy then it should be blown away immediately but if we can combine essentials with some philosophy then religion may be a meaningful idea. He felt that ritualism of religions had divided us into touchables and untouchables and these narrow and divisive religions cannot bring about actual unity among people. For us freedom should not mean mere end of British colonialism, our complete freedom implies living together happily without caste and religious barriers.Bhagat Singh needs to be invoked even today to bring about changes he yearned for. Expressing his anguish in the second article, he held some of the political leaders and the press responsible for inciting communalism. He believed that ‘there were a few sincere leaders, but their voice is easily swept away by the rising wave of communalism. In terms of political leadership, India had gone totally bankrupt’.

Bhagat Singh felt that journalism used to be a noble profession, which had now fallen from grace. Now they give bold and sensational headlines to incite people to kill each other in the name of religion. There were riots at several places simply because the local press behaved irresponsibly and indulged in rabble-rousing through their articles. Not much seems to have changed since Bhagat Singh wrote these lines. He categorically spelt out the duties of journalists and then also accused them of dereliction of this duty.  He wrote that:

the real duty of the newspapers is to educate, to cleanse the minds of people, to save them from narrow sectarian divisiveness, and to eradicate communal feelings to promote the idea of common nationalism. Instead, their main objective seems to be spreading ignorance, preaching and propagating sectarianism and chauvinism, communalizing people’s minds leading to the destruction of our composite culture and shared heritage.

In the June 1928 issue of the Kirti, Bhagat Singh wrote two articles titled Achoot ka Sawaal (On Untouchability) and Sampradayik Dangeaurunka Ilaj (Communal riots and their solutions). What Bhagat Singh wrote in 1928   looks relevant even today, which unfortunately proves how precious little has been done to resolve these questions. In the first piece, Bhagat Singh starts by saying that:

our country is unique where six crore citizens are called untouchables and their mere touch defiles the upper castes. Gods get enraged if they enter the temples. It is shameful that such things are being practised in the twentieth century. We claim to be a spiritual country but hesitate to accept equality of all human beings while materialist Europe is talking of revolution since centuries. They had proclaimed equality during the American and French revolutions. However, we are still debating whether the untouchable is entitled for the sacred thread or can he read the Vedas or not. We are chagrined about discrimination against Indians in foreign lands, and whine that the English do not give us equal rights in India.

Given our conduct, Bhagat Singh wondered, do we really have any right to complain about such matters?

He also seriously engaged with the possible solutions to this malaise. The first decision for all of us should be:

that we start believing that we all are born equal and our vocation, as well, need not divide us. If someone is born in a sweeper’s family that does not mean that he/she has to continue in the family profession cleaning shit all his life, with no right to participate in any developmental work.

For him, this discrimination was directly responsible for conversions, which was a burning issue even in the 1920s. Despite his anti-colonialist fervour, he did not just condemn the missionaries nor did he instigate Hindus to kill and burn all those who had accepted the new faith. He wrote self-critically:

If you treat them worse than animals then they will surely join other religions where they will get more rights and will be treated like human beings. In this situation it will be futile to accuse Christianity and Islam of harming Hinduism.

Bhagat Singh was convinced that ‘no one would be forced or tempted to change faith if the age old inequalities are removed and we sincerely start believing that we are all equal and none is different either due to birth or vocation’.

Bhagat Singh institutionalised his thinking, when he founded the Naujawan Bharat Sabha in 1926 in Lahore, which was also a public platform for the otherwise secret group of revolutionaries. He saw to it that the Sabha remains above petty religious politics of the times. It is all the more important because the 1920s saw the emergence of the RSS, which exacerbated the intense communal polarisation. But here was a group of young men who were thinking differently. They asked the member before enrolment ‘to sign a pledge that he would place the interests of his country above those of his community’. Even Lala Lajpat Rai, the eminent pillar of extremist nationalism in India could not escape from the scathing criticism of the Sabha when he joined hands with the Hindu Mahasabha leaders. Rai was dubbed as a traitor by Kedar Nath Sehgal in a pamphlet ‘An Appeal to Young Punjab’ while Lajpat Rai responded by calling Bhagat Singh a Russian agent who wanted to make him into a Lenin.

Bhagat Singh and his Sabha regarded communal amity as central to their political agenda but like the Congress, it did not believe either in the appeasement of all religions or in raising such slogans as Allah o Akbar, Sat Sri Akal and Bande Mataram to prove their secularism. On the contrary, they raised just two slogans, Inquilab Zindabad and Hindustan Zindabad, hailing the revolution and the country. Bhagat Singh questioned the policy of encouraging competing communalisms, which ultimately led to the partition of the country in 1947. He stands out in bold relief as a modern national leader and thinker emphasizing the separation of religion from politics and state as true secularism.

Bhagat Singh matured as a political thinker while in prison during the two years he spent there before he was hanged on 23 March, 1931. His prison diary clearly reveals the trajectory of his political evolution. It brings into light his reading habits and the wide range of the selection of authors including Marx, Engels, Bertrand Russell, T. Paine, Upton Sinclair, V. I. Lenin, William Wordsworth, Tennyson, Rabindra Nath Tagore, Bukharin, Trotsky, among others. One of the most profound articles by him called ‘Why I am an Atheist’ was written while he was in jail. The article was tinged with a strong rebuttal of blind faith and a zealous defence of reason. Before dealing with his own views about religion, Bhagat Singh first deals with the religiosity of his predecessors. He points out that in the absence of a scientific understanding of their own political activity; they needed irrational religious beliefs and mysticism to sustain them spiritually, to fight against personal temptation, to overcome depression, to be able to sacrifice their physical comforts, and even life. For this a person requires deep sources of inspiration. This requirement was, in the case of early revolutionaries, met by mysticism and religion.[7]

He made clear that the revolutionaries now need no religious inspiration as they have an advanced revolutionary ideology, based on reason instead of blind faith. About God, Bhagat Singh writes:

He (God) was to serve as a father, mother, sister and brother, friend and helper . . . so that when man be in great distress having been betrayed and deserted by all friends, he may find consolation in the idea that an ever true friend was still there to help him, to support him and that He was Almighty and could do anything. Really that was useful to a society in the primitive age. The idea of God is helpful to man in distress.[8]

Bhagat Singh was convinced that religion is a tool in the hands of exploiters who keep the masses in constant fear of God for their own interests.[9] The revolutionaries of the Hindustan Socialist Republican Association (HSRA) realized that all moral ideals and religions were useless for an empty stomach and for him only food was God. He aptly quoted Horace Greeley in his prison diary saying ‘Morality and religion are but words to him who fishes in gutters for the means of sustaining life, and crouches behind barrels in the street for shelter from the cutting blasts of a winter night.’[10]

This scientific approach of the HSRA leaders matured with the passage of time. The majority of them came close to the ideals of socialism or even communism, which believed in mass action instead of individual acts of terrorism.

We should remember Bhagat Singh with pride and reflect on the alternative framework of governance he had in mind where social and economic justice – and not terrorism or violence – would be supreme. Many of us may not find his commitment to socialism very attractive in the changing era of globalization, yet his concern for the socio-economically deprived sections still commands attention. Moreover, his passionate desire to rise above narrow caste and religious considerations was never as crucial as it is today.

Bhagat Singh’s revolutionary legacy needs to be remembered in these rancorous times, both in India and Pakistan. He fought most of his battles, intellectual as well as otherwise, in Lahore, till he was hanged on the outskirts of the city. Singh’s intellectual inheritance is our collective memory and should not be divided by political borders.

[1]       Indian Express, March 27, 2018.

[2]       Cited in S. Irfan Habib, To Make the Deaf Hear, 2007, New Delhi.

[3]       The Philosophy of the Bomb.

[4]       Suresh, Krantikari Bhagat Singh, Delhi, 1971, pp. 91-92.

[5]       Quoted in the Jail Notebook of Bhagat Singh, LeftWord Books, 2007.

[6]       Jaidev Kapoor, ‘Amar Balidani Bhagwati Bhai’, in Himanshu Joshi, ed, Utsarg, Lucknow, 1980, p. 65.

[7]       The People, Lahore, September 27, 1931.

[8]       Bhagat Singh, ‘Why I am an atheist’.

[9]       Interview with Manmathnath Gupta, close associate of Bhagat Singh, who died few years ago.

[10]      The Jail Notebook of Bhagat Singh.

Marxist, XXXIII, 4, October-December 2017

Peasant Struggles: The Maharashtra Experience

Ashok Dhawale

Aim of Agrarian Revolution

The Party Programme of the CPI(M) characterises the present stage of the Indian Revolution as the People’s Democratic stage. The three main tasks set by it are anti-imperialist, anti-monopoly capital and anti-feudal. The agrarian revolution is considered as the axis of the People’s Democratic Revolution. Explaining this, the Party Programme says in Para 3.15:

The agrarian question continues to be the foremost national question before the people of India. Its resolution requires revolutionary change, including radical and thoroughgoing agrarian reforms that target abolition of landlordism, moneylender-merchant exploitation and caste and gender oppression in the countryside. The bankruptcy of the bourgeois-landlord rule in India is nowhere more evident than in its failure to address, much less solve, the agrarian question in a progressive, democratic way.

To advance towards its aim of an agrarian revolution, the Communist Party and the All India Kisan Sabha (AIKS) led a series of momentous and historic struggles in the 1940s. These struggles have been engraved in letters of gold in the annals of the peasant movement in India. As is well known, they include the struggles of Tebhaga in Bengal, Punnapra Vayalar and North Malabar in Kerala, Gana Mukti Parishad in Tripura, Surma Valley in Assam, East Thanjavur in Tamilnadu and Warli Adivasis in the Thane district of Maharashtra. They were crowned by the glorious armed peasant uprising in Telangana.

All these struggles were directed against feudalism in all its forms. They demanded the abolition of the zamindari system and advocated radical land reforms. They were fought with the land question as their central agenda. In the period after independence, it is no accident that it was only the Left-led state governments headed by the CPI(M) in Kerala, West Bengal and Tripura that enacted legislation and carried out a programme of substantial land reforms and redistribution of land to the landless. A large section of the beneficiaries of these land reforms were Scheduled Castes and Scheduled Tribes.

Post-Independence Trajectory

The agrarian policies of successive Congress governments after independence were aimed at transforming semi-feudal landlords into capitalist landlords and developing a stratum of rich peasants. They also led to and further intensified class differentiation in the peasantry.

Analysing the Green Revolution, S.R. Pillai wrote, “The technology of the Green Revolution was introduced by the ruling classes with three clear-cut objectives: one, the fear of agrarian revolution; second, to develop capitalist relations in agriculture; third, to serve two types of interests, those of the Indian capitalists and of the multinational agri-business firms producing fertilisers, pesticides, weedicides and agricultural machineries. The technology of the Green Revolution was meant to increase productivity and production in agriculture making use of high-yielding seed varieties and modern inputs. It was claimed that once this technology was successfully implemented, India would not have to look back and an era of never ending agricultural prosperity would ensue. It soon became clear that this recipe for curing all agricultural ills was not meant for all the peasants and all the regions. It was based on a ‘selective strategy’ of distributing the seeds, fertilisers, pesticides, trillers, tractors only to those areas which have developed institutional infrastructure facilitated by irrigation, credit and other factors. This helped to increase productivity and production, but along with that, two types of inequalities also developed – the inequality between regions and the inequality between peasants.”

In the light of experience, the 23rd national conference of AIKS held at Varanasi in 1979 made an important departure. It stated as follows: “Taking note of these structural changes and their multifarious consequences, we have to come to the conclusion that that the slogan of complete abolition of landlordism and distribution of land to the landless and the land-poor continues to be the central slogan of the agrarian revolution, a slogan which we have to continue to propagate. But it is a slogan on which we cannot go into action today in mostr parts of the country. While continuing to propagate this as the central slogan, while continuing struggles for surplus land, benami lands, waste lands etc, the Kisan Sabha will have to take up for immediate action such issues as the question of wages of agricultural workers, house-sites, rent-reduction, 75 per cent of the produce to the sharecroppers, evictions, abolition or scaling down of rural indebtedness, remunerative price for agricultural produce, cheap credit, reduction of tax burdens and heavy levies like water charges, electricity rates etc, landlord goonda attacks with the connivance or direct help of the police, the social oppression of dalits, corruption in administration etc. These are the issues which affect all sections of the peasantry – poor, middle, rich – and they can all be drawn into the movement on them. All these currents have to be brought together to build the maximum unity of the peasantry centering around the agricultural workers and poor peasants to isolate the small stratum of landlords.”

The understanding at the Varanasi conference of AIKS was further concretised in the ‘Statement of Policy’ adopted in the Golden Jubilee conference of AIKS at Patna in 1986.

Attack of Neoliberal Policies

The neoliberal policies in the country, and in agriculture in particular, were begun by the Congress central government in 1991. The Party Programme states in Paras 3.23 and 3.22:

The liberalisation policies which followed the exhaustion of the State-sponsored capitalist development have led to the agricultural and rural development policies taking a dangerous and reactionary turn in the last decade of the twentieth century. These policies include decline in public investment in agriculture, in irrigation and other infrastructural work; credit from the formal sector has also sharply declined which hits the poor rural households the most. Schemes for rural employment and poverty alleviation have been cut back…Pressure is being mounted for the dilution of land ceiling laws by the states and for leasing out land to Indian big business and foreign agri-business. MNCs are entering the sphere of agricultural production. . . . With liberalisation, the MNCs which operate in the world market with advanced technologies at their command have a greater and direct control over the prices of agricultural commodities. The intensification of the exploitation of peasants through unequal exchange and violent fluctuations of prices has become a permanent feature. As a result, the peasant is fleeced both as a seller of agricultural produce and as a buyer of industrial inputs.

The 27th national conference of AIKS held at Hisar in 1992 was the first after the beginning of the neoliberal policies. It tore apart the neoliberal policies and warned, “The present policies of the Union government will have a serious adverse impact on the peasantry. This will speed up pauperization of the poor, the small and middle peasants. The number of unemployed youth, both in the urban and the rural sides will again rise to unprecedented heights.” The seminal presidential address of Harkishan Singh Surjeet at this conference elaborated on these and other aspects further. Significantly, AIKS made this assessment of the neoliberal policies within a year, when all other peasant organisations were supporting the new economic and agricultural policies. The warnings of the Hisar conference were more than vindicated by agrarian developments over the last 25 years.

‘The Alternative Agricultural Policy’ document adopted by AIKS and the AIAWU in December 2003 broadly divided the post-independence period of capitalist development in agriculture into two phases – the state-sponsored phase from 1947 to 1990 and the liberalisation-privatisation-globalisation (LPG) phase from 1991 onwards. In the light of this, it outlined the two main rural contradictions as follows:

From the above analysis, it is clear that the present situation in Indian agriculture is characterised by two important contradictions. The first is the sharp division between the rural rich, comprising landlords, big capitalist farmers, large traders, money-lenders and their allies on the one hand and the mass of the peasantry, comprising agricultural workers, poor and middle peasants and rural artisans on the other. The second is the growing opposition to imperialist-driven LPG policies of the government, not only from the mass of the peasantry but also from sections of the rural rich.

In the liberalisation phase, the primitive accumulation of capital is ruining Indian agriculture and is assaulting the Indian peasantry. Land reforms have acquired a reverse meaning. It is no longer land to the tiller, but land to the corporates. This is glaringly seen in the policy of the Special Economic Zones, the various proposed industrial corridors and in the attempt by the Modi-led BJP government at the very beginning of its tenure to ram through the hated Land Acquisition Ordinance. This attempt was foiled through a combination of united peasant struggles on the ground and concerted opposition in the upper house in Parliament.

Profit-maximisation is being sought by squeezing the peasantry through neoliberal agricultural policies. It is precisely these policies that are fuelling the catastrophic phenomenon of lakhs of suicides of debt-ridden peasants in the last two and a half decades. Slashing of subsidies and an open door to rapacious MNCs and corporates in the production of agricultural inputs leading to massive increase in the cost of production, consistent refusal to give remunerative prices for agricultural produce under pressure of foreign finance capital, a glut in agricultural imports that further ruin the peasantry, a slew of free trade agreements, crunch in formal agricultural credit and siphoning it away to the corporates, this leading to increased dependence of farmers on usurious private moneylenders, a series of natural calamities like drought, floods, hailstorms as well as attacks by pests and by wild animals, a bogus crop insurance scheme designed to benefit not farmers but insurance companies, savage cuts in public investment on irrigation and power – these are some of the main aspects of the neoliberal attacks on agriculture that are responsible for rising peasant indebtedness and alarming peasant suicides.

Worst Culprit: BJP’s Modi Regime

The present BJP central government led by Narendra Modi has been the worst culprit in intensifying neoliberal policies in agriculture, industry and all other sectors under imperialist dictates. BJP-led state governments have naturally followed suit.

Agrarian changes in the period of liberalisation were reviewed in the document ‘Certain Tasks in Kisan and Agricultural Workers’ Fronts based on the Directions of the Kolkata Plenum and Review of the Work of the Kisan Front’ that was adopted by the CPI(M) central committee at Thiruvananathapuram in January 2017.

The General Secretary’s Report to the 34th national conference of the All India Kisan Sabha held at Hisar, Haryana from October 3-6, 2017 analyses in detail the agrarian changes in the last 25 years of liberalisation in the section titled ‘Changes in Agrarian Relations and Class Differentiation’. It then outlines the disastrous agrarian scenario in the country under the current BJP regime led by Narendra Modi which has betrayed every single promise of ‘Achhe Din’ made to farmers by the BJP election manifesto of 2014. For lack of space, we shall here just enumerate some of the major aspects and results of BJP rule over the last four years that have been analysed in that report. These are:

  • Intensified agrarian crisis and unabated peasant suicides;
  • Rapid increase in landlessness and land inequality;
  • Unprecedented land grab and dispossession of the peasantry;
  • Attack on forest rights and loot of resources;
  • Financial liberalisation and indebtedness;
  • Enamour for free trade and economic liberalism;
  • Demonetisation and GST attack on the peasantry;
  • Corporatisation of agriculture;
  • Doubling farmers’ woes instead of incomes;
  • Incessant fall in agricultural prices;
  • Acute human tragedy amidst drought, floods and government apathy;
  • Attack on MNREGA and rural employment;
  • Increased vulnerability of women in agriculture;
  • Notification restricting cattle trade;
  • Menace of wild animals and stray cattle;
  • Climate change and compromise at Paris summit;
  • And grave authoritarian and communal attacks on democracy and secularism.
Nationwide Peasant Resistance

It is not surprising that peasant resistance to the agrarian policies of the BJP government has broadened and intensified. This peasant resistance today is centred around two main areas: the struggles on land and land-related issues; the struggles against agrarian distress, which have naturally revolved around liberation from debt and remunerative prices.

In the struggle against the Land Acquisition Ordinance, AIKS took the initiative to bring several peasant and social organisations together to form a broad platform called the Bhoomi Adhikar Andolan (BAA). This has taken up several land-related issues, and also those related to the killing of farmers by cow vigilantes. State units of the BAA have been formed in a number of states.

Another broad platform which now comprises over 190 farmers’ organisations called the All India Kisan Sangharsh Coordination Committee (AIKSCC) was set up after the Mandsaur police firing in BJP-ruled Madhya Pradesh in June 2017. It took up the two key issues of the vast mass of the peasantry of India today, viz. loan waiver and remunerative prices as per the C2 + 50 formula of the National Commission on Farmers (NCF) headed by Dr M S Swaminathan. After a countrywide campaign, a massive two day Kisan Sansad of tens of thousands of farmers from across the country, and also a novel Mahila Kisan Sansad, was held on Parliament Street in New Delhi on November 20-21, 2017. Two bills on the above two issues have been painstakingly prepared, consultation meetings have been held in most of the states and they will be tabled before Parliament.

AIKS itself has taken up several independent struggles in many states like Rajasthan, Karnataka, Himachal Pradesh, Haryana, Madhya Pradesh, Uttar Pradesh and elsewhere. Of these, the Rajasthan Kisan struggle has been one of the most consistent and noteworthy. Another remarkable and consistent struggle has been going on in Maharashtra since 2015. We shall take a brief look at the glorious history of AIKS in Maharashtra and then come to recent struggles that led up to the unprecedented Kisan Long March in March 2018.

Shocking Reality in Maharashtra

Two shocking objective facts serve to explain the massive response to the peasant struggles in Maharashtra in recent years.

One, the question of farmers’ suicides. Since the advent of neoliberal policies in agriculture begun by the Congress government in 1991 and carried forward with great speed by successive Congress and BJP governments – the Modi government being the worst culprit – 400,000 debt-ridden farmers in India have been forced to commit suicide in the past twenty-five years. These figures come from the National Crime Records Bureau of the Union Home Ministry. Maharashtra has the notorious distinction of being the largest ‘graveyard of farmers’, accounting for nearly 75,000 peasant suicides in the same period.

Two, the question of starvation of Adivasi children. Thousands of Adivasi children in the state, and also all over the country, die every year due to malnutrition and starvation – a result of multiple factors such as landlessness and unemployment as well as the breakdown of the public distribution system and the health care system.

These two searing facts are enough to throw a blinding light on the deepening agrarian crisis and agrarian distress in the state and the country.

So far as the agrarian scenario in Maharashtra is concerned, that has been analysed in some detail by this writer in the article titled “Agrarian Challenges in Maharashtra Today” that was published in Marxist, April-June 2014, Volume XXX 2.

A Look Back at History

The seeds of AIKS in Maharashtra were planted in the second quarter of the twentieth century. It is a remarkable record which is not so widely known. Let us draw a thumbnail sketch of some of the main events in its glorious history.

In the historic struggles against caste and against landlordism that were led by Dr Babasaheb Ambedkar in the 1920s and 1930s, R.B. More and Shamrao Parulekar were two prominent leaders who participated. Both of them later joined the Communist Party. R.B. More was one of the main organisers of the famous 1927 Chowdar Lake Satyagraha at Mahad in Raigad district that was led by Dr Ambedkar. It demanded the basic right of Dalits to draw water from that lake. Dr Ambedkar and Shamrao Parulekar led a huge 8,000-strong peasant demonstration on the Mumbai Assembly in 1938 against the ‘Khoti’ system of landlordism that was then prevalent in the Konkan region. Remarkably, the peasants had all come to Mumbai by boat from the then Ratnagiri district of Konkan region.

Another important fact connected with the working class was that, when the Congress interim government elected in 1937 proclaimed a Black Act against the working class, the Communist Party and the Independent Labour Party led by Dr Babasaheb Ambedkar came together and led a massive joint campaign and a general strike in Mumbai against this Act on November 7, 1938. Significantly, this day marked the 21st anniversary of the Great October Socialist Revolution in Russia.

The All India Kisan Sabha (AIKS) was formed at its foundation conference at Lucknow on April 11, 1936. Some delegates from Maharashtra attended it. The second conference of AIKS was held at Faizpur in Jalgaon district of Maharashtra on December 25-26, 1936. M A Rasul, in his detailed work A History of the All India Kisan Sabha, has recorded that, “About 500 kisan marchers led by V.M. Bhuskute and J. Bukhari started from Manmad on 12 December and marched over a 200-mile trek and reached Tilaknagar, Faizpur at noon on 25 December carrying the Red Flag and shouting kisan slogans. On arrival there they were received by Jawaharlal Nehru (Congress president), Shankar Rao Deo (Congress Reception Committee chairman), M.N. Roy, Maniben Mulji, Narendra Dev, besides kisan leaders like Swamiji, Ranga, Yagnik, Jaiprakash Narayan, Bankim Mukherji and Shibnath Banerji, also S.A. Dange, M.R. Masani, Yusuf Meherali and other Congress, kisan and labour leaders.”

Peasant struggles on various issues intensified in the mid-1930s in Thane, Nashik, Ahmednagar and other districts. AIKS had chosen Shamrao Parulekar to be its organiser in Maharashtra. In 1942, after their release from a two-year British jail term for leading the anti-war campaign, Shamrao and Godavari Parulekar began work in AIKS in right earnest. In 1943-44, the Kisan Sabha was started by them in the Kalyan, Murbad and Shahapur tehsils of Thane district. Shamrao and Godavari met P. Sundarayya and M. Basavapunnaiah, the future leaders of the historic Telangana armed peasant struggle, with whom they continued to have very close relations throughout their lives.

The foundation conference of the Maharashtra Rajya Kisan Sabha was held on January 12, 1945 at Titwala in Thane district. Godavari has recorded that she, along with other activists, covered over 700 villages on foot and addressed 160 public meetings for this conference. More than 7,000 poor and middle peasants and agricultural workers from several districts attended this first state conference of the Kisan Sabha. She has also recorded that among the top leaders who addressed the conference were P. Sundarayya, P. Krishna Pillai, B.T. Ranadive, M.A. Rasul, Teja Singh Swatantra and N.M. Joshi. The conference elected a 33-member state kisan council. Buwa Nawale from Akole tehsil of Ahmednagar district was elected the first president, Shamrao Parulekar the first general secretary and Godavari Parulekar the first joint secretary of the Maharashtra Rajya Kisan Sabha, among others.

It was this conference that unleashed the historic Adivasi Revolt led by the Communist Party and the Kisan Sabha in Thane district. This revolt which began in May 1945 continued for over two years. It abolished all forms of slavery and bonded labour, increased wages of agricultural labourers and succeeded to an extent in giving land to the tiller. This struggle is documented in detail in Shamrao Parulekar’s book Revolt of the Warlis and in Godavari Parulekar’s book Adivasis Revolt. The Adivasi Revolt gave its first five martyrs on October 10, 1945, when the British police, who were in league with a plot hatched by the landlord lobby, fired mercilessly on a peaceful gathering of over 30,000 Adivasis at Talwada, near the Talasari tehsil of Thane district. Comrade Jethya Gangad was among those who were killed in this state repression. There have been a total of 61 martyrs of the Communist Party and the Kisan Sabha in Thane-Palghar district since 1945 – victims of successive British, Congress and BJP regimes, and 3 martyrs in Nashik district. Most of them have been tribals.

The foundation of the Maharashtra Rajya Kisan Sabha and the Warli Adivasi Revolt were the culmination of the anti-imperialist and anti-feudal struggle waged by Shamrao and Godavari Parulekar in the pre-independence era.

From 1943 to 1946, in another historic struggle, British rule was overthrown for three and a half years and a ‘Parallel Government’ (Prati Sarkar) was established in Satara and Sangli districts of Western Maharashtra. It had the full support and backing of the peasantry. This revolt was led by ‘Krantisimha’ (Lion of the Revolution) Nana Patil, who later joined the Communist Party and was also elected AIKS national president in the 13th AIKS Conference that took place at Dahanu in Thane district in May 1955.

On August 15, 1947, independence dawned over India at last. But on that day, over 600 Adivasis from Thane district owing allegiance to the Red Flag of the Communist Party and the Kisan Sabha woke up to freedom in Congress jails, as did thousands of other Communists all across the country. The most famous among them was, of course, a legendary leader of the Indian people – A.K. Gopalan, who was to lead AIKS as its national president for several years.

The liberation of large parts of Dadra and Nagarhaveli from Portuguese rule from July 24 to August 3, 1954, under the armed leadership of the Communist Party and the Kisan Sabha in Thane district, was a major event in the post-independence period. This struggle was directly led by Shamrao and Godavari. L B Dhangar and hundreds of Adivasi comrades participated in this liberation struggle.

The holding of the 13th national conference of AIKS at Dahanu in Thane district from May 19-22, 1955, braving all manner of repression and obstacles by the government, was another significant event in the history of the Kisan movement in Maharashtra. Towering leaders of AIKS like P. Sundarayya, A.K. Gopalan, E.M.S. Namboodiripad, Hare Krishna Konar, N. Prasada Rao, M.A. Rasul, Bankim Mukherjee, Harkishan Singh Surjeet, Dasharath Deb, B. Srinivas Rao, Jagjit Singh Lyallpuri and others attended the conference which was accompanied by a massive rally. Shamrao and Godavari were the moving spirits behind this conference and Kratisimha Nana Patil was elected as AIKS president.

Another leader from Maharashtra, Godavari Parulekar, would also be elected national president of AIKS at its 25th Conference, which was its Golden Jubilee session at Patna. She is the only woman to have held the post so far. In earlier times, Shamrao Parulekar had also been an AIKS central office-bearer for many years.

In the 1950s, democratic movements for the formation of linguistic states were unleashed in many parts of the country. The ruling Congress Party went back on its pre-independence pledge to form such states. This was the reason for the movements like Aikya Keralam, Vishal Andhra, Samyukta Maharashtra and Maha Gujarat that swept these states in the decade of the 1950s. The Samyukta Maharashtra movement, from 1956 to 1960, was led by the Samyukta Maharashtra Samiti, which comprised four main parties – the Communist Party, the Praja Samajwadi Party, the Peasants and Workers Party and the Republican Party. It engulfed the state, with the peasantry and working class both joining it in huge numbers. In the massive repression that followed, 106 martyrs were killed in police firing. Most of them were from the working class in Mumbai and the rest were peasants.

This movement dealt a massive blow to the Congress Party in the 1957 elections to parliament and the state assembly. Several leaders of the above four parties won the elections. Among those elected to parliament were AIKS leaders Shamrao Parulekar and Krantisimha Nana Patil and another towering RPI peasant leader Dadasaheb Gaikwad. Many AIKS leaders who were Communists were elected to the state assembly. Eventually, the central government was forced to concede the demand, and the state of Maharashtra was formed with Mumbai as its capital on May Day – May 1, 1960.

In 1958, a big joint statewide struggle for land was launched in Maharashtra. The significant aspect of this struggle was that blue flags of the Republican Party led by Karmaveer Dadasaheb Gaikwad and red flags of the Communist Party and AIKS led by Shamrao, Godavari, Nana Patil, R.B. More and others came together in it. Thousands of Dalits, Adivasis and other landless took part in the satyagrahas and filled the jails. The government was forced to make some concessions.

In 1960, the Kisan Sabha led by Shamrao and Godavari took up the vital demand of vesting forest plots in the names of the Adivasis who have been cultivating them for decades. Thousands of acres of land were vested in the names of Adivasis as a result of this struggle, until the draconian Forest Conservation Act of 1980 put a stop to the entire process. Ever since then, large struggles of Adivasis have been led by AIKS in several districts of Maharashtra to press this demand. The Forest Rights Act (FRA) passed by Parliament in December 2006, although it marks an important advance on paper, leaves much to be desired as regards its implementation. Massive struggles of the Adivasi peasantry have been waged by AIKS in Maharashtra in recent years towards this end.

Shamrao Parulekar, who had been elected to the first central committee of the CPI(M) in its foundation 7th Congress at Kolkata in 1964, was in detention in the Arthur Road Jail in Mumbai. He suddenly died due to a massive heart attack at the age of 63 on August 3, 1965. It was a shattering blow for Godavari, who was also in the same jail at the time. It was an equally shattering blow for AIKS and for the Kisan movement.

In 1968, AIKS split at the All India level, and in 1969 the 7th state conference of the Maharashtra Rajya Kisan Sabha was held in the village called Moha in the Beed district of Marathwada region, with the initiative taken by Gangadhar Appa Burande. AIKS general secretary Hare Krishna Konar attended this conference which decided the future course of the Kisan Sabha in Maharashtra. Godavari Parulekar was elected its president and continued in that post for more than two decades.

In 1972-73, a grave drought hit Maharashtra and the Kisan Sabha, led by stalwarts like Godavari Parulekar, Gangadhar Appa Burande, Narendra Malusare, Ramchandra Ghangare, Vithalrao Naik, L.B. Dhangar, Krishna Khopkar, Lahanu Kom and others led big peasant struggles for drought relief. CITU in Maharashtra extended fraternal help and this illustrated the concept of worker-peasant unity in action. Joint struggles on this issue were also launched along with peasant organisations led by other Left parties. Police firing led to the death of peasants at Islampur in Sangli district and at Vairag in Solapur district. This led to a statewide uproar. It was as a result of these struggles that the state government was forced to start two important schemes – the Employment Guarantee Scheme (the precursor to the MNREGA) and the Monopoly Cotton Procurement Scheme. It was during the great drought of 1972 that Godavari Parulekar and Narendra Malusare started work through struggle in the Surgana tehsil and other tribal ares of Nashik district. From that arose gradually the next major bastion of AIKS in Maharashtra.

In the struggle against the hated Emergency imposed by the Congress regime from 1975 to 1977, several opposition party leaders were arrested and detained for 19 months. During the Emergency itself, Godavari Parulekar led a successful struggle for the release of over 1000 debt slaves in the Wada tehsil of Thane district. In the general elections of 1977, the authoritarian Congress was routed. In that election, three CPI(M) leaders – Ahilya Rangnekar from Mumbai, Lahanu Kom from Thane district and Gangadhar Appa Burande from Beed district – were elected to the Lok Sabha as part of a united front. The latter two were prominent AIKS leaders. In the 1978 state assembly elections, 9 MLAs of the CPI(M) were elected on an anti-authoritarian platform. They included four AIKS leaders – Vithalrao Naik from Parbhani district, Shankar Chavan and Barkya Kurhada from Thane district and Jiva Pandu Gavit from Nashik district.

By the early 1990s, however, AIKS in Maharashtra had basically become limited to its two main tribal bastions in Thane and Nashik districts and to three other traditional districts of Beed and Parbhani in the Marathwada region and Wardha in the Vidarbha region. It was in the mid-1990s that systematic efforts were made to inject new young blood in AIKS, mainly from student and youth organisations like SFI and DYFI. This had a salutary impact, and AIKS rapidly spread to 25 districts in the state. The other two major initiatives taken in recent years were to try and transcend the traditional tribal base of AIKS by taking up burning issues of the mass of the peasantry of Maharashtra through struggles and to change the form of struggles to make them more confrontational.

Accordingly, several statewide and local struggles on burning issues of the peasantry were led by AIKS especially in the post-1991 era of imperialist globalisation in the wake of its severe attack on agriculture and the peasantry. Only a very few major struggles led by AIKS in the new century may be briefly mentioned.

A joint and militant struggle led by AIKS from 2007 to 2010, in alliance with the Peasants and Workers Party (PWP) and other organisations, against the proposed 25,000-acre MahaMumbai SEZ allotted to Reliance Industries of Mukesh Ambani in three tehsils of Raigad district adjoining Mumbai. This proposed SEZ would have uprooted 45 villages, root and branch. The struggle entailed two huge rallies of over 50,000 peasants each, one of which had CPI(M) leader and Rajya Sabha MP Sitaram Yechury as the main speaker, and a referendum in which over 98 per cent of the peasants refused to part with their land. The state government was finally forced to denotify the MahaMumbai SEZ, which was a historic victory for the peasantry not only of Maharashtra, but of the whole country.

A massive independent statewide Jail Bharo stir in January 2011 for the implementation of the Forest Rights Act (FRA) and on burning issues like peasant suicides, in which over 1 lakh peasants courted arrest.

Revival of the same struggle for FRA implementation and on the question of severe drought in April 2013, in which over 50,000 peasants conducted Rasta Roko at several centres for over 40 hours. The state government was forced to concede several demands in talks with AIKS on April 17.

Independent statewide demonstrations of 1.25 lakh rural poor in 2012 for their demand for inclusion in the Below Poverty Line (BPL) lists. The struggle was successful in some districts, where the names of thousands of rural poor were included in the BPL lists.

The other major struggles in recent years after 2015 have been outlined below.

51 years after Thane district hosted the 13th national conference of AIKS in May 1955, it was Nashik district that hosted the 31st national conference of AIKS in January 2006, with an unprecedented one lakh-strong peasant rally representing 30 districts of Maharashtra. Godavari Parulekar would have been the happiest had she lived to see it.

Godavari Parulekar passed away at the ripe old age of 89 on October 8, 1996. The day on which she was cremated at Talasari in the erstwhile Thane (now Palghar) district on October 10 was also the day 51 years ago in 1945 when the first five martyrs of the historic Adivasi Revolt were mercilessly gunned down by the venal nexus of the landlords and the imperialists. AIKS President S. Ramachandran Pillai and CITU leader Mohd. Amin attended the funeral. October 10 is observed every year by means of large rallies in Thane-Palghar district as Martyrs’ Day and also as the Godavari Parulekar Death Anniversary Day.

Recent Mass Struggles

The remarkable Kisan Long March from March 6-12, 2018, was the culmination of three years of constant struggle led by AIKS in Maharashtra since October 2015.

A state-wide AIKS campaign called the Peasants Rights Awareness Campaign was launched for a month from October 5 to November 10, 2015. Extended AIKS district council meetings were held in 24 districts of the state. AIKS leaders Dr Ashok Dhawale, Kisan Gujar and Dr Ajit Nawale, along with other state office-bearers, attended all these meetings. In these meetings, the burning issues of peasant struggle were identified, the nature of the struggle was discussed, and the steps for organisational strengthening were decided.

In the second week of December 2015, over 50,000 peasants under the AIKS banner came on to the streets in 29 tehsil centres of 15 districts in all the five regions of the state on the four issues of land rights, loan waiver, remunerative prices and drought relief.

On January 7 and 8, 2016 respectively, AIKS held two regional-level loan-waiver and drought relief conventions at Selu in Parbhani district for the Marathwada region, and at Malkapur in Buldana district for the Vidarbha region. Both were well-attended.

AIKS and its allied organisations – the Centre of Indian Trade Unions (CITU) and the All-India Agricultural Workers Union (AIAWU) – held a joint state convention on October 31 at Parbhani. A call was given for a joint action on January 19, 2018. That day, over 1,33,000 workers, peasants and agricultural workers held a massive joint state-wide jail bharo [fill the jails] stir for their demands against the BJP-led central and state governments. The largest number of those arrested – over 92,000 – was of AIKS.

On January 28, AIKS held a state-level convention in Nashik that gave a clarion call for an unprecedented state-wide siege (mahapadav) of 100,000 peasants from March 29 onwards in Nashik city. This struggle call was the culmination of the six-month long AIKS campaign in Maharashtra outlined above. Two lakh persuasive and attractive leaflets and 12,000 posters for the campaign were published by AIKS and they were distributed to all the districts in the convention itself. District councils later also published thousands of leaflets.

From February 7 to March 1, 23 AIKS district conferences were held after village and tehsil conferences. They prepared for the struggle and also strengthened the organisation.

One Lakh Peasants Lay Siege to Nashik

As a result of all these intensive preparations, AIKS held a historic one lakh-strong independent state-wide rally on March 29, 2016, followed by an unprecedented day and night sit-in satyagraha for two days and two nights on March 29-30 at the CBS Chowk in the heart of Nashik. This satyagraha paralysed the city. AIKS highlighted four issues for struggle:

  • Land rights under the Forest Rights Act (2006).
  • Loan waiver for peasants.
  • Higher remunerative prices.
Drought relief.

This militant peasant action received massive and sustained coverage in both print and electronic media. Sections of the electronic media covered it live on both days. This struggle placed AIKS at the centre stage of the peasant movement in Maharashtra after a long time.

The rally was addressed by CPI(M) General Secretary Sitaram Yechury, AIKS General Secretary Hannan Mollah, renowned journalist P Sainath, AIKS leaders Dr Ashok Dhawale, J.P. Gavit MLA, Kisan Gujar, Dr Ajit Nawale and leaders of other mass organisations.

On March 30, the beleaguered Maharashtra Chief Minister Shri Devendra Fadnavis invited the Kisan Sabha for talks. A one hour discussion was held with the Chief Minister, three other Ministers and senior officials in the Vidhan Bhavan in Mumbai in the midst of the assembly session. Some of the demands were conceded, but were never implemented. AIKS, therefore, began concerted struggles for their implementation.

Struggle for Drought Relief

On May 3, 2016, around 1000 peasants and students from all the eight districts of the Marathwada region, led by AIKS and the Students Federation of India (SFI), broke two police barricades and marched right inside the compound of the Aurangabad Divisional Commissioner’s office. This militant action was conducted for the burning demands related to the grim drought situation in the region. The agitators occupied the office for over an hour until the officers agreed to hold a meeting with the AIKS-SFI delegation the next day, in which all officials dealing with drought-related issues were summoned from all the eight districts. For two days and one night on May 3 and 4, all the agitators camped right outside the Commissionerate.

Under this pressure, in the meeting that was held on May 4, most of the major demands that lay within the administration’s purview were conceded. The specific demands that were conceded related to the provision of drinking water, work and wages under MNREGA (Mahatma Gandhi National Rural Employee Guarantee Act of 2005), fodder for cattle, agricultural inputs for peasants, fee waiver for students, land issues related to temple lands and forest lands and so on. The grave nature of the drought and the militant actions of AIKS and SFI forced the print and electronic media to cover the Aurangabad struggle.

10,000-Strong ‘Coffin Rally’ in Thane

AIKS led a 10,000-strong novel ‘Coffin Rally’ in Thane city, near Mumbai on May 30, 2016 to focus on the issue of peasant suicides. The peasants carried bamboo frames (called tirdi in Marathi) covered with white cloth, on which dead bodies are carried. This dramatically highlighted the grave issue of suicides of debt-ridden peasants in Maharashtra. This rally, which was addressed by AIKS President Amra Ram, was widely covered by the media, especially since it highlighted the grave issue of mounting peasant suicides. The subsequent state conference at Talasari in Palghar district on May 31 and June 1 was attended by AIKS General Secretary Hannan Mollah.

50,000-Strong Maha-gherao in Wada

On October 3-4, 2016, over 50,000 Adivasi peasants, women, youth and students from various tribal districts of Maharashtra held a gherao of the house of the BJP Tribal Development Minister at the sub divisional centre of Wada in Palghar district. The struggle was jointly led by AIKS, All India Democratic Women’s Association (AIDWA), Democratic Youth Federation of India (DYFI), SFI and Adivasi Adhikar Rashtriya Manch (AARM). The main issues were the stringent and immediate implementation of the Forest Rights Act, malnutrition-related tribal child deaths, work and wages under MNREGA, the plight of the PDS, health services and the educational problems of tribal students.

The gherao continued for 16 hours and all highways leading from Wada to Mumbai, Thane, Bhiwandi, Palghar, Dahanu, Talasari, Surat and Nashik were completely blocked. The minister had fled a day before in fear of this action. When the people refused to move, the Minister had to send the state Tribal Development Commissioner for talks with the delegation and had to send a fax agreeing to a high-powered meeting in the state secretariat at Mumbai on October 7. It was only after a four-hour nightlong discussion with the Commissioner, where he conceded many demands, that the gherao was lifted at dawn on October 4 with a huge public meeting.

The meeting of the delegation with the Tribal Development Minister, half a dozen secretaries of related departments and half a dozen district collectors of tribal districts took place in Mumbai on October 7. It continued for over five hours. The minister was forced to concede several long-standing demands about FRA implementation, malnutrition-related tribal child deaths, MNREGA and PDS-related demands, education and other issues. The minutes of the meeting and a special government circular were released to all concerned officials in the state, which put the demands conceded in writing. This struggle resulted in a major victory. There was some initial progress in implementation, but it then floundered.

Whipcord Rally at Khamgaon

On May 11, 2017, AIKS organised an ‘Aasood’ (Whipcord) State Convention followed by the ‘Aasood’ State Rally to the house of the BJP state Agriculture Minister at Khamgaon in Buldana district of Vidarbha region to focus on the issues of peasant suicides, loan waiver and remunerative prices. Mahatma Jotirao Phule had written a celebrated book in 1881 titled The Whipcord of the Peasant (Shetkaryacha Aasood). It was from this that the Whipcord Rally was named (the whipcord is a form of braided cotton, used to make cloth or whips).

All these independent struggles over two years put the Maharashtra Rajya Kisan Sabha for the first time in the mainstream of the peasant movement in the state and helped it to become a key constituent of the united peasant struggle that began in June 2017.

Historic Farmers’ Strike

In the historic united Farmers Strike that lasted for 11 days from June 1 to 11, 2017, AIKS played a crucial role. Farmers refused to get their milk, vegetables and fruits for sale in the markets in the cities. AIKS took the lead in bringing other farmers’ organisations together to continue the strike when some blacklegs tried a sell-out in a midnight meeting with the Chief Minister on June 2/3. Due to his role in opposing this sell-out at that meeting, AIKS state general secretary Dr Ajit Nawale was elected Convenor of the Coordination Committee of Farmers’ Organisations. A massive joint Maharashtra Bandh was successfully held on June 5 to support the farmers strike, followed by other large mass actions.

On June 11, a group of five Ministers of the state government was forced to hold talks with the Coordination Committee and they publicly agreed to give a complete loan waiver to the peasantry. But within a fortnight, although it announced a deceptive loan waiver package of Rs 34,000 crore and a waiver of up to Rs 1.5 lakh per farmer, it betrayed its promise of a complete loan waiver and imposed several onerous conditions that would leave a great majority of farmers out of the loan waiver orbit.

Massive joint agitations were held against this betrayal, including a united campaign tour of 15 large district conventions in July that mobilised over 40,000 farmers despite the monsoons and a state-wide Chakka Jaam (Road Blockade) on August 14 in which over two lakh farmers blocked national and state highways at over 200 centres in 31 districts of the state. AIKS participation in this joint Road Blockade action was the largest – over 85,000.

By a conscious decision, all the above independent and united struggles by AIKS were peaceful and disciplined. Throughout the campaign for all these struggles, apart from concentrating fire on the BJP-Shiv Sena state government, the BJP-led central government of Narendra Modi was also severely castigated for its anti-peasant, anti-people, pro-crony corporate and neoliberal policies and its dangerous communal and casteist conspiracies.

When the state government refused to relent on both the crucial aspects of loan waiver and land rights, AIKS again decided to take up cudgels against the betrayal of the BJP state government, and took the decision of the Long March and the Assembly Gherao.

Unprecedented Kisan Long March

It was truly an amazing struggle, the like of which has not been seen in Maharashtra in recent times. It caught the imagination of the peasantry and the people, and received their unstinted support, not only in the state, but all over the country. It received the backing of parties and organisations all across the political spectrum. During the week of March 6th to March 12th, the Long March of nearly 200 kilometres became the centre of attention for the entire national and state media. Print, electronic and social media resonated with the march. The number one hashtag in India for March 12th was #KisanLongMarch.

The Long March began in Nashik. Twenty-five thousand farmers, including thousands of women, took the first steps. The March concluded in Mumbai with over 50,000 farmers. It was an ocean of red – the red flag of the All-India Kisan Sabha (AIKS), red banners, red flags, red caps and red placards with our slogans.

The largest mobilisation of peasants came from Nashik district. Thousands of Adivasi peasants, under the inspiring leadership of AIKS former state president J.P. Gavit (a seven-time and current Member of the Legislative Assembly in Maharashtra from the CPI-M). The next largest contingent came from the Thane-Palghar district, followed by the Ahmednagar district. Farmers came from other districts as well. Their numbers swelled on the last two days of the Long March.

Condemnation of BJP’s Betrayal

During the past two years, the BJP central and state government had given certain specific assurances to the Indian peasantry. They had said that they would accept the demands for a series of concerns, such as:

  • Farm loan waiver.
  • Remunerative prices.
  • Implementation of the recommendations from the National Commission of Farmers (2006), chaired by Dr. M.S. Swamin­athan.
  • Stringent implementation of the Forest Rights Act (FRA).
  • Increase in various pension schemes for poor peasants and agricultural workers.
  • Compensation for losses sustained by farmers due to the disastrous pest attacks (such as pink bollworm on cotton).
  • Vesting of temple and pasture lands in the name of the tiller.
  • Opposition to acquisition of peasant land in the name of fancy and elitist projects, such as the bullet train and super highways.
  • Issues connected to the public distribution system.

Complete change in the river linking scheme that is to start in Nashik, Thane and Palghar districts. AIKS demands that the tribal villages not be submerged and that the water is made available to these districts and to other drought-prone districts in Maharashtra.

Over the past two years, the BJP governments at the centre and at the state have betrayed all their assurances given to the peasantry. The above list of demands and grievances has been ignored. The Kisan Sabha organised the Long March to condemn the BJP state and central government for their consistent betrayals.

Preparations for the Long March

In Sangli, at the AIKS State Council meeting on February 16, a decision was taken to hold the Long March. The AIKS collective state leadership began to make meticulous preparations for this enormous endeavour. We had barely 17 days before the March was to begin. AIKS began the March on March 6, a few days after Holi (March 1 and March 2). The State Assembly would be in session.

The most important task was mobilisation of peasants for the March. Hundreds of meetings were held in the villages, thousands of leaflets were distributed, and registration drives were conducted. A press conference was held in Mumbai on February 21 and at Nashik on March 2 to publicise the Long March.

The question has often been asked – how were the logistics of the Long March dealt with? Rice, dal, chillies, oil and firewood for the food of the participants was collected by peasants from the villages themselves and was stored in several tempos. The tempos used to go ahead of the marchers and volunteers would cook and keep the food ready for the marchers when they reached the designated spots every day for lunch and dinner. Hired water tankers for drinking were stationed at various points along the way. An ambulance with a doctors’ team of Kisan Sabha sympathisers and the necessary medicines collected by the CITU-affiliated Medical Representatives Union were kept along with the Long March. AIKS state and Nashik district office bearers made three reconnaissance trips from Nashik to Mumbai and back to decide on the appropriate places to have lunch, dinner and to rest in the night. This was in itself a difficult task.

The marchers walked an average of 30 to 35 km per day in the scorching sun and on the second last day, the distance that had to be covered stretched to 43 km! It goes without saying that all AIKS leaders walked with the peasants throughout.

There were thousands of women in the march. Their grit and determination was amazing – and also humbling. Many of them walked barefoot, with bruised and bleeding feet. These women were specially lauded and saluted.

The way that tens of thousands of poor and landless peasants marched relentlessly with determination 30 to 35 km per day for seven days in scorching heat, hundreds of them barefoot, bruised and bleeding on tar roads, stirred the conscience of the nation. It evoked not only massive public support for their cause, but also massive public anger against the callous and insensitive BJP-led state government. It made people aware of the economic injustice and social inequality prevailing in the country. This sight must have made many people want to fight against injustice and inequality.

During and after the strenuous march every night, hundreds of men and women still had the energy to sing and dance to the tune of their quaint musical instruments. Culture was an inseparable part of their lives. That they did this night after night despite all the physical exertion was indeed admirable and it enthused all others too.

Overwhelming Response from the People and the Media

The people responded with great love and appreciation for the Long March. People from the working-class and the middle-class – Hindus, Muslims, Sikhs, Dalits – welcomed the March with open arms in several localities. Groups of hundreds of people, including youth and women in large numbers, congregated at various spots en route to felicitate the marchers. They donated generously – both in cash and in kind. Ordinary people came forward to give us water, sharbat, biscuits, food and even footwear. In my 40 years of life in the Left movement, I must admit that I have never come across such a spontaneous outpouring of support and solidarity.

Many of the ordinary people who met us in Mumbai city, including several media persons and even some in the police explained to us the reason for their solidarity. This is the sum and substance of what they said – we are also the children of farmers; our roots lie in the villages; we know the plight of farmers; and that is why we have come out in your support.

The biggest and most spontaneous reception to the Long March was in the Dalit locality of Mata Ramabai Ambedkar Nagar at Ghatkopar in Mumbai, the very place that had seen the shooting down of 11 Dalits in police firing under the BJP-Shiv Sena regime 20 years ago. The Dabbawalas of Mumbai also contributed their mite to the cause. In the most touching move, farmers from Raigad district under the leadership of the Peasants and Workers Party (PWP) brought 1.5 lakh rice bhakris and dry fish for the marchers on the last day at Azad Maidan. CITU, AIDWA, DYFI and SFI in Mumbai and Thane-Palghar districts launched a campaign amongst the people in support of this Long March, but the mass response went far beyond that. This response of the people further steeled the marchers in their resolve.

The CPI(M) Maharashtra State Committee had, of course, given full support to this Long March right from the beginning. Another Left party, the Peasants and Workers Party (PWP) also supported it throughout. CPI leaders were present at Nashik to greet the march when it began. All other political parties except the BJP – viz. Congress, Nationalist Congress Party (NCP), Samajwadi, Republican, Aam Aadmi Party (AAP), Maharashtra Navnirman Sena (MNS) and also the Shiv Sena, which is a partner in the state government, openly supported the Kisan Sabha Long March and their top leaders either joined the march for a time or pledged their support when it had stopped for the night at Sion or when it culminated at Azad Maidan. The massive response of the people and the media was the key reason for this unprecedented support of many unlikely forces right across the political spectrum.

The print, electronic and social media all over the country played a magnificent role. That highlighted not only the Kisan Long March but also the deep agrarian crisis and burning peasant issues with relevance for the whole country. It began with a video taken by Dr Ajit Nawale of tens of thousands of farmers marching down the hill of the Kasara Ghat near Igatpuri on the morning of day three, with the picturesque view of hills on one side and valleys on the other. The red banners, red flags, red caps and the sheer numbers really startled the media. The video went viral in the social media and after that we started getting a lot of coverage in the mainstream print and electronic media right up to the culmination of the Long March.

Sensitive and humanitarian decision

The Kisan Sabha leadership took the sensitive and humanitarian decision of walking day and night on the last day, from 11 am on March 11 when the march started from Thane city to 6 am on March 12 when it reached Azad Maidan in the heart of south Mumbai. This decision was taken to avoid the inevitable traffic snarls on March 12 that would surely have disrupted the final board examinations of tens of thousands of SSC students in Mumbai and would have led to the loss of a precious year in their lives. Tens of thousands of peasants took this decision democratically, at the suggestion placed by J P Gavit, by a massive and unanimous show of hands on the night of March 11 when they reached the Somaiya Maidan at Sion in Mumbai city. Their noble sentiments were expressed in these memorable words, ‘It does not matter if we have to suffer some more, but we will not let our children in Mumbai suffer.’ They had their dinner, rested for an hour or two, and restarted their march to Mumbai after midnight, reaching their destination at dawn. This gesture drew the unstinted admiration of people not only in Mumbai, but all across the country. Several prominent celebrities in India also expressed their appreciation at this gesture.

Government Concedes

All this put tremendous pressure on the BJP-led state government. Actually, the state government had not bothered to make any contact with the marchers till March 11, the penultimate day of the march, when their state Irrigation Minister Girish Mahajan met the leaders during the march itself and the memorandum of demands was handed over to him. Initially, before the march began, they had almost certainly underestimated its likely size. Later, the massive response to the Long March of the peasantry, the people and the media, which they had least expected, shocked them into taking action.

On March 12, Chief Minister Devendra Fadnavis, Ministers Chandrakant Patil, Girish Mahajan, Eknath Shinde, Pandurang Fundkar, Subhash Deshmukh and Vishnu Savra, along with a battery of top officials of various departments, held a three-hour discussion with Kisan Sabha leaders in the Vidhan Bhavan. Also present were leaders of the opposition Radhakrishna Vikhe Patil (Congress), Dhananjay Munde, Ajit Pawar and Sunil Tatkare (NCP).

General secretary of the Peasants and Workers Party (PWP) Jayant Patil, MLC, who had helped the Kisan Sabha struggle all along, and state president of the Janata Dal (Sharad Yadav group), Kapil Patil, MLC, were also present during the discussions.

The Kisan Sabha delegation included Dr Ashok Dhawale, J.P. Gavit, MLA, CITU former state president Narasayya Adam, ex-MLA, Kisan Gujar, Dr Ajit Nawale, Subhash Choudhari, Savliram Pawar, Sunil Malusare, Irfan Shaikh, Ratan Budhar, Barkya Mangat, Radka Kalangda, Umesh Deshmukh, Sidhappa Kalshetty, Vilas Babar and DYFI state vice president Indrajeet Gavit. These were AIKS state office bearers who actually walked in the Long March, along with AIAWU state leader Manohar Muley and CITU state leader Vinod Nikole.

In the light of the earlier bitter experiences with the present government, the Kisan Sabha had taken the clear position right in the beginning that it would not withdraw this struggle without official written assurances. These written assurances on all the demands were given within an hour of the conclusion of the talks, with the signature of the chief secretary of the state government. Three Ministers of the state government – Chandrakant Patil and Girish Mahajan of the BJP and Eknath Shinde of the Shiv Sena – came on their own to the victory rally at Azad Maidan and pledged to implement the agreement that had been reached. The Kisan Sabha also insisted that the agreement arrived at should be placed on the table of the House by the chief minister in the state assembly that was then in session. Accordingly, the chief minister tabled that agreement in the House on March 13.

Concrete time-bound written assurances have been given by the government on AIKS demands concerning the implementation of the Forest Rights Act (FRA), river linking proposal adversely affecting tribals in Nashik, Palghar and Thane districts, loan waiver to farmers, mechanism for remunerative prices, vesting of temple lands, regularising houses on pasture lands, no land acquisition without consent, increase in old-age pensions, improving the public distribution system and compensation to lakhs of farmers in the Vidarbha and Marathwada regions who have suffered huge losses of the cotton crop due to pink bollworm pest attacks, hailstorms and other issues. The agreement reached on March 12 between the Government of Maharashtra and the Maharashtra Rajya Kisan Sabha has been published in the CPI(M) central Party papers People’s Democracy and Loklahar.

Resounding Victory Rally

The resounding AIKS victory rally of over 50,000 farmers at Azad Maidan in Mumbai on the evening of March 12 was addressed by CPI(M) general secretary Sitaram Yechury, ex-MP, CPI(M) state secretary Narasayya Adam, ex-MLA, PWP general secretary Jayant Patil, MLC, Janata Dal (Sharad Yadav group) state president Kapil Patil, MLC, former AIKS president Amra Ram, ex-MLA, AIKS joint secretaries K K Ragesh, MP, and Vijoo Krishnan (who had taken part in the first two days of the march), renowned journalist P Sainath, CPI(M) central committee member Mahendra Singh, AIDWA general secretary Mariam Dhawale and vice president Sudha Sundararaman, CITU vice president Dr D.L. Karad, and by leaders of this Long March – AIKS national president Dr Ashok Dhawale, former state president J.P. Gavit, MLA, state president Kisan Gujar and state general secretary Dr Ajit Nawale – and, earlier in the day by other leaders of AIKS, CITU, AIAWU, AIDWA, DYFI, SFI and by a wide spectrum of the supporting political parties, organisations and individuals.

All the farmers left Mumbai on the night of March 12, with tremendous confidence generated by this victory, buttressed with deep gratitude towards the people of the city, the state and the country who had supported them to the hilt in this struggle. The massive nationwide public response to this Long March was a tribute to the valiant, peaceful, democratic and unprecedented struggle waged by tens of thousands of peasants under the collective leadership of the Maharashtra Rajya Kisan Sabha.

A Battle Won, The War Remains

This massive response was also a reflection of the fact that the demands of land rights, loan waiver, remunerative prices and pension, which were essentially directed against the neoliberal policies of the BJP-led governments in the state and at the centre, were in fact the demands of the peasantry of India as a whole. The Long March was an integral part of a movement of farmers that is breaking out all over the country.

Now the AIKS Central Kisan Committee has decided to broaden and intensify this struggle all over the country. We have decided on an unprecedented campaign of collecting 10 crore signatures of farmers and all citizens across India to demand a loan waiver, remunerative prices, land rights, pension and comprehensive crop insurance. On 9th August, 2018, the 76th anniversary of the Quit India Movement, lakhs of farmers in the country will submit these signatures to every District Collector and will then conduct a peaceful and democratic countrywide Jail Bharo (Fill up Jails) agitation on these demands. The slogan will be: Just as Mahatma Gandhi told the rapacious British imperialists to Quit India, so also the farmers of the country will tell the anti-farmer, pro-corporate, communal, casteist and divisive Modi-led BJP government to Quit India!

One more major decision taken is to organise a massive countrywide Mazdoor-Kisan Rally in Delhi on September 5, 2018, jointly by CITU, AIKS and AIAWU. It is an important step towards worker-peasant unity.

Another crucial gain of this Long March was that the peasantry struggled together as a class, rising above the divisions of religion, caste and creed. The massive peoples’ solidarity with it also cut across all these barriers. It showed that, in the last analysis, class struggle and class solidarity is the only way to fight back the dark forces of communalism and casteism.

One battle has been won, but the war still remains. And after the victory in this battle, this war shall be fought with even greater grit and determination all over the country!

Marxist, XXXIV, 1, January-March 2018